บทที่ 61 โดนก่อกวนเข้าแล้ว

ฝ่ายแรดเองก็ตั้งตัวไม่ติดเหมือนกัน แค่กะจะเดินกลับบ้านแท้ๆ ดันโดนลวนลามเข้าให้

พอย้อนกลับไปมอง ก็พบว่าไอ้ตัวที่มาลวนลามดันเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างน่าเกลียดเหมือนก้อนโคลนก้อนหนึ่ง

ถึงตัวมันเองก็เป็นก้อนเนื้อทึบๆ ก้อนหนึ่งเหมือนกันก็เถอะ แต่โดนกระทำแบบนี้ ใครจะไปทนไหว!

แรดตัวนั้นจึงหันขวับกลับมา ตั้งท่าเตรียมพุ่งชนด้วยความเดือดดาลสุดขีด

มันโก่งแผ่นหลังขึ้นสูงแล้วก้มหัวลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้

นอแรดอันทรงพลังดูราวกับว่าในวินาทีถัดไป มันจะแทงทะลุไอ้เครื่องมือก่อเหตุของพี่ฮิปโปให้พังยับคามือ

แต่พี่ฮิปโปของเราใจถึงกว่านั้น

มันไม่ได้เลือกที่จะวิ่งหนี แต่กลับอ้าปากกว้างใส่เจ้าแรดที่ค่าความโกรธกำลังพุ่งทะลุปรอท!

การประจันหน้ากันครั้งนี้ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นสองคู่กระชากสายธารแห่งกาลเวลาจนตึงเปรี๊ยะ

เวลาราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ

แม้แต่ควั่งเหย่เองก็ยังอดตื่นเต้นไปด้วยไม่ได้

ไม่ต้องพูดถึงชาวเน็ตในห้องไลฟ์เลย!

นี่เทพีแห่งโชคประทานพร ให้ทุกคนได้ดูแรดซัดกับฮิปโปสดๆ เลยใช่ไหมเนี่ย?!

ทว่าพี่ฮิปโปก็ยังเล่นท่ายากระดับหลุดโลกให้ดูอีกรอบ

เห็นเพียงมันอ้าปากกว้างแล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เอาฟันไปค้ำไว้ตรงปลายแหลมของนอแรดพอดิบพอดี

จากนั้น มันก็เริ่มขยับหัวขึ้นลง

ปลายแหลมของนอแรดเสียดสีขึ้นลงอยู่ระหว่างซอกฟันของมัน

สถานการณ์เริ่มจะหลุดโลกขึ้นเรื่อยๆ

พี่ฮิปโปดูเหมือนกำลังแคะฟัน

ไม่สิ มันกำลังแคะฟันอยู่จริงๆ

ใช้ไหมขัดฟันเป็นนอแรดมูลค่ามหาศาลเนี่ยนะ…

ครั้งที่หนึ่ง… ครั้งที่สอง…

โอ้ แถมน้ำลายยังไหลยืดหยดแหมะลงมาตามแนวนอแรดอย่างงดงามอีกต่างหาก

แรด: “%…&*…*”

เดาได้เลยว่ามันคงกำลังด่ากราดด้วยถ้อยคำหยาบคายสุดๆ แน่

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่อาจขัดจังหวะการแคะฟันอย่างเมามันของพี่ฮิปโปได้เลย

ควั่งเหย่กลั้นขำไม่ไหว หลุดพรืดออกมาทันที

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์เงียบกริบไปชั่วครู่ ก่อนที่หน้าจอจะเต็มไปด้วย 【55555555555555】 พรึบพรับจนอ่านแทบไม่ทัน

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นไม่ถึงสิบวินาที

โลกที่มีเพียงแรดเป็นผู้ได้รับบาดเจ็บทางจิตใจ ก็ถือกำเนิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ

สุดท้ายแรดก็ทนรับความหยามเกียรติขนาดนี้ไม่ไหว มันคำรามลั่นเตรียมจะสั่งสอนพี่ฮิปโปให้เข็ดหลาบ

ทว่าพี่ฮิปโปดันรู้ตัวก่อน มันหดตัวกลับอย่างคล่องแคล่ว หุบปาก สะบัดหัว…

จากนั้นก็ขมิบก้นโกยแน่บไปไกลหลายกิโลเมตร

แรดสติแตกกระเจิงเต็มรูปแบบ สับตีนแตกวิ่งไล่กวดพี่ฮิปโปทันที

ใครจะไปคิดว่าร่างมหึมาของเจ้าฮิปโปนั่นจะวิ่งเร็วจนเห็นเป็นภาพติดตาได้ขนาดนี้!

ร่างใหญ่โตของแรดดูน่าสงสารนิดๆ แต่ก็เปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะ มันวิ่งไล่บี้ไม่ลดละ จนกระทั่งทั้งคู่หายลับตาหลุดเฟรมไปในที่สุด…

โดรนของควั่งเหย่ส่งสัญญาณเตือนว่าแบตเตอรี่ใกล้หมดและกำลังบินกลับพอดี

อย่างไรซะช็อตเด็ดที่ต้องการก็ได้มาครบถ้วนแล้ว

ควั่งเหย่รู้สึกพอใจมาก

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็ขำกลิ้งกันอย่างมีความสุขเช่นกัน

แต่ระหว่างเดินกลับ ควั่งเหย่ถึงได้เพิ่งตระหนักว่าระยะทางมันไกลเอาเรื่องเหมือนกัน นี่เขาเดินมาไกลขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย!

พอถึงที่พัก กุยซื่อก็หิวจนตาลายไปแล้ว ควั่งเหย่เลยต้องรีบโอ๋ยกใหญ่กว่าจะกล่อมให้เจ้าตัวเล็กเลิกมองบนใส่เขาได้สำเร็จ

ใครจะไปเข้าใจเล่า อยู่ต่างบ้านต่างเมือง ตัวเองยังท้องกิ่วแท้ๆ แต่ต้องมาคอยโอ๋เจ้าตัวเล็กนี่อีก ชีวิตหนอชีวิต สุดจะทนจริงๆ

พอกุยซื่อดูดนมจนอิ่มแปล้ ถึงค่อยยอมเลิกงอแงแล้วทำหน้าทำตาดีๆ ใส่ควั่งเหย่บ้าง

ควั่งเหย่ชวดจับปลา มื้อเย็นเลยทำได้แค่พึ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตไปก่อน

แต่ก็ยังดีที่เขาชอบใส่เครื่องเคียง มีอะไรใกล้มือก็ประเคนใส่ลงไปให้หมด หน้าตาบะหมี่ชามนี้เลยพอดูอุดมสมบูรณ์ขึ้นมาหน่อย

นึกขึ้นได้ว่าเซมบาเอาเนื้อไก่มาให้ ใจก็พลันตั้งตารอคอยวันพรุ่งนี้ขึ้นมาทันที

ขากลับ ควั่งเหย่ตั้งใจเดินอ้อมไปดูแถวต้นไม้ที่เลี่ยเลี่ยชอบไปนอนเล่นสักหน่อย

เลี่ยเลี่ยหายหัวไปตั้งวันเต็มๆ แล้ว!

เรื่องนี้ทำเอาควั่งเหย่ใจคอไม่ค่อยดี กลัวว่าเจ้าตัวดีจะโดนเหยื่อเล่นงานเข้าให้

ควั่งเหย่รีบซัดมื้อเย็นอย่างไว อาศัยช่วงที่ฟ้ายังไม่มืดมิดกะจะรีบไปดูให้แน่ใจว่าเลี่ยเลี่ยกลับมาหรือยัง

ยังไม่ทันเดินถึงใต้ต้นไม้ดี—

ก็เห็นเงาสีดำสายหนึ่งพุ่งพรวดลงมาจากยอดไม้

ก่อนจะทะยานหายลับไปทางทุ่งหญ้าสะวันนาเบื้องหน้าด้วยความเร็วสูง

คราวนี้ควั่งเหย่มั่นใจเต็มร้อย!

คืนนั้นเขาไม่ได้ตาฝาดไปจริงๆ!!

ควั่งเหย่รีบวิ่งแจ้นไปใต้ต้นไม้ เห็นเลี่ยเลี่ยกำลังยืดตัวระแวดระวังภัยอยู่บนกิ่งไม้

สิ่งที่ทำให้ควั่งเหย่ประหลาดใจสุดๆ คือบนต้นไม้นั่นมีลิงบาบูนตัวหนึ่งห้อยอยู่ด้วย

แน่นอนว่าตายสนิทแล้ว

แถมยังโดนยอดนักล่าจัดการซะเกลี้ยงเกลา

ควั่งเหย่เห็นมุมปากของเลี่ยเลี่ยยังมีคราบเลือดติดอยู่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งฟาดมื้อใหญ่มาหมาดๆ

แต่ก็ยังอดถามออกไปไม่ได้:

“แกไม่บาดเจ็บใช่ไหม?”

พอเห็นว่าเป็นควั่งเหย่ แววตาของเลี่ยเลี่ยก็อ่อนลงทันตาเห็น

มันกระโดดลงมาจากต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางต่างจากสภาพหงอยเหงาก่อนหน้านี้ราวกับเป็นเสือดาวคนละตัว

อย่าว่าแต่บาดเจ็บเลย ดูท่าทางแล้วอาการดูดีขึ้นเยอะมาก

มันเดินมาข้างกายควั่งเหย่ แล้วเอาตัวถูไถขากางเกงของเขา

ควั่งเหย่นั่งยองๆ ลง ยื่นมือไปลูบหลังมัน

ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเบิกบานที่แผ่ซ่านเข้ามา

แสดงว่าตอนนี้เลี่ยเลี่ยอารมณ์ดีมาก

“เมื่อกี้นั่นเพื่อนแกเหรอ?”

แววตาที่เลี่ยเลี่ยมองควั่งเหย่ดูใสซื่อไร้เดียงสา

จากการสัมผัส ควั่งเหย่รับรู้ได้ทันทีว่ามันกำลังรู้สึกมั่นคงและปลอดภัย

“งั้นก็โอเค ฉันนึกว่าแกโดนโรคจิตจ้องเล่นงานอยู่ซะอีก”

ควั่งเหย่บ่นพึมพำเหมือนแม่ไก่ขี้เป็นห่วง:

“ดีแล้ว หาเพื่อนได้ก็เป็นเรื่องดี”

เสือดาวมักจะเป็นพวกชอบสันโดษ การจะหาเพื่อนได้สักตัวไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

เลี่ยเลี่ยเดินวนรอบตัวควั่งเหย่สองรอบ จากนั้นก็เอาหัวถูไหล่ของเขาต่อ

อารมณ์ดีมากจริงๆ จู่ๆ ก็แผ่ออร่าความเป็นแมวเหมียวตัวน้อยออกมา

ถ้าเซมบาอยู่ตรงนี้ คงต้องตกตะลึงจนตาค้างไปอีกนานแน่ๆ

ควั่งเหย่ขยี้หัวเลี่ยเลี่ยเบาๆ แล้วพูดขึ้น:

“พรุ่งนี้ก็ตั้งใจล่าเหยื่อด้วยล่ะ!”

ควั่งเหย่รับรู้ได้ถึงความรู้สึกอิดออดอยู่นิดๆ

เจ้าเสือดาวขี้เกียจตัวนี้ ไม่มีใครเกินแกจริงๆ

เลี่ยเลี่ยปีนกลับขึ้นไปบนต้นไม้ จัดแจงท่านอนของตัวเองให้อยู่ในท่าที่สบายที่สุด

ควั่งเหย่โบกมือให้มันทีหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้ากระท่อม

ถึงเวลาที่ควั่งเหย่ต้องตัดต่อคลิปอีกแล้ว

กุยซื่อกำลังฟัดอยู่กับผ้าปูโต๊ะผืนนั้น ควั่งเหย่เลยถือโอกาสลูบก้นปุกปุยของมันไปทีหนึ่ง

คราวนี้กุยซื่อหลบไม่ทัน

พอโดนควั่งเหย่ลอบโจมตี กุยซื่อก็ย่นจมูก อ้าปากแยกเขี้ยวขู่ฟ่อใส่เขาอย่างดุร้าย

จะว่าไม่มีความน่าเกรงขามเลยก็ไม่ใช่ แต่มันดูน่ารักน่าเอ็นดูแบบเด็กดื้อซะมากกว่า

ควั่งเหย่หัวเราะฮ่าๆ แล้วเริ่มดำดิ่งสู่การตัดต่อคลิป

เดิมทีเขาตั้งใจจะตัดคลิปทำรั้วไม้ของตัวเองออกมาก่อน แต่วันนี้บังเอิญไปเจอพี่ฮิปโปเข้า ก็เลยรู้สึกว่าฟุตเทจอันอื่นจืดชืดไปเลยในพริบตา

ควั่งเหย่ตัดต่ออย่างเมามัน

พี่ฮิปโปตัวนี้นี่มันดาวตลกตัวพ่อแห่งอาณาจักรสัตว์ชัดๆ

มีความฮาในตัวเองจนควั่งเหย่หลุดขำไปตั้งหลายรอบ

ในที่สุดก็ตัดต่อคลิปจนเสร็จ

คลิปอีพีนี้มีความยาวมากกว่าอีพีก่อนๆ อยู่พอสมควร

ภาพเปิดฉากมาก็เป็นวิชาล้อเพลิงพ่นอึไร้เทียมทานของพี่ฮิปโป

“วันนี้เราจะมาคุยกันเรื่องสัตว์ชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำ แต่ก็ไม่ได้อยู่แต่ในน้ำตลอดเวลา ไม่ใช่ทั้งม้าแต่ดันชื่อว่าฮิปโป”

ประโยคเปิดตัวแนวลิ้นพันกันประโยคแรก ควั่งเหย่พ่นออกมาได้ไหลลื่นสุดๆ:

“ดังนั้น วิวัฒนาการของมันจึงไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย”

“พวกมันดูใสซื่อบ้องแบ๊ว แต่ความจริงแล้ว เจอจระเข้หน้าไหนเป็นต้องนั่งทับ”

ภาพตัดไปเป็นตอนที่พี่ฮิปโปเอาตูดมหึมานั่งทับจระเข้ไว้ใต้ร่าง

ควั่งเหย่ยังใจดีใส่เสียงกรีดร้องของแพรี่ด็อกประกอบให้จระเข้อีกต่างหาก

จากนั้น ภาพก็ตัดกลับมาที่ฉากพี่ฮิปโปสะบัดอึปูพรมทั่วตลิ่งอีกครั้ง——

“พวกมันมีสกิลติดตัวตั้งแต่เกิด นั่นก็คือไม้พายกวนอึส่วนตัว”

“ตรงไหนไม่ทั่ว ก็กวนตรงนั้น ง่ายนิดเดียว!”

ควั่งเหย่ใส่ซาวด์เอฟเฟกต์เสียงตดประกอบเข้าไปให้อีกรอบ ภาพพี่ฮิปโปสะบัดอึเลยดู “ประณีตงดงาม” ขึ้นมาทันตาเห็น

“ขอโทษด้วยจริงๆ ฉากนี้ผมขุดคลังคำศัพท์จนหมดสมองแล้ว ก็ยังหาคำมาบรรยายไม่ถูก”

“แต่ทุกคนต้องรู้สึกว่ามีกลิ่นบางอย่างลอยวนเวียนอยู่ใต้จมูกไม่จางหายแน่ๆ”

ต่อมาเป็นภาพพี่ฮิปโปที่โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งข้างๆ แรดที่กำลังกินน้ำอยู่ ด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ เต็มขั้น

“เครื่องจักรผลิตอึเคลื่อนที่ ฮิปโปสี่พันตัวผลิตอึได้วันละ 8.5 ตัน”

“ในแม่น้ำที่เต็มไปด้วยกองอึ ฮิปโปยังดำน้ำเล่นได้อย่างสบายอารมณ์ จะไม่ให้เรียกว่าแกร่งก็คงไม่ได้”

“เพราะฉะนั้น ยอดคนไม่เคยบ่นเรื่องสภาพแวดล้อม แต่เป็นผู้สร้างสภาพแวดล้อมขึ้นมาเอง”

วินาทีถัดมา ภาพก็หยุดนิ่งอยู่ที่ร่างไร้วิญญาณของเพื่อนฮิปโปตัวนั้น

ตามมาด้วยภาพจระเข้ที่ย่องเข้ามาลับๆ ล่อๆ หวังจะชุบมือเปิบ

พี่ฮิปโปเงยหน้าคำรามก้องฟ้า ก่อนจะพุ่งลงมาทับ เล่นเอาจระเข้เกือบโดนบี้จนขี้แตก

“ถึงพี่ฮิปโปจะกินเก่งอึเก่ง แต่มันก็ปกป้องเพื่อนของตัวเองได้”

นึกว่าจะเข้าสู่โหมดซึ้งกินใจ ที่ไหนได้ วินาทีถัดมากลับสลับเป็นภาพฮิปโปไปเต๊าะแต๊ะใส่แรด:

“แถมยังแรดได้ใจอีกด้วย”

ตรงจังหวะที่พี่ฮิปโปประกบจูบ ควั่งเหย่ก็ใส่เสียงเอฟเฟกต์ “จุ๊บ!” ดังลั่นเข้าไปอย่างลงตัว