บทที่ 80 นักล่าโดยกำเนิด

“แฟนคลับกินก่อนเลยครับ”

ความจริงคือแฟนคลับส่วนใหญ่เริ่มฝันกลางวันกันไปไกลแล้ว

ควั่งเหย่คีบเนื้อไก่ชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเซมบ้า

พลันรู้สึกได้ว่ามีสายตาสามคู่ข้างตัวกำลังจ้องเขม็งมาที่เขาพร้อมกัน

ควั่งเหย่จึงคีบเนื้อให้เลี่ยเลี่ย เจ้าหน้าบูด และเจ้าตัวเล็กกุยซื่อทีละตัว

เพื่อกันไม่ให้พวกมันท้องไส้ปั่นป่วน เขาจึงเอาเนื้อไปแกว่งล้างในน้ำเปล่าก่อนรอบหนึ่ง

เลี่ยเลี่ยกับเจ้าหน้าบูดแทะกระดูกได้สบายอยู่แล้ว แต่มื้อของกุยซื่อยังต้องเอามาบดละเอียดอีกนิดหน่อย

จัดการธุระพวกนี้เสร็จ พอควั่งเหย่หันกลับมา ก็พบว่าในชามของตัวเองมีเนื้อพูนเป็นภูเขาเลากา

เซมบ้ายิ้มกว้างฟันขาว

“เพื่อน ไก่ตุ๋นเห็ดนี่สมชื่อเมนูระดับโลกจริงๆ อร่อยมากเลย”

จากนั้นก็คีบเส้นมันเทศขึ้นมาเส้นหนึ่งแล้วพูดต่อ

“โดยเฉพาะไอ้นี่ อร่อยเป็นพิเศษเลย”

ควั่งเหย่สูดเส้นมันเทศเข้าปากไปเส้นหนึ่ง พยักหน้าเห็นด้วย

“นี่คือเส้นมันเทศ ของโปรดผมเลย”

จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเสริมอีกประโยค

“แน่นอนว่าของโปรดผมก็มีเยอะอยู่เหมือนกัน…”

เซมบ้าทำท่าครุ่นคิด

“เพื่อน นายมีคนโปรดเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ”

ควั่งเหย่ชะงักไปนิด ถึงได้รู้ว่ามุกตลกข้ามภาษานี่บางทีก็แป้กได้เหมือนกัน

“ไม่ใช่ครับ ผมหมายถึงอาหารต่างหาก”

เซมบ้าถึงพยักหน้าเข้าใจ

“ถ้าฉันไปประเทศนาย มีหวังได้กลายเป็นหมูแน่ๆ”

ควั่งเหย่หัวเราะ

“เห็นไหมล่ะครับว่าชีวิตผมมันลำบากแค่ไหน แทบอยากจะวิ่งไปกินข้าวไปเลย”

เซมบ้าหัวเราะร่วน มุกนี้เขารับส่งได้ทัน

“น่าเสียดายที่แถวบ้านเราไม่มีเส้นมันเทศ”

มันเทศมีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้และหมู่เกาะแอนทิลลีส

แม้ปัจจุบันจะมีการเพาะปลูกในหลายพื้นที่ทั่วโลก แต่สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติของทุ่งหญ้าสะวันนาแห่งแอฟริกาตะวันออกไม่เหมาะกับการปลูกมันเทศในระดับแปลงใหญ่

ควั่งเหย่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

“ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางนะ แถวนี้อยู่ใกล้ดาร์เอสซาลามใช่ไหมครับ”

ดาร์เอสซาลามคือตลาดใหญ่ที่อยู่ค่อนข้างใกล้กับแอฟริกาตะวันออก มีสินค้าหลากหลายชนิดวางขาย

ถือเป็นแหล่งจับจ่ายใช้สอยสำคัญในชีวิตประจำวันของคนท้องถิ่น

เซมบ้าพยักหน้า

“ใช่ นายอยากไปเหรอ”

“ครับ พรุ่งนี้พอมีเวลาไปด้วยกันไหม”

เซมบ้าคิดนิดหนึ่งแล้วตอบ

“ช่วงบ่ายฉันว่างอยู่”

ทั้งสองตกลงแผนการเดินทางของวันพรุ่งนี้ เซมบ้าช่วยควั่งเหย่เก็บกวาดจนเสร็จแล้วจึงขับรถออกไป

ครั้งนี้แปลกตรงที่เลี่ยเลี่ยกับเจ้าหน้าบูดอยู่รั้งท้ายจนดึกดื่น

จนกระทั่งควั่งเหย่เอ่ยปากถามพวกมันว่าจะนอนค้างที่นี่ไหม เจ้าหน้าบูดก็ดีดตัวผึงขึ้นมาทันที แทบจะเอาหัวดันหลังพี่ชายให้ออกไปข้างนอก

เลี่ยเลี่ยโดนน้องชายเอาปากดุนหลังไปหลายที สุดท้ายก็ยอมบอกลาควั่งเหย่ สองพี่น้องหายลับเข้าไปในความมืดมิดของราตรี

กุยซื่อซนมาทั้งวันก็เริ่มหมดแรง

พอควั่งเหย่อุ้มมันวางลงในเบาะนอน หนังตามันก็เริ่มหย่อนทันที

เมื่อทุกอย่างเงียบสงบลง ความเร็วในการตัดต่อวิดีโอของควั่งเหย่ก็พุ่งพรวดเป็นพิเศษ

หัวข้อหลักของคลิปนี้ย่อมหนีไม่พ้นนกพรานผึ้ง

เปิดคลิปมาด้วยภาพนกพรานผึ้งกำลังส่งเสียงร้องอยู่บนกิ่งไม้

“นกพรานผึ้ง หรือที่เรียกกันว่าฮันนีไกด นกชนิดเดียวที่ผูกมิตรกับพี่หัวเกรียนแห่งทุ่งหญ้าอย่างฮันนีแบดเจอร์ได้”

“พวกมันตัวเล็กน่ารัก ดูไม่มีพิษมีภัย คอยช่วยฮันนีแบดเจอร์และมนุษย์หาตำแหน่งของรังผึ้ง”

ภาพตัดมาที่พรานฮัดซาสองคนกำลังเดินตามนกพรานผึ้งจนพบรังผึ้งรังหนึ่ง

ถัดมาเป็นภาพขณะที่พวกเขากำลังเก็บน้ำผึ้ง

“ถึงตัวจะกะเปี๊ยก แต่ความแค้นฝังลึกไม่ใช่เล่น ถ้ามนุษย์ไม่ทำตามสัญญาโดยการทิ้งขี้ผึ้งไว้ให้ คราวหน้ามันจะพามนุษย์มุ่งหน้าตรงเข้าถิ่นสิงโต ให้เจ้าป่าช่วยสั่งสอนมนุษย์แทน”

ภาพตัดไปยังสิงโตตัวผู้ท่าทางน่าเกรงขามตัวนั้น!

ดนตรีประกอบเร้าอารมณ์ชวนระทึกขั้นสุด วินาทีถัดมา พรานชาวฮัดซาทั้งสองคนก็เริ่มเผชิญหน้าชิงไหวชิงพริบกับสิงโตตัวผู้

ท้ายที่สุด พรานหนุ่มก็รอดพ้นจากคมเขี้ยวสิงโตมาได้อย่างหวุดหวิด…

แต่สิ่งที่ควั่งเหย่อยากเล่ายังมีมากกว่านั้น

“เพื่อนแท้ของมนุษย์ แท้จริงแล้วก็ตั้งอยู่บนผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้นแหละครับ”

“เพราะโดยเนื้อแท้แล้ว นกพรานผึ้งคือนักฆ่าโดยกำเนิด”

ภาพฉายสลับต่อเนื่อง ควั่งเหย่บรรยายเสียงตามสายต่อไป

“นกพรานผึ้งเป็นนกปรสิตที่ฝากไข่ให้ตัวอื่นฟัก มันจะแอบไปวางไข่ไว้ในรังของนกชนิดอื่น”

“ตัวเมียมักจะเลือกนกชนิดที่มีระยะเวลาฟักไข่ใกล้เคียงกันหรือช้ากว่าตัวเองเล็กน้อย แล้วแอบไปหยอดไข่ไว้ในรังของนกพวกนั้น ปะปนไปกับไข่เจ้าของรัง ให้พวกมันช่วยฟักแทน”

“ถึงตรงนี้ทุกคนอาจจะทึ่งว่าแนวคิดการเลี้ยงลูกของนกพรานผึ้งช่างทันสมัย หรือกระทั่งชมว่ามันฉลาดเป็นกรด”

“แต่น่าเสียดาย มันไม่ได้แค่อยากหาพี่เลี้ยงมาช่วยดูดำดูดีลูกให้เฉยๆ หรอกครับ”

“พอลูกนกพรานผึ้งฟักออกจากไข่ มันจะใช้จะงอยปากที่มีตะขอยื่นออกมา แทงไข่ใบอื่นที่ยังไม่ฟัก หรือทิ่มแทง ‘พี่น้องบุญธรรม’ ที่ฟักออกมาก่อนหน้าจนตายคารัง ให้เหลือรอดแค่ตัวมันเพียงตัวเดียว”

“เพื่อที่มันจะได้เสวยสุข ได้รับการป้อนอาหารจาก ‘แม่บุญธรรม’ แต่เพียงผู้เดียว ฮุบทั้งอาหารและความอบอุ่นทั้งหมดไว้เร่งโต”

“พฤติกรรมนี้คล้ายกับนกคัคคูมาก ต่างกันตรงที่นกคัคคูจะถีบลูกนกตัวอื่นตกจากรัง แต่นกพรานผึ้งเลือกที่จะฆ่าให้ตายคาที่”

“บางทีอาจเป็นเพราะวิถีการเอาชีวิตรอดอันโหดเหี้ยมแบบนี้ นกพรานผึ้งถึงได้ยืนหยัดสืบเผ่าพันธุ์บนทวีปนี้มาได้ยาวนานถึงสามล้านปี”

“ณ วินาทีนี้ นกพรานผึ้งคงอยากจะบอกกับเหล่านายพรานที่โดนมันปั่นหัวจนหัวหมุนว่า ‘ถ้าพวกนายรู้ว่าเมื่อก่อนฉันเคยทำอะไรไว้บ้าง ก็คงจะยอมยกโทษให้ฉันในตอนนี้แล้วล่ะ’”

ช่วงท้ายของคลิป ควั่งเหย่ใส่รูปนกพรานผึ้งที่ดูเรียบร้อยน่ารักประกอบเข้าไป

พอกดโพสต์เสร็จเรียบร้อย เขาก็ปิดเครื่องแล้วล้มตัวลงนอน

พอลืมตาขึ้นมาอีกที แสงแดดด้านนอกก็ส่องเข้ามาถึงผ้าห่มแล้ว

ควั่งเหย่ถึงเพิ่งรู้ตัวว่างีบไปยาวทีเดียว

คงเพราะเมื่อวานเหนื่อยเกินไป เลยหลับสนิทเป็นตาย

เขาลุกขึ้นจากเตียงด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ทว่าพอมองลงไปก็เจอกุยซื่อนั่งจ้องเขาตาแป๋วแววตาตัดพ้ออยู่ข้างเตียง…

“เหมียววว~~”

ในหูของควั่งเหย่ แปลความหมายได้ว่า ‘ฉันหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว ทำไมแกยังนอนอืดอยู่อีก มีหัวใจบ้างไหมเนี่ยฮะะะะ!!’

เขารีบไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างว่องไว จากนั้นก็ยัดขวดนมแพะใส่ปากกุยซื่อ

สถานการณ์ถึงค่อยคลี่คลายลงบ้าง

ควั่งเหย่กินบิสกิตรองท้องไปสองสามชิ้น เตรียมเนื้อบดสำหรับมื้อเที่ยงไว้ให้กุยซื่อเสร็จสรรพแล้วจึงก้าวเท้าออกจากบ้าน

เขาไม่ได้ตั้งใจจะเดินไปไหนไกล แต่ความรู้สึกมันฟ้องว่า การมาอยู่ที่นี่แล้วต้องอุดอู้อยู่แต่ในบ้านตั้งครึ่งวัน ช่างเป็นเรื่องที่น่าเสียดายยิ่งนัก

และก็จริงดังคาด แค่ก้าวเท้าพ้นประตู เรื่องสนุกๆ ก็รอเสิร์ฟอยู่ทันที

คนบางคนก็แปลก ไม่เจอก็ดีไป แต่พอเจอทีไร เหมือนวนเวียนอยู่แถวนี้ไม่ไปไหนเลย…

ระหว่างเดินผ่านป่าโปร่งเหมือนเช่นทุกวัน จู่ๆ ควั่งเหย่ก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวผิดปกติดังแว่วมาจากด้านใน!

เขารีบยอบตัวหมอบลงกับพงหญ้าทันควัน

กวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง

“แบะ~~!”

“แบะ แบะ~~!”

ฟังดูเหมือนเสียงร้องของละมั่ง ร้องโหยหวนปานจะขาดใจ ก่อนจะค่อยๆ แผ่วลงทีละนิด…

ควั่งเหย่กวาดสายตาค้นหาไม่ถึงนาที ก็ระบุทิศทางของเสียงได้แม่นยำ

เบื้องหน้าเผยให้เห็นลิงบาบูนตัวหนึ่งกำลังนั่งกินอาหารอยู่บนกิ่งไม้พุ่ม

และเจ้าลูกละมั่งตัวนั้นก็กลายเป็นอาหารของมัน

แววตาของลูกละมั่งเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ปกติแล้วเวลานักล่าจับเหยื่อได้ มักจะปลิดชีพให้ตายในทันทีก่อนค่อยเริ่มฉีกกิน

แต่ลิงบาบูนไม่ได้เป็นอย่างนั้น

พวกมันชอบฉีกกินเหยื่อทั้งเป็น ปล่อยให้เหยื่อค่อยๆ สิ้นลมไปด้วยความทรมาน

วิธีการกินแบบนี้โหดร้ายทารุณสุดๆ

แวบหนึ่งควั่งเหย่ถึงกับคิดอยากจะเซ็นเซอร์ภาพในห้องไลฟ์เสียด้วยซ้ำ

ขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะตัดมุมกล้องหนีดีหรือไม่—

“ฟึ่บ!”

ลูกธนูคมกริบดอกหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง

ปักทะลุหน้าผากของลิงบาบูนเข้าอย่างจัง!!

บอกไม่ได้เลยว่ามันจะรู้สึกเจ็บก่อนหรือสิ้นใจไปก่อนกันแน่ สรุปสั้นๆ คือเจ้าบาบูนตัวนี้ยังไม่ทันจะได้สวาปามอาหารจนอิ่มหนำ

ร่างทั้งร่างก็หงายหลังร่วงละลิ่วลงมา…