บทที่ 78 ชีวิตคือทุ่งกว้างอันไร้ขอบเขต

เซมบากำลังอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับกุยซื่อที่ลานบ้าน

จะเรียกว่าเป็นเพื่อนเล่นก็ไม่เชิง เพราะจริงๆ เขาก็แค่ยืนมองเจ้ากุยซื่อปีนป่ายไปมาอยู่ข้างๆ เท่านั้น

เซมบาก้มมองเวลาเป็นระยะๆ

แสงอาทิตย์อัสดงบนทุ่งหญ้าสะวันนานี่… จะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ตราตรึงใจจนยากจะลืมเลือน

พอดวงตะวันลับขอบฟ้าไป ความมืดมิดก็ค่อยๆ เข้ามาแทนที่

ควั่งเหย่เดินอาดๆ เข้ามาในลานบ้าน ท่ามกลางแสงสนธยาที่ใกล้จะดับแสง

มีร่างปราดเปรียวร่างหนึ่งเดินตามหลังมาติดๆ

ลวดลายเสือดาวของเลี่ยเลี่ยทอประกายสง่างามภายใต้แสงสีทองยามเย็น

ภาพตรงหน้าทำเอาเซมบายืนอึ้งไปเลย

ยังไม่ทันได้สติ ร่างสีดำทมิฬอีกร่างก็โผล่ตามหลังเลี่ยเลี่ยมา

น้องชายเสือดาวดำหรี่ตามองกวาดไปรอบลานบ้าน สายตาเต็มไปด้วยความดุดันและเย็นชา

วินาทีที่เซมบาสบตากับมัน เขาก็ถอยกรูดตามสัญชาตญาณทันที ก่อนจะเบิกตากว้างหันไปมองควั่งเหย่

ควั่งเหย่ยังคงยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ โบกมือทักทายเซมบาด้วยท่าทีสบายๆ ไม่สะทกสะท้าน

"เพื่อน รอนานไหม"

เซมบาทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ก็… ไม่นานเท่าไหร่"

ควั่งเหย่หัวเราะเบาๆ "คืนนี้ผมจะโชว์ฝีมือทำเมนูระดับโลกให้กิน ไก่ตุ๋นเห็ดไง"

ระหว่างที่พูด สายตาเซมบาก็ยังเหลือบมองน้องชายเสือดาวดำไม่หยุด ดูเหมือนเขากำลังสับสนว่าจะถามเรื่องไก่ตุ๋นเห็ดก่อน หรือจะถามเรื่องไอ้เสือดาวตัวนี้ก่อนดี

ควั่งเหย่เดินเข้าไปตบไหล่เซมบาเบาๆ

"นี่น้องชายของเลี่ยเลี่ย ผมตั้งชื่อให้มันว่า ‘หน้าบูด’"

เซมบาขมวดคิ้ว "มันยอมรับชื่อนี้เหรอ"

ควั่งเหย่หันไปมองน้องชายเสือดาวดำ ซึ่งดูเหมือนมันจะยิ่งเชิดคางสูงขึ้นไปอีก

"ช่างมันสิ ก็หน้ามันบูดตลอดเวลาจริงๆ นี่หว่า"

น้องชายเสือดาวดำโก่งหลังขึ้น ท่าทางเหมือนพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ควั่งเหย่

เซมบาเห็นแบบนั้น ขนทั่วตัวก็ลุกซู่ทันที!

"เฮ้ย! ค่อยๆ คุยกันน่า!"

เซมบารีบเอาตัวเข้ามาขวางระหว่างควั่งเหย่กับน้องชายเสือดาวดำ!

แต่ควั่งเหย่กลับไม่กลัวเลยสักนิด เขาสาวเท้าสามก้าวรวบเป็นสองก้าวประชิดตัวน้องชายเสือดาวดำ

ย่อตัวลงแล้วยื่นมือไปลูบหลังที่โก่งงอของมันเบาๆ

"ผมพูดผิดตรงไหนล่ะ หืม?"

พอน้องชายเสือดาวดำโดนลูบเข้าแบบนี้ กล้ามเนื้อแผ่นหลังก็คลายตัวลงทันที

เจ้าเสือดาวดำเองก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ!

ทำไมพอมือของเจ้านี่แตะตัว ถึงได้รู้สึกสบายอย่างนี้วะเนี่ย!!

หรือว่านี่จะเป็นผลข้างเคียงจากการจัดกระดูกกันแน่

เซมบามองดูควั่งเหย่ลูบเสือดาวดำราวกับลูบแมว ก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้าตกตะลึงอ้าปากค้างจนเห็นฟันขาวอันเป็นมีมประจำตัวออกมาอีกครั้ง…

ที่สำคัญคือ สีหน้าของไอ้เสือดาวดำตัวนี้ดูจะฟินสุดๆ

ความดุดันเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น

เซมบามองควั่งเหย่อย่างลึกซึ้งอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าให้อย่างแน่วแน่

ความรู้สึกของชาวเน็ตในห้องไลฟ์ จะบอกว่าถอดแบบมาจากพี่ชายเซมบาเป๊ะๆ ก็คงไม่เกินจริงเลยสักนิด!

พอเห็นควั่งเหย่ลูบหัวเสือดาวดำ คอมเมนต์ก็วิ่งรัวเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน

ไม่แคปหน้าจอตอนนี้แล้วจะไปแคปตอนไหน!

แต่ทว่า ในจังหวะที่ชาวเน็ตกำลังกระหน่ำแคปหน้าจอกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งแวบผ่านหน้าจอไป!

พอมองดูอีกที อ้าว ที่แท้คือกุยซื่อนี่เอง!!

ไม่รู้ว่ามันวิ่งเตลิดมาจากไหน รู้แค่ว่าเป้าหมายชัดเจนมาก คือพุ่งตรงดิ่งมาหาควั่งเหย่

ควั่งเหย่ตาไวและมือไวยิ่งกว่า แค่เห็นก้อนขนสีขาวฟูฟ่องแวบเข้าตาก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาใช้อีกมือหนึ่งช้อนตัวเจ้าตัวเล็กกุยซื่อเข้าสู่อ้อมอกทันควัน!

กุยซื่อจ้องเขม็งไปยังน้องชายเสือดาวดำข้างกายควั่งเหย่อย่างเอาเรื่อง พร้อมกับแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ

ฝ่ายน้องชายเสือดาวดำที่กำลังเคลิ้มฟินจนแทบจะหลุดมาดเท่ จู่ๆ ก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที

นี่มันตัวบ้าอะไรวะเนี่ย

!!!

นี่มันลูกสิงโตนี่หว่า!!!

พี่!! ที่นี่มีลูกสิงโตด้วยว่ะ!

ดวงตาสีอำพันของเสือดาวดำเบิกกว้างขึ้นอีกหลายเท่าในพริบตา!!

เลี่ยเลี่ยที่เห็นจนชินตาแล้ว นอนหมอบอยู่บนพื้นอย่างสง่างาม พลางเลียแต่งขนของตัวเองไปเรื่อยเปื่อย

พอจู่ๆ ได้ยินเสียงขู่คำรามต่ำๆ จากน้องชาย เลี่ยเลี่ยก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยความตะลึงงันของมัน

เลี่ยเลี่ยทำหน้าเอือมระอา เหมือนจะแอบกลอกตาใส่ไปทีหนึ่งด้วยซ้ำ…

จะตกใจอะไรนักหนา เรื่องพรรค์นี้ถ้าเกิดกับเจ้านี่ มันก็ออกจะธรรมดาไม่ใช่หรือไงกัน

แน่นอนว่า ‘เจ้านี่’ ที่ว่า ย่อมหมายถึงควั่งเหย่

สายตาของกุยซื่อยังคงจ้องเขม็ง ไม่ละไปจากมือของควั่งเหย่ที่วางทาบอยู่บนตัวเสือดาวดำ

ดูท่าทางจะหวงน่าดู ที่เห็นเขาไปลูบ ‘แมว’ ตัวอื่น…

ควั่งเหย่ยักคิ้ว ทำหน้าตาท่าทางใสซื่อ

"ผมไม่รู้เรื่องนะ มันเดินเข้ามาหาผมเองอะ"

เซมบาถึงกับหลุดขำพรวดออกมา

"เพื่อน นายทำแบบนี้จะดีเหรอ"

สีหน้าน้องชายเสือดาวดำยิ่งบูดบึ้งขึ้นไปอีก ดูเหมือนมันจะไม่ได้สนใจอยากมาเปิดศึกแย่งชิงกับกุยซื่อสักเท่าไหร่

ตัวผู้ด้วยกันทั้งคู่ จะมานั่งแก่งแย่งชิงดีอะไรกัน น่าอายชะมัด

‘ถ้าแกคิดว่าเจ้านี่มันดีนัก ก็เอาไปเถอะ ฉันไม่ได้อยากได้สักหน่อย’

น้องชายเสือดาวดำหมุนตัวกลับอย่างสง่างาม แล้วเดินเชิดหนีออกจากจุดเกิดเหตุไปทันที

ส่วนเลี่ยเลี่ยนั้นกลับมองมาที่ควั่งเหย่ด้วยสายตาคาดหวังเต็มเปี่ยม

‘เล่นกันพอหรือยัง เล่นพอแล้วก็ควรไปทำกับข้าวได้แล้วนะ…’

ควั่งเหย่ที่โดนสายตาของเลี่ยเลี่ยกดดันเข้าเต็มเปา ได้แต่ยิ้มแห้งอย่างจนปัญญา

"ได้ๆ เดี๋ยวผมไปทำกับข้าวให้"

ว่าแล้วเขาก็อุ้มกุยซื่อขึ้นมาวางไว้บนบ่าพลางเดินมุ่งหน้าเข้าบ้าน

กุยซื่อยังคงมีอาการงอนตุ๊บป่อง จึงตะกุยตะกายไปมาบนบ่าของควั่งเหย่ไม่ยอมอยู่นิ่ง

ผมของควั่งเหย่กลายสภาพเป็นรังนกในพริบตา

ทว่าเขาก็ไม่ได้โกรธ เพียงแค่ตบก้นกุยซื่อเบาๆ แล้วขู่สำทับไปว่า

"ดื้ออีกทีเดียว พ่อจะปล่อยมือให้ร่วงจริงๆ นะ"

อาจเพราะคำขู่ได้ผล หรือไม่ก็เป็นเพราะการลูบของควั่งเหย่มันสบายเกินไป เจ้าลูกสิงโตขนฟูตัวนี้ถึงได้ยอมสงบลงในที่สุด

ควั่งเหย่ได้แต่ถอนหายใจในใจ เห็นทีต้องจับพวกมันแยกกันให้เด็ดขาดเสียแล้ว

เซมบายืนอึ้งอยู่กับที่ พอเหลือบไปเห็น ‘หน้าเบื่อโลก’ ที่แฝงความน้อยเนื้อต่ำใจของน้องชายเสือดาวดำเข้า จึงรีบเอ่ยปากขึ้น

"เดี๋ยวผมช่วยคุณเอง คนเดียวคงทำไม่ทันแน่ๆ!"

แค่เสือดาวตัวเดียวก็ตึงมือจะแย่อยู่แล้ว นี่ควั่งเหย่ยังล่อมาได้ถึงสองตัว!

เซมบา: ข้าน้อยขอคารวะในความกล้าเลยว่ะเพื่อน

พอควั่งเหย่เดินเข้าประตูบ้าน เขาก็วางกุยซื่อลงในที่นอนของมันทันที

จากนั้นก็หยิบเนื้อไก่ออกมาสับจนละเอียด เพื่อเอามาปลอบประโลมเจ้าตัวเล็กที่อารมณ์กำลังเดือดปุดๆ

ถัดมาก็เตรียมเนื้อวัวดิบใส่ถาดสองถาดไว้ให้เลี่ยเลี่ยกับน้องชายเสือดาวดำ

เขาเดินเลี้ยวกลับออกไปวางไว้ตรงหน้าพวกมันทั้งสองตัว

"กินซะ"

ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในบ้านพัก เพื่อเริ่มเตรียมอาหารเย็นสำหรับตัวเองและเซมบา

"ไก่ตุ๋นเห็ดเป็นเมนูตุ๋นที่ขึ้นชื่อที่สุดในบ้านเกิดของผม ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบนะ"

ควั่งเหย่เอ่ยแนะนำกับเซมบา

บรรดาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ถึงเพิ่งได้รู้ว่าแท้จริงแล้วบ้านเกิดของควั่งเหย่อยู่ที่ไหน

ในพริบตา คอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยคำว่า ‘คนบ้านเดียวกัน’ ลอยขึ้นมาพรึ่บพรั่บ

กระทั่งคนบ้านเดียวกันหลายๆ คนเริ่มกระหน่ำส่งของขวัญให้ควั่งเหย่รัวๆ

【ว่าแต่ พวกเรายังไม่รู้ชื่อสตรีมเมอร์เลยนะ…】

【เกาตูดแล้วดมฟินสุด: ใช่เลย สตรีมเมอร์จะรังเกียจไหมถ้าจะบอกชื่อพวกเราหน่อย】

【555 ฉันอยากจะถามคำถามนี้มาตั้งนานแล้ว!!】

ควั่งเหย่สับไก่ไปพลางตอบกลับไปพลาง

"ผมชื่อควั่งเหย่ แม่เป็นคนตั้งให้ บอกว่าอยากให้ผมมีชีวิตที่เป็นอิสระ เติบโตได้อย่างใจปรารถนา"

【โหย ชื่อนี้โคตรเข้ากับสตรีมเมอร์เลยว่ะ!】

【ฝันกลางวันแสนสั้น: ทุ่งกว้างเวิ้งว้างฟ้าจรดพฤกษา สายธารใสกระจ่างจันทราแนบชิด】

【ชีวิตคือทุ่งกว้างอันไร้ขอบเขต ไม่ใช่แค่รางรถไฟที่ถูกตีกรอบไว้】

"ปังๆ!"

เพียงไม่กี่ฉับ ควั่งเหย่ก็สับเนื้อไก่เป็นชิ้นขนาดเท่าๆ กันได้อย่างแม่นยำ จากนั้นจึงนำไปล้างทำความสะอาด

เขากล่าวด้วยรอยยิ้มละมุน

"แม่ผมเคยบอกไว้ว่า ชีวิตคนเราไม่จำเป็นต้องประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ถึงจะเรียกว่าไม่สูญเปล่าหรอก"

"ท่านชอบท้องฟ้า ชอบเดินเล่น เวลาว่างๆ ก็ชอบเขียนบทกลอนเล็กๆ น้อยๆ"

"ท่านบอกว่า อยากให้ผมมาเยือนโลกใบนี้ เพียงเพื่อจะได้ดูว่าดอกไม้มันบานยังไง สายน้ำไหลลงสู่แม่น้ำสายใหญ่แบบไหน พระอาทิตย์ขึ้นอย่างไร และแสงยามเย็นลับขอบฟ้าไปเช่นไรก็พอ"

ควั่งเหย่หยิบเห็ดโคนปลวกที่ตากแห้งเอาไว้ก่อนหน้านี้ออกมาแช่ลงในน้ำ

จากนั้นก็เฝ้ามองดูมันค่อยๆ คืนรูปจากที่แห้งเหี่ยวกลายเป็นอวบอิ่มเต่งตึง

"ได้ไปสัมผัสเรื่องราวที่น่าสนใจ ได้พบเจอกับผู้คนที่จะไม่มีวันลืม ชีวิตแบบนี้มันโคตรจะเจ๋งเลยไม่ใช่เหรอครับ"