บทที่ 76 ความช่วยเหลือและของตอบแทน

ชายร่างกำยำคนนั้นกำลังก่นด่านกนำทางตัวนั้นไม่หยุดปาก

เขาโวยวายว่าคราวที่แล้วไม่ได้แบ่งขี้ผึ้งให้มันกิน มันเลยผูกใจเจ็บ นำทางพวกเขาเข้ามาในอาณาเขตของสิงโตตัวผู้เพื่อล้างแค้นชัดๆ!

ด้วยความโมโหจัด พี่แกเลยหักคอนกนำทางตัวนั้นตายคามือ

ส่วนพรานหนุ่มอีกคนสีหน้าดูไม่สู้ดีนัก ดูท่าจะยังขวัญเสียไม่หายจากการจู่โจมของสิงโตตัวผู้เมื่อครู่

แถมแขนซ้ายของเขายังมีเลือดไหลซึม แม้จะโดนสิงโตตะปบไปแค่เฉี่ยวๆ แต่ดูท่าบาดแผลจะสาหัสกว่าที่เห็นภายนอกนัก

เด็กหนุ่มคนนั้นทั้งตื่นตระหนกและเสียเลือดไปมากทีเดียว

เขายืนโงนเงนไปมา ท่าทางดูทรมานสุดๆ

พรานร่างใหญ่ที่มาด้วยกันกลับไม่ได้สังเกตเลยว่าอาการของเด็กหนุ่มย่ำแย่ถึงเพียงไหน

เขายังคงสบถด่าพลางหยิบซากนกนำทางหารังผึ้งขึ้นมาอีกครั้ง ดูท่าคงไม่อยากทิ้งเนื้อนกชิ้นนี้ไปให้เสียเปล่า

ขณะเดียวกัน คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็วิ่งพรวดพราดกันอย่างบ้าคลั่ง

【พวกนั้นคุยอะไรกันแน่เนี่ย ทำไมต้องฆ่านกตัวนั้นด้วย!】

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: จริง! นกนำทางอุตส่าห์ช่วยหาจนเจอแท้ๆ ยังจะกล้าฆ่ามันทิ้งดื้อๆ อีกเหรอ?】

【น้องคนนั้นดูอาการหนักแล้วนะ ในที่แบบนี้ถ้าไม่รีบทำแผล เกรงว่าจะไม่รอดเอา】

ควั่งเหย่เห็นสถานการณ์แล้วก็เข้าใจได้ทันที เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากหลังต้นไม้

เด็กหนุ่มที่กำลังอ่อนแรงอยู่แล้ว พอเห็นว่ามีคนโผล่ออกมาก็ถึงกับสะดุ้งสุดตัวจนทรุดลงไปกองกับพื้น!

ชายร่างใหญ่ที่อยู่ด้านหลังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบยื่นมือเข้าไปประคองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่

ก่อนจะเพิ่งสังเกตเห็นว่าเด็กหนุ่มกำลังได้รับบาดเจ็บ!!

ปฏิกิริยาช้าไปหน่อยจริงๆ…

เขาเบิกตากว้าง ผิวปากรัวๆ ใส่เด็กหนุ่มด้วยความร้อนรน

เด็กหนุ่มส่ายหน้าพลางชี้ไปที่หลังของตัวเอง ก่อนจะเงียบไปไม่ส่งเสียงใดๆ อีก

พรานร่างใหญ่ร้อนใจจนส่ายหัวไปมา แต่ทว่าในตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นนั้นเอง เขาก็เห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นกลางป่าอย่างกะทันหัน!

ควั่งเหย่ค่อยๆ ขยับเข้าไปหาพวกเขาพร้อมฉีกยิ้มพลางโบกมือทักทาย

เหล่าพรานป่าเครียดเกร็งขึ้นมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและสงสัย

ควั่งเหย่ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้พกพาอาวุธใดๆ

จากนั้นเขาก็ผิวปากเลียนแบบเสียงของพวกเขา

นายพรานทั้งสองเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!

มีคนนอกเผ่าที่เข้าใจภาษาของพวกเขาด้วยเรอะ!!

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เองก็ช็อกไม่แพ้กัน สตรีมเมอร์ทำเรื่องแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?!

ถือเป็นเซอร์ไพรส์จัดหนักที่ทำเอาห้องไลฟ์แทบแตก!

ควั่งเหย่ผิวปากต่ออีกสองสามที ก่อนจะชี้ไปที่เด็กหนุ่มซึ่งนั่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“เขาบาดเจ็บ ถ้าไม่รีบรักษา กลิ่นเลือดจะดึงดูดเรื่องยุ่งยากเข้ามามากกว่านี้”

พรานร่างใหญ่ถามขึ้น “นายเป็นใคร”

ควั่งเหย่ตอบกลับ “ผมเป็นนักท่องเที่ยว”

สายตาและน้ำเสียงที่เป็นมิตรทำให้นายพรานชาวฮัดซาทั้งสองเริ่มผ่อนคลายความระแวงลง

“นายเป็นหมอเหรอ”

ควั่งเหย่ชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มแล้วตอบ “ก็ทำนองนั้นแหละครับ แต่ตอนนี้พวกคุณก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วไม่ใช่เหรอ”

พรานร่างใหญ่มองไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนพื้น “นายไว้ใจเขาไหม”

ดวงตาเป็นประกายของเด็กหนุ่มจ้องมองมาที่ควั่งเหย่ แววตาค่อยๆ ลึกซึ้งขึ้น

จากนั้นเด็กหนุ่มก็พยักหน้าอย่างมั่นใจ

เมื่อเห็นดังนั้น พรานร่างใหญ่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ควั่งเหย่เดินเข้าไปหาพลางควานหากล่องปฐมพยาบาลในเป้สะพายหลังอย่างคล่องแคล่ว เขาหยิบไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ โพวิโดนไอโอดีน และคอตตอนบัดออกมาเตรียมไว้

ก่อนอื่นเขาสำรวจบาดแผลของเด็กหนุ่ม พบว่ามันลึกกว่าที่คาดไว้มาก

จากนั้นควั่งเหย่ใช้ผ้าก๊อซชุบไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ค่อยๆ เช็ดคราบดินโคลนและฝุ่นรอบปากแผลจนสะอาด ก่อนจะจัดการล้างทำความสะอาดแผลอีกรอบ

พอจัดการล้างแผลจนเรียบร้อย เขาก็ป้ายโพวิโดนไอโอดีนทาลงไป

เด็กหนุ่มนอนนิ่งให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ควั่งเหย่จัดการพันผ้าพันแผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งเสียงผิวปากทักเด็กหนุ่มเบาๆ

“บาดเจ็บที่หลังด้วยสินะ?”

ตอนที่หลบการโจมตีของสิงโตตัวผู้นั่น ร่างของเขาคงกระแทกเข้ากับต้นไม้และก้อนหินอย่างจัง ตอนเดินถึงได้กะเผลกเหมือนคนเคล็ดขัดยอกแบบนี้

ควั่งเหย่ลองวางมือลงบนแผ่นหลังของเด็กหนุ่มแล้วออกแรงกด

เด็กหนุ่มสูดปาก “ซี้ด” ออกมาด้วยความเจ็บ

ควั่งเหย่ตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ แล้วพูดปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“อย่าเกร็งนะ”

เด็กหนุ่มว่านอนสอนง่าย แผ่นหลังที่เคยเกร็งแน่นค่อยๆ ผ่อนคลายลง ควั่งเหย่จึงวางมือทั้งสองข้างทาบทับลงไปบนแผ่นหลังนั้น

เขากดนิ้วไล่ไปตามแนวกระดูกสันหลังทีละข้ออย่างละเอียด เพื่อตรวจสอบสภาพกระดูกและกล้ามเนื้อ

หลังจากตรวจเสร็จ ควั่งเหย่ก็ยืดตัวขึ้นแล้วหมุนข้อมือไปมาเบาๆ

เขาขยับวอร์มร่างกายเล็กน้อยก่อนจะลงมือจัดกระดูกอย่างจริงจัง

ควั่งเหย่วางมือลงบนจุดสำคัญบนแผ่นหลังของพรานหนุ่มอย่างแม่นยำ

เขาเริ่มจากนวดคลึงเบาๆ อยู่ครู่หนึ่ง เหมือนเป็นการปลอบประโลมเพื่อให้เด็กหนุ่มผ่อนคลายและไม่ตื่นตระหนก

จากนั้นควั่งเหย่ก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วออกแรงบิดด้วยมือทั้งสองข้างในจังหวะเดียวฉับพลัน จนเกิดเสียงดัง “กร๊อบ” สนั่น!

พรานร่างใหญ่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ตกใจสุดขีดเพราะไม่รู้ว่าควั่งเหย่กำลังทำอะไร เขาจึงรีบพุ่งเข้ากระชากไหล่ควั่งเหย่ไว้แน่น!

ร่างของเด็กหนุ่มเกร็งชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจสั้นๆ ออกมา

ไม่นาน คิ้วที่ขมวดมุ่นของเด็กหนุ่มก็ค่อยๆ คลายออก สีหน้าเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายขึ้นทันตา

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเป็นแบบนั้น พรานร่างใหญ่จึงยอมคลายมือที่บีบไหล่ควั่งเหย่แน่นลง

ควั่งเหย่เอียงคอพลางเอื้อมมือไปบีบนวดไหล่ตัวเอง

“โฮ่ พี่เบิ้มคนนี้แรงมือเยอะชะมัด”

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นฉากนี้เข้าก็พากันเตือนให้ควั่งเหย่ระวังตัว รู้สึกว่าสีหน้าพี่เบิ้มเมื่อกี้เหมือนจะฉีกเนื้อกินเลือดเขาให้ได้!

ควั่งเหย่ไม่ได้หยุดพัก เขาขยับไปทำแบบเดิมซ้ำอีกในตำแหน่งอื่นๆ ของเด็กหนุ่มที่จำเป็นต้องจัดกระดูก

ทุกครั้งที่ลงแรงล้วนหนักแน่น แม่นยำ และเข้าล็อกเป๊ะ

พอจัดเสร็จครบทุกจุด ควั่งเหย่ก็ลอบถอนหายใจยาว บนหน้าผากผุดเหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมาเต็มไปหมด

“รู้สึกยังไงบ้าง”

“ลองขยับดูหน่อยสิ”

เด็กหนุ่มทำตามที่ควั่งเหย่บอก เขาลุกขึ้นยืนแล้วลองขยับแผ่นหลังอย่างระมัดระวัง

จากนั้นเขาก็ลองเดินไปมาสองสามก้าว อาการปวดแปลบเข้ากระดูกเมื่อครู่ทุเลาลงไปมาก ในแววตาของเด็กหนุ่มเหลือเพียงความประหลาดใจและซาบซึ้ง

เด็กหนุ่มเป่าปากเป็นเสียงหวีดสั้นๆ ใส่ควั่งเหย่สองสามที ซึ่งสื่อความหมายแทนคำขอบคุณได้เป็นอย่างดี

พรานร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองควั่งเหย่ด้วยความตกตะลึง ก่อนที่รอยยิ้มจะผุดขึ้นเต็มใบหน้า

พอเห็นเขายิ้มแบบนี้ ถึงได้สังเกตเห็นว่าพี่เบิ้มคนนี้มีริ้วรอยบนใบหน้าเพียบเลยแฮะ…

แต่สายตาของเขาก็ไม่มีแววระแวดระวังเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

พรานร่างใหญ่ไม่รู้จะตอบแทนควั่งเหย่อย่างไรดี เขาเกาหัวแกรกๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงดึงคันธนูจากด้านหลังออกมาแล้วยัดใส่มือควั่งเหย่ทันที

ควั่งเหย่รีบปฏิเสธพัลวัน

“ไม่ต้องเกรงใจครับ ผมแค่ช่วยเล็กน้อยเอง คุณเอากลับไปเถอะ อุปกรณ์นี้จำเป็นกับคุณมากกว่าผมนะ”

แต่ชาวฮัดซาผู้ซื่อตรง เมื่อตั้งใจจะมอบของขวัญให้แล้ว มีหรือจะยอมรับคืน!

พี่เบิ้มดันคันธนูยัดใส่อ้อมอกควั่งเหย่อีกรอบจนแน่น พร้อมกับผิวปากรัวเร็วไม่หยุด!

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ดูออกกันหมดแล้ว จังหวะการยื้อแย่งของทั้งคู่แทบไม่ต่างจากตอนผู้ใหญ่แจกอั่งเปาช่วงตรุษจีนเลยสักนิด

รอดูสตรีมเมอร์ยอมรับของขวัญไปก็จบเรื่อง…

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ควั่งเหย่รู้ดีว่าถ้ายังขืนเกรงใจพี่เบิ้มต่อ มีหวังอีกฝ่ายคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่

เขาจึงยิ้มพลางรับคันธนูนั้นไว้

คันธนูของชาวฮัดซา

เด็กหนุ่มบอกกับควั่งเหย่ว่าเขาชื่อ "ทอดา" ส่วนพี่เบิ้มคนนั้นชื่อ "มูซา" ซึ่งเป็นอาของเขา

ทั้งสองชี้ไม้ชี้มือไปยังพื้นที่หลังแนวป่าอย่างกระตือรือร้น ตรงนั้นเป็นที่ตั้งของเผ่าพวกเขา และเอ่ยปากชวนควั่งเหย่ไปเป็นแขกที่หมู่บ้านอย่างอบอุ่น

ควั่งเหย่พยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้ม

“คราวหน้าไปแน่นอนครับ”

หลังจากบอกลาทอดากับมูซาแล้ว ควั่งเหย่ก็เดินมุ่งหน้ากลับที่พัก ตลอดทางเขาเพลิดเพลินกับการหยิบคันธนูที่มูซามอบให้ขึ้นมาพินิจดูด้วยความตื่นเต้น

ฝีมือการทำคันธนูของชาวฮัดซานั้นยอดเยี่ยมไม่เบา ไม่ว่าจะเป็นตัวคันธนูหรือสายธนู ล้วนคัดสรรมาจากวัสดุชั้นเลิศตามธรรมชาติทั้งสิ้น

ควั่งเหย่กำลังกะว่าจะเปิดบทสนทนากับแฟนๆ ในห้องไลฟ์เกี่ยวกับคันธนูในมืออย่างละเอียดเสียหน่อย

แต่นึกไม่ถึงว่า จู่ๆ ก็มีร่างมหึมาพุ่งพรวดออกมาเบื้องหน้า!

ควั่งเหย่รีบมุดตัวหลบเข้าไปในพงหญ้าทันที แต่ดูเหมือนจะไม่ทันการณ์เสียแล้ว

เขาเห็นเจ้าตัวใหญ่ตัวนั้นกำลังเดินกะเผลกตรงดิ่งมาทางที่เขาซ่อนตัวอยู่ แววตาคมกริบดั่งใบมีดคู่นั้นทำเอาขนทั่วร่างควั่งเหย่ลุกชันขึ้นมาทันที!!

สิงโตตัวผู้ตัวนั้นย้อนกลับมาอีกแล้ว!