บทที่ 56 เซ็นสัญญาก็ได้ แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง

ควั่งเหย่จับน้ำเสียงร้อนรนของอีกฝ่ายได้ แต่เขากลับยิ่งนิ่งสงบกว่าเดิม

ปากบอกว่ารอให้เขาอาบน้ำเสร็จก่อนแล้วค่อยโทรมา แต่พอเห็นแพลตฟอร์มคู่แข่งโผล่มาดึงตัวกลางห้องไลฟ์ปุ๊บ ก็ต่อสายเข้าหาเขาทันทีทันใดเชียว!

สมัยตอนทำเพจ "ฟางชุ่นเย่เชิง" เขาไม่เคยได้รับการติดต่อขอเซ็นสัญญาจากแพลตฟอร์มเลยสักครั้ง ทว่าตอนนี้ บัญชี "ป๋ออู้เจินเหริน" กลับได้รับการดูแลเป็นพิเศษ ทั้งที่ฐานผู้ติดตามยังเทียบกับตอนนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่ทางแพลตฟอร์มก็ไม่ได้โง่ ในสายตาพวกเขามองเห็นมูลค่าที่คุ้มค่าจะลงทุนมากกว่า ซึ่งในเมื่อเขามีมูลค่า ก็ย่อมมีแต้มต่อในการเจรจา

"คุณสตรีมเมอร์ครับ ทางแพลตฟอร์มของเราจริงใจอยากร่วมงานกับคุณมากจริงๆ ครับ ผมเชื่อว่าคุณเองก็เล็งเห็นถึงจุดเด่นของที่นี่ ถึงได้เลือกใช้เป็นช่องทางไลฟ์สด เพราะงั้นช่วยพิจารณาเราเป็นอันดับแรกได้ไหมครับ"

ควั่งเหย่นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ

"ปฏิเสธไม่ได้หรอกครับว่ายอดทราฟฟิกของที่นี่เยี่ยมจริงๆ นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ผมเลือกใช้บริการ ส่วนเรื่องความจริงใจ… เราค่อยๆ คุยกันได้ครับ"

คำตอบของควั่งเหย่ชัดเจน ถ้าจริงใจพอ ทุกอย่างก็คุยกันง่าย

คราวนี้ถึงตาเหอจ้งที่ต้องแสดงความจริงใจออกมาบ้าง เขาจึงพูดอย่างตรงไปตรงมา

"เอาแบบนี้ครับคุณสตรีมเมอร์ หลังจากที่เราประเมินเนื้อหาไลฟ์และความเหนียวแน่นของแฟนคลับแล้ว ถือว่าคุณภาพสูงมากจริงๆ เราตั้งใจอย่างยิ่งที่จะเซ็นสัญญาระดับ S กับคุณ…"

ควั่งเหย่แค่นยิ้มพลางดักคอ

"พูดคำว่า 'แต่' ออกมาเถอะครับ"

อีกฝ่ายชะงักไปทันทีที่ถูกอ่านเกมทะลุปรุโปร่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

"แต่ว่า… เมื่อพิจารณาจากชั่วโมงการไลฟ์และฐานแฟนคลับที่ยังค่อนข้างน้อย แพลตฟอร์มจึงทำได้แค่เสนอสัญญาระดับ A ให้คุณก่อน แต่วางใจได้เลยครับ ในข้อตกลงจะระบุชัดเจนว่า ภายในสามเดือนนี้หากฐานแฟนคลับคุณแตะเกณฑ์มาตรฐานและผลประเมินการไลฟ์อยู่ในระดับยอดเยี่ยม เราจะปรับสัญญาเป็นระดับ S ให้ทันทีครับ!"

ควั่งเหย่นิ่งเงียบไป

พอเหอจ้งได้ยินความเงียบจากปลายสาย ก็เริ่มร้อนรนขึ้นมาทันที

"คุณสตรีมเมอร์ครับ ถ้ายังมีตรงไหนลังเล บอกผมได้เลยนะ ถ้ามองในแง่ดีต่อให้ข้อมูลของคุณยังไม่ถึงเกณฑ์ในสามเดือน เราก็ไม่ยกเลิกสัญญา แต่จะขยายเวลาประเมินออกไปให้อีก รบกวนช่วยพิจารณาหน่อยนะครับ ข้อตกลงนี้เราเอื้อประโยชน์ให้คุณมากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วจริงๆ"

"พวกเราจริงใจอยากร่วมงานกับคุณมากจริงๆ นะครับ"

เพราะเนื้อหาไลฟ์ของควั่งเหย่เป็นแนวที่แพลตฟอร์มอื่นไม่มีเลย ครั้งนี้ทางแพลตฟอร์มจึงต้องพยายามคว้าตัวเขามาเซ็นสัญญาให้ได้

ที่ควั่งเหย่เงียบไป ไม่ใช่เพราะคิดจะปฏิเสธ หรืออยากยืดเยื้อเล่นเกมต่อรองอะไรหรอก แค่เขามีเงื่อนไขอีกหนึ่งข้อเท่านั้น

"ขอเพิ่มเงื่อนไขอีกสักข้อได้ไหมครับ"

"คุณอยากเพิ่มเงื่อนไขอะไรเหรอครับ?"

"จริงๆ สำหรับพวกคุณแล้วไม่ถือว่ายากเลยครับ แค่ถ้าจำนวนคนดูในไลฟ์ผมทะลุหนึ่งแสนคน ทุกๆ ห้าหมื่นคนที่เพิ่มขึ้น แพลตฟอร์มต้องดันยอดทราฟฟิกเพิ่มให้ผมอีกหนึ่งส่วนก็พอครับ"

สำหรับควั่งเหย่แล้ว จะระดับเอสหรือระดับเอก็ไม่สำคัญที่สุด

ค่าความนิยมในไลฟ์ต่างหากคือหัวใจหลัก

ตราบใดที่ค่าความนิยมเพิ่มขึ้น รางวัลจากระบบก็จะยิ่งมากขึ้น

คุณภาพเนื้อหาในการไลฟ์ของเขาก็จะพัฒนาตามไปด้วย

คอนเทนต์ที่ดีก็จะดึงดูดทราฟฟิกให้หลั่งไหลเข้ามามากขึ้น นี่ไม่ใช่การส่งเสริมกันในทางที่ดีหรอกหรือ

เดิมทีเหอจ้งนึกว่าควั่งเหย่จะเรียกขอเพิ่มเงิน แต่พอได้ยินข้อเรียกร้องที่… ง่ายดายเพียงเท่านี้

"ไม่มีปัญหาเลยครับ!"

สำหรับแพลตฟอร์ม การดันยอดทราฟฟิกมันเรื่องจิ๊บจ๊อยมาก พวกเขาเป็นยักษ์ใหญ่ด้านทราฟฟิกอยู่แล้ว การจัดสรรทรัพยากรโปรโมตให้สตรีมเมอร์ที่เซ็นสัญญากับแพลตฟอร์มยิ่งมีแต่ได้กับได้ไม่ใช่หรือไง

"คุณสตรีมเมอร์ครับ ทางเราจะรีบร่างสัญญาแล้วส่งไปให้คุณตรวจดูก่อนนะครับ"

ควั่งเหย่ตอบกลับ

"ขอบคุณที่เหนื่อยครับ"

น้ำเสียงของเหอจ้งผ่อนคลายลงในที่สุด

"ยินดีครับคุณสตรีมเมอร์ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ!"

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ"

หลังวางสาย ควั่งเหย่อารมณ์ดีไม่น้อย

ใครจะไปคิดล่ะว่า แค่ไม่กี่นาที เขาจะได้เซ็นสัญญาหลักล้านเข้าแล้ว

แถมหลังจากนี้ยอดทราฟฟิกของเขาก็จะได้รับการันตี รางวัลจากระบบก็จะทยอยแจกตามขั้นตอน

ที่สำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด เขายังสามารถรณรงค์ให้ผู้คนหันมาอนุรักษ์พืชและสัตว์ป่าได้มากขึ้นด้วย

พอกลับเข้ามาในห้องไลฟ์อีกครั้ง ชาวเน็ตก็สังเกตเห็นแววตาเปื้อนยิ้มของเขาได้ทันที

ทุกคนต่างรู้โดยทั่วกันว่า เรื่องนี้สำเร็จแล้ว!

ในช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยข้อความแสดงความยินดีที่ควั่งเหย่ได้เป็นสตรีมเมอร์เซ็นสัญญา

ควั่งเหย่ยิ้มร่าพลางพูด

"ขอบคุณทุกคนที่ช่วยอุดหนุนข้าวปลาอาหารนะครับ!"

ประโยคเดียว แจกจ่ายพลังบวกให้ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ไปเต็มๆ

ความวุ่นวายตลอดช่วงเช้าสิ้นสุดลงเสียที

ควั่งเหย่วางแผนว่าจะกินมื้อกลางวันดีๆ สักมื้อเพื่อรางวัลให้ตัวเอง

พอกลับเข้าไปในบ้าน ก็เห็นเจ้ากุยซื่อนอนขดเป็นก้อนกลม กำลังเลียอุ้งเท้าตัวเองอยู่

พอมันเหลือบเห็นควั่งเหย่เดินเข้าประตูมา

ก็รีบลุกขึ้นทันที ดวงตาสีฟ้าสวยคู่นั้นเบิกกว้าง สีหน้าดูมีชีวิตชีวาสุดๆ

ราวกับกำลังฟ้องว่า

'ฉันหิวแล้ว'

ควั่งเหย่ยิ้มขำ

"ล้างมือก่อน เดี๋ยวชงนมให้นะ"

พูดจบเขาก็เริ่มลงมือจัดการ

ในที่สุดกุยซื่อก็ได้กอดขวดนมสุดที่รักของมันเสียที

ควั่งเหย่กดปุ่มพักหน้าจอห้องไลฟ์ไว้ชั่วคราว แล้วใช้อ่างอาบน้ำแบบเป่าลมที่พกติดตัวมารีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว

รู้สึกสบายตัวขึ้นเป็นกอง

พอกลับเข้ามาในห้องไลฟ์อีกครั้ง ชาวเน็ตก็เห็นควั่งเหย่เริ่มลงมือทำมื้อกลางวันแล้ว

มื้อใหญ่ที่ว่า ความจริงก็คือข้าวราดแกงกึ่งสำเร็จรูปที่เอาติดตัวมานั่นเอง…

แต่ควั่งเหย่ก็เพิ่มคุณค่าทางอาหารให้ตัวเองอยู่จริงๆ

เขาจัดการย่างเนื้อวัวจนสุกได้ที่แล้วโปะลงไปบนข้าวสวยร้อนๆ

ควั่งเหย่ที่หิวโซจนตาลายจัดการโซ้ยมื้อกลางวันจนเกลี้ยงจานในพริบตา

จากนั้นก็ทิ้งตัวลงโซฟา…

งีบไปได้สักครึ่งชั่วโมง เขาก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเอง

ให้ตายเถอะ รู้สึกว่าการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มันคุ้มค่ากว่าที่คิดไว้เยอะเลยแฮะ

พอพ้นช่วงเที่ยงที่แดดแผดเผาแรงที่สุดไป ควั่งเหย่ก็คว้าอุปกรณ์ไลฟ์สดเดินออกจากบ้าน

เป็นไปตามคาด พี่เบิ้มตัวนี้นอนแกว่งขาเล่นอยู่บนกิ่งไม้ชิลๆ สบายอารมณ์…

ถึงเขาจะเปิดสกิลซ่อนกลิ่นกายเอาไว้ แต่เสียงฝีเท้าก็ยังทำให้เลี่ยเลี่ยไหวตัวทันอยู่ดี

มันผงกหัวขึ้นจากกิ่งไม้ทันที

พอเห็นว่าเป็นควั่งเหย่ มันก็รีบปีนลงมาจากต้นไม้อย่างกระตือรือร้น

จากนั้นก็เอาหัวมาถูไถขากางเกงของควั่งเหย่ แต่พอเห็นว่าเขามือเปล่า

มันก็เงยหน้ามองควั่งเหย่ด้วยแววตาผิดหวังสุดขีด

ควั่งเหย่จิ๊ปาก "สายตาแบบนั้นมันหมายความว่าไงน่ะ?"

ตัวเองล่าไม่ได้แล้วยังจะมีหน้ามาผิดหวังใส่คนอื่นอีก

เลี่ยเลี่ยเบือนสายตาหนีไปทางอื่น ดูหงอยๆ ไม่มีกะจิตกะใจ

ดูท่าแล้วเมื่อเช้าคงไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องมาเหมือนกัน

"ฉันถามจริง สามปีที่ผ่านมานี่นายรอดมาได้ยังไงเนี่ย?"

พูดจบ ควั่งเหย่ก็พลันตาสว่าง!

"อย่าบอกนะว่าที่ผ่านมานายเกาะพ่อแม่กินน่ะ!"

เลี่ยเลี่ยอาจไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "เกาะพ่อแม่กิน" หรอก แต่มันสัมผัสได้ว่านี่ไม่ใช่คำชมแน่นอน

มันสะบัดหน้าใส่แล้วเดินหนีไปทันที

ควั่งเหย่รีบก้าวเท้าตามไป พร้อมบังคับโดรนให้ลอยขึ้นสูงเพื่อจับพิกัดของเลี่ยเลี่ยเอาไว้ เขาอยากเห็นกับตาเหลือเกินว่าเจ้าพี่เบิ้มตัวนี้มันล่าเหยื่อกันยังไง

เดินตามมาได้พักหนึ่ง ควั่งเหย่ก็ทิ้งระยะห่างจากตัวมันไว้พอสมควร

ผ่านไปอีกกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเลี่ยเลี่ยก็เจอกลุ่มกาเซลล์! พวกมันมีอยู่ราวห้าหกตัว กำลังก้มหน้าก้มตาเล็มหญ้ากันอยู่ เลี่ยเลี่ยจ้องมองฝูงของว่างยามบ่ายที่เดินไปมาตาเป็นมัน ก่อนจะล็อกเป้าไปที่กาเซลล์ตัวหนึ่งซึ่งยืนแยกออกมาจากฝูงเล็กน้อย

ทันใดนั้น เลี่ยเลี่ยก็ชะลอฝีเท้าลงแล้วโก่งหลังขึ้น ราวกับอุ้งเท้าทั้งสี่ข้างถูกติดแผ่นเก็บเสียงไว้ชั่วพริบตา มันค่อยๆ ย่องคืบคลานเข้าหากาเซลล์ตัวนั้นอย่างมีพิรุธสุดๆ

พอกาเซลล์เงยหน้าขึ้นมา เลี่ยเลี่ยก็หยุดชะงักฝีเท้าทันควัน ราวกับกำลังเล่นเกมไฟเขียวไฟแดงอยู่… บรรยากาศพลันเงียบกริบจนแทบหยุดหายใจ

ควั่งเหย่หมอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ จับจ้องทุกความเคลื่อนไหวไม่วางตา

คนดูในห้องไลฟ์ต่างกลั้นหายใจ ลุ้นกันตัวโก่งว่าเมื่อไหร่เลี่ยเลี่ยจะเปิดฉากโจมตี! ถึงขั้นมีคนเริ่มนับถอยหลังในคอมเมนต์แล้วด้วย!

【สาม!】

【สอง!】

【หนึ่ง!】