บทที่ 81 ชนเผ่าฮัดซา

ควั่งเหย่พยายามหมอบตัวให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาแค่นักท่องเที่ยวธรรมดา ไม่ได้อยากหาเรื่องใส่ตัวหรอกนะ แต่ดูเหมือน “เรื่อง” จะชอบวิ่งเข้าหาเขาเองซะมากกว่า

“ฟึ่บ!”

ลูกธนูคมกริบพุ่งแหวกอากาศมาอีกระลอก แต่ความเร็วเทียบไม่ได้เลยกับดอกที่ปักหัวลิงบาบูนเมื่อครู่…

ควั่งเหย่กลิ้งตัวหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว รอดพ้นจากการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าตื่นตระหนกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงผิวปากเรียกหากันอย่างร้อนรน!

ควั่งเหย่พอจะเดาออกตั้งแต่เห็นลูกธนูปักหัวลิงบาบูนแล้วว่านี่ต้องเป็นพวกพรานชาวฮัดซาแน่ๆ แต่ที่เขาคาดไม่ถึงคือ พวกพรานยังแถมลูกธนูมาให้เขาอีกดอกหนึ่งนี่สิ

พอได้ยินเสียงผิวปากตอบโต้กันไปมา เขาก็เข้าใจสถานการณ์ทันที สงสัยจะเป็นพรานมือใหม่ที่เพิ่งหัดล่า คงนึกว่าเขาเป็นลิงบาบูนเข้าให้แล้ว ถ้าเขายังไม่รีบลุกขึ้นมาประกาศตัว มีหวังได้โดนลูกธนูดอกต่อไปเสยเอาแน่ๆ

ผู้ชมในห้องไลฟ์ยังคงขวัญผวา คอมเมนต์พากันวิ่งรัวเป็นพายุ:

【ฝันกลางวันแสนสั้น: อึ๋ย… ถ้าเมื่อกี้พี่สตรีมเมอร์หลบไม่พ้น ไม่ 'ม่องเท่ง' เลยเหรอเนี่ย】

【พ่อหนุ่ม: ในป่ามันอันตรายเกินไปแล้วนะ! ต้องระวังความปลอดภัยให้มากกว่านี้สิ!!】

【สภาพการเงินฉันคุณก็รู้อยู่: ทุกคนคิดเหมือนกันไหม ลูกธนูอันนั้นคุ้นๆ ตาชอบกล?】

【สตรีมเมอร์ซ่อนตัวดีๆ นะเว้ย คนป่าพวกนั้นไม่สนหรอกว่านายมาทำอะไร!】

คอมเมนต์ยังวิ่งผ่านไปไม่ทันหมด ควั่งเหย่ก็โผล่หัวขึ้นมาจากที่ซ่อนเสียแล้ว

กลุ่มพรานชาวฮัดซาที่กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้ต้องชะงักกึก ต่างพากันผงะถอยหลังกรูดทันทีเมื่อเห็นคนโผล่พรวดขึ้นมาจากพุ่มหญ้า!

ควั่งเหย่รีบส่งยิ้มเป็นมิตรไปให้เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจ

พรานทั้งสี่หรี่ตามองชัดๆ ชายร่างสูงที่เดินนำหน้าก็โบกไม้โบกมือให้ควั่งเหย่อย่างตื่นเต้นทันที!

เขาคือพี่บึกมูซานั่นเอง

ถัดมา พรานที่เดินรั้งท้ายก็โผล่หน้าออกมาด้วยความดีใจพร้อมฉีกยิ้มกว้างให้ควั่งเหย่… ก็โทดา พรานหนุ่มน้อยคนนั้นนั่นเอง

โลกกลมชะมัด

ควั่งเหย่โบกมือตอบพร้อมส่งยิ้ม แล้วผิวปากสั้นๆ ออกไปสองสามครั้งเป็นเชิงทักทาย:

“สวัสดีครับ”

พรานอีกสองคนที่เหลือซึ่งไม่รู้จักควั่งเหย่ต่างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ชายคนนี้สามารถพูดภาษาของพวกเขาได้!

แฟนคลับรุ่นเก๋าในห้องไลฟ์เคยเห็นควั่งเหย่คุยกับพวกเขามาแล้ว แต่แฟนคลับหน้าใหม่เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก

【เชี่ยยย! ใครเก็ตฟีลนี้บ้าง สตรีมเมอร์คือความสมบูรณ์แบบของพวกคลั่งคนฉลาดชัดๆ!】

【พี่เหย่ตกหัวใจฉันไปเรียบร้อยแล้ว!!!】

ขณะเดียวกัน ยอดคนดูในห้องไลฟ์ก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง

นี่แค่ผิวปากไม่กี่ทีก็ได้ผลขนาดนี้เลยเหรอ?

รู้งี้วันๆ น่าจะผิวปากให้บ่อยกว่านี้หน่อย…

ทว่าควั่งเหย่ยังประเมินพลังตัวเองต่ำไปหน่อย เพราะเสียงผิวปากนี้ไม่ได้ทำให้ชาวเน็ตกรี๊ดกราดเท่านั้น แต่ยังดึงดูดความสนใจของพรานกลุ่มนี้ได้อยู่หมัด

โทดาชี้ไปที่ลูกศรที่ตกอยู่แทบเท้าควั่งเหย่ สีหน้าดูสำนึกผิดไม่น้อย

เขาผิวปากออกมา ควั่งเหย่จึงยิ้มพลางส่ายหน้าแล้วผิวปากตอบกลับไปสองสามที

จากนั้นควั่งเหย่ก็หันมาคุยกับห้องไลฟ์:

“น้องชายโทดาเขาขอโทษผมครับ เขานึกว่าสิ่งที่หมอบอยู่ตรงนี้เป็นแฟนสาวของไอ้บาบูนตัวผู้ตัวนั้น…”

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็ขำพรวดจนแทบพ่นน้ำ

【ฮ่าๆ! ก็นึกแล้วเชียว สตรีมเมอร์มีแฟนแล้วจริงๆ ด้วย】

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: คอมเมนต์บน ไหวมั้ยเนี่ย มารยาทไปไหนหมด?!】

【พี่เหย่: เดี๋ยวนะ ผมก็แค่สตรีมเมอร์ต๊อกต๋อยคนหนึ่ง ทำไมต้องทำกับผมแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ยยย!!】

สีหน้าของควั่งเหย่ดูซับซ้อนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่สีหน้าของโทดายิ่งซับซ้อนกว่า

เขาไม่รู้ว่าควั่งเหย่พูดอะไรกับห้องไลฟ์ ภาษาพวกนั้นฟังดูเข้าใจยากเหลือเกิน

แต่เขารู้ดีว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองเกือบจะยิงโดนควั่งเหย่เข้าแล้ว

เขาจึงจมอยู่กับความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง

กลับเป็นควั่งเหย่เสียอีกที่ดูเหมือนจะใส่ใจเรื่อง ‘แฟนสาวของบาบูนตัวผู้’ มากกว่าเรื่องที่เกือบโดนลูกธนูเสียบ…

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเอ่ยปลอบโทดา:

“ไม่เป็นไรแล้ว อย่าคิดมากเลย”

สีหน้าของโทดาถึงค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย

ส่วนนายพรานอีกสองคนที่ยืนข้างมูซา ควั่งเหย่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

พอสังเกตดูดีๆ ถึงได้พบว่าสองคนนี้หน้าตาแทบจะถอดแบบกันมา

มูซายิ้มพลางบอกกับควั่งเหย่:

“ฮาวาเยกับกอนจาเป็นฝาแฝดกันครับ”

ทั้งสองพยักหน้าให้ควั่งเหย่เพื่อแสดงความเป็นมิตร

สองพี่น้องคู่นี้รูปร่างกำยำล่ำสัน คล่องแคล่วปราดเปรียว ดูเป็นยอดนายพรานฝีมือฉกาจ

และชื่อ ‘กอนจา’ ก็มีความหมายว่า ‘ยอดนายพราน’ จริงๆ เสียด้วย

ส่วน ‘ฮาวาเย’ นั้นมีความหมายว่า ‘ยีราฟตัวผู้’

ชาวฮัดซามีวิธีการและลักษณะเฉพาะตัวในการตั้งชื่อ

พ่อแม่จะตั้งชื่อให้ลูกตามประเพณีของเผ่า ความคาดหวังของครอบครัว สิ่งรอบตัวในธรรมชาติ หรือองค์ประกอบที่มีความหมายพิเศษบางอย่าง

พวกเขาใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติมาอย่างยาวนาน การตั้งชื่อตามสัตว์จึงเป็นวิธีที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด

นอกจากนี้ หากในตระกูลเคยมีนายพรานที่เก่งกาจกล้าหาญเป็นพิเศษ ลูกหลานก็อาจจะนำชื่อที่เกี่ยวข้องมาตั้งด้วย

ควั่งเหย่คาดเดาว่าชื่ออย่าง ‘โทดา’ และ ‘มูซา’ น่าจะตั้งตามนายพรานผู้เก่งกาจในครอบครัว เพื่อสะท้อนถึงการสืบทอดและความคาดหวังของตระกูล

แน่นอนว่ายังมีอีกหลายชื่อที่ผูกโยงกับวัฒนธรรมและความเชื่อของเผ่า หากเผ่านับถือเทพองค์ใด ชื่อของเด็กก็อาจเกี่ยวข้องกับเทพองค์นั้น

อย่างเช่น ‘อันลากิ’ ก็คือชื่อของเทพผู้ปกปักรักษาตามตำนานของเผ่า ด้วยความหวังจะอาศัยพลังแห่งทวยเทพคุ้มครองให้เด็กเติบโตอย่างแข็งแรงและแคล้วคลาดจากภัยอันตราย

พวกเขาใช้ชีวิตเรียบง่ายสบายๆ บางครั้งก็ตั้งชื่อให้ลูกตามเหตุการณ์พิเศษที่เกิดขึ้นตอนลืมตาดูโลก

เช่น หากเด็กเกิดหลังจากเสร็จสิ้นการล่าสัตว์ที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ก็อาจจะได้ชื่อว่า ‘ซาฟิริ’ ซึ่งมีความหมายว่าการเดินทางหรือการออกศึก

เดิมทีควั่งเหย่กะว่าจะทักทายพอเป็นพิธีแล้วขอตัวกลับ ทว่ากลับได้รับคำเชิญจากเหล่านายพรานให้ไปเป็นแขกที่หมู่บ้านของพวกเขา

พอลองคำนวณเวลาดูแล้ว เห็นว่ายังพอมีเหลืออยู่ ควั่งเหย่จึงตัดสินใจเดินตามพวกมูซามุ่งหน้าลึกเข้าไปในดงไม้พุ่ม

ยามเดินลัดเลาะผ่านผืนป่า แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ที่ทับซ้อนกัน ทาบทับลงบนพื้นดินเป็นหย่อมแสงสีทองอร่าม ควั่งเหย่ผู้โปรดปรานการแหงนหน้ามองลำแสงที่ลอดผ่านแมกไม้อยู่แล้ว จึงไม่พลาดที่จะยกกล้องขึ้นมาเก็บภาพไว้สองสามรูป

เมื่อพ้นแนวป่า ควั่งเหย่ก็มองเห็นกระท่อมฟางทรงเตี้ยหลายหลังปลูกสร้างเรียงรายลดหลั่นกันอย่างเป็นระเบียบ แม้คนในเผ่าจะมีไม่มากนัก แต่กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวา

ผู้ชายในเผ่าเหลืออยู่เพียงไม่กี่คน เพราะส่วนใหญ่พากันออกไปล่าสัตว์กันหมดแล้ว ส่วนพวกผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายทำจากหนังสัตว์หรือผ้าป่าน ก็กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกผลไม้ป่าและพืชหัวที่เก็บรวบรวมมา บางกลุ่มก็นั่งล้อมวงทำงานหัตถกรรมกันอยู่

พอเห็นเหล่านายพรานพาคนแปลกหน้ากลับมา ทุกคนก็หยุดมือจากงานตรงหน้าทันที

โทดาที่แบกซากบาบูนตัวนั้นอยู่บนหลัง หมุนตัวโชว์พวกผู้หญิงหนึ่งรอบหวังจะอวดผลงานการล่าของวันนี้ ทว่าสายตาของพวกเธอกลับไม่มีใครสนใจมองบาบูนเลยสักคน ทุกคนต่างหันขวับมาจับจ้องชายหนุ่มผู้มาเยือนจากต่างแดนเป็นตาเดียว

บนใบหน้าพวกเธอเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับมองตรงมาอย่างเปิดเผยไม่มีปิดบัง ราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปถึงข้างในตัวควั่งเหย่

ควั่งเหย่ส่งยิ้มพิมพ์ใจเห็นฟันครบทุกซี่อันเป็นเอกลักษณ์ พร้อมโบกมือทักทายพวกเธอ แต่แล้วรอยยิ้มกลับค่อยๆ แข็งทื่อจนกลายเป็นยิ้มเจื่อน พี่เหย่ผู้ไม่เคยกลัวฟ้ากลัวดินตอนนี้กำลังจะโดนพวกเธอมองจนเขินหน้าแดงแจ๋แล้ว…

กระทั่งคนในห้องไลฟ์ยังสัมผัสได้ถึงความเก้อเขินของควั่งเหย่:

【ฮ่าๆ บาบูนจะไปน่ามองเท่าสตรีมเมอร์ได้ไงล่ะ!】

【บอกตรงๆ ถ้าโดนจ้องขนาดนั้น เป็นฉันคงเดินก้าวขาผิดจังหวะไปแล้ว…】

【นอนจนกว่าจะมีคนทำข้าวให้กิน: สตรีมเมอร์ดูนิ่งอยู่นะ จิตใจเข้มแข็งใช้ได้เลย】

【เกาตูดแล้วดมฟินสุด: พี่ข้าวมื้อเที่ยง นายไม่สังเกตเหรอว่าหูของสตรีมเมอร์แดงจนแทบจะมีเลือดหยดออกมาแล้วน่ะ?】