บทที่ 94 ช่วงทดลองงาน

พอกินมื้อส่งท้ายปีเก่าเสร็จและรายการกาล่ายังไม่จบ เสิ่นหว่านก็ชวนทุกคนมาห่อเกี๊ยวด้วยกัน ตอนเฝ้ารอข้ามปีจะต้องกินเกี๊ยวเพื่อความเป็นสิริมงคล

ไส้เกี๊ยวคลุกเคล้าไว้เรียบร้อยแล้ว ด้านในมีหน่อไม้แห้ง ผักแห้ง และกุนเชียงหั่นเต๋า เหยาะน้ำมันงากับพริกไทยป่นลงไปเล็กน้อย ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ

หน้าที่นวดแป้งยกให้ป้าโจว พอแป้งได้ที่แล้ว ทั้งสี่คนก็เริ่มแบ่งหน้าที่กันทำ

ป้าโจวรีดแผ่นแป้งเกี๊ยวอยู่คนเดียว อีกสามคนที่เหลือยังห่อตามแทบไม่ทัน เสิ่นหว่านกับหานลู่ยังต้องคอยรับมือกับเจ้าตัวอ้วนกลมที่แวะเวียนมาป่วนเป็นระยะ

ขณะที่ทุกคนกำลังเล่นสนุกกันอยู่นั้น จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียง "ปัง!" ดังขึ้น

ตามติดด้วยเสียง "ปัง! แป๊ะ…"

เป็นเสียงดอกไม้ไฟ ทุกคนสบตากัน ในวันสิ้นโลกแบบนี้จะไปมีดอกไม้ไฟมาจากไหนกัน!

เสิ่นหว่านรีบดับไฟส่องสว่างในห้องทันที จากนั้นก็เอาของมาบังเตาไฟไว้ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีแสงเล็ดลอดออกไปแล้วจึงค่อยเปิดผ้าม่าน

ดอกไม้ไฟด้านนอกกำลังแตกกระจายอย่างไม่เกรงใจใคร ฉีกความมืดมิดบนท้องฟ้าให้สว่างไสว งดงามตระการตา

ครั้งล่าสุดที่เสิ่นโม่โม่ได้ดูดอกไม้ไฟคือช่วงปีใหม่ปีก่อน ตอนนี้เด็กน้อยเกาะหน้าต่างส่งเสียงร้องว้าวไม่หยุด กระโดดโลดเต้นอย่างดีอกดีใจ

ไม่รู้ว่าเป็นคนใจดีที่ไหนไปเจอสต็อกดอกไม้ไฟเข้า ถึงได้จุดให้ทุกคนได้ดูการแสดงดอกไม้ไฟฟรีๆ ถือเป็นการช่วยให้ผู้รอดชีวิตแถวนี้ได้ฉลองปีใหม่ไปด้วย

ปริมาณดอกไม้ไฟมีไม่มาก แค่ไม่กี่นาทีก็จบลง

เสิ่นโม่โม่ที่ยังอารมณ์ค้างดึงเสิ่นหว่านไปดูของเล่นชิ้นใหม่ของตัวเอง ซึ่งเป็นรถไฟขบวนเล็กแบบใช้ลานกลไก ชิ้นนี้หานลู่ลงมือดัดแปลงและออกแบบด้วยตัวเอง ทั้งยังมีรางรถไฟกับตุ๊กตาประกอบเข้าชุดกัน แปลกใหม่น่าสนใจมาก

เสิ่นหว่านสังเกตเห็นว่าข้างๆ ยังมีถุงใบใหญ่วางอยู่อีกใบ ข้างในน่าจะเป็นของเล่นที่จวงเยี่ยนเอามาให้ แต่ดูท่าทางแล้วเหมือนจะไม่ค่อยได้รับความสนใจเท่าไร

จวงเยี่ยนนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าง้ำงอ เธออดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะ แต่ก็ยังต้องเตือนเจ้าตัวอ้วนกลมให้เฉลี่ยความสนใจให้เท่าๆ กัน "โม่โม่ ลุงจวงให้ของขวัญลูกเยอะแยะขนาดนี้ ลูกควรพูดว่าอะไรครับ"

เสิ่นโม่โม่มองซ้ายมองขวา แล้วเดินเข้าไปซุกในอ้อมกอดของจวงเยี่ยน กอดคอเขาไว้แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ "ขอบคุณคับ!"

ชายหนุ่มได้รับการปลอบโยนอย่างง่ายดาย ถูกเจ้าตัวอ้วนกลมลากตัวไปช่วยแกะของเล่นชิ้นใหม่ทันที

เรื่องเลี้ยงเด็กยกให้เป็นหน้าที่ของจวงเยี่ยน เสิ่นหว่านหยิบไพ่สำรับหนึ่งออกมาชวนหานลู่กับป้าโจวเล่นสู้เจ้าของบ้าน

เล่นกันเรื่อยไปจนเกือบถึงเที่ยงคืน เสิ่นโม่โม่ถูกจวงเยี่ยนกล่อมจนหลับไปนานแล้ว ตอนนี้เขากำลังยืนต้มเกี๊ยวอยู่ข้างเตาไฟ

ทุกคนเริ่มหิวกันแล้ว ต่างคนต่างกินเกี๊ยวร้อนๆ ไปคนละชาม กินคู่กับน้ำมันพริกหอมฉุยและจิ๊กโฉ่ว ให้ความรู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปช่วงปีใหม่ในอดีต

ตอนที่หานลู่กับป้าโจวจะกลับ เสิ่นหว่านยังแบ่งเกี๊ยวที่ห่อเสร็จแล้วใส่ถุงให้ไปอีกหลายชิ้น เกี๊ยวสดใหม่ที่มีทั้งผักและเนื้อสัตว์ถือเป็นของดีที่หาได้ยาก เธอคนเดียวก็กินไม่หมดอยู่แล้ว

เมื่อวงไพ่เลิกรา บรรยากาศก็กลับมารู้สึกเงียบเหงาลงไปถนัดตา

จวงเยี่ยนที่เก็บกวาดถ้วยชามเสร็จแล้วขยับเดินเข้ามาใกล้ เสิ่นหว่านมองเขาด้วยสีหน้าสงสัย สื่อความหมายว่าทำไมคุณยังไม่กลับไปอีกล่ะ

ชายหนุ่มทำเหมือนมองไม่เห็น พลางเห็นว่าเสิ่นหว่านกำลังกินพิสตาชิโออยู่ จึงรีบช่วยเธอแกะเปลือกอย่างเอาอกเอาใจ

เสิ่นหว่านกินเร็วเท่าไร เขาก็ยิ่งแกะเปลือกเร็วขึ้นเท่านั้น บรรยากาศเริ่มน่าอึดอัดขึ้นมาจริงๆ "ถ้าคุณไม่พูดอะไร ฉันจะไปนอนแล้วนะ"

พูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมจะชิ่งหนี ทว่ากลับถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้

ฝ่ามือหยาบกร้านของชายหนุ่มกุมรอบข้อมือขาวผ่องของเธอ ผิวสัมผัสอันเนียนนุ่มและอบอุ่นทำให้ใบหูของเขาแดงวาบขึ้นมาทันที

จวงเยี่ยนกดตัวเสิ่นหว่านให้นั่งลงบนโซฟา ส่วนตัวเองกลับลุกขึ้นเดินจากไป เธอเห็นเขาเดินไปทางโถงทางเข้าก็นึกว่าเขาจะกลับบ้านเสียอีก แต่แล้วเขาก็เดินย้อนกลับมา ในมือถือช่อดอกไม้ช่อหนึ่งไว้ด้วย

พอเขาเดินเข้ามาใกล้ เสิ่นหว่านถึงเห็นชัดเจนว่ามันคือช่อดอกไม้ที่ต่อจากตัวต่อเลโก้

จวงเยี่ยนยื่นช่อดอกไม้ให้ "ผมหาดูอยู่นาน แต่หาดอกกุหลาบสีแดงไม่ได้ ช่อนี้มีหลายพันธุ์ ภาษาดอกไม้ก็มีหลากหลาย หวังว่าคุณจะชอบนะ"

เขาพูดต่อว่า "การได้พบคุณคือความโชคดีของผม คุณจะยอมให้โอกาสผม ให้เราได้จับมือเคียงบ่าเคียงไหล่ ก้าวผ่านวันสิ้นโลกอันโหดร้ายนี้ไปด้วยกันได้ไหม"

เมื่อสบตากับแววตาอันจริงใจและร้อนแรงของเขา เสิ่นหว่านยังไม่ได้ยื่นมือไปรับช่อดอกไม้ช่อนั้น "ฉันมีลูกชายวัยสามขวบคนหนึ่ง ในอนาคต พวกเราอาจจะกลายเป็นภาระให้คุณ…"

สายตาของชายหนุ่มยิ่งแน่วแน่ขึ้น "จะไม่มีวันนั้นครับ ผมจะปกป้องพวกคุณเอง คุณก็เห็นแล้วว่าผมกับโม่โม่เข้ากันได้ดี มีคนคอยปกป้องเขาเพิ่มอีกคนไม่ดีกว่าเหรอครับ แต่แน่นอน ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับผม…"

เสิ่นหว่านพูดแทรกขึ้นมา พลางรับดอกไม้ในมือเขาไป "ช่วงทดลองงานสามเดือน ถ้าผ่านค่อยว่ากัน"

เธออยากให้โอกาสจวงเยี่ยน และก็อยากให้โอกาสตัวเองด้วยเช่นกัน

ในเมื่อสวรรค์ให้เธอได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง แล้วเธอจะต้องมัวลังเลหน้าพะวงหลัง หวาดกลัวนู่นนี่ไปทำไม อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ใช่ว่าจะรับผลลัพธ์ที่จะตามมาไม่ไหว อย่างแย่ที่สุดก็ยังมีมิติคอยรองรับอยู่

มิติเป็นของเธอ ผูกมัดแน่นหนากับพลังจิตของเธอไปแล้ว ไม่มีใครแย่งชิงไปได้

แถมเธอยังมีอำนาจเด็ดขาดและการควบคุมอย่างสมบูรณ์ภายในมิติ หากวันหน้าจวงเยี่ยนกล้าคิดไม่ซื่อ ก็แค่จับเขาขังเข้าไปในมิติแล้วค่อยจัดการทีหลัง

ห้านาทีต่อมา เสิ่นหว่านก็เริ่มเสียใจกับการตัดสินใจเมื่อครู่ เพราะเธอเห็นจวงเยี่ยนเดินก้าวแขนขากลืนไปข้างเดียวกันออกจากบ้านเธอ ดูท่าทางไม่ค่อยจะฉลาดเอาเสียเลย!

เช้าวันต่อมา ตื่นขึ้นมาก็แปดโมงกว่าแล้ว ตอนที่เธอลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า เสิ่นโม่โม่ก็ตื่นขึ้นมาเหมือนกัน พลางเลียนแบบแม่ด้วยการใส่เสื้อผ้าเอง

หลังจากทั้งสองคนล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอก็ดึงกระทะก้นแบนออกมาจากมิติ วางตั้งบนเตาไฟ แล้วนำเกี๊ยวที่เหลือจากเมื่อวานมาทำเป็นเกี๊ยวซ่าทอด

กินคู่กับซุปเต้าหู้และไข่ต้มใบชา กลายเป็นมื้อเช้าที่อบอวลไปด้วยไออุ่นของชีวิตประจำวัน

การทำอาหารในห้องนอนทำให้กลิ่นไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไร เธอจึงเปิดระบบทำความร้อนที่ห้องนั่งเล่นด้วย สองแม่ลูกจะได้ออกกำลังกายและเรียนหนังสือไปด้วยกัน

ขณะที่กำลังฝึกมวยฟรีสไตล์กันอย่างเข้าฝัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เมื่อมองผ่านตาแมวออกไป เห็นว่าข้างนอกคือจวงเยี่ยน เธอจึงเปิดประตูให้

เสิ่นหว่านเหงื่อท่วมตัว กลัวว่าอยู่ใกล้ประตูแล้วจะโดนลมหนาวจนเป็นหวัด พอเปิดประตูแล้วจึงรีบเดินกลับเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น

จวงเยี่ยนเริ่มขนของเข้ามาในห้องนั่งเล่น รอบแล้วรอบเล่า ไม่นานห้องนั่งเล่นก็กองเต็มไปด้วยสิ่งของ

บรรจุภัณฑ์มีหลากหลาย ทั้งลังไม้ กล่องกระดาษ ลังบุฉนวนกันความร้อน…

เสิ่นหว่านมองเขาอย่างพูดไม่ออก นี่แทบจะย้ายบ้านทั้งหลังมาเลยชัดๆ

จวงเยี่ยนขนรอบสุดท้ายเสร็จ ถึงได้เอ่ยปากพูด "นี่เป็นทรัพย์สินทั้งหมดของผม ผมขอมอบให้คุณเก็บรักษาไว้ครับ"

เสิ่นหว่านหน้าผากปรากฏเส้นดำ เคยได้ยินมาว่าทหารมักจะมุทะลุบ้าระห่ำ แต่ไม่เคยได้ยินว่าบ้าระห่ำขนาดนี้ ความสัมพันธ์ยังไม่ทันได้ยืนยันแน่ชัด ก็รีบมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้แล้วเนี่ยนะ!

ในเมื่อเขาเล่นขนของมาแบบมัดมือชก เสิ่นหว่านจะสั่งให้เขาขนกลับไปก็คงไม่ได้ อีกทั้งบ้านของเธอก็อุ่นกว่าชั้นบนจริงๆ เก็บของไว้ที่นี่จะรักษาสภาพได้ง่ายกว่า

แต่ถ้ากองไว้ที่ห้องนั่งเล่นตลอดก็ดูเกะกะ เสิ่นหว่านจึงสั่งให้เขาขนของทั้งหมดเข้าไปไว้ในห้องนอนรอง ฟืนในห้องนั้นช่วงนี้ถูกใช้ไปเกือบหมดแล้ว กำลังมีที่ว่างให้วางพอดี

พอลับหลังเขา เธอก็เก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติ นำไปรวมกับเสบียงที่เขาเคยขนลงมาก่อนหน้านี้

จากนั้นก็นำฟืนที่ผ่าเสร็จแล้วออกมาจากมิติ ขนไปวางไว้จนเต็มห้องนอนรองอีกครั้ง แล้วลงกลอนประตูไว้เพื่อความปลอดภัย จะให้ความลับแตกไม่ได้เด็ดขาด