บทที่ 84 น้องชายตัวแสบสุดกร่าง

แม้ควั่งเหย่จะถูกสายตาหลายสิบคู่จับจ้อง แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด

อย่างน้อยก็ยังรู้สึกผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ในชนเผ่าฮัดซาอยู่เยอะ

เอ็นไก หนุ่มเก็บผักป่าที่เคยเจอกันคราวก่อน กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มวัยรุ่นของชนเผ่า หน้าตาที่โดดเด่นกับเครื่องประดับจัดเต็มของเจ้าตัว ทำให้ควั่งเหย่มองเห็นเขาได้ในแวบเดียว

ดูเหมือนเอ็นไกจะสังเกตเห็นสายตาของควั่งเหย่ที่มองมา เจ้าตัวจึงยิ้มพลางโบกมือทักทาย

ควั่งเหย่จึงยิ้มและพยักหน้ารับกลับไป

ทว่าเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ทางซ้ายมือของเอ็นไกกลับมองควั่งเหย่กับเซมบาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

สายตาทั้งสองประสานกันชั่วครู่

ควั่งเหย่ยังคงรอยยิ้มไว้ แต่ฝ่ายนั้นกลับเลื่อนสายตาหนีอย่างเฉยชา…

ควั่งเหย่ไม่ได้รู้สึกเก้อเขิน เขายังคงพูดคุยกับเซมบาด้วยท่าทางอารมณ์ดี

"เหลาประมาณนี้ใช้ได้ไหม?"

เซมบามองแผ่นไม้ในมือของควั่งเหย่แล้วพยักหน้า

"เป๊ะมาก"

จากนั้นเขาก็ยื่นหญ้าแห้งกำหนึ่งให้ควั่งเหย่

เมื่อขั้นตอนการเตรียมอุปกรณ์เสร็จสิ้น ควั่งเหย่ก็เริ่มลงมือทันที

เขาเล็งปลายท่อนไม้ไปที่ร่องบนแผ่นไม้ไม้กระดานอย่างแม่นยำ จากนั้นก็ประกบฝ่ามือทั้งสองเข้าด้วยกันแล้วเริ่มปั่นท่อนไม้ไปมาอย่างรวดเร็ว

ควั่งเหย่ค่อยๆ เร่งจังหวะจนความเร็วเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ

ตรงจุดที่ท่อนไม้สัมผัสกับแผ่นไม้เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย มีควันจางๆ ลอยกรุ่นขึ้นมา

ดวงตาของฮวาหลี่ซือค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น

เอ็นไกและพวกวัยรุ่นรอบตัวขยับเข้ามาดูใกล้กว่าเดิม

ท่อนไม้ภายใต้การควบคุมของควั่งเหย่ดูราวกับงูไฟที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

มันบิดเร่าอยู่ในอ้อมอกของแผ่นไม้อย่างสุดแรง จนกระทั่งทะลุพันธนาการ ปลดปล่อยประกายไฟอันร้อนแรงออกมาได้สำเร็จ!

เอ็นไกเป็นคนแรกที่ส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา!

เซมบาเองก็ตะโกนลั่นอยู่ข้างๆ

"ครั้งเดียวติดเลย!"

ควั่งเหย่ใช้หญ้าแห้งรับประกายไฟแล้วนำไปจุดในเตาไฟแบบเรียบง่าย

จากนั้นเขาก็นำหม้อใบใหม่ที่เพิ่งซื้อมาตั้งบนเตา เทน้ำแร่ลงไป

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงร้องเพลงคลอเป็นจังหวะ

ทุกคนถึงกับล้อมวงเต้นระบำรอบหม้อกันเลยทีเดียว

ควั่งเหย่ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข บรรยากาศมันได้จริงๆ ขนาดแค่เรื่องเล็กๆ อย่างการปั่นไม้จุดไฟยังคุ้มค่าแก่การร้องรำทำเพลงเฉลิมฉลองเลย

เอ็นไกพยายามดึงแขนเด็กหนุ่มข้างกายให้ลุกขึ้นมาเต้นด้วยกัน แต่อีกฝ่ายกลับสะบัดตัวหลุดจากมือเขาเสียดื้อๆ

เด็กหนุ่มนั่งแหมะลงข้างๆ อย่างกระเง้ากระงอด ไม่มีทีท่าว่าจะยอมเข้ามาร่วมวงด้วยแม้แต่น้อย

ควั่งเหย่กับเซมบาไปร่วมเต้นหมุนรอบวงอยู่ครู่หนึ่ง พอน้ำในหม้อเดือด

เขาก็ใส่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงไปถึงสิบซอง หม้อใบใหญ่จึงจะเต็มพอดี

บะหมี่ในหม้อเดือดพล่าน กลิ่นหอมฟุ้งลอยเตะจมูกจนน้ำลายสอ

บรรดาคนดูในห้องไลฟ์พอเห็นแบบนั้น ต่างก็พากันท้องร้องจ๊อกๆ ตามกันเป็นแถว

ควั่งเหย่จัดการใส่ไส้กรอกกับผักป่าสดๆ ลงไปเสริมทัพ ทำเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหม้อนี้ดูน่ากินขึ้นไปอีกระดับ…

เหล่า "เด็กๆ" พากันมาล้อมหน้าล้อมหลังควั่งเหย่ ต่างเริ่มกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ กันไม่หยุด

อย่าว่าแต่เด็กๆ เลย แม้แต่ผู้ใหญ่ทั้งชายหญิงยังจ้องน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อตาเป็นมัน

"กินได้แล้ว สหายทั้งหลาย"

ควั่งเหย่พูดพลางหยอดมุกแถมไปอีกประโยค

"แฟนคลับกินก่อนเลย!"

คราวนี้เหมือนจะมีแฟนคลับได้กินของจริงสดๆ ร้อนๆ หน้างานเสียที

ควั่งเหย่ยิ้มแย้มแจ่มใสพลางตักแบ่งบะหมี่ให้ทุกคน ชามแรกเขาส่งให้อาจูนี่ผู้เป็นที่เคารพนับถือ แต่อาจูนี่กลับยิ้มแล้วเอ่ยว่า

"ให้เด็กๆ ก่อนเถอะ"

เด็กๆ จึงแบ่งกันไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งที่เหลือเซมบานำไปแจกจ่ายให้พวกผู้หญิงในเผ่า

ขณะที่ทุกคนต่างพากันชมเปาะว่ารสชาติของควั่งเหย่นั้นยอดเยี่ยมสุดๆ จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นมา

เสียงนี้ฟังดูขัดหูอย่างยิ่งท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่น

"ไม่รีดนมวัวแล้ว เปลี่ยนมาทำกับข้าวแทนงั้นสิ?"

ชายหนุ่มที่ยืนข้างเอ็นไกโผล่มาอยู่วงนอกของฝูงชนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ดาเลีย หุบปาก"

เอ็นไกพูดพลางดึงแขนดาเลียไว้ แต่อีกฝ่ายกลับสะบัดตัวออก

"ทำไม ฉันพูดผิดตรงไหน?"

"เด็กหนุ่มที่ควรจะไปรีดนมวัวกลับมาหมกมุ่นอยู่กับการทำกับข้าว ช่างเป็นหน้าเป็นตาให้เผ่าเราเสียจริง…"

บรรยากาศที่เคยครึกครื้นพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันควัน

พวกเด็กๆ เห็นผู้ใหญ่จู่ๆ ก็เงียบเสียงลง ดวงตากลมโตต่างเต็มไปด้วยความสงสัย

"เด็กๆ พวกเราไปกินตรงนู้นกันดีกว่าจ้ะ"

พวกผู้หญิงในเผ่าจึงพาลูกๆ ของตัวเองแยกย้ายออกไปจากตรงนั้น

ควั่งเหย่ลุกขึ้นยืนเตรียมจะหันไปตอกกลับดาเลีย ทว่ากลับถูกเซมบาดึงตัวไว้เสียก่อน

เซมบาส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม

ดาเลียแค่นเสียงเหอะในลำคอ ยิ่งพูดยิ่งลามปามไปใหญ่

“หึ มีเพื่อนเก่งหน่อยทำเป็นยืด พอไปตลาดทีไรก็อ้อนให้เขาซื้อกระโปรงมาให้ไม่ใช่เหรอไง?”

อาจูนี่ขมวดคิ้ว ตวัดสายตามองปราดเดียว ดาเลียก็เงียบกริบลงทันตาเห็น

“ถ้าแกยังพูดจาแบบนี้กับพี่ชายอีก ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่”

น้ำเสียงของอาจูนี่ทุ้มต่ำ สีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา

ถึงจะกลัวพ่อมากแค่ไหน แต่ดาเลียก็ถอยหลังไปเพียงสองสามก้าวเท่านั้น

ในมุมที่อาจูนี่มองไม่เห็น สายตาที่ดาเลียจ้องเซมบายังคงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและท้าทาย

“ไปเถอะ อย่าหาเรื่องเลย”

เอ็นไกดึงตัวดาเลียให้เดินเลี่ยงไปอีกทาง

ควั่งเหย่หันไปมองเซมบา

“ทำไมไม่ซัดมันสักทีล่ะ?”

เซมบายิ้มพลางถามกลับ

“คุณรู้ได้ไงว่าผมไม่เคย?”

ควั่งเหย่ชะงักไปวูบหนึ่ง

“โดนซัดไปแล้วยังกล้าซ่าขนาดนี้อีกเหรอ?”

เซมบาทำหน้าละเหี่ยใจ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ

ควั่งเหย่ต้มน้ำอีกหม้อพลางว่า

“งั้นก็แปลว่ามีปัญหาอยู่อย่างเดียวแล้วล่ะ”

“อะไร?”

“ซัดไม่หนักพอไง”

เซมบาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความทึ่งเล็กน้อย

“ต้องนายเลยจริงๆ เพื่อน”

มุมปากของควั่งเหย่ยกยิ้ม ชูกำปั้นขึ้นมา

“คนบางคนก็คุยด้วยเหตุผลได้ แต่บางคนมันคุยกันด้วยภาษาคนไม่ได้หรอก”

น้ำในหม้อเดือดพล่านอีกครั้ง เซมบาหย่อนก้อนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงไปทีละซอง

“แม่ผมบอกว่า ดาเลียเป็นเด็กที่ต้องการความสนใจสูง แต่เพราะพ่อผมมีลูกเยอะเกินไป เขาเลยน่าสงสาร”

“เขาแค่อยากได้ความรักจากพ่อมากกว่าคนอื่น อยากให้คนอื่นหันมามอง และอยากมีตัวตนมากกว่านี้”

ควั่งเหย่ตบไหล่เซมบาเบาๆ

“แต่สิ่งเหล่านั้น นายที่เป็นพี่ชายมีมันครบหมดแล้ว เขาถึงได้อิจฉานายไงล่ะ”

เซมบาอ้าปากค้างเล็กน้อย

“คุณคิดแบบนั้นเหรอ”

ควั่งเหย่พยักหน้า

เซมบาจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด

ไม่นานนัก บะหมี่หม้อที่สองก็ต้มเสร็จควันฉุย

ควั่งเหย่ตักใส่ชามทีละคน โดยมีเซมบาคอยช่วยแจกจ่าย

พวกเด็กๆ ที่กินรอบแรกยังไม่อิ่มก็พากันถือชามวนกลับมาใหม่อีกรอบ…

ด้วยเหตุนี้ ควั่งเหย่จึงต้องยืนต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ทั้งบ่าย กว่าจะเลี้ยงคนทั้งเผ่าจนอิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้า

แน่นอนว่ายกเว้นดาเลียไว้คนหนึ่ง

ต่อให้ต้องอดตาย ดาเลียก็ไม่มีทางแตะบะหมี่ที่ควั่งเหย่ต้มแม้แต่เส้นเดียวเด็ดขาด

แต่เอ็นไกไม่เป็นแบบนั้น เขากินเอาๆ ชามแล้วชามเล่าไม่ยอมหยุด

“โคตรอร่อยเลยว่ะ!” เอ็นไกเอ่ยปากชมเปาะ

“แกจะไม่กินสักชามจริงๆ เหรอ รสชาติสุดยอดมากเลยนะเว้ย!”

ดาเลียเคี้ยวผักป่าในปากตุ้ยๆ พลางมองเอ็นไกที่ทำหน้าฟินสุดขีด แล้วได้แต่กลอกตามองบนอย่างเอือมระอา

พอกินมื้อเย็นเสร็จ ทุกคนก็ล้อมวงรอบกองไฟ เต้นรำกันอย่างสนุกสนานครึกครื้น

ควั่งเหย่เป็นห่วงเจ้ากุยซื่อ เลยรีบเดินทางกลับไปพร้อมกับเซมบาก่อน

เซมบาขับรถมาส่งควั่งเหย่ที่กระท่อมไม้ แล้วรีบขับต่อไปที่โรงแรมทันที

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน เจ้ากุยซื่อก็โผกระโจนเข้าใส่เขาทันควัน!

ควั่งเหย่ก้มลงมอง ก็เห็นว่าเนื้อบดในกะละมังถูกกินจนเกลี้ยงเกลาไม่มีเหลือซาก

จากนั้นเขาจึงป้อนนมผสมยานอนหลับให้เจ้ากุยซื่อไปอีกขวด

เขาจัดการอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วทิ้งตัวลงนอนแต่หัวค่ำ

…

ครึ่งเดือนผ่านไป ควั่งเหย่ยังคงทำภารกิจประจำวันตามตารางที่วางไว้อย่างเคร่งครัด

การดูแลเจ้ากุยซื่อกลายเป็นกิจวัตรหลักของพี่เหย่ไปโดยปริยาย

ในเวลาว่าง เขายังหาโอกาสมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของทุ่งหญ้าสะวันนา เพื่อตามหาร่องรอยของพืชและสัตว์ป่าหายาก

และแน่นอนว่า เขาไม่ลืมแปลงผักที่ตัวเองลงมือปลูกไว้

แทบทุกวันเขาจะต้องแวะไปยืนคุยกับพวกมัน

“พวกแกทุกคนคือตัวเต็งที่ฉันคัดสรรมากับมือ หวังว่าจะให้ความสำคัญกับการแข่งขันแทงยอดโผล่พ้นดินครั้งนี้นะ งอกขึ้นมาให้หมด อย่าให้เสียหน้า!”

บรรดาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ ตอนแรกต่างพากันคิดว่าพี่เหย่ไม่ได้เจอผู้คนนานจนสติเริ่มจะหลุดไปแล้วหรือเปล่า

แต่พอควั่งเหย่พูดแบบนี้ซ้ำๆ ทุกวันเข้า

ชาวเน็ตก็เริ่มจะชินชาจนมองเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว…

อาจเป็นเพราะต้นกล้าผักน้อยๆ ทนเสียงบ่นพร่ำของควั่งเหย่ทุกวันไม่ไหว

พวกมันเลยพากันแทงยอดโผล่พ้นผืนดินขึ้นมาทีละต้นจริงๆ ด้วย!