บทที่ 55 ทำรั้วไม้ คล่องแคล่วชำนาญมือ

วันรุ่งขึ้น ควั่งเหย่ตื่นแต่เช้าตรู่

วันนี้เขามีภารกิจต้องทำเพียบ เน้นหนักไปที่งานเกษตรสลับกับการดูแลสัตว์เลี้ยง

ขั้นตอนเตรียมการก่อนลงมือปลูก ต้องล้อมรั้วกำหนดขอบเขตแปลงผักในสวนให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วค่อยลงมือพรวนดิน

เขาตั้งใจจะลองปลูกมะเขือเทศ หัวไชเท้า แล้วก็ผักบุ้งดูสักหน่อย

ลองกะคร่าวๆ ดูแล้ว ถ้าปลูกอย่างละสองแถว น่าจะใช้พื้นที่ดินราวๆ 30 ตารางเมตร

เพราะยังไงก็เป็นแค่การทดลอง ทั้งยังปลูกไว้กินเอง จึงไม่จำเป็นต้องใช้พื้นที่กว้างขวางอะไรนัก

ส่วนเรื่องการดูแลสัตว์เลี้ยง หลักๆ คือการตามติดเลี่ยเลี่ยไปดูว่าวันๆ หนึ่งมันออกล่าเหยื่ออย่างไรกันแน่

ควั่งเหย่อาศัยช่วงที่แดดยังไม่แรงจัด รีบจัดการล้อมรั้วแปลงผักก่อนเป็นอันดับแรก

การทำรั้วจำเป็นต้องใช้รั้วไม้แบบเรียบง่าย

พอมีรั้วไม้แล้ว ก็จะได้ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะมีสัตว์ป่าหลงเข้ามาทำลายแปลงผัก

โชคดีที่เซมบ้าหาเครื่องมือกับวัสดุอย่างง่ายสำหรับทำรั้วมาจากหมู่บ้านได้

ควั่งเหย่กะดูด้วยสายตา ช่วงเช้านี้น่าจะทำเสร็จทันเวลา

เขาจัดการดูแลกุยซื่อให้เรียบร้อย จากนั้นก็ถือขวานกับเครื่องมืออื่นๆ ขับรถออกไปข้างนอก

เหล่าแฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างพากันสงสัยใคร่รู้

"ผมกะว่าจะทำรั้วไม้สักหน่อย ตอนนี้เลยออกมาหาท่อนไม้ครับ"

ไม้หาไม่ยาก แค่เลือกท่อนที่ค่อนข้างแข็งแรงทนทานก็พอ

ดูเหมือนควั่งเหย่จะมีเป้าหมายในใจอยู่แล้ว เพราะเขาก็ตระเวนสำรวจแถวนี้อยู่ทุกวัน

พอขับผ่านดงต้นไม้กลุ่มหนึ่ง ควั่งเหย่ก็จอดรถ

แฟนคลับตาไวจำได้ทันที นี่มันต้นกระถินเทศที่สตรีมเมอร์เคยแนะนำไปนี่นา!

"กิ่งก้านของต้นกระถินเทศมีหนามแหลมคม ชาวมาไซมักจะเอากิ่งของมันไปล้อมรอบหมู่บ้านเพื่อป้องกันสัตว์ร้ายครับ"

เป้าหมายของควั่งเหย่จึงเป็นเจ้าต้นนี้นี่เอง

แน่นอนว่าพื้นที่เพาะปลูกในสวนไม่ได้กว้างใหญ่อะไร จึงไม่จำเป็นต้องตัดเยอะ

ควั่งเหย่ถือขวานเดินตรงเข้าไปหากลุ่มต้นกระถินเทศ

เรือนยอดทรงร่มอันเป็นเอกลักษณ์ของมันไหวเอนเบาๆ ตามสายลม ส่งเสียงใบไม้เสียดสีกันซ่าๆ

ควั่งเหย่เดินวนรอบต้น สายตากวาดมองสำรวจกิ่งก้านอย่างละเอียด

เขากำลังเลือกกิ่งที่มีขนาดพอดิบพอดีและมีรูปทรงตรงสวย

"ลำต้นหรือกิ่งที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางราวๆ 5 เซนติเมตร ถือเป็นวัสดุชั้นยอดสำหรับทำเสารั้วไม้เลยครับ"

"เราสามารถริดกิ่งก้านส่วนเกินออก แล้วมัดรวมเข้าด้วยกันเพื่อใช้เป็นเสาหลักได้"

เพราะแปลงผักที่ล้อมในสวนมีขนาดไม่ใหญ่นัก ตัดกิ่งไม้ไปสักหน่อยก็เพียงพอแล้ว

ควั่งเหย่ชี้ไปยังกิ่งไม้ที่ค่อนข้างเรียวเล็กลงมาอีก

"ส่วนกิ่งพวกนี้ที่กะด้วยสายตาแล้วเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 เซนติเมตร เอามาใช้ทำโครงรั้วได้ครับ"

เมื่อเลือกวัสดุเรียบร้อย ควั่งเหย่ก็เริ่มลงมือฟันฉับๆ ด้วยพละกำลังที่แม่นยำและเด็ดขาด แทบไม่มีเศษไม้กระเด็นว่อนเลยสักนิด

แฟนคลับในห้องไลฟ์ย่อมไม่ได้กลิ่นหอมสะอาดของเนื้อไม้ที่กระถินเทศโชยออกมาในยามนี้

กลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผืนแผ่นดินแห่งนี้

ควั่งเหย่ไม่ได้คิดจะโค่นต้นไม้ทิ้งทั้งต้น เขาเลือกที่จะเดินหาต้นกระถินเทศหลายๆ ต้น แล้วทยอยตัดเฉพาะกิ่งที่ตรงตามความต้องการออกมา

แม้จะเสียเวลาไปบ้าง แต่ก็ไม่เป็นการทำลายต้นไม้จนโค่นตาย

ง่วนทำงานอยู่ราวๆ ไม่ถึงสองชั่วโมง ควั่งเหย่ก็รวบรวมไม้ได้เกือบครบตามที่ต้องการ

เขาหยิบสิ่วด้ามสั้นออกมาจากรถเพื่อถากกิ่งแขนงส่วนเกินทิ้งไป

ภายใต้การจัดการของเขา กิ่งไม้แต่ละท่อนก็ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นมาทันตา

จากนั้นก็ตัดตามความยาวที่ต้องการ ไม่ว่าจะใช้เลื่อยตัดหรือใช้ขวานจาม ก็ปรับขนาดให้พอเหมาะพอดีทั้งหมด

ส่วนกิ่งไม้ที่จะใช้เป็นเสาหลัก ควั่งเหย่ก็เหลาปลายด้านหนึ่งให้แหลมคม เพื่อให้ปักลึกลงไปในดินได้ง่ายๆ เป็นรากฐานอันมั่นคงของตัวรั้ว

ควั่งเหย่มัดกิ่งไม้ที่จัดการเสร็จเรียบร้อยเข้าด้วยกัน แล้วยกขึ้นท้ายรถ

พอกลับมาถึงกระท่อมไม้ ควั่งเหย่ก็เริ่มมัดประกอบเสาหลัก

จากนั้นจึงปักเสาหลักลงดินในแนวตั้ง ออกแรงกดลงไปทีละนิดๆ ให้ฝังลึกลงไปในดินราวๆ 30 เซนติเมตร

สำหรับควั่งเหย่ที่ได้รับการเสริมพลังจากระบบมาแล้ว งานพวกนี้ช่างง่ายดายเหลือเกิน

ควั่งเหย่คัดเอากิ่งไม้ท่อนที่เรียวเล็กกว่ามาใช้เป็นคานแนวนอน วางพาดลงบนเสาหลักทีละท่อนๆ โดยเว้นระยะห่างกันประมาณ 20 เซนติเมตร

แล้วใช้สิ่วค่อยๆ เจาะร่องบนเสาหลักให้ตรงกับขนาดของคานแนวนอนอย่างประณีต ฝังคานแนวนอนลงไปในร่องอย่างมั่นคงเพื่อให้แนบสนิทไร้รอยต่อ

ส่วนไม้แนวตั้งก็นำมาขัดประสานไว้ระหว่างคานแนวนอน เว้นระยะห่างราว 10 เซนติเมตร เกิดเป็นลวดลายตารางโปร่งอย่างเป็นระเบียบ

สุดท้าย ควั่งเหย่ใช้เถาวัลย์ที่เซมบ้าเอามาให้ พันรอบจุดเชื่อมต่อแต่ละจุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับผูกเงื่อนเชือกอย่างแน่นหนา

รั้วไม้อย่างง่ายก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์

ควั่งเหย่นั่งลงด้านข้าง สายตามองดูรั้วไม้พลางยกยิ้มมุมปาก ย่อมต้องชื่นชมผลงานจากหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเองให้ชื่นใจสักหน่อย

แต่มองดูอยู่ได้เพียงครู่เดียว ควั่งเหย่ก็ลุกขึ้นไปหยิบเครื่องมือชิ้นต่อไป

คนในห้องไลฟ์ต่างพากันดูเพลินจนตาค้าง

ขั้นตอนทั้งหมดนี้มันจะราบรื่นเกินไปแล้ว แถมสตรีมเมอร์ไม่เหนื่อยบ้างเลยเหรอเนี่ย ตั้งแต่เช้าตรู่มานี่ฟาดงานไปตั้งกี่อย่างแล้ว?!

"เดี๋ยวพวกเรามาถางเคลียร์พื้นที่กันก่อนนะครับ"

พูดพลางหยิบจอบขึ้นมา เริ่มลงมือถางวัชพืชและเก็บเศษหินก้อนโตออกไป

สำหรับวัชพืชต้นที่ถอนยากเป็นพิเศษ ควั่งเหย่ก็เลือกที่จะใช้มือเปล่าดึงเอา ท่วงท่าคล่องแคล่วเด็ดขาด ทำเอาง่ายดายจนนึกว่าเขากำลังก้มเก็บเห็ดอยู่เสียอีก แต่ความจริงแล้ว รากของวัชพืชพวกนั้นหยั่งลึกเอาเรื่องเลยทีเดียว

"วัชพืชพวกนี้ต้องถอนรากถอนโคนให้หมดครับ ไม่อย่างนั้นพอมันงอกขึ้นมาใหม่จะแย่งสารอาหารของผักเราหมด"

ควั่งเหย่อธิบายสั้นๆ แล้วก้มหน้าก้มตาจัดการต่อไป

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พื้นที่ก็ถูกเคลียร์จนเตียนโล่ง เวลานี้ในห้องไลฟ์เริ่มมีคนทยอยส่งของขวัญเข้ามาไม่ขาดสาย…

ควั่งเหย่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อเม็ดละเอียดที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก

"ต่อไปก็ได้เวลาพรวนดินแล้วครับ"

ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลยจริงๆ พี่ชายคนนี้ไม่เคยสะกดคำว่า "ล้า" เป็นหรือไงกัน!

เขากระชับจอบในมือแน่น แล้วเริ่มลงมือพรวนดินทันที ดินแถบนี้ค่อนข้างแน่น เวลาพรวนจึงต้องออกแรงเยอะพอสมควร

"ดินควรร่วนซุยลึกลงไปสักประมาณ 20 เซนติเมตรครับ ดินจะได้โปร่งและระบายอากาศได้ดี พืชผักเวลาหยั่งรากจะได้แผ่ขยายตัวได้ง่ายขึ้น"

พูดไปพลาง ควั่งเหย่ก็ขุดพลิกหน้าดินขึ้นมาแล้วใช้จอบสับให้แตกละเอียด เพื่อให้เนื้อดินร่วนซุยและสม่ำเสมอกัน

【เมื่อก่อนสตรีมเมอร์ทำงานอะไรกันแน่เนี่ย?!】

【แกป่วยหรือฉันป่วยกันแน่: เดี๋ยวสิ แบบนี้ก็ได้เหรอ? เห็นสตรีมเมอร์ทำชิลขนาดนี้ อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองน่าจะทำได้เหมือนกันแฮะ…】

【คนข้างบนน่ะ ตื่นก่อนจ้า อย่าเพ้อเจ้อ แค่ตัดต้นไม้ต้นเดียวแกก็น่าจะสลบเหมือดแล้วเหอะ】

เมื่อเป้าหมายของวันนี้ลุล่วง ควั่งเหย่มองดูผืนดินที่พรวนเสร็จเรียบร้อย ในที่สุดก็ยอมหยุดมือเสียที

พอก้มดูนาฬิกา ก็พบว่าเวลายังเหลือเฟือพอให้เขาได้อาบน้ำสักรอบ

ว่าแล้วเขาก็เดินไปตักน้ำที่ริมแม่น้ำ

"ทุกคนครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปอาบน้ำก่อน คงต้องขอปิดไลฟ์ไว้เท่านี้ก่อนนะ"

【อย่าน้า ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้!】

【เชอะ มีอะไรที่แฟนคลับอย่างพวกเราจะดูไม่ได้กันเล่า?】

ควั่งเหย่หัวเราะร่า ตอบกลับไปว่า

"หลักๆ คือกลัวห้องไลฟ์จะโดนแบนน่ะสิครับ ถ้าตามแอดมินมาช่วยเซ็นเซอร์โมเสกให้ได้ ผมก็ไม่ปิดไลฟ์หรอก"

【เหอจ้ง: เสียใจด้วยครับ เซ็นเซอร์ให้ไม่ได้สักนิด】

【เชี่ย แอดมินส่องอยู่จริงๆ ด้วยว่ะเฮ้ย!!】

【ก๊าก 55555 โคตรพีค!】

【เหอจ้ง: สตรีมเมอร์อาบน้ำเสร็จแล้ว รบกวนรอรับสายด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะโทรหา】

ควั่งเหย่เดาไว้อยู่แล้ว

วันนี้ทางแพลตฟอร์มคงจะติดต่อมาคุยเรื่องเซ็นสัญญาแน่นอน

พอแอดมินเปิดปากพูด แฟนคลับในห้องไลฟ์ก็เริ่มได้กลิ่นตุๆ ต่างพากันพิมพ์ถามรัวๆ ว่าสตรีมเมอร์กำลังจะเซ็นสัญญาสังกัดค่ายแล้วใช่ไหม

ทว่าแอดมินยังไม่ทันได้ตอบอะไร ขบวนการจ้องจะฉกตัวก็ยกทัพกันเข้ามาทันควัน

【ช้างพี้ดๆ: สตรีมเมอร์ลองพิจารณาแพลตฟอร์มโต่วซาของเราหน่อยไหมครับ! สวัสดิการค่าตอบแทนดีงามมากนะ!】

【มารยาทแลกองค์ชาย: พอเถอะ แพลตฟอร์มพวกนายเป็นยังไงรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ สตรีมเมอร์ช่วยหันมามองแพลตฟอร์มเหมียวๆ ของเราเถอะครับบบ!!!】

【เกาตูดแล้วดมฟินสุด: อ้าวเฮ้ย พวกแกมาแย่งคนกันโจ่งแจ้งแบบนี้เลยเหรอวะ?!】

【สตรีมเมอร์ต้องเซ็นสัญญาระดับเอสเท่านั้นนะ!! คุณคู่ควรที่สุดแล้ว!!】

ควั่งเหย่ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบอะไร สายสนทนาก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน

น้ำเสียงจากปลายสายฟังดูแฝงความร้อนรนอยู่นิดๆ

"สวัสดีครับสตรีมเมอร์ ผมเหอจ้ง แอดมินผู้ดูแลครับ"

"เรามาคุยเรื่องเซ็นสัญญากันสักหน่อยดีไหมครับ?"