บทที่ 86 ค้างคาวผลไม้กับอินทรีมงกุฎ

ควั่งเหย่หิ้วถังน้ำกับซากกระต่ายป่าเดินอ้อมไปทางด้านหลังกระท่อมไม้

ตอนแรกกะว่าจะทำข้างในห้อง แต่พอนึกขึ้นได้ว่ากลิ่นคาวเลือดคงคลุ้งเต็มบ้านแน่ๆ ไม่มีทางเลือก เลยต้องหอบของออกมาจัดการข้างนอกแทน

ควั่งเหย่ใช้มีดปาดเข้าที่ลำคอกระต่ายป่าอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ปล่อยให้เลือดไหลลงกะละมัง

เขาออกแรงกดช่วงอกและช่องท้องของมันเบาๆ

การนวดเค้นลำตัวแบบนี้จะช่วยให้เลือดที่เริ่มจับตัวเป็นก้อนไหลออกมาได้สะดวกขึ้น เลือดจะได้ออกจากเส้นเลือดและบาดแผลจนหมดเกลี้ยง

พอถ่ายเลือดเสร็จ ควั่งเหย่ก็นำกระต่ายป่าลงไปแช่ในน้ำร้อนเตรียมถอนขน

ระหว่างที่รอก็รีบขุดหลุมอย่างรวดเร็ว

เทเลือดกระต่ายลงไปแล้วกลบฝังด้วยดิน

"ทำแบบนี้จะช่วยไม่ให้กลิ่นคาวเลือดกระจายไปไกล จนดึงดูดตัวปัญหาเข้ามาหาเราครับ"

จากนั้น ควั่งเหย่ก็นำกระต่ายป่าขึ้นมาจากน้ำร้อนแล้วเริ่มลงมือถอนขน

"เราใช้วิธีเอามือรูดย้อนแนวขนกระต่ายแรงๆ ได้เลย ดูสิครับ แค่นี้ขนก็หลุดออกมาเป็นกระจุกแล้ว"

ควั่งเหย่สาธิตให้ดูไปพร้อมกับอธิบาย ขนกระต่ายส่วนใหญ่หลุดติดมือเขาออกมาจริงๆ

"แน่นอนว่าผมทำแค่ให้กุยซื่อกิน ไม่จำเป็นต้องถอนให้เกลี้ยงเอี่ยมอ่องหรอกครับ"

"ส่วนขนตรงหูกับเท้าถอนยากหน่อย ก็ช่างมันเถอะครับ ไม่ต้องไปยุ่งกับมันหรอก"

หลังจากจัดการถอนขนเสร็จ ควั่งเหย่ก็นำกระต่ายป่าไปล้างน้ำอีกรอบ

จากนั้นเขาก็หยิบมีดขึ้นมาเตรียมพร้อม

"เอาล่ะทุกคน ได้เวลาผ่าท้องควักไส้กันแล้ว"

ทันทีที่พูดจบ มีดในมือก็พลิกตวัด กรีดเปิดช่องท้องกระต่ายป่าเป็นแนวยาว ไล่ตั้งแต่ช่วงอกยาวลงมาถึงท้องน้อย

"ระวังอย่ากรีดโดนเครื่องในนะครับ โดยเฉพาะถุงน้ำดี ถ้ามันแตกขึ้นมา น้ำดีจะเปื้อนเนื้อกระต่ายจนขมปี๋เลยล่ะ"

พอกรีดเปิดช่องท้องเรียบร้อย ควั่งเหย่ก็ค่อยๆ ล้วงอวัยวะภายในอย่างตับ หัวใจ และปอด ออกมาวางไว้ข้างๆ

จากนั้นก็หากระเพาะกับลำไส้ ค่อยๆ เลาะแยกพวกมันออกจากช่องท้อง

ที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษก็เพราะกลัวว่าลำไส้จะแตก

เพราะสิ่งที่อยู่ในลำไส้นั้นเต็มไปด้วยแบคทีเรียและสารพิษเพียบ

สุดท้าย ควั่งเหย่ก็ควักไตออกมา แล้วล้างทำความสะอาดภายในช่องท้องของกระต่ายป่าจนเกลี้ยงเกลา

เขาจัดการแล่เนื้อกระต่ายเสร็จสรรพในเวลาไม่นาน

เขาล้างน้ำอีกรอบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะแบ่งเนื้อกระต่ายแพ็กลงถุง

กระต่ายตัวนี้ปริมาณพอให้กุยซื่อกินได้สบายๆ ถึงสามสี่วัน

นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ควั่งเหย่เก็บกวาดเศษซากที่เหลือแล้วเอาไปฝังดิน

ส่วนตัวเองก็ใช้แอลกอฮอล์ล้างมือฆ่าเชื้ออย่างดี

จากนั้นถึงเดินกลับมาที่ลานบ้าน

ควั่งเหย่หย่อนน่องกระต่ายชิ้นหนึ่งลงในกะละมังของเจ้ากุยซื่อ

เจ้ากุยซื่อที่รอมานานจนอดใจไม่ไหวแล้วรีบคว้าไว้ทันที

มันกอดน่องกระต่ายแน่นแล้วเริ่มแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย เงยหน้าขึ้นมองควั่งเหย่เป็นระยะ ดวงตากลมโตเป็นประกายดูมีความสุขสุดๆ

ควั่งเหย่ขยี้ก้นปุกปุยของมันเบาๆ พลางพึมพำ

"กำลังโต กินเยอะๆ นะ"

ท่าทางราวกับคุณพ่อใจดีไม่มีผิด

ควั่งเหย่เดินเข้าบ้าน ล้มตัวลงนอนบนโซฟาเตรียมจะงีบสักพัก

ทว่าใครจะไปคิดว่า จู่ๆ ด้านนอกกลับมีเสียงดังขึ้นมา!

เสียงนั้นไม่ถึงกับดังอะไรนัก แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกสังหรณ์ใจจนไม่อาจเพิกเฉยได้

ควั่งเหย่ลุกพรวดขึ้นมาทันที!

อย่าลืมสิ เจ้ากุยซื่อยังอยู่ในลานบ้านอยู่เลย!

ควั่งเหย่พุ่งพรวดออกจากบ้านไปดู

เจ้ากุยซื่อยังคงก้มหน้าก้มตาสวาปามอย่างเอร็ดอร่อย

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนดูวังเวงพิลึก

ควั่งเหย่ชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็มั่นใจได้ทันทีว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดแน่ๆ!

พอนึกทบทวนดูดีๆ เสียงเมื่อกี้เหมือนจะดังมาจากหลังบ้าน

ควั่งเหย่เปิดใช้สกิลซ่อนกลิ่นกาย คว้าหอกยาวคู่ใจ แล้วกะว่าจะอ้อมไปดูสถานการณ์หลังบ้านสักหน่อย

เขาเลาะไปตามริมแม่น้ำ เดินต่อไปอีกสิบกว่านาที

ในที่สุดควั่งเหย่ก็ได้ยินเสียงซ่าๆ แผ่วเบา

ฟังดูคล้ายสายลมอ่อนๆ พัดผ่านพุ่มไม้ใบหนาทึบ

แต่สัญชาตญาณของควั่งเหย่บอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เสียงนั้นดังจากไกลเข้ามาใกล้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ ประสานรวมกันจนขยายใหญ่ก้องไปทั่วเวหา!

มันเป็นเสียงอื้ออึงที่ยากจะบรรยาย!

แม้แต่คนดูในห้องไลฟ์ก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ!

สายตาของควั่งเหย่จับจ้องไปยังป่ารกทึบตรงชายขอบทุ่งหญ้า พลางครุ่นคิด

"ค้างคาวแม่ไก่…"

ทันใดนั้น เสียงอื้ออึงเหล่านั้นก็คล้ายถูกเร่งโวลุ่มขึ้นอย่างฉับพลัน คลื่นเสียงถาโถมแผ่ซ่านออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า

เสียงร้องแหลมเล็กกับเสียงกระพือปีกของค้างคาวแม่ไก่นับพันนับหมื่นสอดประสานกัน ถึงจะแหลมสูงแต่กลับไม่บาดหู

ทว่าให้ความรู้สึกเหมือนเข็มเล่มจิ๋วนับไม่ถ้วนพุ่งเฉียดผ่านอากาศไปอย่างรวดเร็ว

ควั่งเหย่รีบหันเลนส์กล้องไลฟ์ไปยังทิศทางไกลลิบตาในทันที

ชั่วพริบตาเดียว ค้างคาวแม่ไก่นับพันตัวก็พวยพุ่งออกมาจากทุกซอกมุมของผืนป่าดั่งเกลียวคลื่นทะลัก

พวกมันถักทอกลางแสงพลบค่ำจนกลายเป็นผืนม่านสีดำขนาดยักษ์อันบิดเบี้ยวไร้ระเบียบ บดบังท้องฟ้าและแสงตะวันจนมิด ก่อนจะทะยานขึ้นสู่นภาแห่งราตรี!

ภาพตรงหน้าช่างแปลกประหลาดและยิ่งใหญ่อลังการเหลือเกิน!

ทว่ายังไม่ทันที่ควั่งเหย่จะได้อ้าปากทึ่งกับอะไร ดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้าง!

เขารีบแพนกล้องไปอีกทาง ภาพหยุดนิ่งอยู่ตรงกิ่งไม้ของต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล—

เงาร่างสีดำทะมึนเกาะนิ่งตระหง่านอยู่บนกิ่งไม้ ดูเหมือนมันเองก็กำลังจับตาดูการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของฝูงค้างคาวแม่ไก่อยู่เช่นกัน

พอซูมกล้องเข้าไปใกล้ ที่แท้ก็เป็นนกอินทรีตัวหนึ่ง

อินทรีมงกุฎ

มันไม่ได้มาบินชมทัศนียภาพหรือดูขบวนอพยพของค้างคาวแม่ไก่แน่ๆ แต่มาเพื่อหาอะไรยัดลงท้องต่างหาก

พอฝูงค้างคาวแม่ไก่บินร่นเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ อินทรีมงกุฎก็ย่อตัวอันกำยำลงเล็กน้อย กล้ามเนื้อทุกมัดตึงเปรี๊ยะราวกับคันธนูที่ง้างจนสุดสาย

ทันใดนั้น มันก็แปลงกายเป็นสายฟ้าสีดำ ทะยานดิ่งลงมาจากกิ่งไม้อย่างรวดเร็วปานกามนิตหนุ่ม!

อากาศถูกมันแหวกทะลุจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู

มันเปรียบเสมือนเคียวของยมทูตที่ไล่ฟาดฟันอย่างบ้าคลั่งในราตรีอันมืดมิด โดยมีเป้าหมายคือค้างคาวแม่ไก่เนื้อหวานฉ่ำเหล่านั้น

พวกค้างคาวแม่ไก่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมรณะ ขบวนบินจึงแตกฮือในพริบตา

การบินที่เคยเกาะกลุ่มกันพลันปั่นป่วนอลหม่าน

ทว่าความเร็วของอินทรีมงกุฎนั้นเหนือชั้นเกินไป

สายตาคมกริบของมันยังคงล็อกเป้าหมายได้อย่างแม่นยำแม้จะโฉบลงมาด้วยความเร็วสูงก็ตาม

อินทรีมงกุฎยื่นกรงเล็บขนาดใหญ่และคมกริบออกไปอย่างฉับพลัน ฝังทะลุเข้าใส่ร่างของค้างคาวแม่ไก่ตัวหนึ่งอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

ค้างคาวแม่ไก่ดิ้นรนด้วยความตื่นตระหนก กรงเล็บเล็กๆ ของมันตะเกียกตะกายไปมาในอากาศ ปากก็ส่งเสียงร้องจี๊ดๆ อย่างสิ้นหวังไม่หยุด

ทว่าทุกอย่างสายเกินไปแล้ว มันไม่อาจหลุดพ้นจากกรงเล็บอันทรงพลังของอินทรีมงกุฎได้

อินทรีมงกุฎไม่ได้รีบร้อนกินเหยื่อ

ควั่งเหย่พยายามบังคับโดรนกล้องให้จับตามร่องรอยของมันอย่างสุดความสามารถ

โชคดีที่อินทรีมงกุฎไม่ได้เร่งความเร็วในการบิน แต่วนเวียนเป็นวงกลมอยู่ท่ามกลางฝูงค้างคาวแม่ไก่ที่กำลังแตกตื่นแทน

เมื่อฝูงค้างคาวแม่ไก่ค่อยๆ แตกฮือสลายตัวไป

อินทรีมงกุฎจึงเลือกที่จะร่อนลงจอด

มันร่อนลงบนต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมที่เกาะรอฝูงค้างคาวแม่ไก่ในตอนแรก

ควั่งเหย่ซูมกล้องเข้าไปใกล้อีกครั้ง ถึงได้พบว่าบนต้นไม้ต้นนี้มีรังที่อินทรีมงกุฎสร้างเอาไว้

อินทรีมงกุฎวางเหยื่อลงในรัง

ไม่ช้า หัวปุกปุยหัวหนึ่งก็โผล่ออกมา

เป็นลูกของเจ้าอินทรีมงกุฎตัวนี้นี่เอง

เห็นเพียงมันค่อยๆ ฉีกเนื้อค้างคาวแม่ไก่อย่างอดทน แล้วป้อนให้ลูกอินทรีมงกุฎทีละคำๆ

ความรักของอินทรีมงกุฎ ยิ่งดูอบอุ่นลึกซึ้งท่ามกลางบรรยากาศแสนอึกทึกวุ่นวายที่ฝูงค้างคาวแม่ไก่เพิ่งสร้างขึ้น

ควั่งเหย่บันทึกภาพฉากอันหาดูได้ยากนี้ไว้

ไม่แน่ว่าคลิปวิดีโอรอบนี้อาจจะยอดวิวถล่มทลายก็ได้

ระหว่างทางกลับ ควั่งเหย่ก็คอยตอบคำถามของชาวเน็ตไปด้วย

"อินทรีมงกุฎจัดเป็นนกล่าเหยื่อขนาดใหญ่ ความยาวลำตัวประมาณ 89 ถึง 91 เซนติเมตร ปีกกางได้กว้างถึง 2.5 เมตร และทำความเร็วได้ถึง 80 ถึง 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงครับ"

"ที่มาของชื่อหลักๆ ก็เพราะบนหัวของมันมีกระจุกขนสีดำอยู่กลุ่มหนึ่ง ดูเหมือนมงกุฎนั่นเอง"

"อาหารโปรดของพวกมันก็คือลิงกับแอนทิโลป แน่นอนว่างูก็ด้วย"

"กรงเล็บคืออาวุธสังหารของพวกมัน แรงกดทำได้สูงถึงราวๆ 50 กิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตร เจาะทะลุได้ทั้งหนัง ขน และกระดูกของเหยื่ออย่างสบายๆ เลย"

"สิ่งที่มันถนัดที่สุดคือการอาศัยแรงดิ่งพสุธาอันทรงพลัง ใช้กรงเล็บข้างเดียวเสียบทะลุกะโหลกเหยื่อ สังหารปลิดชีพในครั้งเดียว!"

จู่ๆ ควั่งเหย่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขายิ้มให้กล้องพลางพูดว่า

"ฟังดูเท่มาก ตอนล่าเหยื่อก็โคตรเจ๋ง แต่ถ้ามองหน้าตรงล่ะก็ ดูไม่ได้จริงๆ นะครับ…"