บทที่ 82 มื้อเที่ยงของชาวฮัดซา (ค่อนข้างฮาร์ดคอร์)

โทดาแบกลิงบาบูนหมุนตัววนไปมาจนแทบจะกลายเป็นพายุหมุนอยู่ตรงนั้น

ทว่าพวกผู้หญิงทางนี้กลับยังคงนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน

ควั่งเหย่หัวเราะแห้งๆ ออกมา "ฮ่าๆ" ก่อนจะยื่นมือไปตบบ่าโทดาเบาๆ

"ถ้านายไม่เวียนหัว ลิงบาบูนตัวนั้นคงเวียนหัวแทนแล้วล่ะ"

โทดาหยุดหมุน ร่างกายซวนเซเล็กน้อย

"ลิงบาบูนตายแล้ว มันไม่เวียนหัวหรอก"

"หมุนต่อไปแบบนี้ ไม่แน่… มันอาจจะฟื้นขึ้นมาก็ได้นะ"

โทดาเบิกตากว้าง ทันใดนั้นก็โน้มตัวลงแล้วทุ่มลิงบาบูนบนหลังลงกับพื้นอย่างแรง!

"โครม!"

เศษหญ้าปลิวกระจายฟุ้ง!

ในที่สุดสายตาของทุกคนก็ยอมหันมามองที่เจ้าลิงบาบูนตัวนี้เสียที

"ตายสนิทแล้วใช่ไหม"

โทดาดันเอาคำล้อเล่นของควั่งเหย่มาคิดจริงจังเข้าให้ เพราะกลัวว่าลิงบาบูนจะฟื้นขึ้นมาจริงๆ

ควั่งเหย่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

"สนิทแล้ว"

โทดาพยักหน้าให้ควั่งเหย่อย่างพอใจ จากนั้นก็ลากซากลิงบาบูนไปพิงไว้กับโคนต้นไม้แล้วจัดท่านั่งให้เรียบร้อย

ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ใบหน้าของลิงบาบูนหันตรงมาทางควั่งเหย่พอดีเป๊ะ…

นี่มันพิธีกรรมก่อนกินข้าวหรือยังไงกันเนี่ย

ควั่งเหย่แอบขยับตัวถอยไปด้านข้างเงียบๆ

บริเวณใจกลางของเผ่า มีลานส่วนกลางที่ล้อมด้วยก้อนหินตั้งอยู่

ที่นั่นมีกองไฟลุกโชนอยู่ตลอดเวลา ส่งเสียง "เปรี๊ยะๆ" ดังออกมาเป็นระยะ

เปลวไฟพวยพุ่งเลียอากาศ สาดแสงสีส้มเหลืองสว่างไสวไปทั่วบริเวณ

ในเมื่อล่าอาหารมาได้ ก็ต้องชวนเพื่อนฝูงญาติมิตรมากินด้วยกัน

เผ่าของโทดามีคนไม่มากนัก ตอนนี้มีอยู่ราวๆ สิบกว่าคน

เวลานี้ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ ชาย หญิง ต่างมานั่งล้อมรอบกองไฟ ดวงตาทุกคู่เต็มไปด้วยความหวังและตั้งตารอ

โทดากับมูซาพาควั่งเหย่ไปนั่งร่วมวง

แน่นอนว่าโทดายังคงพาเจ้าลิงบาบูนตัวนั้นมาด้วย แถมยังกอดมันไว้ในอ้อมอกอีกต่างหาก…

มูซาเหลือบมองลิงบาบูนแวบหนึ่ง แล้วหันมามองควั่งเหย่ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

เขาผิวปากดังขึ้น เป็นสัญญาณชวนควั่งเหย่ให้มาร่วมกินมื้ออร่อยด้วยกัน

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นท่าไม่ดี ต่างพากันรัวแชทถามควั่งเหย่ยกใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น

"มูซาชวนผมกินข้าวด้วยกันครับ"

รอยแดงที่ใบหูของควั่งเหย่จางหายไปหมดแล้ว เขากลับมามีสีหน้านิ่งสงบเหมือนปกติ

แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ลิงบาบูนในอ้อมอกของโทดา…

ทว่าเหล่าคนดูเริ่มนั่งไม่ติดกันแล้ว

【เชี่ย… คงไม่คิดจะให้สตรีมเมอร์ร่วมวงกิน… ไอ้ลิงตัวนั้นหรอกนะ】

【มั่นใจนะว่าเนื้อลิงบาบูนมันกินได้จริงๆ อะ?】

【ไม่เอาดิ๊! ฉันกำลังจะออกไปหาข้าวเที่ยงกินนะโว้ย กรี๊ดดดด!】

【ลิงบาบูน: ขอแค่ฉันแทะคนเป็นๆ คนก็จะไม่กินฉัน… คน: กินจ้า แทะทั้งหัวไปเลย!】

ภาพหลังจากนี้น่าจะไม่น่าดูเท่าไหร่ ควั่งเหย่จึงรีบเบนมุมกล้องหนีทันที

พูดให้ถูกคือ เขาหันกล้องเข้าหาตัวเองเสียส่วนใหญ่

มีเพียงควั่งเหย่ที่เห็นว่า มูซารับตัวลิงบาบูนมาจากโทดาเป็นคนแรก

เขาใช้มีดหินอย่างชำนาญ ลอกขนและหนังของลิงบาบูนออกอย่างระมัดระวัง ทุกท่วงท่าคล่องแคล่วและแม่นยำ

ส่วนโทดาก็คอยจับแขนขาของลิงบาบูนไว้ข้างๆ ปรับเปลี่ยนองศาตามจังหวะการลงมีดของมูซา

ดูออกเลยว่าพวกเขาเชี่ยวชาญขั้นตอนนี้กันมาก

เมื่อขนและหนังค่อยๆ ถูกลอกออกไป เนื้อสีน้ำตาลอมแดงของลิงบาบูนก็เริ่มเผยให้เห็น เป็นประกายแวววาวใต้แสงไฟ

และในจังหวะที่ควั่งเหย่คิดว่าพวกเขาจะชำแหละเนื้อลิงบาบูนต่อนั่นเอง

ใครจะไปนึกว่าพวกเขาจะโยนลิงบาบูนลงไปในกองไฟทั้งตัวแบบนั้นเลย!

แถมยังสุมหญ้าแห้งกับกิ่งไม้ทับเข้าไปอีกต่างหาก

เสียงเนื้อลิงบาบูนกับกิ่งไม้ปะทุดัง "เปรี๊ยะๆ" ผสมปนเปกัน

หยาดเลือดที่ปะทะกับเปลวเพลิงแห้งเหือดในพริบตา กลายเป็นคราบสีน้ำตาลเข้มเกาะกรัง

ควั่งเหย่นั่งมองชาวฮัดซาทำอาหารอยู่นิ่งๆ ผู้ชมในห้องไลฟ์อ่านอารมณ์จากสีหน้าของเขาไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

จมูกของควั่งเหย่ย่นขึ้นเล็กน้อย กลิ่นที่ยากจะอธิบายลอยมาแตะจมูก มันทั้งรุนแรงและดิบเถื่อน

เปลวไฟเลียกินเหยื่ออย่างตะกละตะกลาม

ไม่นานนัก กลิ่นควันไฟปนกลิ่นไหม้เกรียม และกลิ่นสาบเฉพาะตัวของเหยื่อก็เริ่มอบอวลไปทั่ว

กลิ่นนั้นทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนตลบอบอวลไปทั่วค่ายพักของชนเผ่า

เมื่อเห็นว่าอาหารใกล้สุกได้ที่ ชาวฮัดซาก็เริ่มคุยกันอย่างออกรส

หยาดน้ำมันหยดติ๋งลงกองไฟ ส่งประกายไฟให้แตกกระจายขึ้นมาอีกระลอก

ควั่งเหย่รู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปเชื่องช้าเหลือเกิน

ทว่าความจริงเพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

มูซามีสถานะสูงมากในเผ่า การย่างเหยื่อจึงผ่านมือเขาแต่เพียงผู้เดียว

พออาหารย่างเสร็จเรียบร้อย เขาก็เป็นคนแรกที่ลงมือจัดการ

มูซายื่นมือเปล่าไปลากร่างลิงบาบูนไหม้เกรียมตัวนั้นออกมาจากกองไฟ

เขาใช้ฟันฉีกเนื้อจากส่วนหัวของเหยื่อออกมาชิ้นหนึ่ง เคี้ยวตุ้ยๆ พลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้นจึงเริ่มแบ่งอาหารให้ทุกคน

คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็เริ่มยื่นมือออกมารับส่วนแบ่งของตัวเองบ้าง

แต่มูซากลับใช้มือเปล่าฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งที่ยังกรุ่นควันร้อน ยื่นส่งให้ควั่งเหย่

ผู้คนรอบข้างต่างมองควั่งเหย่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ที่มองเห็นเหยื่อไหม้เกรียมจนเป็นตอตะโกต่างเริ่มกระอักกระอ่วนใจกันยกใหญ่

หนึ่งวินาที สองวินาทีผ่านไป

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านอย่างช้าๆ ความเงียบงันดังอื้ออึงในโสตประสาท

ในที่สุดควั่งเหย่ก็ยอมยื่นมือไปรับเนื้อชิ้นนั้นมาจากมูซา

"ขอบคุณครับ"

ควั่งเหย่พูดจบก็โยนมันเข้าปาก แล้วรีบเคี้ยวอย่างรวดเร็วสุดชีวิต!

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ระเบิดตูมขึ้นมาทันที แม้กระทั่งแอดมินดูแลระบบของแพลตฟอร์มก็ยังไม่เคยเห็นข้อความเลื่อนไวขนาดนี้มาก่อน!

ในที่สุดคอมเมนต์ก็พร้อมใจกันพิมพ์เป็นข้อความเดียวกันทั้งหมดว่า 【บุรุษผู้อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร!】

ควั่งเหย่กลืนมันลงคอไปแบบไร้ความรู้สึก ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว:

【ติ๊ง—— ยินดีด้วยค่ะท่านโฮสต์ ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์แตะ 10,000 คนแล้ว ปลดล็อกสกิล ‘สะกดงู’ ไอเทมถูกส่งไปยังแหวนมิติเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านโฮสต์ตรวจรับได้เลยค่ะ】

พอเห็นควั่งเหย่ร่วมวงกินอาหารด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าของคนในเผ่าก็ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก

มูซารีบขะมักเขม้นแบ่งอาหารต่อไป

พวกผู้ชายต่างรับส่วนแบ่งไปเคี้ยวเนื้อคำโตเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

ทางด้านพวกผู้หญิงดูจะกินเรียบร้อยกว่า บางครั้งก็ค่อยๆ บิเนื้อชิ้นเล็กป้อนให้ลูกน้อยข้างกาย

ส่วนพวกเด็กๆ น่ะหรือ… รอไม่ไหวตั้งนานแล้ว พอได้ของกินก็รีบสวาปามอย่างหิวโหย ใบหน้ามอมแมมเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบมัน แต่ก็ไม่มีใครสนใจจะเช็ดเลยสักคน

มื้ออาหารคือสิ่งที่ดึงให้ผู้คนมานั่งล้อมวงกัน

มื้ออาหารคือสิ่งที่เปลี่ยนความหิวโหยให้กลายเป็นเสียงเคี้ยวที่บ่งบอกถึงความสุขที่สุด

ควั่งเหย่มองดูชาวฮัดซาที่นั่งล้อมวงหัวเราะส่งเสียงเจื้อยแจ๋ว สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ ซับซ้อนขึ้น

ชาวฮัดซาเป็นชนเผ่าดั้งเดิมที่ดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์และเก็บของป่ามาเนิ่นนาน สัตว์ป่าในสภาพแวดล้อมที่พวกเขาอาศัยอยู่ก็เปรียบเสมือนแหล่งอาหารตามธรรมชาติที่หาได้ทั่วไป

พฤติกรรมการกินเหล่านี้สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมที่แบกรับความทรงจำของบรรพบุรุษเอาไว้

แต่หากมองจากแนวคิดการอนุรักษ์ยุคใหม่ พฤติกรรมการล่าสัตว์ตามประเพณีของชาวฮัดซากลับขัดแย้งกับหลักการคุ้มครองสัตว์ป่าและรักษาสมดุลของระบบนิเวศอย่างสิ้นเชิง

คำว่า ‘การเอาชีวิตรอด’ กับ ‘การอนุรักษ์’ ฟังดูเหมือนเป็นสิ่งที่เกื้อกูลกัน แต่ในบางจังหวะ มันกลับกลายเป็นสองสิ่งที่อยู่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

การปกป้องสัตว์ป่า… จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เรื่องง่ายดายขนาดนั้นเลย

ควั่งเหย่รอจนคนในเผ่ากินอาหารกันเสร็จเงียบๆ ก่อนจะผิวปากส่งสัญญาณเป็นการขอบคุณสำหรับการต้อนรับอันอบอุ่น

มูซากับโทดาบอกว่า เผ่าของพวกเขายินดีต้อนรับควั่งเหย่เสมอ

มูซาพา ‘ชารากา’ ลูกชายตัวน้อยเดินมาส่งควั่งเหย่ด้วยตัวเอง ชารากามีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่ง แม้จะเพิ่งอายุแค่เจ็ดขวบ แต่โตขึ้นจะต้องแข็งแกร่งกำยำเหมือนพ่อของเขาแน่นอน

ดูเหมือนเจ้าหนูจะชอบควั่งเหย่มาก ตลอดทางมักจะวิ่งมาเกาะขา หรือไม่ก็ใช้สองมือกอดแขนท่อนล่างของเขาไว้แน่น

ทั้งสามหยอกล้อกันไปตลอดทางจนเดินพ้นเขตป่าโปร่ง

ควั่งเหย่นั่งยองลง ลูบหัวชารากาแล้วยิ้ม “เดี๋ยวฉันเล่นกลให้ดูนะ”

ชารากาดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจว่า ‘กล’ คืออะไร

ควั่งเหย่แบมือขวาให้ดู ในนั้นว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย จากนั้นเขาก็วาดมืออ้อมไปด้านหลังศีรษะของชารากาอย่างรวดเร็วแล้วคว้าหมับ

ทันใดนั้นก็มีลูกอมหลายเม็ดปรากฏขึ้นมาในมือ

ชารากาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจก่อนจะปรบมืออย่างดีใจ

“ให้หนูนะ เอาไปกินสิ”

ควั่งเหย่กอดชารากาเบาๆ ก่อนจะบอกลาสองพ่อลูก แล้วหันหลังก้าวเดินเข้าไปในทุ่งหญ้าสีทองอร่าม

ชารากาค่อยๆ แกะกระดาษห่อลูกอมออก เผยให้เห็นลูกอมเม็ดใสแวววาววางอยู่ตรงหน้า

พอส่งเข้าปาก รสเปรี้ยวอมหวานก็กระจายซ่านไปทั่วลิ้น อร่อยอย่าบอกใครเชียว

ชารากาหยิบเม็ดที่สองออกมาแกะต่อ

ทว่าดวงตากลมโตคู่งามกลับฉายแววฉงนขึ้นมาวูบหนึ่ง

เพราะสิ่งที่ห่ออยู่ในกระดาษลูกอมนี้ไม่ใช่ลูกอมหลากสีสันเหมือนเม็ดก่อน

แต่มันคือเนื้อย่างชิ้นเล็กๆ ที่เย็นชืดไปแล้ว

แถมรอบๆ เนื้อยังมีรอยไหม้เกรียมติดอยู่ด้วย…