บทที่ 83 กลับมาพร้อมของเต็มคันรถ

พอควั่งเหย่กลับมาถึงกระท่อมไม้ กุยซื่อก็กำลังฉีกทึ้งตุ๊กตายีราฟอย่างเมามัน

นับว่าโชคดีที่ของเล่นชิ้นนี้คุณภาพเยี่ยม ไม่อย่างนั้นคงต้านทานแรงกัดอัน "ดุร้าย" ขึ้นทุกวันของกุยซื่อไม่ไหว

ควั่งเหย่ก้มมองดูก็พบว่า เนื้อบดในชามลงไปนอนสงบในท้องของกุยซื่อเรียบร้อยแล้ว

เขาจึงส่งขวดนมแพะให้ เจ้าตัวเล็กถึงได้ยอมสงบลง

เซมบามาถึงกระท่อมตรงตามเวลานัด

ควั่งเหย่เตรียมมื้อเย็นให้กุยซื่อเสร็จสรรพ พร้อมกับกำชับเจ้าตัวเล็กอยู่อีกพักใหญ่ถึงค่อยก้าวเท้าออกจากบ้านอีกครั้ง

ดาร์เอสซาลามถือเป็นเมืองที่ใกล้ที่สุดของพวกเขา แต่ระยะทางกลับไกลกว่าที่คิดไว้มาก

ต้องนั่งเครื่องบินเล็กแล้วต่อด้วยรถออฟโรด กินเวลาร่วมสองชั่วโมง

ผังเมืองของดาร์เอสซาลามตัดสลับกันราวกับร่างแห การที่ต้องมาเห็นผู้คนมากมายปุบปับแบบนี้ทำให้ควั่งเหย่ปรับตัวแทบไม่ทัน

เมืองแห่งนี้ทอดตัวเลียบชายฝั่งตะวันออกของมหาสมุทรอินเดีย ในภาษาสวาฮิลีแปลว่า "ท่าเรือแห่งความสงบสุข" ถือเป็นเมืองท่าที่สำคัญอย่างยิ่ง

เซมบาชำนาญเส้นทางเป็นอย่างดี เขาพาควั่งเหย่มายังตลาดที่ใหญ่ที่สุดของที่นี่อย่างตลาดคาริอาคู

เดิมทีควั่งเหย่นึกว่าเป็นเพียงตลาดธรรมดาๆ แต่พอเดินก้าวเข้ามาในคาริอาคู ถึงได้ตระหนักว่าเขาคงต้องปรับมุมมองใหม่เสียแล้ว

เซมบาคอยแนะนำโซนสินค้าต่างๆ ของคาริอาคูอย่างใส่ใจ

"ฝั่งนี้เป็นโซนเครื่องเทศครับ พริกไทย กานพลู อบเชย… มีหมดเลย"

"ตรงนู้นเป็นงานฝีมือ ทั้งงานไม้แกะสลัก ผ้าทอก็มีครบ"

"แล้วก็ยังมีโซนของกินด้วยครับ"

ควั่งเหย่มองตามทิศทางที่เซมบาชี้ โซนของกินกินพื้นที่ไม่ใหญ่มาก แต่ควันโขมงกลิ่นหอมฟุ้ง มีลูกค้าล้อมรอบกันแน่นขนัด

ควั่งเหย่หันไปพูดกับเซมบา

"เพื่อน แถวบ้านผมมีที่แห่งหนึ่งคล้ายๆ ที่นี่เลย"

เซมบาเอ่ยถามอย่างรับมุก

"ที่ไหนเหรอครับ"

"อี้อู"

พอควั่งเหย่พูดชื่อสองคำนี้ออกมา ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็เห็นพ้องต้องกันทันทีว่า เปรียบได้เป๊ะจริงๆ

คนเราน่ะนะ พอเห็นตัวเลือกละลานตา ก็มักจะหน้ามืดตามัวช้อปแหลกเป็นธรรมดา

เดิมทีควั่งเหย่ตั้งใจจะมาซื้อแค่ผักผลไม้กับปุ๋ย แต่ใครจะไปนึก ของที่ควรซื้อก็ซื้อแล้ว

ส่วนของที่ไม่ควรซื้อก็ดันกวาดมาเพียบเช่นกัน

เซมบาที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบโล่งอกที่ตัวเองขับรถมา ไม่อย่างนั้นของกองพะเนินขนาดนี้คงขนกลับลำบากแน่

ควั่งเหย่ยังซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาสองลัง หม้ออีกสามใบ เครื่องเทศกองโต และเนื้อสดอีกจำนวนมาก

ระหว่างเดินผ่านแผงขายรองเท้า ควั่งเหย่ก็สะดุดตากับรองเท้าคู่หนึ่ง

เขาหยิบคู่นั้นขึ้นมาแล้วแกว่งไปมาตรงหน้าเซมบา

"คู่นี้สวยไหม"

เซมบาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า

"สวยไม่สวยไม่สำคัญหรอกครับ ใส่สบายสำคัญกว่า"

ควั่งเหย่ดูจะพอใจกับคำตอบนี้มาก จึงสวนกลับทันควัน

"งั้นก็ลองใส่ดูสิ"

เซมบายิ้มพลางพยักหน้ารับ

ทว่าควั่งเหย่กลับหันไปถามคนขายแทน

"พี่ช่วยดูหน่อยสิว่าเพื่อนผมต้องใส่ไซส์ไหน"

สำหรับพ่อค้า เรื่องแค่นี้แค่กวาดตามองแวบเดียวก็รู้

เขาเอี้ยวตัวไปหยิบกล่องรองเท้าใต้เคาน์เตอร์มายื่นให้ควั่งเหย่ทันที

ถึงตอนนี้เซมบาถึงเพิ่งรู้ตัวว่า รองเท้าคู่นี้ควั่งเหย่ตั้งใจซื้อให้เขา

หนุ่มชาวมาไซผู้ซื่อสัตย์รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ขอบคุณนะเพื่อน แต่ผมไม่จำเป็นต้องใช้หรอก ผมมีรองเท้าใส่อยู่แล้ว"

พูดจบเขาก็ก้มลงมองรองเท้าของตัวเอง รองเท้าผ้าใบที่เคยเป็นสีขาวบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ๋อย แถมขอบข้างยังอ้าจนกาวหลุดลอก

เซมบารู้สึกเคอะเขินจนต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว หวังจะแอบซ่อนตัวอยู่หลังเคาน์เตอร์

ทว่าควั่งเหย่ไม่ได้มองตามสายตาที่เขามองลงไป ชายหนุ่มยังคงพลิกสำรวจรองเท้าคู่ใหม่ในมือไปมา

"ลองดูหน่อยเถอะ รองเท้าใหม่ยังไงก็ต้องลอง"

ควั่งเหย่ยื่นรองเท้าไปให้ ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินคำปฏิเสธของเซมบา

เซมบาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมรับรองเท้าคู่ใหม่ไป

แต่เขากลับยืนนิ่ง ถือรองเท้าไว้อย่างเก้ๆ กังๆ ดูทำตัวไม่ถูก

"เพื่อน ผมไม่ต้องการรองเท้าใหม่จริงๆ นะ ปกติผมแทบจะไม่จำเป็นต้องใส่รองเท้าด้วยซ้ำ"

"ผมรู้ว่าพวกคุณชาวมาไซเกิดในทุ่งหญ้าสะวันนา ไม่จำเป็นต้องมีรองเท้า"

"แต่นายมีงานทำ ต้องพานักท่องเที่ยวเดินไปเดินมา ถ้ามีรองเท้าใส่สบายๆ สักคู่ ประสิทธิภาพการทำงานจะดีขึ้นเยอะ"

ควั่งเหย่ตบไหล่เซมบาเบาๆ แล้วพูดต่อ

"โธ่ เพื่อน นายช่วยผมตั้งเยอะแยะ ผมยังรับไว้ด้วยความเต็มใจเลยไม่ใช่หรือไง"

"เราเป็นเพื่อนกันนะ เพราะงั้นไม่ต้องเกรงใจกันหรอก"

พอได้ยินคำว่า "เพื่อน" เซมบาก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุขทันที

ความเคอะเขินอึดอัดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น

เมื่อเผชิญกับความจริงใจขนาดนี้ของควั่งเหย่ เซมบาก็รู้สึกว่าถ้ายังปฏิเสธต่อไปคงจะดูไร้น้ำใจเกินไป

รองเท้าใหม่พอดีเท้าเป๊ะ แต่เซมบาก็ยังเปลี่ยนกลับไปใส่รองเท้าคู่เก่า แล้วกอดรองเท้าคู่ใหม่แนบไว้กับอก

เซมบายิ้มระรื่นด้วยความดีใจ

"ขอบคุณนะเพื่อน รองเท้าสวยมาก แล้วก็ใส่สบายมากจริงๆ"

เมื่อซื้อของครบเรียบร้อย ทั้งสองก็กะว่าจะแวะกินมื้อเย็นที่โซนของกินให้เสร็จก่อนค่อยเดินทางกลับ

ที่นี่มีของปิ้งย่างเยอะที่สุด แถมยังเป็นเมืองท่า

อาหารทะเลเผาจึงสดใหม่แบบสุดๆ

ควั่งเหย่กับเซมบาเดินกินตั้งแต่หัวซอยยันท้ายซอยของโซนอาหาร

แถมยังซื้อซาโมซาทอดกับพิซซ่าแซนซิบาร์ห่อกลับไปอีกด้วย

ทั้งสองกลับมาพร้อมของเต็มคันรถ

ตอนถึงกระท่อมไม้ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เซมบามีงานต้องทำแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น จึงต้องรีบบึ่งรถกลับไปที่โรงแรมในคืนนั้นทันที

ควั่งเหย่อาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ก็เริ่มลงมือตัดต่อคลิปวิดีโอ

หัวข้อในครั้งนี้คือ มื้อเที่ยงของนายพรานเผ่าฮัดซา

เนื้อหาในคลิปค่อนข้างฮาร์ดคอร์อยู่บ้าง แต่ควั่งเหย่ก็หลบเลี่ยงมุมกล้องที่อาจไม่ผ่านการตรวจสอบได้อย่างชาญฉลาด

ความยาวของคลิปไม่ได้ยาวมาก แต่พออัปโหลดเสร็จก็มีชาวเน็ตเข้ามากดไลก์ทันที

ลองคำนวณเวลาดูแล้ว ฝั่งนู้นก็น่าจะดึกจนเข้าสู่ช่วงเช้ามืดแล้ว…

พวกนกฮูกนอนดึกนี่เยอะจริงๆ

ทว่าควั่งเหย่กลับฝืนทนความง่วงงุนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

พอหัวถึงหมอนก็ผล็อยหลับสนิทไปทันที

…

วันรุ่งขึ้น ควั่งเหย่รอจนเซมบาสะสางงานตรงหน้าเสร็จ ทั้งสองก็ขับรถมุ่งหน้ากลับไปยังชนเผ่ามาไซด้วยกัน

คราวนี้ควั่งเหย่ไม่ได้มามือเปล่า เขาขนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองลังกับไส้กรอกที่ซื้อมาจากตลาดมาด้วย

เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ควั่งเหย่ก็ส่งยิ้มเอ่ยทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง

อาจูนีพอเห็นควั่งเหย่อีกครั้งก็ราวกับได้เห็นลูกชายตัวเอง รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความเมตตาเอ็นดู

ก็นั่นแหละ ควั่งเหย่ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกๆ ของเขา

เขาประทับใจในตัวเด็กหนุ่มคนนี้มาก

ไม่เพียงแค่อาจูนีเท่านั้น แต่คนในชนเผ่าต่างก็รู้สึกดีกับชายหนุ่มผู้ดูสุภาพอ่อนน้อมทว่าเปี่ยมไปด้วยความรักอิสระคนนี้เช่นกัน

ควั่งเหย่นำลูกอมที่ซื้อมาจากตลาดแจกจ่ายให้เด็กๆ ในเผ่า

พวกเด็กๆ วิ่งวนล้อมรอบตัวควั่งเหย่รอบแล้วรอบเล่า

บางคนถึงขั้นกอดขาควั่งเหย่เอาไว้แน่น กระโดดดึ๋งๆ ไม่ยอมปล่อย

ฮวาหลี่ซือเดินเข้ามา แล้วค่อยๆ แกะมือเด็กที่กอดขาเขาอยู่ออกทีละคน

"อย่ากวนพี่เขา พี่เขาจะทำกับข้าวแล้ว"

ลูกชายและลูกสาวของฮวาหลี่ซือ แม้จะไม่ได้เข้าไปกอดขาควั่งเหย่ แต่ก็ยังส่งเสียงหัวเราะคิกคักไม่หยุด

บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นเพราะลูกอมที่ทำให้รอยยิ้มของพวกเขาหวานชื่น หรือเป็นเพราะรอยยิ้มของพวกเขากันแน่ที่ทำให้ลูกอมดูหวานขึ้นกว่าเดิม

"ผมกับเซมบาไปซื้อของที่ตลาดคาริอาคูมา มื้อเย็นวันนี้ยกให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเองครับ"

ควั่งเหย่พูดพลางเดินแยกไปตั้งเตากับเซมบาที่ด้านข้าง

คราวนี้เขาเอาน้ำแร่มาด้วยหนึ่งลังเพื่อใช้สำหรับต้มบะหมี่

พวกพี่น้องของเซมบาเก็บผักป่ามาได้เยอะมาก จึงส่งต่อให้ควั่งเหย่

ดูเหมือนทุกคนจะสนใจการทำอาหารของควั่งเหย่เอามากๆ

โดยเฉพาะฮวาหลี่ซือที่เข้ามาสังเกตการณ์พวกเขาอย่างใกล้ชิด

ควั่งเหย่เลียนแบบท่าทางของชาวมาไซ แล้วเริ่มลงมือเหลาเศษไม้

เขาตั้งใจจะลองปั่นไม้จุดไฟดูสักครั้ง

สายตานับไม่ถ้วนในชนเผ่าต่างจับจ้องมาที่เขา อยากจะรอดูว่าชายหนุ่มจากต่างแดนคนนี้ จะทำสำเร็จหรือไม่