บทที่ 434 หลุมพรางใหญ่

เฉินจิ่งพูดพลางเหลือบมองรูปถ่ายที่อวี๋เหม่ยเสียวางไว้ข้างตัวเมื่อครู่ มันเป็นเพียงรูปถ่ายติดบัตรเก่าๆ ธรรมดาใบหนึ่ง หน้าตาของพ่อเยี่ยเจินเจินบนรูปยังพอมองเห็นได้ค่อนข้างชัดเจน อย่างน้อยก็ชัดกว่าในความทรงจำของเฉินจิ่ง

พ่อของเยี่ยเจินเจินเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว ตอนนั้นเฉินจิ่งเพิ่งอายุราวเจ็ดขวบ อีกทั้งอีกฝ่ายยังมักออกไปทำงานรับจ้างข้างนอกอยู่บ่อยๆ ในความทรงจำของเขาจึงไม่ได้ผูกพันลึกซึ้งอะไรนัก

ส่วนตัวเยี่ยเจินเจินเอง ในความทรงจำแทบจะไม่มีภาพพ่อตอนยังมีชีวิตอยู่เลยด้วยซ้ำ เพราะตอนนั้นเธอเพิ่งอายุแค่ขวบสองขวบเท่านั้น