บทที่ 57 ผักเบี้ยใหญ่

บรรยากาศบิลด์อารมณ์มาจนถึงขีดสุดแล้ว!

เสียงนับถอยหลังเลข "หนึ่ง" ยังคงก้องอยู่ในห้องไลฟ์

แต่เจ้ากาเซลล์ตรงหน้าเลี่ยเลี่ยดันวิ่งพรวดหายไปจากเฟรมซะงั้น…

เหลือเพียงเลี่ยเลี่ยตัวเดียวที่ยืนมองเงารางๆ ของเหยื่อซึ่งวิ่งลับสายตาไปอย่างโดดเดี่ยว

มันไม่แม้แต่จะขยับตัวเลยสักนิด

บรรยากาศในห้องไลฟ์หม่นหมองลงทันตาเห็น สีหน้าของชาวเน็ตแต่ละคนต่างสลดลงไปตามๆ กัน

อะไรวะเนี่ย?

แค่นี้เนี่ยนะ?

ควั่งเหย่ได้แต่ยกมือขึ้นลูบหน้า เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรเลยสักนิด

ถึงขั้นที่รู้สึกว่ามันก็ควรจะเป็นแบบนี้อยู่แล้วด้วยซ้ำ

จังหวะนั้น เลี่ยเลี่ยคงจะรู้สึกแก้เขินขึ้นมา

มันเลยแกล้งทำเป็นยุ่งเข้าไว้

ดันหันไปเลียขนตัวเองหน้าตาเฉยซะงั้น

ยอมทิ้งศักดิ์ศรีได้ แต่มาดคุณชายต้องรักษาไว้สินะ

【ปีกไก่ทอดซอสเผ็ด: เอ่อ ผมขออนุญาตทัวร์ลงเสือดาวตัวนี้ได้ไหมครับเนี่ย?】

【เสือดาวคู่เจ๋งสุด: อะไรกันเนี่ย!! ดูไม่ได้เรื่องเลยสักนิด!!!】

【ฉันคือที่รักของนาย: เรื่องทำตัวขายหน้าเนี่ย เลี่ยเลี่ยไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ นะ!】

ควั่งเหย่ถึงบางอ้อทันทีว่าทำไมเลี่ยเลี่ยถึงต้องอยู่ในสภาพหิวโซตลอดเวลา

โธ่เอ๊ย สอนเท่าไหร่ก็ไม่จำ ไม่ได้ดั่งใจเลย!

ควั่งเหย่กวาดสายตามองรอบๆ เห็นว่าปลอดภัยดีแล้ว จึงเดินเข้าไปหาเลี่ยเลี่ย

"ถามจริง นายไม่เคยหิวจนฝันเห็นอาหารบ้างเลยเหรอ?"

"ความหิวโหยนี่มันไม่ช่วยกระตุ้นสัญชาตญาณในตัวนายเลยหรือไงกัน?"

"ปากนายนี่ไม่คิดจะรู้สึกผิดกับท้องกิ่วๆ ของตัวเองบ้างหรือไงฮะ?"

ควั่งเหย่บ่นกระปอดกระแปดเหมือนคุณแม่ขี้บ่น-ผิด

ส่วนเลี่ยเลี่ยนั้นหูทวนลม ไม่รับรู้เรื่องทางโลกใดๆ เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาเลียขนลายเสือดาวของตัวเองลูกเดียว

ควั่งเหย่ถึงกับกุมขมับ ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดขึ้น

"ล่าเหยื่อไม่ได้ งั้นนายลองหาวิธีอื่นดูไหมล่ะ?"

เลี่ยเลี่ยหยุดชะงักไปนิด ท่าทางเหมือนจะเห็นด้วย

มันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

ควั่งเหย่จึงรีบเดินตามหลังมันไปติดๆ

แน่นอนว่าเขายังคงเว้นระยะห่างไว้พอสมควร

เขารู้สึกตะหงิดๆ ใจชอบกล เหมือนเจ้าเลี่ยเลี่ยจะมีจุดหมายปลายทางที่แน่ชัดอยู่แล้ว

และแล้ว เมื่อต้นไส้กรอกขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นในหน้าจอ เลี่ยเลี่ยก็หยุดฝีเท้าลง

มันกวาดสายตามองไปรอบๆ ต้นไม้ด้วยความระแวดระวังเป็นอันดับแรก

พอแน่ใจแล้วว่า-สัตว์ตัวอื่นอยู่แถวนี้ มันถึงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้

ควั่งเหย่หาที่กำบังเหมาะๆ พลางก้มมองภาพในโดรน

จู่ๆ คิ้วเขาก็ขมวดมุ่น

เพราะเขาเห็นว่ามีบางอย่างอยู่บนต้นไส้กรอกต้นนั้น… มันคือกาเซลล์ที่ตายสนิทตัวหนึ่ง!!

ซากกาเซลล์ตัวนั้นถูกสัตว์ตัวอื่นแทะกินไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เลี่ยเลี่ยปีนขึ้นไปบนต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว แล้วเริ่มเปิดฉากกินมื้อชายามบ่ายอย่างเอร็ดอร่อย

…

นี่เหรอวิธีที่แกคิดได้?

ควั่งเหย่ทั้งอ่อนใจทั้งทึ่ง

พี่เบิ้มตัวนี้ดวงเฮงชะมัด อยู่ดีๆ ก็หาข้าวประทังชีวิตไปได้อีกมื้อแบบหน้าตาเฉย

แต่ลึกๆ ในใจ ควั่งเหย่กลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าใช่ความบังเอิญ

พอกินอิ่มหนำสำราญ เลี่ยเลี่ยก็สะบัดตูดปีนลงมาจากต้นไม้

คนเรานะ พอกินอิ่ม สภาพจิตใจก็เปลี่ยนไปทันตาเห็น

แววตานี่ใสซื่อบริสุทธิ์ผุดผ่องจนดูโง่ขึ้นมาทันที…

ควั่งเหย่เอ่ยถามเลี่ยเลี่ย

"แบบนี้ก็ได้เรอะ?"

เลี่ยเลี่ยเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทางกร่างไม่เบา

ควั่งเหย่หัวเราะร่า เจ้าหมอนี่ดันมาทำเป็นได้ใจซะงั้น วันนี้รอดไปได้แบบฟลุกๆ แล้ววันพรุ่งนี้ล่ะจะทำยังไง? คง-โชคช่วยแบบนี้ได้ทุกวันหรอกมั้ง!

ควั่งเหย่เดินตามหลังเลี่ยเลี่ยพลางบ่นสั่งสอนให้มันตั้งใจล่าเหยื่ออย่างจริงจังไปตลอดทาง

เลี่ยเลี่ยทำหูทวนลม ก้าวย่างอย่างสง่างามมุ่งหน้ากลับทางเดิม

ควั่งเหย่จนปัญญา จึงควักมือถือออกมากดเปิดวิดีโอคลิปหนึ่ง แล้วยื่นไปจ่อตรงหน้าเลี่ยเลี่ย

บนหน้าจอปรากฏภาพเสือดาวผู้สง่างามน่าเกรงขามตัวหนึ่ง กำลังจ้องมองกวางตัวหนึ่งตาเขม็ง!

วินาทีถัดมา มันก็พุ่งทะยานเข้าหากวางตัวนั้นที่ยังยืนงงไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

ภาพตัดไปอีกที

เสือดาวตัวนั้นก็ขย้ำคอกวางจนขาดใจเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับลากมันขึ้นไปบนต้นไม้เตรียมลิ้มรสอาหารอันโอชะ

เลี่ยเลี่ยจ้องหน้าจอนิ่งไม่ไหวติง

ตอนดูฉากเสือดาวล่าเหยื่อ สีหน้ามันเรียบเฉยไร้ความรู้สึกสิ้นดี

แต่พอเห็นเสือดาวตัวนั้นกำลังกินเนื้ออยู่บนต้นไม้ มุมปากเลี่ยเลี่ยก็มีน้ำลายใสๆ ไหลเยิ้มหยดลงมาแหมะๆ…

ควั่งเหย่ถึงกับหัวเราะด้วยความระอาใจ

"เปิดหูเปิดตาผมจริงๆ เลยนะเนี่ย! นายมันเสือหน้าไม่อายตัวจริงเสียงจริงเลยว่ะพวก!"

หน้าไม่อายคืออะไร เลี่ยเลี่ยไม่รู้เรื่องด้วยหรอก

มันรู้แค่ว่าเนื้อที่ได้มาโดยไม่ต้องลงแรงน่ะ มันอร่อยที่สุดแล้ว!

วุ่นวายอยู่ทั้งบ่าย ในที่สุดเลี่ยเลี่ยก็พึ่งพาดวงจนอิ่มท้องได้สำเร็จ

ควั่งเหย่เองก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรกลับมาเลย

เขาเก็บผักเบี้ยใหญ่ตามทางมาได้กำหนึ่ง

ถือโอกาสพากลุ่มคนดูในห้องไลฟ์มารู้จักกับพืชชนิดใหม่ไปในตัว

"เย็นนี้เราได้ผักป่ามาทำยำเย็นกินแล้วครับ"

ควั่งเหย่พูดพลางจ่อต้นผักเบี้ยใหญ่เข้าหากล้อง

"ลำต้นของผักเบี้ยใหญ่มักจะออกสีม่วงแดง ใบอวบน้ำแบนๆ เป็นรูปไข่กลับ ใบหนาเชียวครับ มันชอบเลื้อยแผ่ไปตามหน้าดิน"

"พลังชีวิตเจ้านี่อึดถึกทนสุดๆ ทั้งทนแล้งทนน้ำขัง ไม่ว่าจะภูมิประเทศหรือสภาพดินแบบไหนในทุ่งหญ้าสะวันนาแอฟริกาตะวันออก ก็หาตัวมันเจอได้ไม่ยากหรอกครับ มักขึ้นตามท้องทุ่ง ริมทาง และที่โล่งแจ้งทั่วไป"

"ปกติเราจะกินยอดอ่อนกับใบอ่อนครับ แต่จำไว้นะว่าต้องลวกน้ำเดือดก่อนรอบหนึ่ง เพื่อล้างสารออกซาเลตออกไป"

ตอนที่ควั่งเหย่กับเลี่ยเลี่ยกลับมาถึง พระอาทิตย์ก็จวนจะตกดินแล้ว

เลี่ยเลี่ยหาทำเลเหมาะๆ หมอบแหมะบนต้นไม้ไปนานแล้ว ก่อนจะหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ

ควั่งเหย่เริ่มสงสัยจริงๆ แล้วว่าเจ้าเสือดาวตัวนี้กำลังเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นแหงๆ

มีทั้งความขบถติดตัวแถมยังมีความคิดต่อต้านอีกต่างหาก

พอควั่งเหย่เดินกลับเข้ากระท่อมไม้ กุยซื่อก็กำลังยืนจังก้าอยู่บนโต๊ะ กำลังกัดทึ้งผ้าปูโต๊ะอย่างเมามัน

ดูท่าเจ้านี่ก็เข้าสู่วัยต่อต้านอยากแหกกฎเหมือนกันสินะ

ควั่งเหย่พลันรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรง… คุณพ่อคนนี้เหนื่อยใจจริงๆ

เขาปักธงในใจไว้แล้วว่าจะไม่ยอมให้กุยซื่อเดินซ้ำรอยเลี่ยเลี่ยเด็ดขาด

มันจะต้องเติบโตขึ้นมาเป็นนักล่าผู้ดุร้ายให้ได้!

แต่ในตอนนี้ "นักล่าผู้ดุร้าย" กำลังทำศึกขับเคี่ยวกับผ้าปูโต๊ะอยู่ กุยซื่อทั้งแทะทั้งดึงผ้าปูโต๊ะสุดชีวิต

ทว่ากัดไปตั้งนาน ผ้าปูโต๊ะก็-แม้แต่รอยขีดข่วนสักนิด

กุยซื่อเริ่มฉุน

มันส่งเสียงขู่คำรามในลำคอ แต่ฟังยังไงก็เหมือนเสียงลูกเจี๊ยบชัดๆ…

ผ้าปูโต๊ะ-ทีท่าว่าจะสะทกสะท้านเลยสักนิด

มันเดือดจัดจนสติหลุด!

ตะปบผ้าปูโต๊ะแล้วก้มหน้าก้มตากัดขย้ำเป็นพัลวัน โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองถอยร่นมาจนถึงขอบโต๊ะแล้ว

เท้าลื่นพรืด ร่วงผล็อยลงมาจากโต๊ะทันที!!

มือของควั่งเหย่ยื่นไปรองรออยู่ใต้โต๊ะตั้งนานแล้ว

กุยซื่อร่วงลงสู่ฝ่ามืออันอบอุ่น มันอ้าปากกว้าง หาวหวอดออกมาฟอดใหญ่

เปลี่ยนจากโหมดหัวร้อนเมื่อกี้ไปเป็นคนละตัวราวฟ้ากับเหว

ควั่งเหย่อุ้มกุยซื่อขึ้นมา ขยี้ขนปุกปุยนุ่มนิ่มของมันอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นก็เริ่มภารกิจป้อนนม

พอกุยซื่อได้กินนมแพะ อารมณ์ก็สงบลงไปเยอะ

ควั่งเหย่หยิบผักเบี้ยใหญ่ที่เก็บมาได้ออกมา เตรียมทำมื้อเย็น

"วันนี้เราจะทำซุปผักกับเห็ดเพื่อสุขภาพแสนอร่อยกันครับ"

เห็ดที่ว่าย่อมหมายถึงเห็ดโคนปลวก ส่วนผักก็ใช้ผักเบี้ยใหญ่แทนนี่แหละ

ควั่งเหย่แบ่งผักเบี้ยใหญ่ออกมาครึ่งหนึ่ง กะว่าจะเอาไปทำยำผักลวก

ส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งผมกะจะเอามาทำซุป

วิธีทำก็เหมือนคราวก่อนเป๊ะครับ แค่รอบนี้พอต้มเสร็จยกลงจากเตา ค่อยใส่ผักเบี้ยใหญ่ตามลงไปปิดท้าย

"เอาล่ะครับ มาทำเมนูเดียวให้ได้สองสไตล์กัน!"

แม้โซนเวลาของแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน แต่ความอยากอาหารนี่ไม่เคยเกี่ยงว่าจะกลางวันหรือกลางคืนหรอกครับ

【งงมากแม่ อาหารหน้าตาคลีนๆ แบบนี้ พอสตรีมเมอร์ทำออกมาแล้วทำไมมันดูน่ากินชะมัด?】

【กินล่าเถียวไปงงไป: ถามจริง ผักเบี้ยใหญ่นี่มันขมไหมอะ? ผักป่าส่วนใหญ่ที่เคยลองนี่ขมติดลิ้นตลอดเลยอะ】

【ฝันกลางวันแสนสั้น: ดึกป่านนี้แล้วฉันยังอุตส่าห์เปิดบิสกิตกินอีกห่อ ฮือๆ ฉันมันคนบาปชัดๆ!】

ควั่งเหย่ต้มน้ำจนเดือดพล่าน ก่อนจะใส่ผักเบี้ยใหญ่ลงไป แล้วเหยาะน้ำมันพืชตามไปนิดหน่อย

"เคล็ดลับคือต้องหยดน้ำมันลงไปนิดนึงครับ จะช่วยให้ผักยังคงสีเขียวสดดูน่ากิน เน้นเรื่องหน้าตาอาหารล้วนๆ เลย!"

เขาช้อนผักขึ้นมาทันที

ระหว่างรอให้ผักเบี้ยใหญ่สะเด็ดน้ำ ควั่งเหย่ก็เริ่มปรุงน้ำยำ

"เนื่องจากวัตถุดิบเราจำกัด ก็เลยปรุงได้แค่นิดหน่อยครับ ใส่แค่น้ำส้มสายชู ซีอิ๊วขาว แล้วก็น้ำมันงาพอ"

เครื่องปรุงพวกนี้เขาก็เตรียมติดตัวมาตั้งแต่ตอนเริ่มเดินทางนั่นแหละ

"ผักเบี้ยใหญ่ดูเผินๆ อาจจะธรรมดา แต่จริงๆ แล้วมันอุดมไปด้วยวิตามินสารพัดชนิดเลยนะ ดีต่อสุขภาพสุดๆ เลยล่ะครับ"

ควั่งเหย่ราดน้ำยำลงไปในชามผัก คลุกเคล้าให้เข้ากันสองสามที

ก่อนจะหันมามองกล้องแล้วพูดว่า

"ให้ทุกคนชิมก่อนเลยครับ"

พอทำพิธีรีตองเรียกน้ำย่อยเสร็จ ควั่งเหย่ก็คีบผักเบี้ยใหญ่คำโตเข้าปากทันที

เคี้ยวตุ้ยๆ จนกลืนลงคอไปคำหนึ่ง เขาถึงค่อยพูดขึ้นว่า

"ใบกับยอดอ่อนของผักเบี้ยใหญ่จะค่อนข้างหนานุ่มและอวบน้ำ กินแล้วจะให้สัมผัสลื่นๆ หน่อยครับ"

"ไม่ขมเลยแฮะ แถมยังมีรสเปรี้ยวจางๆ ติดปลายลิ้น ช่วยเรียกน้ำย่อยได้ดีเลย"

พูดจบ ควั่งเหย่ก็ยกถ้วยซุปขึ้นซดตามไปอีกอึก

ถ้าคนนอกมาเห็น คงนึกว่าเขากำลังซดอาหารระดับมิชลินสตาร์อยู่แน่ๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว มันก็แค่อาหารบ้านๆ ผักจานข้าวถ้วยมื้อธรรมดาเท่านั้นเอง

พอกินอิ่มหนำสำราญใจ ควั่งเหย่ก็หิ้วถังน้ำเดินออกจากกระท่อม ไปตักน้ำกลับมาอีกถังหนึ่ง

จังหวะที่เขากำลังเดินผ่านต้นไม้ต้นที่เลี่ยเลี่ยนอนหมอบอยู่นั่นเอง

จู่ๆ ก็มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งวูบลงมาจากบนต้นไม้ ท่วงท่าปราดเปรียวและว่องไวอย่างเหลือเชื่อ!

เพียงไม่กี่วินาที มันก็กระโจนหายลับเข้าไปในความมืดมิดยามค่ำคืน ไร้ร่องรอยทิ้งไว้ให้เห็นอีก!

ควั่งเหย่มั่นใจเต็มร้อยว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดแน่ๆ!

เขากวาดสายตาสำรวจรอบๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตรงเข้าไปที่ใต้ต้นไม้นั่นทันที

เห็นแค่เลี่ยเลี่ยยังคงนอนอยู่ในท่านอนหลับสนิท แต่ทว่าดวงตาของมันลืมขึ้นมาแล้ว

พอมันเห็นว่าเป็นควั่งเหย่ เจ้าตัวดีก็ขดตัวซุกกลับไปบนกิ่งไม้อย่างเกียจคร้าน พลางทำปากจ๊อบแจ๊บไปมา

จากนั้นก็ค่อยๆ หลับตาลงอีกครั้ง…