บทที่ 429 ความหวังของตาเฒ่าเฉิน

ยามมื้อเย็นมาเยือน หมู่บ้านฉางชิงขนาดกะทัดรัดท่ามกลางขุนเขาต่างมีควันไฟจากเตาของแต่ละบ้านลอยเอื่อย กลิ่นฟืนไหม้อบควันคละคลุ้งในอากาศ ให้ความรู้สึกเงียบสงบและสันติ ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายชีวิตบ้านทุ่งอันบริสุทธิ์ ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด

ลานบ้านหลังน้อยของตระกูลเฉิน

ตาเฒ่าเฉินยังคงนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าบ้านเหมือนทุกวัน คาบบุหรี่ชั้นดีไว้ในปาก พลางสานตะกร้าสะพายหลังและเครื่องจักสานจากไม้ไผ่