บทที่ 58 หว่านเมล็ดรอวันผลิหน่อ

ควั่งเหย่เดินกลับเข้ามาในกระท่อมไม้ แต่เงาดำที่พุ่งแวบผ่านตาไปเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

น่าเสียดายที่ห้องไลฟ์ไม่ได้จับภาพเอาไว้

แค่เงาแวบเดียว ควั่งเหย่เองก็ไม่อาจฟันธงอะไรได้ ในเมื่อยังหาคำตอบไม่ได้ ก็ทำงานตรงหน้าให้เรียบร้อยก่อนดีกว่า

กุยซื่อกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่ในห้อง เจ้าตัวเล็กนี่ไม่เคยอยู่นิ่งได้เลยสักวินาที ส่วนควั่งเหย่ก็นั่งตัดต่อคลิปอยู่ข้างๆ

หัวข้อคลิปคือ "กองพันทีโมนเปิดศึกงูเห่าคอดำ"

เปิดคลิปมาเป็นภาพเมียร์แคตตาแป๋วกลมโต สองขาหน้าเกาะกิ่งพุ่มไม้ ขาสองข้างแกว่งไปแกว่งมา ดูน่ารัก แต่ชวนขำมากกว่า

"สังเกตดูให้ดี นี่คือเจ้าทีโมนตัวน้อย ยิ่งยืนสูงก็ยิ่งร่วงดัง"

จากนั้นเจ้าเมียร์แคตตัวน้อยก็พยายามตะเกียกตะกายปีนกิ่งพุ่มไม้อีกครั้ง

"แม้ทักษะการปีนต้นไม้จะไม่เอาไหน แต่เรื่องความพยายามบอกเลยว่าเต็มร้อย"

พูดไม่ทันขาดคำ มันก็หงายหลังตึงลงไปกองกับพื้นอีกรอบ…

"พยายามเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนที่กำลังดูอยู่นั่นแหละ"

เจ้าเมียร์แคตตัวน้อยเริ่มลุกขึ้นวิ่งหนีกลับไป เสียงพากย์ของควั่งเหย่ดังขึ้นอีกครั้ง

"ช่างเถอะ กลับบ้านไปนอนต่อดีกว่า ปล่อยให้คนอื่นขำไป"

ซับไตเติลเลื่อนผ่านหน้าจอ:

【ชาวเน็ต: ขำไม่ออกเลยดิ】

"แม้พวกมันจะอยู่แก๊งขอบตาดำ แต่เรื่องนอนตื่นสายคืองานหลักตลอดกาล"

ภาพตัดไป งูเห่าสีดำมะเมื่อมตัวหนึ่งกำลังจ้องเขม็งมาที่หน้ากล้องด้วยสายตาเย็นเยียบ ใครเห็นเข้าก็ต้องขนลุกซู่ไปตามๆ กัน

"เมียร์แคตไม่กลัวพิษ ในกระบวนการวิวัฒนาการเพื่อเอาชีวิตรอดอันยาวนาน พวกมันค่อยๆ พัฒนาภูมิคุ้มกันพิษงูบางชนิดขึ้นมาได้ในระดับหนึ่ง"

วินาทีถัดมา งูเห่าอ้าปากกว้างพุ่งฉกเข้ามาทันที!

"พิษงูปะทะเมียร์แคต ใครช้าก้าวเดียวได้กลายเป็นขนมขบเคี้ยวแน่"

ในกล้องปรากฏมือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นเข้าไป คว้าหมับที่ตัวเมียร์แคตแล้วเปิดศึกต้านงูทันที มุมกล้องโดรนกับอุปกรณ์ไลฟ์ตัดสลับกันอย่างไร้รอยต่อ ดันบรรยากาศความฮาให้พุ่งทะลุปรอท!

ภาพสุดท้ายคืองูเห่าคอดำนอนแน่นิ่ง ส่วนเจ้าเมียร์แคตตัวน้อยยืนโซเซอยู่กับที่

"เห็นได้ชัดว่างูเห่าคอดำช้าไปก้าวหนึ่ง"

"เมียร์แคตมีความสามัคคีสูงมาก แยกกันเราเด่น รวมกันเมื่อไหร่ได้ตั้งโต๊ะจีนทั้งฝูง"

วินาทีต่อมา กองพันเมียร์แคตก็เริ่มล้อมรอบงูเห่าคอดำ เพลิดเพลินกับมื้อน้ำชายามบ่าย

ดูเหมือนควั่งเหย่จะเอ็นดูเมียร์แคตเป็นพิเศษ ท้ายคลิปจึงใส่ภาพโคลสอัปของพวกมันไว้เพียบ รวมถึงช็อตที่ครอบครัวเมียร์แคตมายืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยกัน โทนภาพกลายเป็นความมุ้งมิ้งน่ารักขึ้นมาทันตา

ช่วงท้ายคลิป ควั่งเหย่ใส่ประโยคคลาสสิกที่สุดจากเดอะไลออนคิงลงไป:

"ฮาคูนา มาทาทา!"

แถวซับไตเติลสุดท้ายปรากฏข้อความ:

นี่คือสุภาษิตพื้นเมืองโบราณอันน่าอัศจรรย์ หมายถึง นับจากนี้ไปจะไร้ซึ่งความกังวล และความฝันจะกลายเป็นจริง

"ขอให้ทุกคนที่อยู่หน้าจอ ไร้ซึ่งความกังวล และความฝันกลายเป็นจริงนะครับ…"

ประโยคสุดท้ายที่ควั่งเหย่พูดออกมาฟังดูจริงใจและเปิดเผย แต่กลับเปี่ยมไปด้วยพลังที่กินใจสุดๆ

แค่ประโยคเดียวนี่แหละที่เขาอัดซ้ำไปหลายรอบ

ควั่งเหย่ตรวจสอบคลิปเป็นครั้งสุดท้ายก่อนกดส่ง

จากนั้นก็อุ้มเจ้ากุยซื่อตัวจ้อยไปวางไว้บนที่นอน

"ได้เวลานอนแล้ว อายุน้อยแค่นี้อย่านอนดึกนักเลย"

เจ้ากุยซื่ออ้าปากกว้าง หาวหวอดช้าๆ

ดึกมากแล้วจริงๆ นั่นแหละ

ควั่งเหย่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็นั่งทบทวนแผนสำหรับวันพรุ่งนี้คร่าวๆ

ตอนเช้าเซมบาจะมาช่วยปลูกผัก

ส่วนตอนบ่าย เขายังอยากตามติดเลี่ยเลี่ยอยู่ ต่อให้ต้องกวนประสาทจนมันรำคาญ แต่ยังไงก็ต้องเคี่ยวเข็ญให้มันกระตือรือร้นเรื่องล่าเหยื่อให้ได้

อาจเพราะเมื่อวานมีเรื่องราวเกิดขึ้นเยอะแยะไปหมด

พอหัวถึงหมอน ควั่งเหย่ก็หลับเป็นตายทันที

วันรุ่งขึ้น คนที่มาปลุกเขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเสียงเคาะประตูของเซมบานั่นเอง

ควั่งเหย่งัวเงียตื่นขึ้นมา ล้างหน้าล้างตาจนเริ่มรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาหน่อย

การได้นอนหลับเต็มอิ่มแบบนี้มันรู้สึกดีจริงๆ!

เซมบาหิ้วนมกับขนมปังจากโรงแรมมาฝากด้วย

"เซมบา นายนี่รอบคอบจริงๆ เลยนะ"

ควั่งเหย่พูดพลางลงมือกินมื้อเช้า

ส่วนเจ้ากุยซื่อก็ไม่ต้องห่วง เพราะเซมบาจัดการป้อนอาหารให้มันเรียบร้อยแล้ว

เซมบาชี้ไปทางลานบ้านพลางพูดขึ้น:

"เพื่อน แค่วันเดียวนายทำอะไรไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

ไม่แปลกใจเลยที่เซมบาจะทึ่ง ก็ดูควั่งเหย่สิ เล่นทำรั้วไม้เองแถมยังพรวนดินเสร็จสรรพได้ด้วยตัวคนเดียวแบบนี้

"ว่างน่ะ ไม่มีอะไรทำเลย"

ควั่งเหย่บอกพลางกินข้าวต่อจนเสร็จ ก่อนจะควักเมล็ดพันธุ์ผักออกมาครึ่งหนึ่ง แล้วกวักมือเรียกเซมบาให้ออกไปที่ลานบ้านด้วยกัน

คนหนึ่งถือจอบ อีกคนถือพลั่ว ควั่งเหย่ลงมือเตรียมหน้าดินอีกรอบ โดยมีเซมบาเดินตามหลัง คอยช่วยโกยเศษวัชพืชกับก้อนหินออกอย่างขยันขันแข็ง

จากนั้นทั้งคู่ก็ใช้คราดเล็กๆ ขุดหลุมตื้นๆ บนแปลงดินที่เตรียมไว้ โดยเว้นระยะระหว่างหลุมให้พอเหมาะ

"เอาล่ะ ต่อไปเราจะเริ่มหยอดเมล็ดกันแล้วนะครับ"

ควั่งเหย่หันหน้ารับแสงแดดพลางยิ้มให้กล้องในห้องไลฟ์ รอยยิ้มของเขาสดใสเปล่งประกาย แผ่ซ่านกลิ่นอายอบอุ่นดูสบายตา

ควั่งเหย่วางเมล็ดพันธุ์ลงในหลุมเบามือ ก่อนจะกลบด้วยดินร่วนละเอียดบางๆ ชั้นหนึ่ง เหมือนกับกำลังห่มผ้าห่มอุ่นๆ ให้กับเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นไม่มีผิด

เซมบาทำตามควั่งเหย่ บรรจงหยอดเมล็ดลงในหลุมเล็กๆ อย่างระมัดระวัง

ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมา

ต่างฝ่ายต่างดื่มด่ำไปกับความสงบเรียบง่ายที่ได้จากการเพาะปลูก

เมื่อเมล็ดสุดท้ายถูกฝังลงดิน ควั่งเหย่ก็ตบมือเข้าหากันอย่างพึงพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปตักน้ำที่แม่น้ำ

โชคดีที่แหล่งน้ำอยู่ใกล้พอ ควั่งเหย่กับเซมบาจึงช่วยกันรดน้ำให้แต่ละหลุมจนชุ่มฉ่ำ

พวกเขาตั้งใจดูแลให้หน้าดินมีความชื้นพอเหมาะ เพื่อรอให้เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ค่อยๆ ตื่นจากการหลับใหล และแทงยอดทะลุผืนดินขึ้นมา

ส่วนเรื่องทำค้างผัก… ก็คงต้องรอให้มะเขือเทศกับผักบุ้งโตขึ้นอีกหน่อยค่อยว่ากัน

ส่วนหัวไชเท้าดูจะเลี้ยงง่ายกว่าหน่อย ไม่จำเป็นต้องทำค้าง แต่ยังต้องหมั่นใส่ปุ๋ยและกำจัดวัชพืชให้สม่ำเสมอ

ทันทีที่หว่านเมล็ดลงดิน ความหวังในใจก็เริ่มเบ่งบาน

ไม่ต้องพูดถึงควั่งเหย่เลย แม้แต่เซมบาก็ตั้งตารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ เขารอวันที่ผักแปลกใหม่หลากหลายชนิดจะเติบโตขึ้นมา เพื่อที่จะได้นำผลผลิตพวกนี้กลับไปที่เผ่า ให้เพื่อนพ้องได้ลิ้มรสผักที่เขาลงมือปลูกเองกับมือ

เซมบารู้สึกได้ชัดเจนขึ้นทุกทีว่า การมาของควั่งเหย่ได้เติมเต็มความหวังและความกระตือรือร้นในการใช้ชีวิตให้เขาอย่างมหาศาล เขาเริ่มมองเห็นความเปลี่ยนแปลง และกำลังดื่มด่ำกับความประหลาดใจที่ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้นำมาให้

แต่ทว่าความตื่นเต้นก็มีอันต้องสะดุด เพราะน้องชายของเซมบามีงานด่วนต้องรีบกลับไปจัดการ เขาถึงขนาดที่ยังไม่ทันได้กินมื้อเที่ยงด้วยซ้ำ ก็ต้องรีบขับรถจากไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อควั่งเหย่เดินกลับเข้ากระท่อมไม้ ก็พบว่าเซมบาวางมะเขือเทศกับมะเขือยาวทิ้งไว้ให้ เขาพลันนึกถึงอาหารที่ฮวาหลี่ซือทำในวันนั้นขึ้นมา จู่ๆ ก็นึกอยากลองทำอูกาลีดูสักมื้อ

คิดได้ก็ลงมือทันที ควั่งเหย่เริ่มจากตั้งหม้อต้มน้ำ ระหว่างรอน้ำเดือดก็หั่นมะเขือเทศกับมะเขือยาวเตรียมไว้

พอน้ำเดือดพล่าน เขาก็หรี่ไฟลง ค่อยๆ โปรยแป้งข้าวโพดลงไปในหม้อ พลางใช้ทัพพีไม้คนวนไปเรื่อยๆ ไม่หยุดมือ

"ผมค้นพบละว่าเมนูนี้ต้องใช้ความอดทนสูงมากจริงๆ"

อันที่จริงชาวเน็ตในห้องไลฟ์ไม่ได้คาดหวังกับอาหารจานนี้เท่าไรนัก ก็แหม พวกเขาเห็นขั้นตอนการทำของฮวาหลี่ซือมากับตาตัวเองแล้วนี่นา ภาพน้ำแกงเหนียวๆ หยุ่นๆ ในกะละมังใบนั้นยังติดตาอยู่เลย…

พอทำอูกาลีเสร็จ ควั่งเหย่ก็นำมาตักใส่กะละมังพักไว้ให้เย็นลง ระหว่างนั้นก็เริ่มผัดกับข้าวต่อ

ยังดีที่รอบนี้เซมบาติดมือเนื้อแกะกับเนื้อวัวมาฝากด้วย แถมยังมีน่องไก่ติดมาให้อีกสองสามชิ้น ควั่งเหย่จึงเลือกหั่นเนื้อวัวออกมาเตรียมไว้ส่วนหนึ่ง

เขาตั้งกระทะใส่น้ำมัน รอจนร้อนได้ที่ก็นำเนื้อวัวลงไปคั่วจนสุก ส่งกลิ่นหอมฉุยฟุ้งกระจายไปทั่ว จากนั้นก็เทมะเขือยาวตามลงไป ให้น้ำมันที่คั่วกับเนื้อวัวเคลือบจนทั่วเนื้อมะเขือ ผัดต่อจนมะเขือเริ่มนิ่มได้ที่

ขั้นตอนสุดท้ายคือใส่เนื้อมะเขือเทศ เครื่องปรุง และน้ำเปล่าลงไป เคี่ยวจนน้ำแกง "เดือดปุดๆ" อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเร่งไฟแรงเพื่อเคี่ยวให้น้ำงวด

ทันทีที่ตักใส่จาน คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็เริ่มวิ่งรัวๆ:

【ซี๊ดดด ทำไมดูแล้วไม่เหมือนอูกาลีที่เห็นในเผ่ามาไซวันนั้นเลยอ่ะ?】

【ฮิฮิฮะฮะ: สตรีมเมอร์ทำอาหารอะไรก็ดูน่ากินไปหมดเลยเหรอเนี่ย? ไปฝึกวิชามาจากไหนสารภาพมาซะดีๆ!】

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: โอเค… ฉันไปหาข้าวกินมั่งดีกว่า ทนดูไม่ไหวแล้วโว้ย!】