บทที่ 59 เครื่องจักรผลิตอึ

ควั่งเหย่ยิ้มให้กล้องไลฟ์

"เดาว่าพวกคุณคงไม่อยากกิน งั้นมื้อนี้สตรีมเมอร์ขอกินก่อนแล้วกันนะ"

พูดจบเขาก็ตักกับข้าวราดลงบนอูกาลีจนพูนจาน

หน้าตาดูไปดูมา เหมือนข้าวหน้าเนื้อตุ๋นดีๆ นี่เอง

ควั่งเหย่ไม่ได้ปั้นอูกาลีเป็นก้อนกลมแล้วทำหลุมตรงกลางแบบที่ทำกันทั่วไป เขาคิดว่ากินแบบราดแกงน่าจะเจริญอาหารกว่าเยอะ

และก็เป็นไปตามคาด… ห้องไลฟ์ที่ตอนแรกบอกว่าไม่หิวกันสักนิด พอดูควั่งเหย่โซ้ยไปสองคำโตๆ ต่างก็พากันเปลี่ยนใจบอกว่าน่ากินเฉยเลย

พอกินเสร็จ ควั่งเหย่เช็ดปากพลางยิ้ม

"อิ่มแล้ว"

กินมื้อเที่ยงเสร็จก็ได้เวลาพักงีบสักหน่อย

รอบนี้เจ้าตัวเล็กกุยซื่อไม่ยอมนอนในที่นอนของตัวเองแล้ว

มันจะมาเบียดนอนกับควั่งเหย่ให้ได้เลย

"ไม่กลัวฉันพลิกตัวทับแกแบนแต๊ดแต๋หรือไง"

ควั่งเหย่ลูบกุยซื่อที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายขึ้นเตียงพลางยิ้มขำ

เห็นได้ชัดว่ากุยซื่อไม่ได้กลัวเลยสักนิด ในหัวมีแค่จะปีนขึ้นเตียงให้ได้

แต่เสียดายที่เจ้าตัวเล็กยังเด็กเกินไป ปีนเตียงไม่ไหว ร่วงลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ควั่งเหย่ยื่นมือไปช้อนตัวกุยซื่อขึ้นมาแล้ววางลงบนเตียง

"ห้ามฉี่รดที่นอนฉันนะ!"

ความรู้สึกดีใจแผ่ออกมา——

ควั่งเหย่รับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเจ้าตัวเล็กผ่านการสัมผัส

พอมันได้รับอนุญาตจากควั่งเหย่ เจ้าตัวแสบก็กระโดดดึ๋งอย่างร่าเริง แล้วนอนตะแคงข้างอย่างว่าง่ายอยู่บนเตียง

มันเริ่มพลิกตัวกลิ้งไปกลิ้งมา ก่อกวนไม่ยอมหยุด

ควั่งเหย่ยื่นมือไปกดพุงกุยซื่อเบาๆ

"ถ้ายังดื้ออีก ผมจะส่งกลับไปนอนที่เดิมนะ"

เจ้ากุยซื่อหยุดนิ่งทันที ถึงกับแกล้งหลับตาปี๋

ควั่งเหย่หลุดขำออกมา

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างขำเจ้ากุยซื่อจนท้องแข็งกันถ้วนหน้า ถึงขั้นแห่กันส่งของขวัญให้ควั่งเหย่ไม่หยุด แถมยังเรียกร้องให้เขาเพิ่มอาหารมื้อพิเศษให้เจ้าตัวเล็กอีกต่างหาก

ควั่งเหย่บอกลาแฟนคลับในห้องไลฟ์เพื่อพักงีบกลางวัน จากนั้นจึงเริ่มงีบหลับ

เขารู้สึกเหมือนเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก

อาการแน่นหน้าอกจนหายใจไม่ทั่วท้องแบบนี้… มันไม่ค่อยชอบมาพากลเอาเสียเลย

ความรู้สึกนั้นดึงให้สติของเขาค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา

พอควั่งเหย่ลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นกลุ่มหมอกสีขาวโพลนไปหมด!

เดี๋ยวสิ กลุ่มหมอกพวกนี้ทำไมมันขยับได้ด้วยล่ะ?

จมูกและปากของควั่งเหย่ถูกก้อนขาวๆ นั่นปิดทับจนมิด

ที่แท้ก็คือกุยซื่อ ไม่รู้ว่าแอบย่องมานอนทับหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

พอควั่งเหย่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เจ้าตัวดีก็เลยพลอยตื่นตามไปด้วย

ยังดีที่เจ้ากุยซื่อตัวน้อยยอมยกก้นขึ้นทันเวลา ควั่งเหย่เลยได้สูดอากาศหายใจเข้าปอดเต็มๆ สักที

ควั่งเหย่คว้าขาหน้ามันไว้ ก่อนจะช้อนพุงอุ้มไปวางไว้ข้างตัว เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง

"นี่แกกะจะส่งฉันไปเฝ้าเง็กเซียนเลยใช่ไหมหะ"

เจ้ากุยซื่อตัวน้อยยังทำตาปรือสะลึมสะลืออยู่เลย

ส่วนควั่งเหย่น่ะตื่นเต็มตาแล้ว

เขาอุ้มกุยซื่อไปวางไว้ในที่นอนหลังเล็กของมันอย่างเบามือ จากนั้นก็คว้าอุปกรณ์ไลฟ์สดแล้วเดินออกจากบ้าน

รอบนี้เขาฉลาดขึ้น เก็บหอกยาวใส่แหวนมิติพกติดตัวไปด้วย

จะได้ไม่ต้องคอยระแวงว่า ถ้าไปจ๊ะเอ๋กับงูพิษอีกรอบ แล้วดันดวงไม่ดีคว้าอาวุธมาสู้ได้เหมือนครั้งก่อนจะทำยังไง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ผมก็มุ่งหน้าไปยังอาณาเขตของเลี่ยเลี่ยทันที

ทว่าคราวนี้ กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของมัน

เอ๊ะ หรือว่าเจ้าหมอนี่ตื่นแล้ว?

ควั่งเหย่พลันรู้สึกว่า คำที่ว่าเข็นไม่ขึ้นน่ะ เป็นเพราะมันยังหิวไม่ถึงขีดสุดต่างหาก พอหิวจนตาลายจริงๆ อะไรก็สอนได้หมดแหละ

ในเมื่อหาตัวเลี่ยเลี่ยไม่เจอ ควั่งเหย่จึงตัดสินใจเดินสำรวจให้ไกลกว่าเดิม เผื่อวันนี้จะได้เจอสัตว์ที่น่าสนใจกว่าเก่า

ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นควั่งเหย่ก้มหน้าก้มตาเดินดุ่มๆ ไปข้างหน้า ในกล้องมีภาพคุ้นตาแวบผ่านเข้ามาเป็นระยะ

ฝูงยีราฟกำลังเดินวนเวียนอยู่รอบต้นอะเคเชียสองสามต้น รอจังหวะเผลอแอบเล็มใบไม้กินอย่างเอร็ดอร่อย

ช้างสองสามตัวเดินมาเจอแอ่งน้ำเข้าพอดี เลยเริ่มทำภารกิจดื่มน้ำตามเป้าหมายประจำวัน

บางช่วงก็มีหมูป่าวอร์ทฮอกวิ่งตัดหน้าไป หน้าตาอัปลักษณ์เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ควั่งเหย่เดินลุยไปตลอดทาง เดี๋ยวก็มุดซ่อนตัวในพงหญ้า เดี๋ยวก็เดินโชว์ตัวกวนๆ

เขาได้ภาพมุมกล้องสวยๆ ของสัตว์และทิวทัศน์มาเพียบ ไม่แน่ว่าอาจจะได้เอาไปใช้ตัดคลิปสั้นลงช่องในวันข้างหน้า

ควั่งเหย่เดินมาถึงดงพุ่มไม้แห่งหนึ่ง กะว่าจะนั่งพักสักหน่อย ไม่ไกลนักมีแม่น้ำสายเล็กๆ ไหลผ่าน ผมกะว่าจะสังเกตการณ์ดูสักพัก พอแน่ใจว่าไม่มีอันตราย ค่อยลงไปแทงปลาขึ้นมาสักสองสามตัว

เขาหยิบมีดพร้าเล่มเล็กออกมา มองหากิ่งไม้จากพุ่มไม้ที่ดูเข้าท่าสักกิ่ง ตวัดมีดฉับเดียว กิ่งไม้นั้นก็มาอยู่ในมือทันที

เขาเริ่มลงมือเหลาอย่างใจเย็น

การจะแทงปลามันต้องมีอุปกรณ์ที่เหมาะมือเสียก่อน

ส่วนหอกยาวน่ะตัดทิ้งไปได้เลย ชาวมาไซอย่างพวกเซมบาเขามีข้อห้ามเรื่องการกินปลา ขืนเอาหอกเขาไปแทงปลาคงดูเสียมารยาทแย่ ยังไงวันหน้าก็ต้องเอาหอกไปคืนเขาอยู่ดี

ควั่งเหย่เหลากิ่งไม้ไปพลาง ชะเง้อมองไปทางริมแม่น้ำไปพลาง

ทันใดนั้น ก็มีเจ้าตัวตุ้ยนุ้ยโผล่ขึ้นมา!

ไม่ได้มาจากทางใต้ และไม่ได้มาจากทางเหนือ แต่โผล่พรวดขึ้นมาจากในน้ำเลย

พอพ้นผิวน้ำขึ้นมา ผมก็เห็นปากกว้างที่เป็นเอกลักษณ์ของมัน ภายในเรียงรายไปด้วยฟันซี่โตชวนขนหัวลุก ใหญ่โตราวกับเสาหินขรุขระต้นมหึมา

ควั่งเหย่หันไปพูดกับคนดูในห้องไลฟ์

"ฮิปโปโปเตมัสครับ คล้ายๆ กับปลาปอดเลย จัดอยู่ในพวกสะเทินน้ำสะเทินบกเทียม คืออยู่จริงไม่ได้ทั้งบนบกและในน้ำ"

ยังไม่ทันขาดคำ ในแม่น้ำก็มีอีกตัวโผล่ตามขึ้นมา

แต่ท่าทางของตัวนี้ดูแปลกพิกล

ฮิปโปตัวอื่นมักจะโผล่หัวขึ้นมาก่อน แต่เจ้าตัวนี้กลับลอยหลังแอ่นโชว์กระดูกสันหลังขึ้นมาตลอดเวลา

ควั่งเหย่คิดว่ามันคงแค่นอนอาบแดด เลยพูดต่อ

"ฮิปโปอยู่ในน้ำนานไม่ได้นะครับ เดี๋ยวจมน้ำตาย แต่ผิวของมันก็บอบบางแพ้ง่าย ถ้าขึ้นมาบนบก ผิวก็จะไหม้แดดเอา"

"ชีวิตของพวกมันทั้งชาติก็เลยหมดไปกับการกันแดดนี่แหละครับ"

ควั่งเหย่บังคับโดรนให้ล็อกเป้าไปยังฮิปโปตัวที่เพิ่งเดินเตาะแตะขึ้นมาบนฝั่ง

ภาพในห้องไลฟ์พลันคมชัดขึ้นมาทันตาเห็น

"ผมเดาว่าเจ้าฮิปโปตัวนี้คงจะหิว เลยขึ้นมาหาอะไรกินบนบก"

"ฮิปโปเป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ครับ กินได้ทั้งพืชน้ำ ต้นกก แถมยังกลืนกินเนื้อสัตว์หรือปลาตัวใหญ่ๆ ลงคอได้สบาย"

"แต่ปกติพวกมันก็ไม่ได้กินเนื้อบ่อยนักหรอก ยังคงเน้นกินพืชเป็นหลัก"

สิ้นเสียงของควั่งเหย่ เจ้าฮิปโปตัวนั้นก็ราวกับได้รับบัญชาจากพลังงานลึกลับ มันหันบั้นท้ายมหึมาอวบแน่นเข้าหากล้องโดรนตรงๆ

ก้นบึ้งขนาดมหึมา พ่วงด้วยพวงไข่ที่ห้อยต่องแต่ง แถมรูทวารหนักที่ผลุบๆ โผล่ๆ…

กระแทกสายตาและทำลายรสนิยมของผู้ชมทุกคนหน้าจอเข้าอย่างจัง

ควั่งเหย่ถึงกับเผลอผงะถอยหลังไปเองโดยสัญชาตญาณ

"เอ่อ… สงสัยต้องเซ็นเซอร์ภาพหน่อยแล้วมั้ง"

แต่ภาพเหตุการณ์ที่ตามมาติดๆ กลับทำให้ลำคอของควั่งเหย่ตีบตันขึ้นมาทันควัน

คำพูดครึ่งคำติดค้างอยู่ในลำคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

พี่เบิ้มฮิปโปจู่ๆ ก็เริ่มควงหางที่มีความยาวไม่สมส่วนของมันอย่างเมามัน

พร้อมกันนั้น สิ่งที่พวยพุ่งทะลักตามออกมาก็คืออึเหลวข้นคลั่ก

ไหลลื่นปรื๊ดปร๊าด แถมระยะการพุ่งยังไกลสุดลูกหูลูกตา!

กองอึเหล่านั้นอาศัยแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางอันทรงพลังจากหางของมัน กระจายตัวหมุนวนสาดกระเซ็นเป็นรูปพัดโค้งไปทั่วทิศทาง

เป็นภาพที่อลังการงานสร้างอย่างยิ่ง

และมันก็น่าสะอิดสะเอียนอย่างยิ่งเช่นกัน

ควั่งเหย่รีบกระชากโดรนบินถอยกรูดกลับมาทันที

เกือบไปแล้ว!!

โดรนตัวโปรดเกือบได้พลีชีพในหน้าที่ซะแล้ว

แต่การควงหางสะบัดบ๊อบฝั่งนู้นยังไม่จบลง คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็ราวกับถูกกวนจนปั่นป่วน วิ่งพรวดพราดรัวเป็นสายน้ำ

【ถ้าฉันทำผิดจริง ได้โปรดให้กฎหมายลงโทษฉันเถอะนะ อย่าทำแบบนี้เลย!】

【อยากรู้จัง ถ้าจระเข้งับเข้าที่ตูดฮิปโป มันจะโดนพลังอึสังหารย้อนกลับไหมเนี่ย】

【จระเข้: อึจวนจะถึงตัว ยังจะมากวนใส่กันอีก เยี่ยมไปเลย!】

【55555 มีใครเก็ตมุกขำขี้แตกแบบนี้เหมือนฉันบ้างไหมเนี่ย!!】

【เดี๋ยวนะ จริงๆ มันรักความสะอาดจะตาย ขี้ไปก็ปัดเช็ดไป รอบข้างจะเปื้อนขี้หรือเปล่าไม่สน ขอแค่ร่องตูดตัวเองสะอาดก็พอ】

"ฮิปโปคือโรงงานผลิตอึเคลื่อนที่ครับ ฮิปโปสี่พันตัวสามารถผลิตขี้ได้มากถึง 8.5 ตันต่อวัน คิดดูเอาเองละกันครับว่าแม่น้ำสายนี้จะมีน้ำหนักขนาดไหน"

แฟนคลับตาไวสังเกตเห็นว่า พอควั่งเหย่พูดประโยคนี้จบ สีหน้าเขาก็ดูพะอืดพะอมแปลกๆ พลางเก็บกิ่งไม้ที่เพิ่งเหลาเสร็จเข้าที่เงียบๆ

ยังจะแทงปลาอะไรอีกล่ะทีนี้

ไม่โดนอึซัดท่วมหัวตายก็บุญโขแล้ว…