บทที่ 75 นกนำทางผึ้ง

ระหว่างทางขากลับ ควั่งเหย่ใช้เรดาร์หาอาหารเก็บผักเบี้ยใหญ่มาได้อีกจำนวนหนึ่ง

เรดาร์หาอาหารนี่แม่นยำสุดๆ ขอแค่เจอของกินได้เป็นต้องร้องเตือนทันที

ขณะที่ควั่งเหย่เดินผ่านป่าโปร่งซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ จู่ๆ เสียงเรดาร์ก็ดังระงมรัวไม่หยุด!

ควั่งเหย่กวาดสายตามองไปรอบๆ เรดาร์ชี้ตรงไปยังป่าโปร่งแห่งนั้น

ในจังหวะที่เขากำลังลังเลว่าจะเข้าไปดูดีไหม

ทันใดนั้น ก็มีเสียงผิวปากใสดังกังวานขึ้นมาจากในป่า!

จังหวะเสียงเว้นช่วงไม่ได้ยาวนัก

ควั่งเหย่รีบหาต้นไม้ต้นหนึ่งเพื่อใช้กำบังตัวทันที

จากนั้นเขาก็มองเห็นที่มาของเสียงผิวปาก——

นกสีน้ำตาลอมเทาตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้ แต่ส่วนหัวและปีกกลับมีลวดลายสะดุดตาอย่างเหลือเชื่อ

นกนำทาง หรือที่เรียกกันว่านกนำทางผึ้ง

เหล่าคนดูในห้องไลฟ์พอเห็นควั่งเหย่ระมัดระวังตัวขนาดนั้น ต่างก็เริ่มลุ้นระทึกตามไปด้วย

เสียงของนกนำทางเริ่มร้อนรน คล้ายกับกำลังเร่งเร้าอะไรบางอย่าง

ควั่งเหย่กวาดตามองรอบด้าน ในที่สุดก็รอจนได้พบสิ่งที่มันกำลังรออยู่

ร่างของคนสองคนปรากฏขึ้นในระยะไกล สวมเครื่องแต่งกายเรียบง่าย กำลังเร่งฝีเท้าตรงมาทางนกนำทาง

【อ้าว! สตรีมเมอร์เจอคนคุ้นเคยเข้าแล้ว】

【สภาพการเงินฉันคุณก็รู้อยู่: ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นชาวมาไซแถวนี้ด้วย รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาเฉยเลย!】

【นอนจนกว่าจะมีคนทำข้าวให้กิน: สตรีมเมอร์ทำไมต้องไปแอบหลังต้นไม้ด้วยเนี่ย เข้าไปทักทายเขาสิ!】

ทว่าควั่งเหย่ยังคงนิ่งเงียบ มองดูชายสองคนเดินมาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ที่นกนำทางเกาะอยู่

พวกเขาผิวปากตอบโต้นกนำทางด้วยเสียงสั้นๆ

นกนำทางราวกับเข้าใจคำสั่ง จึงขยับบินต่อไปยังที่ที่ไกลออกไปอีก

จังหวะนั้นเอง ควั่งเหย่ก็ส่งข้อความหาเซมบ้า

บอกว่าตนอาจจะกลับช้าสักหน่อย รบกวนช่วยดูแลกุยซื่อให้ที

หลังจากจัดการเรียบร้อย ควั่งเหย่ก็ย่องตามไปอย่างเงียบเชียบ

ชายสองคนมีรูปร่างสูงไล่เลี่ยกัน คนหนึ่งค่อนข้างกำยำ ส่วนอีกคนดูเหมือนเพิ่งจะแตกหนุ่ม

ชายร่างกำยำส่งเสียงสื่อสารกับนกนำทางตลอดทาง ทั้งคนทั้งนกดูสนิทสนมคุ้นเคยกันดีมาก

พี่บึกพาน้องหนุ่มเดินตามรอยนกนำทางไปติดๆ

น่าอัศจรรย์ตรงที่นกนำทางดูเหมือนจะกลัวว่าชายสองคนจะตามไม่ทัน มันจึงบินไปเกาะพักตามต้นไม้เพื่อรอพวกเขาเป็นระยะ

ทันใดนั้น นกนำทางก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้เสียงต่างจากเสียงผิวปากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

ควั่งเหย่กระซิบกับห้องไลฟ์ว่า

"มันเจอเป้าหมายแล้วครับ"

ส่วนเป้าหมายคืออะไรนั้น เมื่อมองผ่านกล้องไลฟ์ของควั่งเหย่ จะเห็นต้นไม้ใหญ่ลำต้นเปลาตรงและหนาบึกบึนต้นหนึ่ง

ชายทั้งสองหยุดฝีเท้าลงหน้าต้นไม้

เงยหน้าขึ้นมองคล้ายกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

นกนำทางบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของทั้งสองสองสามรอบ ก่อนจะส่งเสียงร้องใสถี่รัวอย่างร้อนรน

ในที่สุด ทั้งคู่ก็พบเป้าหมาย——

ที่ลำต้นช่วงหนึ่ง มีโพรงไม้เผยให้เห็นรางๆ

จังหวะนี้ เสียงเรดาร์ในหัวของควั่งเหย่ก็ดังค้างยาวเช่นกัน

เขากดเสียงต่ำลง

"นกนำทางกำลังพานายพรานพวกนี้มาหาโพรงผึ้งครับ"

"นายพรานกลุ่มนี้ไม่ใช่ชนเผ่ามาไซ แต่พวกเขาคือชนเผ่าฮัดซา"

คนดูในห้องไลฟ์ต่างถึงบางอ้อ มิน่าล่ะสตรีมเมอร์ถึงไม่ยอมออกไปทักทาย

หลังจากพบเป้าหมาย ชายทั้งสองก็สบตากันแล้วยิ้มออกมา

พรานหนุ่มกำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่กลับถูกพี่บึกข้างๆ ยกมือกันไว้

เขาผิวปากใส่พรานหนุ่มไปสองสามที จากนั้นก็ชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่

ต่อมาเขาก็ใช้มือและเท้าปีนป่ายลำต้นขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว

เปลือกไม้หยาบกร้านเสียดสีกับฝ่ามือ ทว่าไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความเร็วในการปีนป่ายของเขาเลยแม้แต่น้อย

ส่วนพรานหนุ่มยืนแหงนหน้ามองอยู่ใต้ต้นไม้ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

พี่บึกปีนขึ้นไปถึงข้างโพรงไม้อย่างว่องไว ก่อนจะค่อยๆ ปัดกิ่งไม้ใบไม้รอบๆ ออกอย่างระมัดระวัง

น้ำผึ้งสีทองเข้มข้นหยดย้อยปรากฏแก่สายตาทันที เปล่งประกายเย้ายวนใจใต้ร่มเงาไม้ลายพร้อย

พี่บึกใช้เครื่องมือตักน้ำผึ้งออกมาใส่ลงในถุงหนังที่พกติดตัวมาด้วย

ผึ้งบินว่อนส่งเสียงหึ่งๆ อยู่รอบตัวพี่บึก แต่เขากลับทำเป็นมองไม่เห็น

เขาไม่มีแม้แต่อุปกรณ์ป้องกันใดๆ ปล่อยให้ผึ้งรุมต่อยอยู่อย่างนั้น

ส่วนนกนำทางบินวนเวียนรออยู่ข้างๆ

มันไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะมันหวาดกลัวการโจมตีตอบโต้ของฝูงผึ้งเหล่านี้

เมื่อพี่บึกเก็บน้ำผึ้งเสร็จ เขาก็เหลือบมองนกนำทางแวบหนึ่ง

ลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ทิ้งรวงผึ้งบางส่วนไว้ในโพรงไม้

จากนั้นก็เริ่มปีนรูดลงมาตามลำต้น

นกนำทางกระพือปีกบินโฉบเข้าไปคาบรวงผึ้งก้อนนั้นไปอย่างรวดเร็วทันที

ทว่าตอนที่เขากำลังปีนลงมาได้ครึ่งทาง ร่างนั้นก็ชะงักหยุดกะทันหัน

พรานหนุ่มที่รออยู่ใต้ต้นไม้อย่างเงียบๆ ก็กระชับคันธนูทำมือขึ้นมาทันที ก่อนจะหันขวับไปมองทางขวามือด้วยความระแวดระวัง

ตรงนั้นมีเสียงขู่คำรามต่ำแว่วมา ราวกับอยู่ใกล้แค่ริมหู

ควั่งเหย่เองก็พลอยตึงเครียดตามไปด้วย เขาย่อตัวลงต่ำยิ่งกว่าเดิม

ร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากหลังพุ่มไม้ กล้องไลฟ์จับภาพฉากนี้เอาไว้ได้อย่างพอดิบพอดี!

ผู้ชมในห้องไลฟ์สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงทันที

นั่นคือสิงโต และถ้าจะระบุให้ชัด มันคือสิงโตตัวผู้

มันกำลังจ้องมองสองนายพรานอย่างหมายหัว แววตาเย็นเยียบดุดัน

ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำเป็นระลอก เพื่อเตือนผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญในอาณาเขตของมัน

สีหน้าของเหล่านายพรานเคร่งเครียดขึ้นมาทันใด พรานหนุ่มถอยไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ตามสัญชาตญาณ

พร้อมกับค่อยๆ นำลูกศรขึ้นพาดสายธนู กล้ามเนื้อแขนเกร็งแน่นเพราะความตึงเครียด

สายตาจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของสิงโตไม่วางตา

สิงโตดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงการระวังตัวของพรานเผ่าฮัดซา

มันหยุดฝีเท้า กรงเล็บหน้าตะกุยดินไม่หยุดจนเศษหญ้าปลิวกระจาย

มันกำลังประเมินสถานการณ์ ว่าควรจะเปิดฉากจู่โจมหรือไม่

ควั่งเหย่สังเกตเห็นว่ากรงเล็บแหลมคมของมันสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเย็นเยียบ สามารถฉีกกระชากทุกสิ่งกีดขวางได้อย่างง่ายดาย

ในป่าเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วง ส่วนเจ้านกนำทางตัวนั้นก็หายตัวไปไร้ร่องรอยเสียแล้ว

นายพรานที่ยังคงเกาะอยู่บนต้นไม้มีสีหน้าย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด

ทุกวินาทีที่เวลาไหลผ่านไปกลับถูกยืดออกไปอย่างน่าอึดอัด

ทันใดนั้น นกนำทางก็ส่งเสียงร้องยาวลั่นขึ้นมา!!

ตามมาด้วยการพุ่งพรวดออกมาจากดงใบไม้หนาทึบ บินพรึ่บพรั่บทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!

สิงโตราวกับถูกยั่วยุ มันย่อตัวลงต่ำอย่างกะทันหัน ก่อนที่ขาหลังจะออกแรงถีบส่งเต็มที่——

พุ่งกระโจนเข้าใส่พรานหนุ่มด้วยความเร็วสูง!

ในขณะเดียวกัน ลูกศรในมือของพรานหนุ่มก็พุ่งหวือออกไปเช่นกัน!

กรงเล็บหน้าของสิงโตเฉี่ยวแขนของเขาไป แต่ขากรรไกรหน้าของมันก็ถูกศรของเด็กหนุ่มยิงเข้าใส่เช่นกัน!

ควั่งเหย่สังเกตเห็นว่านายพรานที่เกาะอยู่บนต้นไม้ก็ขว้างเครื่องมือในมือเข้าใส่สิงโตด้วย

แต่มันเพียงแค่ตกกระทบลงบนหัวสิงโต ทำให้มันมึนงงไปชั่วขณะ

สิงโตตกกระแทกพื้นแล้วสะบัดหัวไปมา

ไม่คาดคิดว่าการโจมตีครั้งแรกของตนจะต้องมาเสียเลือดเสียเนื้อ

มันรู้สึกเสียหน้าอย่างยิ่ง จึงเงยหน้าจ้องมองนายพรานบนต้นไม้อย่างเดือดดาล

เพียงพริบตาเดียว สิงโตก็หันกลับมาพุ่งเข้าใส่พรานหนุ่มอีกครั้ง!

พรานหนุ่มยิงศรออกไปอีกหนึ่งดอก หัวศรเฉียดตัวสิงโตไป

เขารีบถอยกรูดไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจว่าตัวเองจะชนเข้ากับอะไร ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใดๆ หลงเหลืออยู่ในหัวทั้งนั้น!

ในจังหวะที่สิงโตกำลังจะกระโจนมาถึงตรงหน้า——

หนุ่มน้อยตาไวตีนไว หมุนตัวกระโดดกอดต้นไม้ใหญ่ด้านหลังเอาไว้ แล้วใช้มือเท้าปีนป่ายขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว

สิงโตไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะปีนต้นไม้ได้รวดเร็วปานนี้!

มันเดินวนรอบต้นไม้ใหญ่อยู่สองสามรอบ พร้อมกับคำรามขู่ไม่หยุด

ด้วยความโมโหจัด สิงโตพยายามจะปีนตามขึ้นไป แต่ก็ตะกายขึ้นไปได้เพียงความสูงระดับหนึ่งเท่านั้น

ยิ่งขาหน้าได้รับบาดเจ็บ ก็ยิ่งหมดสิทธิ์ปีนขึ้นที่สูง

มันจำต้องล่าถอยลงมาจากต้นไม้ เดินกะเผลกวนเวียนอยู่รอบๆ อีกสองสามรอบ ในที่สุดก็ยอมล่าถอยและหายลับเข้าไปในป่าลึก

นายพรานทั้งสองยังคงเกาะอยู่บนต้นไม้เพื่อดูเชิงอย่างเงียบๆ

เมื่อเห็นว่าพ้นวิกฤตแล้ว ถึงค่อยๆ ไต่ลงมาจากต้นไม้อย่างระมัดระวัง

ทันทีที่แตะถึงพื้น นายพรานร่างกำยำก็มีอารมณ์ฉุนเฉียว ทั้งผิวปากทั้งทำไม้ทำมือพูดอะไรบางอย่างกับพรานหนุ่มยกใหญ่

ควั่งเหย่กลับฟังเข้าใจเสียอย่างนั้น!

ชาวฮัดซาไม่มีตัวอักษร เสียงเดาะลิ้นคลิกๆ และเสียงผิวปากคือภาษาพูดของพวกเขา

แพ็กเกจภาษาสุดคุ้มที่ระบบมอบเป็นรางวัลให้ ดันแปลกระทั่งภาษานี้ได้เฉยเลย เทพเกินไปแล้ว!

คนดูในห้องไลฟ์ต่างก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก พี่เบิ้มคนนี้กำลังเคาะเสียงกริ๊กๆ จิ๊ๆ พูดอะไรของเขากันเนี่ย?

ควั่งเหย่เพิ่งจะอ้าปากเตรียมกระซิบแปลให้คนในห้องไลฟ์ฟัง——

ทว่าในวินาทีถัดมา นายพรานร่างกำยำกลับโยนสิ่งหนึ่งฟาดลงกับพื้น

มันคือนกนำทางตัวนั้นนั่นเอง

ตายสนิทไปเรียบร้อยแล้ว