บทที่ 74 เมื่อเจ้าอาร์ดวาร์กปะทะกับสายพังก์

"ตัวอาร์ดวาร์กนี่เหมือนจับฉ่ายมากครับ จมูกหมู หูกระต่าย รูปร่างแบบจิงโจ้ ชาวบ้านแถวนี้เลยเรียกมันว่า 'สัตว์สี่ไม่เหมือน'"

"ปกติอาร์ดวาร์กจะกระปรี้กระเปร่าที่สุดช่วงโพล้เพล้จนถึงเช้ามืดครับ กลางวันจะมุดดินนอนอยู่ในโพรง หลบอากาศร้อนระอุกับพวกนักล่าตัวฉกาจ"

ในขณะที่พูด เจ้าอาร์ดวาร์กก็ยังคงใช้ลิ้นตวัดสำรวจพื้นดินอย่างขะมักเขม้น ควั่งเหย่ซูมกล้องเข้าไปใกล้ขึ้นเพื่อให้ทุกคนเห็นลิ้นของมันชัดๆ

"อาหารหลักของอาร์ดวาร์กคือปลวกกับมดครับ เจ้าตัวนี้กำลังเจออาหารเย็นเข้าแล้ว"

"ลิ้นของมันทั้งเรียวทั้งยาว เกือบ 30 เซนติเมตร ยืดออกไปได้ไกลลิบ แถมยังชุ่มไปด้วยเมือกเหนียว ตวัดทีเดียวลากปลวกติดไปได้เป็นร้อย แปะปุ๊บติดปั๊บ… บอกเลยว่าใช้ดีกว่ากาวดักหนูอีกครับ"

ควั่งเหย่เพิ่งพูดจบ เจ้าอาร์ดวาร์กตัวนั้นก็ลุกขึ้นพรวดแล้วเดินห่างออกจากจอมปลวกเฉยเลย

เห็นได้ชัดว่ามีปลวกบินกรูออกมาจากรูบานเบอะ กำลังเป็นช่วงเวลาทองแท้ๆ แต่อาร์ดวาร์กดันชิ่งหนีไปซะงั้น

คนดูในห้องไลฟ์ย่อมไม่เข้าใจเป็นธรรมดา เป็ดย่างลอยมาถึงปากแล้วแท้ๆ ดันไม่กิน มันผิดวิสัยชัดๆ

แต่ควั่งเหย่ก็เฉลยคำตอบให้อย่างรวดเร็ว

"ถึงลิ้นมันจะคล่องแคล่ว แต่ข้อเสียคือตัวมันไม่มีเกราะแข็งๆ หุ้มครับ"

"ดังนั้น ตรงรังปลวกเนี่ย พอมันเลียกินไปได้ไม่กี่คำ ก็ทนแรงปลวกรุมกัดไม่ไหว จำใจต้องถอยออกมาตั้งหลักก่อน"

"แต่อย่างว่าครับ มันเข้าใจหลักการกินทีละน้อยแต่กินบ่อยๆ รังนี้เลียสองสามคำ แล้วค่อยย้ายไปกินรังหน้าต่อ ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะอิ่มท้อง"

เป็นอย่างที่เขาบอกจริงๆ อาร์ดวาร์กกระดึ๊บย้ายไปอีกรังหนึ่ง แล้วเริ่มยืดหดลิ้นยาวๆ นั่นอีกรอบ

"อ้อ… คืนหนึ่งหมอนี่เขมือบปลวกได้ถึงห้าหมื่นตัวเลยนะครับ แถมไม่ต้องเคี้ยวด้วย กลืนลงคอไปเลย ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกระเพาะย่อยเอา"

ตัวอาร์ดวาร์กยังคงก้มหน้าก้มตากินไม่หยุด ควั่งเหย่ยืนดูอยู่พักหนึ่งก็เริ่มรู้สึกเบื่อๆ กำลังจะหันหลังเดินกลับ

ทันใดนั้น เงาร่างลับๆ ล่อๆ ร่างหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาไม่ไกลนัก

ยามนี้ ขอบฟ้าแต้มประกายสีส้มจางๆ พลอยกลบเกลื่อนเงานั้นให้ดูเลือนราง ทว่าควั่งเหย่กลับมองปราดเดียวก็จำได้แม่น นั่นมันไฮยีน่าสีน้ำตาล!

ส่วนทางด้านตัวอาร์ดวาร์กที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาสวาปาม กลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าความซวยกำลังมาเยือน

ควั่งเหย่ถึงขั้นมองทะลุเลนส์กล้องเห็นประกายความหิวโซที่ลุกโชนอยู่ในแววตาของเจ้าไฮยีน่าสีน้ำตาลตัวนั้นได้เลย

ไฮยีน่าสีน้ำตาลค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำ แผงขนบนสันหลังตั้งชันฟูฟ่อง ใครที่ดูเป็นย่อมรู้ดีว่านี่คือสัญญาณเตรียมเปิดฉากโจมตี ส่วนคนที่ไม่รู้ คงนึกว่าเจ้านี่เป็นทรงผมหลุดยุคแนวพังก์ในหมู่หมา ขนถึงได้ชี้เด่ขนาดนั้น

เมื่อไฮยีน่าสีน้ำตาลค่อยๆ ย่องบีบระยะเข้าไป หูยาวๆ ของอาร์ดวาร์กก็กระดิกพึ่บพั่บ

แน่นอนว่ามันเริ่มสัมผัสถึงความผิดปกติได้แล้ว

อาร์ดวาร์กหยุดกิน แล้วค่อยๆ หันหัวกลับไปมองช้าๆ สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เขียวปั๊ดด้วยความหิวโซ

ร่างของอาร์ดวาร์กแข็งทื่อ ก่อนจะเข้าสู่โหมดป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ

มันโก่งหลังขึ้น ขาทั้งสี่ปักหลักมั่นบนพื้นดิน

กรงเล็บคมกริบที่ขาหน้าจิกลึกลงไปในเนื้อดิน พร้อมกับหันปากกระบอกยาวๆ ชี้ตรงไปยังไฮยีน่าสีน้ำตาลพลางส่งเสียงขู่คำรามต่ำในลำคอ หวังจะใช้ความดุข่มขวัญศัตรู

ต้องรู้นะว่าลูกพี่ใหญ่ของไฮยีน่าสีน้ำตาลก็คือไฮยีน่าลายจุด ซึ่งถือเป็นญาติพี่น้องสายป่วนประเภทเดียวกัน ทั้งร่วมล่าเหยื่อ ลุยดงหมาป่า หรือแม้แต่ซดน้ำแกงในบ่อฮิปโปมาด้วยกัน

แล้วมีหรือที่มันจะยอมถอยกริบเพียงเพราะเสียงขู่ฟ่อๆ ไม่กี่แอะของไอ้ตัวสี่ไม่เหมือนพรรค์นี้?

ไม่มีทางเสียล่ะ

ชื่อเสียง "พี่รองแห่งทุ่งหญ้าสะวันนา" มันค้ำคออยู่ ภาพลักษณ์ต้องรักษา จะให้ถอยน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ!

เจ้าไฮยีน่ามาดพังก์เริ่มเดินวนรอบตัวอาร์ดวาร์กช้าๆ เพื่อหาจังหวะขย้ำที่ดีที่สุด

ฝ่ายเจ้าอาร์ดวาร์กตัวสี่ไม่เหมือนก็ชักเริ่มรำคาญเต็มทน

*บ้าเอ๊ย จะเข้ามาก็เข้ามาสิ จะเดินวนหาพระแสงอะไรนักหนา?*

อาร์ดวาร์ก: บอกตรงๆ นะ หน้าแกนี่อุจาดตาชะมัด ขอบใจที่เตือน!

ไฮยีน่ามาดพังก์จะไปรู้ได้อย่างไรว่าเหยื่อคิดอะไร ในหัวของมันรู้แค่อย่างเดียวคือหิวจนอยากแทะเนื้อ

วินาทีต่อมา มันก็พุ่งพรวดเร่งสปีดโถมเข้าใส่อาร์ดวาร์กทันที!

อาร์ดวาร์กเองก็ตอบสนองฉับไวไม่แพ้กัน—

มันยกขาหน้ากำยำขึ้นตวัดฟาดออกไปเต็มแรง กรงเล็บแหลมคมกรีดผ่านอากาศวูบไหวเป็นประกายเย็นเยียบ เฉียดผิวไฮยีน่าสีน้ำตาลไปแค่เส้นยาแดงผ่าแปด

ไฮยีน่าสีน้ำตาลโยกหลบการจู่โจมได้อย่างพลิ้วไหว แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ *แกกล้าขัดขืนฉันงั้นเหรอ?*

อาร์ดวาร์กเห็นท่าไม่ค่อยดี จึงเริ่มจับตาดูความเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ด้วยความระแวดระวัง พร้อมกับค่อยๆ ถอยร่นไปทางรูของตัวเอง

ไฮยีน่าสีน้ำตาลก็มองออกว่าไอ้ตัวประหลาดนี่ไม่คิดจะแลกหมัดด้วย ถ้าอย่างนั้นมันต้องรีบเผด็จศึกให้เร็วที่สุด

มันจึงเร่งฝีเท้าแล้วกระโจนเปิดฉากจู่โจมใส่อาร์ดวาร์กอีกรอบ

คราวนี้ มันงับเข้าที่ขาหลังของอาร์ดวาร์กได้สำเร็จ!

อาร์ดวาร์กเจ็บแปลบ รีบสะบัดขาหลังอย่างบ้าคลั่ง หวังจะสลัดไฮยีน่าสีน้ำตาลให้หลุด ทว่าปากของอีกฝ่ายเหนียวหนึบยิ่งกว่ากาวดักหนู กัดล็อกติดแน่นไม่ยอมปล่อย

สถานการณ์กลายเป็นยื้อยุดชะงักงัน ตึงเครียดขึ้นมาทันควัน

เดิมทีนึกว่าอาร์ดวาร์กคงต้องจบเห่ภายใต้คมเขี้ยวของไฮยีน่าสีน้ำตาลตรงนี้เสียแล้ว

ใครจะไปคาดคิด จู่ๆ อาร์ดวาร์กกลับพลิกตัวตลบ สะบัดจนหลุดจากการเกาะกุมได้เฉย!

การพลิกล็อกนี้ทำเอาทุกคนตั้งตัวไม่ติด คนดูในห้องไลฟ์ถึงกับอ้าปากค้าง!

รวมถึงเจ้าไฮยีน่ามาดพังก์ตัวนั้นด้วย ขนมันยิ่งพองฟูแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ! มันอ้าปากพุ่งตรงเข้าใส่เพื่อจะกัดอาร์ดวาร์กซ้ำสอง

ทว่าในเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้น เศษหญ้าและฝุ่นดินก็ฟุ้งกระจายตลบอบอวล—

ฟึ่บ! อาร์ดวาร์กหายวับไปจากจุดเดิมต่อหน้าต่อตา!

ทิ้งไว้เพียงไฮยีน่ามาดพังก์ที่ยืนเอ๋อแดกอยู่ตัวเดียว…

เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

ไฮยีน่าสีน้ำตาล: นี่มันใช้เวทมนตร์เอาชนะฉันงั้นเรอะ?

คนดูในห้องไลฟ์เองก็ตะลึงงันกับภาพตรงหน้านี้ไม่ต่างกัน

ประเด็นคือเจ้าอาร์ดวาร์กนั่นมันดันแวบหายวับไปไวเกิน จนไม่มีใครทันได้ตั้งสติด้วยซ้ำ

มีเพียงควั่งเหย่ที่เอ่ยขึ้นเรียบๆ สั้นๆ ว่า

"ตัวนี้คล่องแคล่วไม่ใช่เล่นเลยนะ"

เจ้าไฮยีน่าสีน้ำตาลตัวนั้นคาดไม่ถึงเลยว่าเป็ดที่นอนอยู่ในปากจะจู่ๆ ก็ดำดินหนีไปได้ ทำเอาพี่แกยืนเอ๋อแดก เริ่มสงสัยในชีวิตหมาของตัวเองขึ้นมาทันที

มันเดินคอตกห่างออกไปไกลด้วยความเปล่าเปลี่ยวหัวใจ

ควั่งเหย่รอจนมันเดินลับสายตาไปแล้ว ถึงได้ค่อยลุกขึ้นเดินกลับทางเดิม

เขาเดินฝ่าแสงยามเย็นสีทองที่สาดส่องลงมา พร้อมกับชวนผู้ชมในไลฟ์คุยไปพลางว่า

"จะบอกให้ว่าเจ้าอาร์ดวาร์กตัวนี้ไม่ได้มีแค่หูเหมือนกระต่ายเท่านั้นนะครับ แต่มันยังรู้ซึ้งถึงคติ 'กระต่ายเจ้าเล่ห์ยังมีโพรงหลบภัยตั้งสาม' อีกต่างหาก"

"เห็นขามันสั้นป้อมแบบนั้นเถอะ แต่กรงเล็บนี่อย่างกับพลั่วเหล็ก ขุดโพรงได้ในไม่กี่นาทีเลย"

"วันๆ ว่างจัดก็ชอบขุดรูไปทั่วทุ่งหญ้า ขุดแล้วไม่ยอมกลบ สัตว์ตัวอื่นที่เดินเพลินๆ ก็เลยได้ตกลงไปในหลุมกับดักของอาร์ดวาร์กมานักต่อนักแล้ว"

"เมื่อกี้ก็เหมือนกัน มันถอยไปใกล้รูที่ตัวเองขุดทิ้งไว้ แล้วก็มุดหัวผลุบหายลงไปเลย"

"เพราะงั้นต้องยกตำแหน่ง 'เจ้าพ่อวิศวกรแห่งทุ่งหญ้า' ให้พี่อาร์ดวาร์กเขาแล้วล่ะครับ"

อธิบายจบ คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็รัวกันมาไม่หยุด:

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: ดูท่าสัตว์พวกนี้ต้องมีงานอดิเรกติดตัวไว้บ้างแฮะ ถึงเวลาคับขันนี่ช่วยชีวิตได้จริงๆ!】

【คาปิบาราแสนซน: สตรีมเมอร์อธิบายละเอียดมากเลย ขอเปย์หนึ่งร้อยตัวโน้ตให้เลยนะจ๊ะ ชอบสไตล์การเล่าแบบนี้มาก】

【กัปตันฮุก: พ่อหนุ่ม สนใจแวะมาล่องทะเลแถวนี้สักรอบไหม】

พอควั่งเหย่เหลือบไปเห็นคอมเมนต์ของ "กัปตันฮุก" จึงตอบกลับไปว่า

"แน่นอนสิครับ ทะเลใครบ้างล่ะจะไม่ชอบ!"

พอควั่งเหย่พูดจบ ห้องไลฟ์ก็แทบแตก ชาวเน็ตต่างพากันพิมพ์รัวว่ารอไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นสตรีมเมอร์ไปผจญภัยที่เกาะกลางทะเล!

อันที่จริง เกาะกลางทะเลก็อยู่ในแผนการเดินทางของควั่งเหย่อยู่แล้ว

เขาตั้งใจไว้ว่า พอกุยซื่อเริ่มล่าเหยื่อเองได้ ก็จะปล่อยมันกลับคืนสู่ธรรมชาติ

และถ้าโชคดีสุดๆ ก็หวังว่าจะสามารถตามหาแม่ของกุยซื่อเจอในระหว่างนั้นด้วย

มันเป็นสิงโตตัวผู้ ยังไงก็ต้องออกไปเผชิญโลกกว้างและพิชิตสิ่งใหม่ๆ

ตัวควั่งเหย่เองก็ไม่ต่างจากสิงโตหนุ่มที่กำลังคึกคัก เขาเองก็อยากออกไปสำรวจโลกกว้างให้มากกว่านี้เหมือนกัน

พอคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ ควั่งเหย่ก็รู้สึกใจหายขึ้นมาแวบหนึ่ง

ไม่ว่าจะเป็นเซมบา หรือแม้แต่กุยซื่อกับเลี่ยเลี่ย… ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมทางที่คอยก้าวเดินเคียงข้างกันมาตลอด

แต่ก็นั่นแหละ การเดินทางย่อมต้องดำเนินต่อไป และการจากลาก็มีไว้เพื่อการพบกันใหม่ในวันหน้าอย่างแน่นอน