บทที่ 79 ไก่ตุ๋นเห็ด

พูดจบ ควั่งเหย่ก็ขนลุกซู่ขึ้นมาวูบหนึ่ง น้ำเสียงฟังดูเอือมระอาตัวเองอยู่ไม่น้อย

"ขนลุกกับซุปไก่บำรุงจิตวิญญาณของตัวเองชะมัด"

ปกติเขาก็ไม่ใช่คนชอบพูดจาคมคายอะไรแบบนี้หรอก แค่ชั่วแวบหนึ่งที่จู่ๆ ก็คิดถึงบ้านขึ้นมาเฉยๆ เท่านั้นเอง

เซมบาอาสาจะช่วย แต่สุดท้ายก็ได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างๆ เพราะเขาเองก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะรับมือกับเสือดาวสองตัวที่ลานหน้าบ้านตามลำพังยังไงดี…

ควั่งเหย่ล้างเนื้อไก่จนสะอาดอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงลงมือซอยขิง เนื่องจากวัตถุดิบมีจำกัด เขาจึงทำได้เพียงดึงรสชาติแบบบ้านเกิดออกมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่โชคดีที่มีเส้นวุ้นเส้นมันเทศติดมาด้วย เดิมทีเป็นแค่วุ้นเส้นกึ่งสำเร็จรูป ไม่คิดเลยว่าจะได้เอามาใช้ประโยชน์แบบนี้

ควั่งเหย่ล้างเห็ดโคนปลวกที่แช่น้ำไว้จนสะอาดแล้วพักไว้ข้างๆ จากนั้นก็ตั้งกระทะ เทน้ำมันลงไป รอจนน้ำมันร้อนได้ที่แล้วจึงใส่ขิงลงไป ความเผ็ดร้อนของขิงถูกความร้อนจากน้ำมันสยบจนนุ่มนวลขึ้นในพริบตา ตามติดด้วยเนื้อไก่ที่ถูกเทลงไปผัด

ควั่งเหย่สะบัดกระทะอย่างคล่องแคล่ว ถึงขั้นเห็นเปลวไฟลุกท่วมกระทะขึ้นมาแวบหนึ่ง ท่วงท่านี้บอกเลยว่าระดับเชฟใหญ่ชัดๆ

"พอด้านนอกของเนื้อไก่เริ่มเหลืองทองนิดๆ ก็ใส่ซีอิ๊วลงไปได้เลย"

ควั่งเหย่พูดพลางเหยาะเครื่องปรุงลงไปสองสามอย่าง รอจนเครื่องปรุงกับเนื้อไก่คลุกเคล้าเข้ากันดี กะจังหวะเหมาะๆ แล้วจึงเทเห็ดโคนปลวกลงไป ผัดต่ออีกสองสามที ก่อนจะเติมน้ำลงไปจนท่วมชิ้นน่องไก่ เร่งไฟแรงจนเดือดพล่านแล้วค่อยหรี่เป็นไฟอ่อน เริ่มเคี่ยวตุ๋น

ควั่งเหย่เหลือบมองเวลา แล้วหันไปพูดกับเซมบาว่า

"ยังต้องรออีกครึ่งชั่วโมง หิวหรือยังครับ"

เซมบาส่ายหน้าพลางตอบว่า

"เลยจุดที่หิวไปแล้วครับ"

ควั่งเหย่ยิ้มขำ หมุนตัวเดินออกไปที่ลานหน้าบ้าน พบว่าเสือดาวสายขอข้าวกินฟรีสองตัวนั้นกินเสร็จเรียบร้อยตั้งนานแล้ว กำลังนอนเอกเขนกย่อยอาหารกันอยู่ที่ลานบ้าน

ข้างนอกฟ้าเริ่มมืดสลัวลงแล้ว ทว่าขนทั่วร่างของน้องชายเสือดาวดำกลับทอประกายเงางามราวกับผ้าไหมสีดำ ควั่งเหย่อดไม่ได้ที่จะกดชัตเตอร์เก็บภาพไว้รูปหนึ่ง

"ผมเพิ่งเข้าใจวันนี้เอง ว่าคำว่า 'สีดำที่มีมิติหลากสี' มันเป็นยังไง"

พอมองจากต่างมุม ก็จะเห็นลวดลายบนตัวของน้องชายเสือดาวดำจริงๆ มันดูเลือนรางแฝงเร้น ให้ความรู้สึกสูงศักดิ์มาแต่กำเนิดอย่างบอกไม่ถูก ตอนนั้นควั่งเหย่คิดแบบนี้จริงๆ

สองพี่น้องเสือดาวเห็นควั่งเหย่เดินออกมา แววตาของเลี่ยเลี่ยก็เป็นประกายขึ้นมาทันที มันเดินวนรอบตัวควั่งเหย่อยู่สองสามรอบ ราวกับกำลังขอบคุณสำหรับมื้อค่ำที่เขาจัดหาให้ ส่วนน้องชายเสือดาวดำยังคงหน้านิ่งไร้อารมณ์เหมือนเดิม…

ซี๊ด เจ้าหมอนี่มันเลี้ยงไม่เชื่องของแท้เลยแฮะ

ควั่งเหย่ยื่นมือไปเกาคางให้เลี่ยเลี่ยเบาๆ แล้วเอ่ยว่า

"เสบียงบ้านเศรษฐีหมดเกลี้ยงแล้วจริงๆ นะ"

ความหมายแฝงคือ… จนแล้ว เลิกมาขอข้าวกินได้แล้ว!

แต่เลี่ยเลี่ยทำเพียงเงยหน้าขึ้น จ้องมองควั่งเหย่ด้วยแววตาใสซื่อไร้เดียงสา ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ทว่าเสือดาวดำตัวน้องกลับมีปฏิกิริยาตอบสนอง

มันหันหลังเดินจากไปครู่หนึ่ง พอตอนกลับมา ในปากก็คาบจานที่เคยใส่เนื้อสดไว้เมื่อกี้มาวางตรงหน้าควั่งเหย่

ควั่งเหย่ชะงักไปครู่หนึ่ง

"อย่าบอกนะ ว่านายยังจะเอาอีก…"

"โฮก!"

น้องชายเสือดาวดำส่งเสียงคำรามบอกเป็นนัยว่า ใช่แล้ว ฉันยังไม่อิ่ม ช่วยทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีหน่อยสิ…

ควั่งเหย่อ้าปากเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม เวลาพูดไม่ออกบอกไม่ถูกแบบนี้ มันจะหลุดขำออกมาจริงๆ นั่นแหละ

"หา? จะบ้าเหรอ พี่ชายนายยังอิ่มจนขยับไม่ไหวแล้วนะ"

นายยังไม่อิ่มอีกเนี่ยนะ?!

จู่ๆ เสือดาวดำก็เชิดหัวขึ้น ชำเลืองตามองควั่งเหย่แวบหนึ่ง

ควั่งเหย่หันไปมองเลี่ยเลี่ย ตอนแรกเลี่ยเลี่ยกำลังเลียขนตัวเองอยู่อย่างสบายใจ

พอรู้สึกถึงสายตาของควั่งเหย่ มันก็รีบพยักหน้าหงึกๆ ราวกับไก่จิกข้าว ก่อนจะก้มลงเลียขนต่ออย่างไวปานติดสปีด…

"ได้เลยๆ ครับท่าน"

ควั่งเหย่ตบมือสองแปะ ใครใช้ให้เขาเป็นคนกวักมือเรียกพี่เบิ้มตัวนี้มาเองล่ะ…

ตัดภาพมาอีกที เนื้อสดอีกชิ้นก็มาวางแหมะอยู่ตรงหน้าน้องชายเสือดาวดำเรียบร้อย

"อ่าววว~~"

น้องชายเสือดาวดำเปลี่ยนจากท่าทีเย็นชาเฉยเมยตามปกติ ส่งเสียงขอบคุณควั่งเหย่เป็นกรณีพิเศษที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาโซ้ยแหลกทันที

ควั่งเหย่หลุดขำ ต่อให้เป็นพวกสายกินที่เก๊กนิ่งแค่ไหน พออยู่ต่อหน้าของกิน ลุคที่สร้างไว้นั่นก็พังทลายลงไม่เป็นท่าอยู่ดี

พอกลับเข้ามาในบ้าน ก็เห็นเซมบายืนตัวแข็งทื่อเป็นรูปปั้นอยู่หน้าหม้อต้มเนื้อ จ้องเขม็งอยู่นานสองนาน

แวบหนึ่งควั่งเหย่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเลี้ยงสัตว์ไว้เต็มบ้านไปหมด…

"ได้เวลาพอดี ได้เวลาใส่เส้นแล้ว"

ควั่งเหย่ล้างมือเสร็จก็จัดการฉีกห่อวุ้นเส้นมันเทศ เทพรวดเดียวลงไปในหม้อจนหมด

หม้อที่กำลังเดือดปุดๆ พลันสงบนิ่งลงทันตา

ควั่งเหย่ใช้ทัพพีคนสองสามที น้ำแกงก็เริ่มเดือดปุดๆ ขึ้นมาอีกครั้ง

ตอนยังไม่คนก็เฉยๆ นะ พอลงมือคนเท่านั้นแหละ กลิ่นหอมก็ระเบิดฟุ้งกระจายไปทั่วทุกอณูในพริบตา

เซมบาที่ยืนอยู่ข้างๆ กลืนน้ำลายเอื๊อกไปหลายรอบแล้ว…

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์บางคนพิมพ์บอกฝันดีกันไปแล้วด้วยซ้ำ แต่พอเห็นไก่ตุ๋นหม้อนี้ที่ส่งกลิ่นหอมฉุย ควันกรุ่นๆ ก็ทำเอาอดใจไม่ไหว ชักอยากจะกดสั่งมื้อดึกมากินขึ้นมาทันที

【ฮือออ ดูสตรีมเมอร์คนนี้แล้วน้ำหนักขึ้นมา 5 กิโลแล้วเนี่ย!!】

【เฮ้อ ใครจะเข้าใจบ้าง? ฉันน้ำหนักพุ่งแตะ 90 กิโลเพราะมานั่งดูไลฟ์สตรีมเมอร์สายเอาต์ดอร์เนี่ยนะ!】

【นอนจนกว่าจะมีคนทำข้าวให้กิน: กดสั่งเดลิเวอรีเรียบร้อย นั่งรอแป๊บ…】

ควั่งเหย่เร่งไฟแรงเคี่ยวจนน้ำงวดได้ที่ในขั้นตอนสุดท้าย ก่อนจะตักใส่จานอย่างว่องไว

จังหวะที่ผมวางกระทะลง สายตาก็เผลอเหลือบไปมองที่หน้าต่างเข้าพอดี

ทำเอาเกือบทำกระทะร่วงลงพื้นแน่ะ!

"เดี๋ยวนะ!! พวกแกสองตัวนี่กะจะหลอกให้ผมหัวใจวายตายเลยใช่ไหม?"

เซมบามองตามสายตาผมไป ก็เห็นสองหัว—หัวหนึ่งสีดำ อีกหัวหนึ่งมีลาย—แปะแนบชิดติดริมหน้าต่าง

จ้องมองผมตาไม่กะพริบ…

เห็นได้ชัดเลยว่าเลี่ยเลี่ยกับน้องชายเสือดาวดำของมันทนกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากในบ้านไม่ไหว เลยกะจะมาแอบดูซะหน่อย

ควั่งเหย่ได้แต่ถอนหายใจ

"ผมไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้นะเนี่ย?"

พอสิ้นเสียง เซมบาก็หันซ้ายแลขวา มองกุยซื่อที แล้วหันขวับไปมองหน้าบี้แบนสองหน้าที่โผล่ตรงริมหน้าต่างข้างนอกนั่น… แถมยังก้มลงมองปลายเท้าตัวเองอีกต่างหาก

ควั่งเหย่ลูบหน้าตัวเองพลางพูดว่า

"เพื่อน เลิกมองได้แล้ว"

สุดท้าย ทุกตัวทุกคนก็มาล้อมวงอยู่รอบหม้อไก่ตุ๋นเห็ดที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนได้

ควั่งเหย่ยกโต๊ะออกมาตั้งที่ลานบ้าน

กุยซื่อเกาะขอบโต๊ะตาค้างไปเรียบร้อย

ส่วนสองพี่น้องเสือดาวคู่นั้นก็ไม่ต่างกัน

คราวนี้ควั่งเหย่ยังไม่เปิดห้องไลฟ์ทันที แต่หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปหนึ่งแชะแล้วส่งเข้ากลุ่มครอบครัว

ในกลุ่มมีกันสามคน มีเขา กับพ่อแม่

ควั่งเหย่เป็นพวกอิสระและพึ่งพาตัวเองมาตั้งแต่เด็ก นิสัยรักการผจญภัย ชอบตะลอนไปทั่วโลก

พ่อแม่ชินกับลูกชายแบบนี้มานานแล้ว

แต่ไม่ว่าควั่งเหย่จะอยู่ที่ไหน เขาก็จะแชร์สิ่งที่พบเห็นในแต่ละวันลงกลุ่มเสมอ ซึ่งพ่อกับแม่ก็จะคอยตอบกลับเขาอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

"ว้าว ฝีมือลูกแม่พัฒนาขึ้นอีกแล้ว!"

ไม่นาน แม่ของควั่งเหย่ก็ตอบข้อความกลับมา

ตามติดด้วยข้อความจากพ่อของควั่งเหย่

"แม่แกนี่ก็เวอร์เกิน ยังไม่ได้ชิมเลยดันบอกว่าฝีมือพัฒนาขึ้นซะงั้น"

"การอวยจนเหลิงขั้นสุด มักมาจากคนใกล้ตัวที่สุดนี่เอง พี่เหย่แกต้องระวังให้ดี!"

พ่อของควั่งเหย่มักจะเรียกไอ้ลูกชายคนนี้ว่า "พี่เหย่" เสมอ บางทีอาจเพราะไม่อยากยอมรับว่าแก่ หรือบางทีอาจเพื่อลดช่องว่างระหว่างวัย

มุมปากของควั่งเหย่ยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพิมพ์ตอบไปว่า

"ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีกเหรอ?"

แม่ควั่งตอบกลับทันที "พวกเราเพิ่งจะวัยรุ่นสร้างตัว นอนดึกแค่นี้จิ๊บๆ"

พ่อควั่ง "ใช่ เมื่อกี้ย่าแกยังสั่งให้พ่อกดสั่งชานมมินต์หวาน 70% น้ำแข็งน้อยให้อยู่เลย…"

ควั่งเหย่ "พ่อก็ห้ามย่าบ้างสิครับ!"

พ่อควั่ง "ย่าแกบอกว่า ใครที่คิดจะมาคุมย่าแก ทยอยลงโลงไปหมดแล้ว…"

ควั่งเหย่ "…"

พ่อกับแม่กลัวควั่งเหย่จะบ่นยาว เลยส่งสติกเกอร์ "ราตรีสวัสดิ์" มาให้ แล้วใช้วิชามุดดินหนีหายไปทันที

ไม่ว่าควั่งเหย่จะพร่ำเตือนเรื่องโทษของการนอนดึกไปเท่าไหร่ ทั้งสองคนก็ไม่ยอมตอบกลับมาอีกเลย…

"เหอะ ผู้สูงวัยยุคนี้เลี้ยงยากจริงโว้ย"

ควั่งเหย่ยิ้มพลางวางมือถือลง ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเซมบา กุยซื่อ และสองพี่น้องเสือดาวต่างพากันนั่งจ้องมองเขาตาแป๋ว…

พอกวาดตามองหน้าจอห้องไลฟ์อีกที คอมเมนต์ก็วิ่งกันให้พรึ่บ

【ฮั่นแน่ รอยยิ้มของสตรีมเมอร์ดูมีพิรุธนะเนี่ย】

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: ไม่จริงใช่ไหม?!! พ่อหนุ่มมีความรักแล้วเหรอ…】

【น้องน้ำส้ม สตรีมเมอร์ยิ้มหวานกอดโทรศัพท์แน่นขนาดนั้น คิดว่าคุยกับพ่อแม่หรือไงยะ?】

ควั่งเหย่: "…"

ผมคุยกับพ่อแม่อยู่จริงๆ โว้ย!!