บทที่ 60 การปกป้องของพี่ฮิปโป

ทว่าไม่นานนัก ควั่งเหย่ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

เพื่อนร่วมสายพันธุ์ที่โผล่หลังขึ้นมาเหนือน้ำอยู่ด้านหลังพี่ฮิปโปตัวนั้น ดูเหมือนจะตายไปนานแล้ว

ควั่งเหย่บังคับโดรนหลบเครื่องพ่นอึอย่างระมัดระวัง แล้วซูมกล้องเข้าไปใกล้ๆ ถึงได้พบว่าบนหลังของฮิปโปตัวนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ มันลอยนิ่งสนิทอยู่เหนือน้ำ ดูแล้วน่าจะตายสนิทจริงๆ

ควั่งเหย่คาดเดาอย่างกล้าหาญว่า ฮิปโปตัวนี้น่าจะตายก่อนแล้วค่อยถูกพี่ฮิปโปตัวนั้นลากลงน้ำมา

โดยปกติถ้าซากสัตว์ในน้ำผ่านกระบวนการเน่าเปื่อยจนเกิดแก๊สในช่องท้อง บวกกับกระแสน้ำพัดพา ก็มีโอกาสที่จะลอยหงายท้องขึ้นมาได้ เนื่องจากฮิปโปมีลำตัวมหึมาและช่วงท้องค่อนข้างใหญ่ พอเกิดแก๊สจากการเน่าเปื่อยของอวัยวะภายใน สภาพศพที่ลอยหงายท้องจึงเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ทั่วไป

เพราะอย่างนี้เอง ตอนแรกควั่งเหย่ถึงมองข้ามศพฮิปโปตัวนี้ไป

ควั่งเหย่คาดว่า พี่ฮิปโปตัวนั้นคงไม่ยอมรับความจริงว่าเพื่อนของมันตายแล้ว หรือไม่ก็คงคิดแค่ว่าเพื่อนแค่โดนแดดเผาจนเกรียม เลยพยายามลากมันลงมาในน้ำ หวังจะช่วยให้มันฟื้นคืนสติ

พอนึกถึงตรงนี้ ควั่งเหย่ก็รู้สึกว่าพี่ฮิปโปตัวนั้นไม่ได้… น่าขยะแขยงอย่างที่คิดแฮะ อย่างน้อยๆ มันก็รักเพื่อนมากทีเดียว

หลังจากปล่อยของเสร็จ พี่ฮิปโปก็เดินเตาะแตะลงน้ำ ร่างมหึมาดั่งเกาะแก่งเคลื่อนที่ไปหมอบนิ่งอยู่ในน้ำอย่างสงบ โผล่พ้นน้ำมาแค่แผ่นหลังกว้างกับส่วนบนของหัวที่กลมมน ดวงตาเล็กๆ ที่หรี่ลงครึ่งหนึ่งกะพริบอย่างเกียจคร้านเป็นพักๆ

ข้างกายคือเพื่อนที่ไร้ลมหายใจ แต่พี่ฮิปโปกลับดูนิ่งสงบมาก ราวกับไม่แคร์โลกเลยสักนิด

ตอนนี้ในห้องไลฟ์เริ่มมีคนดูถามเข้ามาแล้วว่าฮิปโปตัวข้างๆ เป็นอะไร ควั่งเหย่จึงอธิบายข้อสันนิษฐานที่เขาวิเคราะห์ให้ทุกคนฟัง

บรรยากาศในห้องไลฟ์เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ทุกคนต่างพิมพ์บอกว่าเมื่อกี้เผลอพูดจาแรงไปหน่อย ขอโทษพี่ฮิปโปด้วยนะ… แต่ของขวัญที่ส่งมาขอโทษกลับเปย์ให้ควั่งเหย่แบบรัวๆ แทน

ควั่งเหย่กล่าวขอบคุณคนดูชุดใหญ่ตามมารยาท ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งกับความใจดีของพี่ฮิปโปที่กำลังหลับตาพักผ่อนตัวนี้อย่างจริงใจ

แต่ทันใดนั้น ควั่งเหย่ก็สังเกตเห็นระลอกคลื่นบนผิวน้ำอีกครั้ง

เขาซูมกล้องเข้าไปใกล้ๆ ถึงได้พบว่ามันคือจระเข้ตัวหนึ่ง!

มันกำลังแฝงตัวอยู่ในน้ำอย่างเงียบเชียบ ถ้าควั่งเหย่สายตาไม่ไวพอ ก็คงยากจะสังเกตร่องรอยของมันได้ ลำตัวที่เต็มไปด้วยเกล็ดแข็งหนาของมันกลมกลืนไปกับโคลนตมใต้ก้นแม่น้ำ ดวงตาคู่หนึ่งที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และดุร้ายค่อยๆ โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา

ปกติแล้วจระเข้จะไม่กล้าโจมตีฮิปโปสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะฮิปโปที่โตเต็มวัยมีขนาดตัวมหึมา น้ำหนักอาจแตะถึงหลายตัน แถมยังมีขาทั้งสี่ที่หนาเตอะและปากกว้างทรงพลัง พร้อมแรงกัดที่น่าสะพรึงกลัว กระทั่งจระเข้เจ้าถิ่นยังต้องยำเกรง อย่าว่าแต่จะหาเรื่องไปแหย่ให้เสียชีวิตเลย

แต่ฮิปโปที่ตายไปแล้วย่อมลุกขึ้นมาตบมันไม่ได้ เป้าหมายของจระเข้ตัวนี้เห็นได้ชัดว่าคือซากฮิปโปตัวนั้น

จระเข้ค่อยๆ อ้อมไปด้านหลัง เลียบไปข้างๆ ซากศพ โผล่หัวขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วอ้าปากกว้างทันที——

งับเข้าใส่ซากฮิปโปเต็มแรง!

พี่ฮิปโปดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัว มันพลันอ้าปากกว้างราวครึ่งเมตรที่เป็นดั่งถ้ำสีเลือด ก่อนจะส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำที่เปี่ยมด้วยความข่มขวัญออกมา!

“ฮูมมม—— ฮูมมม——”

นี่คือการส่งเสียงเตือนจระเข้อย่างเกรี้ยวกราด

เสียงคำรามนั้นก้องสะท้อนไปทั่วผิวน้ำ จนทำให้นกกระสานวลฝูงหนึ่งที่กำลังพักผ่อนอยู่ไม่ไกลตกใจสุดขีด พวกมันรีบกระพือปีกบินหนีขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างตื่นตระหนก

จระเข้ตัวนี้คงจะหิวโซจัดจนลืมไปชั่วขณะว่าความตายสะกดยังไง มันรีบกระชากเนื้อไปได้คำหนึ่งแล้วดำดิ่งมุดลงน้ำทันที!

พอพี่ฮิปโปเห็นแบบนั้น มันก็เริ่มใช้ขาทั้งสี่อันล่ำบึ้กตะกุยผิวน้ำเพื่อระบายความโกรธ ละอองน้ำสาดกระจายขึ้นสูงราวกับห่าฝนตกลงมารอบทิศทาง

“ฮูมมม——”

พี่ฮิปโปฟิวส์ขาดอย่างสมบูรณ์แบบ แม่น้ำทั้งสายถูกปั่นป่วนจนเป็นคลื่นลูกใหญ่ แม้จระเข้จะซ่อนตัวหายไปแล้ว แต่พี่ฮิปโปดูเหมือนจะจับร่องรอยบางอย่างของมันได้

เห็นเพียงมันยกขาเดินลุยไปทิศทางหนึ่ง คลื่นน้ำที่ถูกแหวกออกก็เผยตำแหน่งของจระเข้เข้าพอดี พี่ฮิปโปทิ้งก้นนั่งลงไปทันที!

น้ำริมตลิ่งตื้นอยู่แล้ว ก้นไซส์บิ๊กของฮิปโปจึงทับลงบนหางของจระเข้เข้าเต็มรัก ยังดีที่โดนทับแค่หาง ไม่อย่างนั้นจระเข้คงได้ไส้แตกตายอย่างสิ้นหวังไปแล้ว พอฮิปโปลุกขึ้นยืนเตรียมจะซ้ำอีกสักดอก จระเข้ก็ลากสังขารอันสะบักสะบอม เค้นแรงฮึดสุดท้ายเผ่นหนีสุดชีวิต ในที่สุดมันก็พุ่งพ้นรัศมีการโจมตีของฮิปโปไปจนได้

ใครจะไปคิดล่ะว่า แค่กะจะมาขโมยกินของฟรี ก็ยังโดนยำเละขนาดนี้

คนดูในห้องไลฟ์พอได้เห็นพลังทำลายล้างของฮิปโป ก็เก็ททันทีว่าทำไมปกติจระเข้ถึงไม่กล้าแหย่ฮิปโป ไม่แหย่ก็รอด ถ้าแหย่เมื่อไหร่คือมอดม้วย

【ฝันกลางวันแสนสั้น: เกร็ดน่ารู้ ฮิปโปเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้องจำพวกวัวควาย ส่วนแรดเป็นสัตว์กีบคี่จำพวกม้า】

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: คอมเมนต์ข้างบน แล้วควายล่ะคืออะไร?】

【ฝันกลางวันแสนสั้น: ก็คือพวกเราที่นั่งดูกันอยู่นี่ไงเล่า!】

【…สตรีมเมอร์ ช่วยเตะไอ้สองคนนี้ที่ชงเองตบเองออกไปที】

ควั่งเหย่หัวเราะร่า

“จุกกันไปเลยสิครับ?”

ตอนนี้พี่ฮิปโปกลับไปอาบแดดชิลๆ ต่อแล้ว ดวงตาของมันผลุบเปิดผลุบปิดเป็นระยะ มันแทบไม่ยอมก้าวห่างจากร่างของเพื่อนข้างๆ เลย ควั่งเหย่เข้าใจในที่สุดว่าพี่เบิ้มตัวนี้กำลังปกป้องร่างของเพื่อนร่วมฝูงไม่ให้สัตว์อื่นมากิน พอคิดถึงตรงนี้ ภาพจำที่พี่ฮิปโปพ่นอุจจาระกระจายเมื่อกี้ก็ดูเลือนรางลงไปหน่อย

แสงสายัณห์มาเยือนตรงเวลา ผิวน้ำเริ่มทอประกายระยิบระยับเป็นสีทอง ยามนี้สายน้ำถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูประกายทองอันอ่อนโยน มอบความงดงามชวนฝันระดับพรีเมียม แม้แต่พี่ฮิปโปที่แช่อยู่ในน้ำ พอมองดูแล้วก็ยังดูนุ่มนวลขึ้นตั้งเยอะ

พี่ฮิปโปมุดดิ่งลงไปในน้ำ

ผ่านไปไม่นาน ก็มีสัตว์ตัวใหม่มาเยือน

แรดร่างยักษ์ตัวหนึ่งก้าวเท้าอันหนักอึ้ง เดินตรงมาที่ริมแม่น้ำอย่างเชื่องช้า ผิวหนังที่หยาบกร้านหนาเตอะของมันเปล่งประกายสีเทาอมดำอันลุ่มลึก

นอแรดบนหัวมันดูแหลมคมและแข็งแกร่งเตะตามาก

แรดตัวนั้นกวาดดวงตาคู่เล็กมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง พอแน่ใจว่าแถวนี้ไม่มีอันตรายชั่วคราว มันจึงก้มหัวโตๆ ลง แล้วยื่นปากจุ่มลงไปในน้ำ เริ่มสูบน้ำในแม่น้ำเข้าปากอึกใหญ่ๆ

ในจังหวะนั้นเอง พี่ฮิปโปก็โผล่หน้ายาวๆ ขึ้นมาจากผิวน้ำ แต่ไม่ได้พุ่งตัวขึ้นมาแบบกะทันหัน

เห็นได้ชัดว่ามันเห็นแรดแล้ว และแรดเองก็ดูเหมือนจะเห็นมันด้วยเช่นกัน

ทั้งสองฝ่ายต่างคุมเชิงกันอยู่อย่างน่าประหลาดชั่วครู่ ก่อนที่แรดจะยอมก้มหัวดื่มน้ำต่อ

พี่ฮิปโปเองก็ดูจะวางใจลงไปมาก

พวกกินพืชเหมือนกัน อยู่ในทุ่งหญ้าเดียวกันก็ต้องเจอกันบ่อยๆ ขอแค่แน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้าย แม่น้ำสายนี้ก็กว้างพอจะแบ่งกันใช้ได้อยู่แล้ว

พี่ฮิปโปเดินขึ้นฝั่งเงียบๆ ในขณะที่แรดก็ดื่มน้ำจนอิ่มพอดี มันเหลือบมองพี่ฮิปโปแวบหนึ่งอย่างมีความหมาย จากนั้นก็หันหลังเตรียมเดินจากไปอย่างนิ่งเฉย

ควั่งเหย่ดูเวลาแล้วเห็นว่าสายมากแล้ว แถมมัวแต่เสียเวลาอยู่กับพี่ฮิปโปตั้งนานและยังหาร่องรอยของเลี่ยเลี่ยไม่เจอ เขาจึงอยากรีบหาทางกลับแต่เนิ่นๆ

ทว่าในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น และควั่งเหย่กำลังจะสั่งให้โดรนบินกลับนั้นเอง

ฉากชวนอ้าปากค้างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า!

เห็นเพียงพี่ฮิปโปเร่งฝีเท้าพุ่งตรงเข้าไปหาแรดตัวนั้น มันตามไปจนทันแล้วค่อยๆ อ้าปากงับเข้าหาก้นแรด!

ริมฝีปากหนาเตอะเผยอออก ประกบแนบลงบนก้นแรดอย่างนุ่มนวล ก่อนจะส่งเสียง "จ๊วบ" ดังลั่นอย่างได้ฟีลสุดๆ

เสี้ยววินาทีนั้น พี่ฮิปโปถึงกับหลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม…

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ระเบิดตูมทันที!

【???!!!】

ควั่งเหย่: “…”