บทที่ 63 ไอเดียแล่นพล่านไปทั้งตัว

กุยซื่อทำหน้าประหนึ่งว่า “ล้อเล่นกันอยู่ใช่ไหม?”

ใครเขาจะไปเลียนแบบพฤติกรรมพรรค์นี้กันฟะ!!

ก่อนออกเดินทาง ควั่งเหย่เตรียมเสบียงพวกนี้ไว้เพียบ ทั้งพกพาสะดวกและเก็บได้นาน ลูกกลอนงาดำคือของโปรดของเขาเลย ชอบกินผลิตภัณฑ์จากงาทุกอย่างมาตั้งแต่เด็กแล้ว บัวลอยก็ต้องเป็นไส้งาดำเท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะสองวันมานี้ยุ่งจนหัวหมุน เสบียงลูกกลอนงาดำพวกนั้นคงโดนเขาเขมือบเรียบไปนานแล้ว

ควั่งเหย่ที่เพิ่งได้แกล้งกวนประสาทอย่างฟินอารมณ์ ตอนนี้ก็แฮปปี้สุดๆ ไปเลย เพราะเพื่อที่จะได้ตุ๊กตายีราฟ กุยซื่อก็เริ่มเลียนแบบท่าทางของควั่งเหย่ เดินเตาะแตะไปบนแผ่นรองอย่างคล่องแคล่วจริงๆ

ควั่งเหย่ยิ้มจนตาหยีพลางเอ่ย:

“สอนง่ายใช้ได้เลยนี่ แป๊บเดียวก็เป็นแล้ว!”

สิ้นเสียงพูด บนแผ่นรองก็มีบางสิ่งหล่นลงมาจริงๆ

พอมองกุยซื่ออีกที เดิมทีที่มันแยกเขี้ยวเกร็งหน้าเกร็งตา พออึร่วงหล่นลงมาได้สมใจแล้ว มันก็ทำหน้าโล่งสบายสุดขีด จากนั้นก็เชิดหน้าชูคอเดินอาดๆ ไปที่กองฟางแห้ง ราวกับนักรบที่เพิ่งคว้าชัยชนะในศึกสงคราม

“งั่ม!” อ้าปากงับฟางแห้งมาคำหนึ่ง แล้วสะบัดคอกลับตัว เดินมุ่งหน้าไปที่แผ่นรองอย่างฉับไว กุยซื่อหยุดอยู่ห่างจากแผ่นรองพอสมควร ทำหน้าตาขยะแขยงตัวเองพิลึก มันสะบัดหัวเหวี่ยงฟางแห้งไปตกบนแผ่นรอง มุมตกพิสดารแต่แม่นยำเป๊ะ อึของตัวเองถูกกลบจนมิดชิดในพริบตา

ควั่งเหย่ดีดนิ้วเป๊าะ:

“ไอ้หนูเก่งมาก!”

แล้วเขาก็พากุยซื่อเข้าห้อง ยัดตุ๊กตายีราฟเข้าอ้อมอกของมัน กุยซื่อดีใจจนเนื้อเต้น กระหน่ำกัดฟัดยีราฟชุดใหญ่ แม้ยีราฟจะบิดเบี้ยวผิดรูปไปบ้างภายใต้เงื้อมมือกุยซื่อ แต่มันก็ยังทนทานเหนียวแน่นไม่ขาดออกจากกัน กุยซื่อเล่นกับยีราฟอย่างเมามันยิ่งกว่าเดิม

แต่ควั่งเหย่รู้สึกว่าแค่นี้ยังไม่พอ พอกุยซื่อโตขึ้นอีกหน่อย ยังต้องมีของเล่นอย่างอื่นอีก เขาวางแผนว่าจะทำตาข่ายเชือกกับโครงปีนป่ายไว้ในลานบ้าน กุยซื่อจะได้ปีนป่าย มุดลอดไปมาบนตาข่ายเชือก สัมผัสประสบการณ์มิติพื้นที่ที่หลากหลาย ขณะเดียวกันตาข่ายเชือกก็ช่วยฝึกแรงจับยึดและการรับรู้ตำแหน่งในพื้นที่ของมันได้ด้วย ส่วนโครงปีนป่ายก็ช่วยให้กุยซื่อได้ปีน ได้กระโดด และใช้เป็นที่พักผ่อนด้านบน ช่วยพัฒนากล้ามเนื้อให้แข็งแรง โดยเฉพาะกล้ามเนื้อขาและแผ่นหลัง

การทำเช่นนี้ยังช่วยเพิ่มทักษะการทรงตัวของร่างกาย ซึ่งมีประโยชน์ต่อการฝึกทักษะการเอาชีวิตรอดในธรรมชาติของมันเช่นกัน อย่างเช่นเวลาวิ่งไล่ล่าเหยื่อหรือหลบหลีกอันตราย ทักษะการทรงตัวที่ดีกับกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งจะมีบทบาทชี้ขาดอย่างมาก ยังไงเสียวันหนึ่งกุยซื่อก็ต้องกลับคืนสู่ธรรมชาติ การฝึกฝนทีละเล็กทีละน้อยในชีวิตประจำวันจะช่วยปูพื้นฐานสำหรับการเคลื่อนไหวในสภาพแวดล้อมที่ซับซ้อนให้มันในอนาคต

ควั่งเหย่เดินกลับมาที่ลานบ้าน จัดการเก็บกวาดอึของกุยซื่อและเปลี่ยนแผ่นรองผืนใหม่ จากนั้นก็หยิบอุปกรณ์ไลฟ์สดก้าวออกจากบ้าน

ยังไม่ทันเดินไปถึงต้นไม้ประจำของเลี่ยเลี่ย ควั่งเหย่ก็เห็นมันค่อยๆ ไต่ลงมาจากต้นไม้ด้วยท่าทางเกียจคร้าน สภาพเหมือนยังตื่นไม่เต็มตาสักเท่าไร ควั่งเหย่ซ่อนกลิ่นกาย แล้วแอบสะกดรอยตามหลังเลี่ยเลี่ยไป

ความเร็วในการวิ่งของเสือดาวสามารถพุ่งแตะได้ถึงประมาณ 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่ควั่งเหย่มีโดรนบินอยู่ อย่างน้อยก็พอจะล็อกเป้าหมายไว้ได้ การวิ่งเต็มสปีดของเสือดาวมักจะคงอยู่ได้ไม่นาน ส่วนใหญ่จะวิ่งได้แค่ระยะทางสั้นๆ เท่านั้น ทว่าเลี่ยเลี่ยนี่จัดเป็นพวกขี้เกียจตัวพ่อในหมู่เสือดาวด้วยกัน มันแทบไม่เคยสปีดสุดแรงเกิดเลย แม้แต่ตอนล่าเหยื่อแบบย่องเบาๆ ดุจเหมียวๆ คราวก่อน ควั่งเหย่ก็ยังไม่เห็นมันเร่งสปีดร้อยเมตรเลยสักนิด

และรอบนี้ก็เช่นกัน เลี่ยเลี่ยดูเฉื่อยชาเบื่อโลก เดินตุปัดตุเป๋เหมือนไม่มีจุดหมายปลายทาง ดูเหมือนออกมาเดินเล่นรับลมมากกว่า… ควั่งเหย่ไม่เคยเจอเสือดาวตัวไหนที่มีความชิลเบอร์นี้มาก่อนจริงๆ

เลี่ยเลี่ยเดินมาถึงดงพุ่มไม้แห่งหนึ่งแล้วก็หยุดเท้าลง ควั่งเหย่เองก็ย่อตัวหลบลงทันที เขาเห็นฝูงสปริงบ็อกกลุ่มหนึ่งกำลังเล็มหญ้าอยู่ไม่ไกล นานๆ ทีจะกระโดดเด้งดึ๋งโชว์พลังสปริงข้อเท้าอันสุดยอด พอย้อนกลับมามองเลี่ยเลี่ย มันก็เปลี่ยนพิกัดเป้าหมายไปแล้ว มันมุ่งไปยังพงหญ้าที่รกชันกว่าเดิม แล้วซ่อนร่างกลืนหายเข้าไป

สายลมอ่อนๆ พัดผ่านทุ่งหญ้าสะวันนา ใบหญ้าเสียดสีกันส่งเสียงสวบสาบ เสียงลมพัดที่พอเหมาะพอเจาะกลายเป็นเกราะกำบังชั้นเลิศให้เลี่ยเลี่ย ช่วยให้มันย่นระยะห่างระหว่างตัวมันกับเหยื่อได้อย่างราบรื่น

เลี่ยเลี่ยย่องเบาๆ ดุจเหมียวๆ ใกล้เข้าไปแล้ว ใกล้เข้าไปอีก มันเข้าสู่ระยะจู่โจมแล้ว! เลี่ยเลี่ยย่อตัวลงต่ำ กล้ามเนื้อทุกมัดตึงเปรี๊ยะราวกับสปริงที่พร้อมจะดีดตัว ออร่าความดุดันพุ่งทะลุปรอท!

เสียงสวบสาบดังขึ้นอีกระลอก เลี่ยเลี่ยพุ่งทะยานออกไปดุจลูกศรหลุดจากแล่ง ฝ่าดงหญ้าที่บดบังออกไปในพริบตา ปลุกให้เศษหญ้าปลิวกระจายว่อน

ดวงตาของควั่งเหย่เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น เลี่ยเลี่ยเร็วเหลือเชื่อ! ต่างจากท่าทางเฉื่อยชาในยามปกติลิบลับ!! ผู้ชมในห้องไลฟ์ถึงกับไม่กล้ากะพริบตา กลัวจะพลาดซีนเด็ดจังหวะล่าเหยื่อของเลี่ยเลี่ย!

ในวินาทีนี้ เลี่ยเลี่ยกลายสภาพเป็นเงาเลือนรางสายหนึ่ง พุ่งทะยานเข้าใส่สปริงบ็อกตัวหนึ่งที่กำลังกระโดดอยู่ด้วยความเร็วสูง! ฝูงสปริงบ็อกตกใจแตกตื่นกับความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นกะทันหัน พวกมันวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทางตามสัญชาตญาณ ชั่วพริบตาเดียว บนทุ่งหญ้าก็กึกก้องไปด้วยเสียงฝีเท้าและฝุ่นผงคลุ้งกระจาย แต่ทว่าสี่ขาของเลี่ยเลี่ยกลับว่องไวดุจติดปีก การกระโจนตบท้ายเพียงครั้งเดียว มันก็งับเข้าที่ลำคอของสปริงบ็อกที่กำลังวิ่งหนีได้ทันควัน!

สปริงบ็อกตัวนี้ยังไม่ทันจะได้หันมามองหน้าเลี่ยเลี่ยด้วยซ้ำ ก็โดนเลี่ยเลี่ยกัดหลอดลมขาดสะบั้นคาปาก! เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด ในแววตาของเลี่ยเลี่ยยังหลงเหลือไอสังหารอันเข้มข้น ก่อนจะค่อยๆ ปรากฏความกระหยิ่มยิ้มย่องขึ้นมา ใช้เวลาสั้นขนาดนี้ จัดการศัตรูได้ในกระบวนท่าเดียว มันก็ควรค่าแก่การยืดอกภูมิใจจริงๆ นั่นแหละ

คราวนี้ถึงคราวที่ควั่งเหย่และคนดูในห้องไลฟ์ต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

อะไรกันเนี่ย!! ไอ้หมอนี่แกล้งทำตัวเป็นหมูกินเสือเหรอวะ?!

เลี่ยเลี่ยคาบเหยื่อขึ้นมาอย่างว่องไว แล้วก็เริ่มออกตัววิ่งอย่างรวดเร็ว ควั่งเหย่ตั้งตัวไม่ทันอยู่ชั่วขณะ มันก็วิ่งหลุดเฟรมกล้องไปเสียแล้ว

【เชี่ยเอ๊ย ไอ้หมอนี่คาบอาหารอยู่แท้ๆ ทำไมยังวิ่งเร็วปานจรวดขนาดนั้นวะ?!】

【นายป่วยหรือฉันบ้า: ไม่ใช่ละ สตรีมเมอร์นายมันแน่จริงว่ะ ถึงไปเจอเสือดาวที่เสแสร้งแกล้งเก่งได้ขนาดนี้เนี่ย!】

【เจ็บใจชะมัด โดนเสือดาวตัวหนึ่งโชว์เหนือใส่เข้าให้แล้ว!】

คนดูในห้องไลฟ์ยังคงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความทึ่งกับฉากล่าเหยื่อของเลี่ยเลี่ย แต่ควั่งเหย่อยากรู้มากกว่าว่าเลี่ยเลี่ยจะมุ่งหน้าไปไหน เขาเข้าใจว่าเลี่ยเลี่ยอยากจะหนีให้พ้นจากพวกไฮยีน่า ถึงได้ใส่เกียร์หมาโกยแน่บขนาดนั้น แต่เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติในตัวเลี่ยเลี่ย เพราะถ้าตรงไปข้างหน้าอีกหน่อย ก็มีป่าโปร่งอยู่ มันสามารถลากเหยื่อขึ้นไปกินบนต้นไม้ได้แท้ๆ แต่หมอนี่กลับไม่แม้แต่จะปรายตามองต้นไม้พวกนั้นเลยสักนิด มันมีสถานที่ที่อยากจะไปอยู่แล้ว

ทว่าโดรนกลับดันบินคลาดสายตาทำเป้าหมายหลุดไปดื้อๆ… ไม่รู้ว่าเลี่ยเลี่ยจงใจหรือเปล่า มันถึงได้เจาะจงวิ่งลัดเลาะเข้าไปในแนวป่า เนื่องจากในป่ามีสิ่งกีดขวางบดบังสายตาอยู่เต็มไปหมด แถมเลี่ยเลี่ยยังวิ่งเร็วเป็นบ้า การจะคลาดสายตาไปจึงเป็นเรื่องธรรมดามาก หน้าจอบ่งบอกว่าโดรนกำลังบินกลับพิกัด

แต่ความสงสัยในใจควั่งเหย่กลับยิ่งทวีคูณ ในใจเขามีข้อสันนิษฐานอยู่ข้อหนึ่งจริงๆ และจำเป็นต้องได้รับการพิสูจน์ยืนยัน ตอนนี้การจะตามหาเลี่ยเลี่ยให้เจออีกครั้งคงเป็นไปได้ยากแล้ว แต่ควั่งเหย่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาก้าวเท้าเดินต่อไปในทิศทางที่เลี่ยเลี่ยเพิ่งลับสายตาไป เผื่อว่าฟลุกๆ อาจจะได้เห็นเงาร่างของเลี่ยเลี่ยอีกรอบ

ทว่าควั่งเหย่ไม่ได้เป็นลูกรักของโชคชะตา และที่นี่ก็ไม่ใช่ซีรีส์แนวกำลังภายในบำเพ็ญเซียน ควั่งเหย่เดินอยู่นานสองนาน ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเลี่ยเลี่ย เขาเริ่มรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ความอยากรู้อยากเห็นของคนดูในห้องไลฟ์ก็เริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ ทำไมเลี่ยเลี่ยต้องแกล้งทำตัวเป็นหมูกินเสือด้วยล่ะ? อยู่ต่อหน้ามนุษย์ก็ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องปิดบังฝีมือตัวเองเลยนี่นา

“เจ้าตัวแสบนี่ เต็มไปด้วยลูกเล่นแพรวพราวจริงๆ” ควั่งเหย่ปล่อยมุกตลกร้ายอย่างปลงๆ

ขณะที่กำลังชั่งใจว่าจะกลับดีไหม จู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งเข้า พอมองดูชัดๆ เจ้าหมอนั่นมันมีจุดลายพร้อยอยู่เต็มตัวจริงๆ ด้วย…

ในจังหวะที่ชาวเน็ตในห้องไลฟ์กำลังดีใจที่สตรีมเมอร์หาตัวเลี่ยเลี่ยเจอเสียที ควั่งเหย่กลับรีบย่อตัวแอบวูบไปอยู่หลังต้นไม้ทันควัน