บทที่ 85 รอกระต่ายวิ่งชนตอ

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ควั่งเหย่กำลังเตรียมตัวจะออกไปรดน้ำผักที่ลานหน้าบ้าน สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นต้นกล้าสีเขียวสดใสกลุ่มหนึ่งโผล่พ้นดินขึ้นมา!

เป็นต้นกล้าหัวไชเท้านั่นเอง

ในที่สุดพวกมันก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ดันดินบางๆ ชั้นบนจนแตกออก แล้วโผล่หน้ามาหยั่งเชิงสภาพแวดล้อมใหม่เป็นกลุ่มแรก

เรื่องนี้ทำเอาควั่งเหย่ตื่นเต้นจนแทบบ้า!

ต้องรู้ก่อนนะว่า ต้นกล้าหัวไชเท้าขอแค่อุณหภูมิและความชื้นในดินเหมาะสม อย่างช้าที่สุดสี่วันก็ต้องงอกพ้นดินแล้ว

แต่นี่เลื่อนเวลาออกไปตั้งสิบวันเต็มๆ!

เรื่องแบบนี้ถ้าตกไปอยู่กับคนอื่นคงถอดใจยอมแพ้ไปนานแล้ว แต่ควั่งเหย่ไม่ยอม

เขายังคงอดทนรดน้ำตรงตามเวลาเป๊ะๆ

แถมยังบ่นพึมพำกับพวกมันตรงเวลาเป๊ะๆ อีกต่างหาก…

นึกไม่ถึงเลยว่าจะรอจนได้ผลจริงๆ!

“ทุกคนครับ ตัวเต็งอย่างเมล็ดพันธุ์หัวไชเท้าโผล่หน้าขึ้นมาทักทายก่อนเพื่อนเลย”

ควั่งเหย่ถ่ายรูปต้นกล้าหัวไชเท้าไปสองสามรูป แล้วส่งเข้าไปในกลุ่มแชตครอบครัว

แน่นอนว่าคุณแม่ควั่งกระหน่ำชมยกใหญ่ตามคาด

สัปดาห์ต่อมา ต้นกล้าผักชนิดอื่นก็ทยอยโผล่ขึ้นมาเรื่อยๆ

ผักบุ้งแทงยอดพ้นดินเร็วกว่ามะเขือเทศนิดหน่อย

แต่พองอกขึ้นมาครบทุกอย่าง ควั่งเหย่ก็เบาใจลงได้เสียที

ผักทั้งสามชนิดนี้ต้องการแสงแดดค่อนข้างจัด

ตำแหน่งปลูกที่ควั่งเหย่เลือกไว้แต่แรกก็คำนึงถึงจุดนี้ด้วย

รับประกันได้เลยว่าได้รับแสงแดดวันละหกถึงแปดชั่วโมงอย่างแน่นอน

ช่วงนี้ควั่งเหย่ยังทำโครงนั่งร้านขึ้นมา แล้วขึงสแลนบังแดดไว้ข้างบน

ช่วงเวลาที่แดดแรงและอุณหภูมิสูงในฤดูร้อนของแอฟริกาตะวันออก จำเป็นต้องมีสแลนช่วยพรางแสงอย่างเหมาะสม

เพื่อป้องกันไม่ให้แดดเผาจนต้นกล้าไหม้เกรียม

ส่วนช่วงกลางคืนที่อุณหภูมิลดต่ำลง สแลนนี้ก็ยังช่วยรักษาความอบอุ่นได้ด้วย

สำหรับต้นกล้าหัวไชเท้าสามารถคลุมหน้าดินด้วยพลาสติกเพื่อปรับอุณหภูมิ

ส่วนผักบุ้งกับมะเขือเทศ ต้องรักษาความชื้นในดินไว้ ความถี่ในการรดน้ำต้องดูตามความแห้งชื้นของดินเป็นหลัก

ต้นกล้าหัวไชเท้าค่อนข้างเรื่องมากกับน้ำ แห้งไปก็ไม่ได้ ขังแฉะไปก็ไม่ดี ปกติแล้วต้องรดน้ำทุกสองถึงสามวันครั้ง

ควั่งเหย่กลัวตัวเองจะลืม ถึงขั้นตั้งเตือนไว้ในมือถือ

คอยดูแลประคบประหงมต้นกล้าพวกนี้ราวกับไข่ในหิน

ขนาดจะให้เซมบามาช่วยใส่ปุ๋ย เขายังไม่วางใจเลย

“พอมะเขือเทศเริ่มแตกใบแท้สักสองถึงสามใบ ก็เริ่มให้ปุ๋ยได้แล้วครับ”

ควั่งเหย่สวมหมวกสาน พับแขนเสื้อและขากางเกงขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนขาที่แน่นตึงได้รูป

เขาตั้งหน้าตั้งตาอธิบายแผนการใส่ปุ๋ยให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ที่ดูจะใจลอยฟัง

แต่ใจของพวกคนดูน่ะสิ ไม่รู้ลอยเตลิดไปถึงไหนแล้ว

“ช่วงแรกให้ใช้ปุ๋ยไนโตรเจนเจือจาง รดทุกหนึ่งถึงสองสัปดาห์ เพื่อเร่งการเจริญเติบโตของลำต้นและใบ”

“ขณะเดียวกันก็เสริมปุ๋ยฟอสฟอรัสกับโพแทสเซียมลงไปนิดหน่อย เพื่อสร้างความต้านทานต่อสภาพแวดล้อมให้ต้นกล้า”

ควั่งเหย่อธิบายอย่างจริงจัง พอเหลือบไปเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ที่อ่านแล้วตอบไปคนละทิศละทาง จู่ๆ เขาก็หลุดขำออกมา

"เดี๋ยวๆ ผมอุตส่าห์ตั้งใจอธิบายเรื่องต้นกล้าแบบมีสาระสุดๆ แล้วดูพวกคุณพิมพ์ตอบมาสิ!"

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: สงสัยอาการ 'ติดสัด' กำเริบมั้งครับ…】

【ฮ่าๆ พี่โสม นายแม่งอัจฉริยะจริงๆ!!】

【ฝันกลางวันแสนสั้น: สตรีมเมอร์ นายก็พูดไปสิ พวกเราก็ดูของเรา ไม่ขัดจังหวะหรอก】

ควั่งเหย่ชี้ไปที่หน้าจอแล้วพูด "ช่างเถอะ ดูทรงแล้วพวกคุณคงไม่มีกะจิตกะใจจะฟังเรื่องเพาะกล้าหรอก งั้นไม่พูดละ"

ควั่งเหย่เงียบไปทันทีโดยไม่พูดอะไรต่ออีก เขาหันไปจดบันทึกตารางการใส่ปุ๋ยลงในสมุดโน้ตบนมือถืออย่างรวดเร็ว

เผื่อวันไหนเขามีธุระ จะได้วานให้เซมบามาช่วยดูแลแทนได้

ใส่ปุ๋ยรอบแรกเสร็จเสียที ควั่งเหย่ถึงได้พักหายใจหายคอบ้าง

พอลองนับวันดู เขาก็มาอยู่ที่ทุ่งหญ้าสะวันนาแห่งนี้นานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว

นิสัยซุกซนของกุยซื่อเผยออกมาจนหมดเปลือก วันไหนไม่ได้ปีนป่ายโครงไม้เป็นต้องหงุดหงิดงุ่นง่านตลอดทั้งวัน

ตอนนี้มันเริ่มฉีกกินเนื้อสดได้บ้างแล้ว ความต้องการนมแพะเองก็เพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย

บางครั้งควั่งเหย่ก็เหม่อมองกุยซื่อไปครู่หนึ่ง

ในใจพลางคิดว่า ถ้าแม่ของมันยังอยู่ ป่านนี้คงได้รับการสอนให้เริ่มหัดกินอาหารแข็งแล้ว

แม่สิงโตคงจะเคี้ยวเนื้อเหยื่อจนแหลกละเอียดแล้วค่อยคายให้กุยซื่อกิน

แต่พอขาดการชี้นำจากแม่ กุยซื่อก็ดูจะเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น

มันถึงขั้นสร้างกฎระเบียบเฉพาะตัวขึ้นมาเองเสียด้วย

อย่างเช่น มื้อแรกตอนเช้าต้องเป็นเนื้อสดเท่านั้น ส่วนมื้อที่สองถึงจะยอมดื่มนม

ดื่มนมเสร็จเมื่อไหร่ ถึงค่อยยอมไปฟัดตุ๊กตายีราฟ

กิจวัตรประจำวันของกุยซื่อมีขั้นตอนตายตัว ถ้าใครบังอาจไปขัดจังหวะเข้า เจ้าตัวแสบเป็นต้องโวยวายบ้านแตกแน่นอน

บางทีควั่งเหย่ยังอดสงสัยไม่ได้เลยว่า นี่มันยอดมนุษย์สายย้ำคิดย้ำทำหรือไงกัน!

กุยซื่อกระโดดลงมาจากโครงไม้ ย่นจมูกฟุดฟิด แล้วย่อตัวลงต่ำทันควัน

มันจ้องเขม็งไปยังพงหญ้าที่ยื่นล้ำเข้ามาในลานบ้าน นิ่งสนิทไม่ไหวติง

ควั่งเหย่สังเกตเห็นเข้าพอดี จึงหันเลนส์กล้องไลฟ์ไปจับภาพตรงจุดนั้น

สายลมอ่อนพัดผ่าน ยอดหญ้าสั่นไหวเบาๆ

กุยซื่อย่องเท้าแผ่วเบาเข้าไปใกล้พงหญ้า

มันย่นจมูกดมฟุดฟิดอีกรอบ

ทันใดนั้นเอง!

เงาร่างสีน้ำตาลแดงก็พุ่งพรวดออกมาจากพงหญ้า ท่าทางลนลานจนดูไม่ออกว่าวิ่งไปทางไหนกันแน่

ที่แท้ก็กระต่ายป่าตัวน้อย สงสัยคงจะหลงทาง เลยจับพลัดจับพลูบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของกุยซื่อเข้า

กุยซื่อถึงกับสะดุ้งเพราะถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัว หลังจากนิ่งอึ้งไปแวบหนึ่ง ดวงตาสองข้างก็ลุกวาวพุ่งเข้าใส่เจ้ากระต่ายนั่นทันที!

แต่จะไปไวเท่ากระต่ายป่าได้ยังไง แม้ทักษะการวิ่งของมันจะคล่องแคล่วกว่าสิงโตในวัยเดียวกัน แต่จุดอ่อนคือการเลี้ยวหักหลบยังไม่พลิ้วพอ

เจ้ากระต่ายทิ้งห่างกุยซื่อไปไกลลิบ

ทว่ายังไม่ทันได้ดีใจที่รอดพ้นจากปากสิงโตมาได้ หัวเจ้ากรรมก็พุ่งชนเข้ากับต้นไม้ในลานบ้านอย่างจัง ดังสนั่น!

“ผลั่ก!”

กระต่ายป่าเบิกตากว้างไม่อยากจะเชื่อ แล้วล้มตึงลงกับพื้น ประกายสดใสในดวงตาค่อยๆ ดับวูบลง

หูสองข้างของมันตกพับลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายกระตุกเกร็งอยู่ครู่หนึ่งแล้วแน่นิ่งไป

ตายไปดื้อๆ แบบนั้นเลย…

กุยซื่อเบรกตัวโก่ง แต่ก็ยังไถลไปชนเข้ากับซากกระต่ายป่าอยู่ดี!

"เหมียวโฮก!!"

ความเซอร์ไพรส์มักมาพร้อมกับความตกใจเสมอ กุยซื่อผงะตัวขึ้นยืนสองขาแล้วหันไปมองควั่งเหย่

เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวดีกำลังเอ๋อรับประทานไปชั่วขณะ

ควั่งเหย่หัวเราะร่า

"กุยซื่อ นั่งอยู่บ้านเฉยๆ ข้าวก็ลอยมาจากฟ้าซะงั้นนะแก!"

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็พากันอึ้งกับภาพเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้เช่นกัน

【กุยซื่อ: สุภาษิตจีนโบราณไม่เคยหลอกเราจริงๆ ด้วย】

【กุยซื่อ: เอ๊ะ ผมสาบานได้เลยนะว่าผมยังไม่ได้ทำอะไรสักนิด!】

【กระต่ายตัวนี้วิ่งโร่มาแจกของกินแท้ๆ…】

ควั่งเหย่เดินเข้าไปนั่งยองๆ ตรวจดูกระต่ายป่าอย่างละเอียด มันตายสนิทชนิดที่ไม่รู้จะตายยังไงได้มากกว่านี้แล้ว

กุยซื่อยื่นหน้าตาแป๋วอยู่ข้างๆ มองควั่งเหย่ที มองกระต่ายป่าที

มันไม่เข้าใจจริงๆ

มันก็แค่อยากจะเล่นวิ่งไล่จับกับกระต่ายตัวนี้เฉยๆ

แล้วทำไมถึงได้ตกใจจนวิ่งพุ่งชนต้นไม้ขนาดนั้นได้ล่ะเนี่ย??

"มื้อเย็นนี้เพิ่มกับข้าวให้แกเป็นพิเศษแล้วกัน"

ควั่งเหย่ลูบหัวกุยซื่อ จากนั้นก็หิ้วกระต่ายเดินเข้าบ้าน

และไม่ลืมที่จะหันมาเตือนชาวเน็ตในห้องไลฟ์

"สัตว์ป่าอย่าเที่ยวไปกินมั่วซั่วนะครับ ร่างกายของพวกมันอาจมีเชื้อโรคและพยาธิต่างๆ แฝงอยู่เต็มไปหมด"

"อย่างกระต่ายป่าเนี่ย ติดเชื้อทูลารีเมียได้ง่ายมาก ถ้าอาการหนักขึ้นมาก็อาจจะได้ไปเฝ้าพระอินทร์เอาได้ง่ายๆ"

พวกชาวเน็ตในห้องไลฟ์ที่เมื่อกี้ยังส่งเสียงเอะอะว่า "จะกินกระต่ายให้เกลี้ยงยันหัว" พลันเงียบกริบไปในพริบตา

"มีงานงอกอีกแล้วสิ"

ตอนนี้กุยซื่อยังไม่สามารถฉีกและจัดการอาหารด้วยตัวเองได้

จึงยังต้องพึ่งควั่งเหย่คอยช่วยอยู่

ควั่งเหย่หยิบถุงมือใช้แล้วทิ้งออกมา ต้มน้ำเดือดในหม้อ แล้วเทใส่ลงในถัง

จากนั้นก็เริ่มลงมือจัดการชำแหละกระต่ายป่าทันที