บทที่ 77 คิดว่าฉันเป็นของตายหรือไง

ควั่งเหย่จดจ่ออยู่กับคันธนูในมือมากเกินไป จนละเลยอันตรายรอบตัวที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

ในวินาทีนี้ เขาแทบไม่กล้าหายใจแรง แอบหวังลึกๆ อยู่ในใจว่าอย่าให้สิงโตตัวนี้สังเกตเห็นเขาเลย

แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าสิงโตขนกระเซิงตัวนั้นกำลังจ้องเขาเขม็งตาไม่กะพริบ

ควั่งเหย่ “…”

กะไว้แล้วเชียวว่าหวังพึ่งโชคช่วยไม่ได้จริงๆ

หนึ่งคนหนึ่งสิงโตต่างจ้องตากันอย่างเงียบงันอยู่อย่างนั้น

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์แตกตื่นกันจนแทบระเบิด!

【ฮือๆ สตรีมเมอร์ นายมันมีดวงดึงดูดตัวอะไรกันแน่เนี่ยยยย!】

【เกาตูดแล้วดมฟินสุด: อ้าวเห้ย แบบนี้ก็ได้เหรอ? สิงโตมันล็อกเป้านายแล้วนะ รีบโกยสิสตรีมเมอร์!!!】

【เอ่อ ในป่าถ้าเจออันตราย ขอแค่วิ่งเร็วกว่าเพื่อนก็รอดแล้ว แต่ดูเหมือนสตรีมเมอร์จะไม่มีเพื่อนเนี่ยสิ…】

【คนข้างบนน่ะ เลิกอ่านนิยายน้ำเน่าได้แล้ว!】

【แอดมิน! แอดมินอยู่ไหมเนี่ย?!】

หลังจากสบตากันครู่หนึ่ง ควั่งเหย่ก็เริ่มตั้งสติได้

เขาสัมผัสได้ถึงแววตาอ่อนล้าจากสิงโตตัวผู้ตัวนี้ หรือแม้กระทั่งความรู้สึกคล้ายๆ… กำลังวิงวอน?

ควั่งเหย่กลัวว่าตัวเองจะเข้าใจผิด จึงยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

สิงโตค่อยๆ ยื่นขาหน้าออกมาข้างหนึ่งอย่างกล้าๆ กลัวๆ ซึ่งก็คือข้างที่ถูกทัวต๋ายิงธนูปักไว้พอดิบพอดี

ควั่งเหย่ขมวดคิ้ว มองไปยังจุดนั้นโดยสัญชาตญาณ

ด้วยความลนลานตอนนั้น ทัวต๋าใส่แรงไปไม่น้อย ดอกธนูถึงได้แทงทะลุขาของสิงโตเข้าไปเต็มๆ!

เลือดรอบบาดแผลแห้งกรังแล้ว แต่สภาพยังดูแย่มาก

ควั่งเหย่เงยหน้าขึ้นสบสายตากับสิงโต

"แกอยากให้ฉันช่วยงั้นเหรอ?"

สิงโตส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคอ

ควั่งเหย่ยังคงระแวดระวัง แต่เขาจำเป็นต้องหยั่งรู้ความคิดของสิงโตตัวนี้เสียก่อน

เขาจึงยื่นมือออกไปหามัน…

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นเข้าถึงกับอึ้ง สตรีมเมอร์ไม่เพียงแต่ไม่หนี แต่ยังกะจะยื่นมือไปลูบสิงโตเนี่ยนะ!!

คอมเมนต์ชะงักค้างไปในพริบตา ราวกับทุกคนกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง…

สิงโตตัวผู้ผงะถอยไปข้างหลังเล็กน้อยในตอนแรก ควั่งเหย่จึงเอ่ยเสียงเบา

"ฉันต้องการคำตอบที่ชัดเจนจากแก"

แม้น้ำเสียงจะแผ่วเบา แต่ก็หนักแน่นและจริงจัง

สิงโตชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยืดตัวตรงขึ้นมาอีกครั้ง

ควั่งเหย่ค่อยๆ วางมือลงบนแผ่นหลังของมัน ความรู้สึกเจ็บปวดและหงุดหงิดแล่นเข้ามาทันที

"ฉันจะช่วยรักษาแผลให้ แต่แกต้องสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายฉัน เข้าใจไหม?"

สิงโตส่งเสียงครางตอบรับ ขณะเดียวกัน ควั่งเหย่ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกหนักแน่นและมั่นคงที่ผุดขึ้นในใจ

เมื่อได้รับคำยืนยันจากสิงโต ควั่งเหย่ก็เบาใจลงชั่วคราว

เขาเชื่อว่า หากตอนนี้ปฏิเสธที่จะช่วยสิงโตตัวผู้ตัวนี้ ไม่รู้ว่าจะถึงตายไหม แต่ภาพเหตุการณ์คงไม่น่าดูแน่ๆ…

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงสิงโตตัวผู้โตเต็มวัย ทุกการเคลื่อนไหวของควั่งเหย่จึงยังคงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

ตัวสิงโตเองก็เช่นกัน แม้จะไม่มีเจตนาจู่โจม แต่ก็ยังคอยระแวงอยู่บ้าง

เหตุผลหลักที่มันย้อนกลับมาก็เพราะลูกธนูดอกนี้ทำให้เคลื่อนไหวลำบากมาก

เดิมทีมันกะจะเร้นกายแอบซ่อนตัวอยู่ในจุดอื่น รอจังหวะให้นายพรานสองคนนั้นลงมาจากต้นไม้เสียก่อน

ทว่ากลับได้เห็นภาพที่ควั่งเหย่กำลังช่วยทำแผลให้นายพรานคนหนึ่งเข้าให้…

แน่นอนว่าควั่งเหย่ไม่รู้รายละเอียดพวกนี้ ในหัวของเขาคิดเพียงว่าจะรีบจัดการแผลให้เสร็จ แล้วไล่ให้มันรีบไปเสียที

เพราะในป่า กลิ่นคาวเลือดคือสัญญาณอันตรายที่สุด

ควั่งเหย่หยิบกระเป๋าพยาบาลออกมาจากเป้อีกครั้ง

จากนั้นจึงเริ่มตรวจดูบาดแผล แม้จะเป็นแผลทะลุ แต่โชคดีที่ไม่โดนกระดูก

"ฉันต้องฉีดยาสลบให้แกก่อนนะ"

กันไว้ก่อน เผื่อตอนเจ็บแกเกิดสติหลุดฟาดกรงเล็บใส่ขึ้นมา

แน่นอนว่าประโยคหลังนี้ควั่งเหย่แค่คิดในใจ

เมื่อเห็นว่าสิงโตไม่ได้ต่อต้านอะไร ควั่งเหย่จึงสวมถุงมือแพทย์ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ

พอมั่นใจว่าไม่มีอันตราย เขาก็เริ่มเตรียมเข็มฉีดยาสลบ

จากนั้นค่อยๆ ลูบตัวมันเบาๆ เพื่อให้ผ่อนคลาย

พอได้จังหวะ เขาก็ปักเข็มลงไปบนร่างของสิงโตทันที

เมื่อตัวยาค่อยๆ ไหลเข้าสู่ร่างกาย แววตาของสิงโตก็เริ่มปรือลง ก่อนจะหลับลึกไปในที่สุด

"พวกเราต้องตัดก้านธนูออกก่อนครับ แบ่งธนูที่เสียบทะลุออกเป็นสองท่อน จะได้จัดการขั้นตอนต่อไปได้ง่ายขึ้น"

ควั่งเหย่ไม่ลืมคนดูในห้องไลฟ์ จึงพูดอธิบายขึ้นมา

จากนั้นเขาก็หยิบคีมตัดเหล็กออกมาจากกระเป๋าพยาบาล แล้วจับก้านธนูไว้อย่างระมัดระวังที่สุด พยายามไม่ให้สะเทือนไปโดนแผล

*กริ๊ก!* เสียงตัดก้านธนูดังขึ้น

ทั้งควั่งเหย่และคนดูในห้องไลฟ์ต่างก็ใจหายวาบไปตามๆ กัน

เห็นเจ้าสิงโตยังคงหลับตาพริ้ม ควั่งเหย่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ขั้นต่อไปคือการจัดการกับรอบบาดแผล

ควั่งเหย่หยิบสำลีก้อนชุบน้ำเกลือ บรรจงเช็ดคราบเลือดและเศษดินโคลนรอบแผลอย่างเบามือที่สุด

คราบเลือดสีสดถูกเช็ดออกไปทีละน้อย เผยให้เห็นสภาพแผลที่แท้จริง

ภาพกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดเพราะหัวธนูทำเอาชาวเน็ตในห้องไลฟ์บางคนถึงกับขนลุกเกรียว

หลังจากทำความสะอาดผิวรอบนอกเรียบร้อย เขาก็เริ่มตรวจสอบภายในบาดแผลต่อ

ควั่งเหย่เปลี่ยนถุงมือแพทย์คู่ใหม่ ก่อนจะใช้นิ้วสอดเข้าไปตรวจดูข้างในแผลอย่างระมัดระวัง

เขาต้องเช็กให้ชัวร์ว่ามีเศษซากอะไรตกค้างอยู่ไหม หรือหัวธนูไปโดนเส้นเลือดใหญ่หรือเปล่า

ขั้นตอนนี้ต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ ความประมาทเพียงนิดเดียวอาจทำให้แผลลุกลามจนแย่กว่าเดิมได้

ยังโชคดีที่มันโดนแค่เนื้อเยื่อส่วนนอก

ควั่งเหย่เริ่มฆ่าเชื้ออย่างคล่องแคล่ว มือเขาเช็ดวนจากด้านในปากแผลออกไปสู่ด้านนอก

ต่อด้วยการใช้น้ำยาไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ล้างแผล

ฟองสีขาวผุดฟู่ขึ้นมาเพื่อกำจัดเชื้อแบคทีเรียที่ไม่ใช้ออกซิเจนที่อาจแฝงตัวอยู่ข้างใน

พอฟองยุบตัวลง เขาก็รีบล้างตามด้วยน้ำเกลือจนสะอาด เพื่อไม่ให้สารเคมีตกค้างจนระคายเคืองแผล

จากนั้น ขั้นตอนที่สำคัญที่สุดก็มาถึง

เขาต้องดึงหัวธนูนั้นออกมา

วินาทีนี้ คอมเมนต์ในห้องไลฟ์หยุดนิ่งสนิท

เสียงลมหายใจของควั่งเหย่เริ่มดังขึ้นจนสังเกตได้ ทว่าสีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

นิ่งสนิทถึงขีดสุด

ควั่งเหย่สูดลมหายใจเข้าลึก มือหนึ่งใช้คีมหนีบหัวธนูไว้มั่น อีกมือหนึ่งกดร่างสิงโตไว้เพื่อไม่ให้ขยับเขยื้อน

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ออกแรงดึงหัวธนูออกจากร่างของมันทีละนิด

ทันทีที่หัวธนูหลุดพ้นจากบาดแผล เลือดสีสดก็ทะลักออกมา!

ควั่งเหย่รีบเอาผ้าก๊อซกดห้ามเลือดไว้ตรงปากแผลทันควัน

พอเลือดหยุดไหล ร่างของสิงโตก็กระตุกเบาๆ ฤทธิ์ยาสลบเริ่มคลายลงแล้ว

ควั่งเหย่รีบลงมือเย็บแผลทันที ต้องรีบจัดการให้เสร็จก่อนที่มันจะตื่น

แม้เวลาจะกระชั้นชิด แต่มือของเขากลับนิ่งสนิท ทุกเข็มที่เย็บลงไปล้วนแม่นยำและประณีต

พอเย็บเสร็จ เขาก็จัดการทายาสมานแผลลงไปอีกชั้น ปิดท้ายด้วยการใช้ผ้าก๊อซระบายอากาศดีพันปิดแผลไว้ แล้วยึดให้แน่นหนาเป็นอันเสร็จเรียบร้อย

ร่างของสิงโตเริ่มสั่นกระตุกอีกครั้ง ดูท่าใกล้จะฟื้นเต็มทีแล้ว

ควั่งเหย่คว้ากระเป๋าพยาบาลแล้วรีบจ้ำอ้าวออกจากตรงนั้นทันที

แต่เขายังไม่ได้ไปไหนไกล เลือกจะหาจุดปลอดภัยยืนดูสถานการณ์อยู่เงียบๆ แทน

สิงโตค่อยๆ ลืมตาขึ้น มันเงยหน้าขึ้นมาก่อน กวาดสายตามึนๆ มองไปที่ขาหน้าข้างที่บาดเจ็บ จากนั้นก็ลองขยับตัวยันกายลุกขึ้นมา

แววตาเริ่มกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง เจ้าป่าตัวผู้ยืนขึ้นเต็มความสูง มันเดินวนรอบตัวเองไปหนึ่งรอบ เมื่อไม่มีลูกธนูคอยเกะกะ การเคลื่อนไหวก็คล่องตัวขึ้นเยอะ

พอเห็นว่ามันฟื้นตัวและอาการปกติดีแล้ว ควั่งเหย่ก็ค่อยๆ ถอยห่างออกไป จนกระทั่งพ้นจากระยะสายตาของมันในที่สุด

"ฟู่!"

ควั่งเหย่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มองดูดวงอาทิตย์ที่เริ่มลับขอบฟ้าไปแล้ว เขาแทบจะวิ่งสปีดสี่คูณร้อยกลับมายังกระท่อมไม้

ยังไม่ทันก้าวเข้าเขตลาดบ้าน เจ้าเลี่ยเลี่ยก็กระโดดแผล็วลงมาจากต้นไม้ มันออกมารอรับควั่งเหย่นั่นเอง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเดินไปถึงตัวเลี่ยเลี่ย เงาสีดำอีกร่างก็วูบลงมาจากยอดไม้ราวกับสายฟ้าฟาด!

นอกจากเจ้าเสือดาวดำหน้านิ่งตัวน้องแล้ว จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ…

"มาหาฉันเหรอ?"

บนตัวควั่งเหย่น่าจะมีกลิ่นคาวเลือดติดอยู่ เลี่ยเลี่ยจึงเดินวนรอบตัวเขาไปสองสามรอบ ดูเหมือนกำลังสำรวจว่าเขาได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า ส่วนเจ้าเสือดาวดำตัวน้องกลับยืนนิ่งสงบอยู่ด้านข้าง สายตาจับจ้องมาที่ควั่งเหย่เขม็งไม่วางตา

ควั่งเหย่เห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยปากอธิบาย

"ฉันไม่ได้เจ็บตรงไหนหรอก แค่ไปช่วยสิงโตบาดเจ็บมาตัวหนึ่งน่ะ"

เลี่ยเลี่ยชะงักไปนิด ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ข้างกายเสือดาวดำตัวน้อง พลางจ้องมองควั่งเหย่ตาแป๋ว

ควั่งเหย่บุ้ยปากไปทางกระท่อมไม้

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับเข้าไปก่อนนะ"

ทว่าพวกมันยังคงจ้องนิ่งไม่ไหวติง

ควั่งเหย่โบกมือให้ส่งๆ ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังกระท่อมไม้

ใครจะไปคิดว่าเลี่ยเลี่ยกับเสือดาวดำตัวน้องราวกับได้รับสัญญาณบางอย่าง พวกมันพากันเดินขนาบซ้ายขวาตามติดควั่งเหย่ไม่ห่าง

ควั่งเหย่หยุดเดิน พวกมันก็หยุด

ควั่งเหย่ก้าวไปข้างหน้า พวกมันก็ก้าวตาม

"เอ่อ… อย่าบอกนะว่าพวกแกจะมาขอข้าวกินน่ะ…"

เลี่ยเลี่ยกับเจ้าเสือดาวดำตัวน้องยื่นหัวออกมาข้างหน้าเกือบจะพร้อมเพรียงกันทันที

เฮ้ย! เอาจริงดิ?!!

ควั่งเหย่ได้แต่มองตาค้าง เจ้าสองตัวกินจุนี่กะจะเกาะเขากินจริงๆ สินะ!!