บทที่ 92 ของโบราณ

เดินดูชั้นหนึ่งเสร็จ ทั้งสองคนก็เปลี่ยนเส้นทางขึ้นไปยังชั้นสอง

แผงขายของชั้นบนมีมากกว่าชั้นหนึ่ง และส่วนใหญ่จะตั้งอยู่บนโต๊ะ แทบไม่เห็นวางแบกะดินเลย

พอขึ้นบันไดมา สายตาของเสิ่นหว่านก็ถูกดึงดูดด้วยสีแดงสด นั่นคือป้ายคำอวยพรวันตรุษจีน

เธอจูงมือหานลู่วิ่งเข้าไปดูความคึกคัก เจ้าของแผงเป็นชายวัยกลางคนหนวดเคราครึ้ม ผิวคล้ำออกเหลืองบ่งบอกถึงภาวะขาดสารอาหาร

รอบแผงมีคนมุงเลือกดูอยู่หลายคน แต่ต่างก็บ่นว่าขายแพงเกินไป

ป้ายคำอวยพรคู่หนึ่งแลกกับธัญพืชครึ่งจิน หลายคนทำใจตัดไม่ลง กำลังยืนต่อรองราคากับเจ้าของแผงอยู่

เสิ่นหว่านยืนฟังอยู่ข้างๆ พลางเลือกป้ายคำอวยพรที่ตัวเองต้องการ

ป้ายคำอวยพรบนแผงล้วนเป็นแบบทั่วไป เขียนคำกลอนคู่สีดำหรือสีทองลงบนกระดาษสีแดง ดูแล้วน่าจะเป็นลายมือที่เจ้าของแผงเขียนขึ้นเอง

ด้านล่างมีตราประทับเล็กๆ เป็นตราของสมาคมอักษรศิลป์และภาพวาดแห่งมณฑลเอส พอกวาดสายตาดูชื่อที่ลงท้าย เจ้าของแผงคนนี้ถึงกับเป็นรองนายกสมาคมอักษรศิลป์และภาพวาดเชียวหรือ

ถ้าเป็นช่วงก่อนวันสิ้นโลก ผลงานจริงสักชิ้นคงมีค่ามหาศาลแทบหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ!

ทว่าตอนนี้กลับต้องจำใจเพราะพิษภัยชีวิต มาตั้งแผงขายเลหลังอยู่ที่นี่ ทั้งยังต้องถูกคนต่อราคาอีก

เสิ่นหว่านเลือกป้ายคำอวยพรมาสามคู่ จ่ายข้าวธัญพืชรวมไปหนึ่งจินครึ่งอย่างคล่องแคล่ว เจ้าของแผงยังแถมแผ่นกระดาษเขียนตัวอักษร "ฝู" ด้วยลายมือให้อีกสองใบ

"ขอบใจมากนะแม่หนู วันนี้ฉันเพิ่งเปิดบิลได้ก็เพราะเธอ ป้ายคำอวยพรของฉันคงขายได้แค่ช่วงวันสองวันนี้แล้วล่ะ"

เสิ่นหว่านพยักหน้า "ยินดีค่ะ ขอให้ค้าขายร่ำรวยนะคะ"

ขณะกำลังจะเดินจากไปพลันนึกอะไรขึ้นได้ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวแผงแล้ว จึงเอ่ยเสียงเบา "ถ้าที่บ้านคุณมีของโบราณหรือหยกอะไรทำนองนี้ ฉันก็รับแลกกับอาหารเหมือนกันนะคะ"

เป็นไปตามคาด แววตาของเจ้าของแผงเป็นประกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เธอเดาไม่ผิดจริงๆ ครอบครัวผู้ดีมีความรู้ย่อมต้องมีของสะสมเก็บไว้บ้าง

เจ้าของแผงร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย "แลกยังไงหรือ"

เสิ่นหว่านเอ่ยอย่างใจเย็น "คุณต้องบอกฉันก่อนว่ามีอะไรบ้าง ฉันถึงจะตีราคาให้ได้ แน่นอนว่าฉันรับเฉพาะของแท้ อย่าเอาของปลอมมาหลอกกันนะคะ"

เจ้าของแผงมีสีหน้าลำบากใจ ลังเลอยู่นานถึงเอ่ยปาก "มีชามกระเบื้องลายครามสมัยราชวงศ์หมิงใบหนึ่ง กับจี้หยกผิงอันโค่วเนื้อน้ำแข็งอันหนึ่ง เธอให้ราคาได้เท่าไร"

เสิ่นหว่านรู้ดีว่าของสองชิ้นที่เจ้าของแผงยกมาพูดคงเป็นการหยั่งเชิง ที่บ้านน่าจะยังมีอย่างอื่นอีก จึงเสนอราคาไปว่า "ธัญพืชรวมห้าจินกับธัญพืชหยาบห้าจินค่ะ"

เจ้าของแผงขมวดคิ้ว "ราคานี้ต่ำเกินไปแล้ว ชามของฉันเป็นของแท้นะ!"

เสิ่นหว่านไม่ยอมเพิ่มราคา "ทางการกับกองทัพเมืองซูไม่มีใครรับซื้อหรอกค่ะ ฉันต้องเอาไปดูลาดเลาไกลถึงเมืองหลวง ราคานี้ถือว่าสูงมากแล้ว ลองเก็บไปคิดดูนะคะ!"

เธอสวมบทเป็นคนกลางรับซื้อของต่ออย่างไม่รู้สึกละอายใจ แต่ราคาที่เธอให้นั้นยุติธรรมมากแล้วจริงๆ ในยุคสมัยที่ทองคำยังขายชั่งเป็นจิน ของพรรค์นั้นแลกเสบียงไม่ได้มากมายอะไรเลย

ไม่นานเจ้าของแผงก็ตกลงซื้อขาย เขากลับไปเอาของและบอกให้เสิ่นหว่านรออยู่ที่ตลาดสักครึ่งชั่วโมง

ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็เดินดูตลาดแลกเปลี่ยนจนทั่ว แต่ไม่เจออะไรที่จำเป็นต้องใช้

พอกลับลงมาที่ชั้นหนึ่ง เสิ่นหว่านใช้เกลือสองจินกับน้ำตาลทรายแดงสองจินแลกเครื่องจักรมาได้สองสามตัว มีเครื่องสกัดน้ำมันสามเครื่องและเครื่องทำเส้นบะหมี่หนึ่งเครื่อง เครื่องจักรที่เหลือเธอก็อยากได้อยู่หรอก แต่พวกเธอมีกันแค่สองคนสี่มือ ถือไม่ไหวแล้วจริงๆ

ไว้คราวหน้ามาค่อยดูอีกทีแล้วกันว่ายังมีขายอยู่ไหม!

รออยู่อีกพักหนึ่ง เจ้าของแผงที่กลับไปเอาของก็วิ่งหอบแฮ่กๆ กลับมา ควักห่อของที่พันด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ออกมาจากอกเสื้อ

เธอเปิดออกดูอย่างละเอียด ความจริงแล้วเธอก็ดูไม่ออกหรอกว่าจริงหรือปลอม เพียงแต่แสร้งทำเป็นดูตบตาคนอื่นไปอย่างนั้น

จากนั้นก็ยัดของใส่กระเป๋า แต่ความจริงคือเก็บเข้ามิติไปแล้ว เมื่อใช้พลังจิตตรวจดู จี้หยกผิงอันโค่วก็ถูกมิติดูดซับไปจริงๆ จึงควักเอาธัญพืชรวมและธัญพืชหยาบในกระเป๋าเป้ยื่นส่งไปให้

ส่วนชามกระเบื้องลายครามใบนั้น เธอไม่สนใจหรอกว่าจริงหรือปลอม เดิมทีก็แค่รับมาควบคู่กันเท่านั้น เอาไปเก็บไว้ในมิติ รอให้ภัยพิบัติสิ้นสุดลงโลกกลับคืนสู่สภาวะปกติ ไม่แน่มันอาจจะมีราคาค่างวดขึ้นมาอีกครั้งก็ได้

เจ้าของแผงรีบซุกอาหารเข้าไปในเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ยื่นกระดาษใบหนึ่งส่งมาให้

เสิ่นหว่านรับมาเปิดดู มันคือรายการสิ่งของ มีเครื่องประดับตั้งโชว์ประเภทแจกันสี่ห้าชิ้น ภาพวาดพู่กันจีนสี่แผ่น แล้วยังมีเครื่องประดับหยกตั้งโชว์อีกสองชิ้น

เจ้าของแผงกระซิบเสียงเบา "ที่บ้านฉันยังมีอีกบางส่วน เธอดูหน่อยสิว่าอยากได้ไหม"

เธอหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋า เขียนระบุราคาไว้ด้านหลังของแต่ละชิ้น อยู่ที่ราวๆ ห้าถึงสิบจินของอาหาร จากนั้นก็ยื่นกลับไป "พรุ่งนี้เช้าแปดโมงฉันจะมาที่นี่อีก ถ้าคุณอยากแลกก็ขนของมาได้เลยค่ะ"

เจ้าของแผงรับรายการนั้นมาด้วยความดีใจ ยัดใส่กระเป๋าเสื้อ กะว่าค่อยกลับไปดูรายละเอียดที่บ้าน

เมื่อการซื้อขายเสร็จสิ้น เสิ่นหว่านกับหานลู่ก็หิ้วของเดินจากไป ระหว่างทางเจอพวกตาไม่มีแววเข้ามาขวาง ก็ไม่ต้องถึงมือเธอ แค่หน้าไม้ของหานลู่อันเดียวก็จัดการได้อยู่หมัด

เสิ่นหว่านเองก็ไม่ได้นิ่งเฉย คอยระแวดระวังว่ามีใครสะกดรอยตามหรือคิดจะลอบโจมตีหรือไม่ เพราะเมื่อครู่พวกเธอเพิ่งจะแลกอาหารออกไปไม่น้อย หากมีคนจับตาดูแล้วสะกดรอยตามไปถึงบ้านคงไม่ดีแน่

ตลอดทางกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย หานลู่ไม่ได้เอ่ยปากถามถึงจุดประสงค์ที่เธอซื้อของพวกนี้เลย ราวกับว่าเป็นเพียงเรื่องไม่สลักสำคัญที่ไม่เกี่ยวข้องกับตน

เสิ่นหว่านรู้สึกสบายใจ การเป็นเพื่อนกับคนที่มีมารยาทและรู้ขอบเขตช่างไม่เปลืองสมองจริงๆ

หลังจากล็อกประตูกันไฟแล้ว เธอจึงเอ่ยปากว่า "พรุ่งนี้ก็วันส่งท้ายปีเก่าแล้ว ฉันกับเสิ่นโม่โม่แค่สองคนคงจะเงียบเหงาไปหน่อย ตอนเย็นมากินข้าวส่งท้ายปีเก่าด้วยกันนะ ชวนป้าโจวมาด้วยล่ะ"

หานลู่ตอบ "รู้แล้วน่า ฝากบอกเจ้าตัวอ้วนกลมด้วยนะว่าพรุ่งนี้น้าจะเอาของขวัญไปให้!"

เสิ่นหว่านยิ้มรับ หันหลังเปิดประตูเข้าบ้าน

ภายในมิติ เสิ่นโม่โม่เล่นจนเหนื่อยอ่อนแล้วผล็อยหลับไปบนแผ่นรองคลานในโซนเครื่องเล่น ห้องนอนตู้คอนเทนเนอร์ที่เธออุตส่าห์ลงแรงทำแทบแย่ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย

เธอถอดเสื้อโค้ตตัวนอกออก เปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าขนนุ่มนวล จากนั้นก็อุ้มโม่โม่ไปวางบนเตียงปรับอุณหภูมิน้ำอุ่น แล้วห่มผ้านวมให้เรียบร้อย

เธอจัดการนำของที่ขนกลับมาเก็บขึ้นชั้นวางของในมิติ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ยังต้องขนโบราณวัตถุกลับมาอีกไม่น้อย จึงไปค้นหาชั้นวางของโบราณมาตัวหนึ่ง ตั้งไว้ข้างๆ ชั้นหนังสือ

วันที่ 18 กุมภาพันธ์ ปี 2053 วันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่

เช้าตรู่ ขณะที่เสิ่นโม่โม่ยังไม่ตื่น เธอพรางตัวเรียบร้อยแล้วก็ออกเดินทางไปยังเขตการค้าเสรีอีกรอบ

เจ้าของแผงเมื่อวานมายืนรออยู่ที่หน้าประตูชั้นหนึ่งแล้ว ข้างกายยังมีคนตามมาด้วยอีกสองสามคน ทำให้เธอระแวดระวังขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นความกังวลของเธอ เจ้าของแผงจึงบอกให้คนข้างกายถอยออกไป แล้วเดินเข้ามาคุยกับเธอตามลำพัง "ขอแนะนำตัวหน่อย ฉันแซ่หลี่ คนพวกนั้นฉันวานให้มาช่วยยกของเฉยๆ ไม่มีเจตนาอื่นหรอก เธอไม่ต้องกลัวนะ"

เสิ่นหว่านพยักหน้า "เอาของมาแล้ว ฉันขอตรวจของก่อนค่ะ"

ลุงหลี่ชี้ไปที่ถุงตรงปลายเท้าแล้วพูดว่า "อยู่ในนี้หมดแล้ว เธอลองดูสิ"

จุดที่ทั้งคู่อยู่คือมุมหนึ่งของชั้นหนึ่ง ผู้คนเดินผ่านไปมาไม่มากนัก

เธอเปิดถุงออก ด้านในล้วนเป็นของที่ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ไว้อย่างดี หลังจากแกะตรวจดูทีละชิ้นแล้ว ก็ห่อกลับคืนตามเดิมแล้วเก็บใส่ถุงพลาสติกกันน้ำที่เตรียมมา

ของชิ้นอื่นเธอไม่ได้แตะ มีเพียงเครื่องประดับหยกตั้งโชว์สองชิ้นเท่านั้นที่แอบเก็บเข้ามิติไป เมื่อยืนยันว่าเป็นของแท้แล้ว ถึงได้ยื่นถุงที่ใส่อาหารส่งไปให้

ของทั้งหมดสิบเอ็ดชิ้น รวมเป็นธัญพืชรวมสี่สิบจินและธัญพืชหยาบห้าสิบสองจิน ธัญพืชรวมนั้นเป็นแบบบรรจุถุงสุญญากาศที่กวาดมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนหน้านี้ ส่วนธัญพืชหยาบเป็นสายพันธุ์ทนหนาวที่เธอเพาะปลูกขึ้นมาเอง