บทที่ 66 คำสัญญาของเฉินนั่วกับเส้นทางต่อจากนี้

“ผมขอปฏิเสธครับ!”

น้ำเสียงอันแจ่มชัดดังก้องไปทั่วห้องบรรยาย

บรรดานักข่าวต่างมีสีหน้าประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อ นั่นคือมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับโลก เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่านักศึกษาคณะสายวิทย์และวิศวกรรมเชียวนะ

อธิการบดีและเหล่าศาสตราจารย์ต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก สีหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี

“ผมเกิดที่ชานเมืองลั่วจิง จำได้ว่าตอนเรียนประถม สภาพแวดล้อมของโรงเรียนแย่มาก…”

เฉินนั่วเล่าเรื่องราวเหมือนกำลังย้อนนึกถึงความหลัง ใช้เวลาเพียงสองสามนาทีกล่าวถึงโรงเรียนในวัยประถม มัธยมต้น และมัธยมปลาย ความยากลำบากของนักเรียน คุณครูผู้เปี่ยมด้วยความรับผิดชอบ…

“มหาวิทยาลัยทั้งสิบแปดแห่งนี้ล้วนเป็นสถาบันชั้นนำของโลก โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันที่ถือเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์และมงกุฎแห่งวงการคณิตศาสตร์ สำหรับผมแล้ว แน่นอนว่ามันมีเสน่ห์ดึงดูดใจอยู่บ้าง แต่มันก็แค่นั้นครับ”

“อันดับและความแข็งแกร่งของพวกเขาอาจจะยอดเยี่ยม แต่มหาวิทยาลัยหัวชิงก็ถือว่าใช้ได้เหมือนกัน!”

ประโยคนี้ทำเอาคนทั้งห้องบรรยายหัวเราะลั่น อธิการบดีและเหล่าศาสตราจารย์ต่างพากันยิ้มจนแก้มแทบปริ

มหาวิทยาลัยหัวชิงอยู่อันดับที่ 19 ของโลก นี่เรียกว่าแค่ใช้ได้เหรอ

เฉินนั่วดูเหมือนจะไม่สนใจเสียงหัวเราะเฮฮาของทุกคน แล้วกล่าวต่อไปว่า “ผมรู้ดีว่าในประเทศเรายังมีปัญหาอยู่อีกมาก เรื่องการจัดลำดับตามอาวุโส การกักงบวิจัย การทำงานให้ที่ปรึกษาฟรีๆ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดภาวะสมองไหล”

“แต่สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือ การใช้สิ่งเหล่านี้เป็นข้ออ้างเพื่อออกไปแล้วไม่ยอมกลับมาอีก นั่นเป็นพฤติกรรมของคนขี้ขลาดและขาดความมั่นใจในตัวเอง”

“ผมรู้ว่าหลายคนที่ได้ยินประโยคนี้คงจะด่าว่าผมหยิ่งยโส ดัดจริต แต่เรื่องนี้มันก็เหมือนกับสินค้าในประเทศนั่นแหละครับ ทุกคนต่างตะโกนบอกให้สนับสนุนสินค้าในประเทศ แต่ในมือกลับถือสินค้าต่างชาติแล้วบอกว่าของเขาดีจริง

ทุกคนไม่เคยคิดเลยว่า การที่สินค้าในประเทศจะผงาดขึ้นมาได้ต้องใช้เวลา ต้องใช้งบประมาณในการวิจัยและพัฒนา ถ้าพวกคุณไม่ซื้อสินค้าในประเทศ แล้วพวกเขาจะเอางบประมาณมาจากไหนเพื่อไปวิจัย และถ้าไม่มีงบวิจัยแล้วมันจะผงาดขึ้นมาได้ยังไง

ผมยอมรับว่ามีบางบริษัทที่รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาล ตะโกนคำขวัญรักชาติ แต่กลับไม่ทำเรื่องที่เป็นประโยชน์เลยสักนิด แต่นั่นมันก็แค่ส่วนน้อย คนส่วนใหญ่ยังคงตั้งใจทำดีอยู่”

“พอกลับมามองที่วงการวิชาการก็เหมือนกัน ถ้าทุกคนออกไปกันหมด สภาพแวดล้อมการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในประเทศก็จะยิ่งอ่อนแอลงเรื่อยๆ มีแต่จะทำให้พวกที่ขี่คอเราอยู่ได้ใจและวางอำนาจบาตรใหญ่ แต่ถ้าในประเทศมีบุคลากรที่มีความสามารถล้นหลาม มีผลงานวิจัยผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ในยุคข้อมูลข่าวสารแบบนี้ จะมีผู้บริหารสักกี่คนที่สามารถปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือเดียวได้”

“ทุกคนต่างบอกว่าสภาพแวดล้อมการวิจัยในประเทศย่ำแย่ ขีดความสามารถไม่เพียงพอ แต่นี่ไม่ใช่เพราะพวกคุณเองหรอกเหรอ อัจฉริยะรุ่นแล้วรุ่นเล่าที่พากันหนีออกไป มีแต่จะทำให้สภาพแวดล้อมการวิจัยแย่ลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นวงจรอุบาทว์”

“บางคนอาจจะบอกว่าวิทยาศาสตร์ไม่มีพรมแดน แต่ผมอยากจะบอกว่า นักวิทยาศาสตร์มีพรมแดน ผมขอให้พี่น้องร่วมชาติที่ออกไปข้างนอกลองคิดดูว่า วันหนึ่งในอนาคต หากขีปนาวุธที่พวกคุณสร้างขึ้นถูกยิงเข้ามาในประเทศ มาสังหารพี่น้องร่วมชาติของคุณ เผาผลาญผืนแผ่นดินที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูคุณมาจนไหม้เกรียม คุณจะรู้สึกยังไง”

“ผมยังคงยืนยันคำเดิม ตราบใดที่ตัวผมแข็งแกร่งพอ สักวันหนึ่งในอนาคต มหาวิทยาลัยเหล่านี้จะต้องแย่งกันเชิญผมไปเป็นศาสตราจารย์ ไปบรรยายที่สถาบันของพวกเขาเอง…”

เฉินนั่วพูดถึงตรงนี้ ก็สงบจิตใจที่กำลังตื่นเต้นลงเล็กน้อย

“จำได้ว่าตอนสอบสัมภาษณ์รอบที่สองของการแข่งขันสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ อาจารย์ฉู่ ฉู่ซิวถง เคยถามถึงความฝันของผม ผมตอบไปว่าความฝันของผมคือดวงดาวและท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ต่อให้ผมไปไม่ถึง ผมก็หวังว่าจะใช้วิชาความรู้ที่ตัวเองมีช่วยเติมเต็มความฝันนั้นทีละก้าว”

“ผมจะอยู่พัฒนาประเทศตลอดไป นี่คือคำสัญญาของผม เฉินนั่ว พี่น้องร่วมชาติทุกท่านสามารถช่วยเป็นพยานและตรวจสอบได้ครับ!”

“สุดท้ายนี้ ผมอยากจะบอกว่า พี่น้องร่วมชาติทั้งหลาย โปรดให้เวลากับประเทศเราในการเปลี่ยนแปลงบ้าง ผมเชื่อว่าในอนาคตอันใกล้นี้ เราจะสามารถสร้างวันพรุ่งนี้ที่สดใสให้กับวงการวิชาการได้อย่างแน่นอนครับ”

เมื่อเฉินนั่วพูดจบ ทั่วทั้งห้องบรรยายก็เงียบกริบไปสองสามวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงปรบมือดังสนั่น

เหล่าศาสตราจารย์ล้วนเป็นคนที่ก้าวผ่านยุคเจ็ดสิบและแปดสิบมา ได้เห็นการพัฒนาทางเทคโนโลยีและการเติบโตของอำนาจประเทศชาติ พวกเขารู้ดีว่าหากประเทศไม่เข้มแข็ง ก็มีแต่จะถูกรังแก ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะอยู่ต่อ

พวกนักข่าวต่างเดินออกไปด้วยความครุ่นคิด อู๋หยวนหมิงพาเหล่าศาสตราจารย์ไปประชุมต่อเพื่อหารือเรื่องการประชาสัมพันธ์

บริษัทสื่อหลายแห่งได้รับโทรศัพท์พร้อมๆ กัน สั่งห้ามไม่ให้ตัดต่อวิดีโอเด็ดขาด ให้นำไฟล์ต้นฉบับขึ้นสู่โลกออนไลน์แบบครบถ้วนสมบูรณ์

ในฐานะบริษัทสื่อ ความสามารถในการจับกระแสและดมกลิ่นข่าวสารย่อมเฉียบไวเป็นพิเศษ แม้เบื้องบนจะสั่งการมาเพียงข้อเดียว แต่ความหมายแฝงนั้นชัดเจนมาก นั่นคืออย่าคิดจะเกาะกระแสสร้างเรื่อง

เมื่อมองดูต้นฉบับข่าวที่เตรียมกันมาค่อนคืน แต่กลับไม่มีโอกาสได้นำมาใช้เลยสักนิด บรรดานักข่าวต่างรู้สึกหดหู่ใจเป็นที่สุด

‘ฝ่าฟันอุปสรรคมาสิบเก้าปี ครั้นกลายร่างเป็นมังกร กลับยอมกบดานอยู่ใต้หุบเหวลึก…’

‘เด็กหนุ่มอัจฉริยะ ปฏิเสธไมตรีจากมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับโลก แต่กลับเลือกที่จะอยู่ในประเทศ เบื้องหลังนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่’

‘เด็กหนุ่มผู้ก้าวออกมาจากชนบท ยอมเดินทางไกลเพื่อไล่ตามความฝัน’

‘ความน่าเวทนาของวงการวิชาการหัวเซี่ย เด็กหนุ่มอัจฉริยะเลือกไปศึกษาต่อต่างประเทศอีกครั้ง การทรยศเริ่มต้นขึ้น ณ ที่แห่งนี้’

‘ผม เฉินนั่ว เลือกต่างประเทศ นั่นคือจุดเริ่มต้นแห่งความฝันของเรา!’

…

แม้จะหดหู่แค่ไหนแต่งานก็ยังต้องทำ แถมยังต้องทำออกมาให้ดีอีกด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้โดนเรียกไปตักเตือนแน่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา วิดีโอก็ถูกอัปโหลดขึ้น และบทความข่าวต่างๆ ก็ทยอยเผยแพร่ออกมา จากนั้นก็ถูกบริษัทสื่อยักษ์ใหญ่ช่วยกันดันขึ้นสู่อันดับหนึ่งอย่างลับๆ

ชาวเน็ตที่ได้รับชมวิดีโอต่างพากันคอมเมนต์ชื่นชมจนเต็มหน้าจอ

“มหาวิทยาลัยหัวชิงก็ถือว่าใช้ได้เหมือนกันเหรอ ถ้าสอบติดมหาวิทยาลัยจิง ชีวิตฉันคงพังทลายไปแล้วสิเนี่ย…”

“เด็กมหาวิทยาลัยจิงอย่างผมขอค้านครับ”

“พี่นั่วสายโหด พูดน้อยแต่ต่อยหนักจริง”

“ไม่รู้ว่านี่เป็นการสร้างภาพ หรือว่าตั้งใจจะอยู่ต่อจริงๆ กันแน่ กลัวว่าต่อไปจะทนรับสิ่งล่อตาล่อใจไม่ไหวล่ะสิ”

“บัดซบ แกล้งทำเป็นคนดีทำไมวะ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เขาเป็นตัวแทนของวงการวิชาการหัวเซี่ยได้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“นั่นสิ นี่มันจงใจตบหน้าพวกเราชัดๆ เขาเป็นคนรักชาติ แล้วพวกเราเป็นตัวอะไรล่ะ”

นักศึกษาบางคนที่กำลังเตรียมตัวจะไปเรียนต่อต่างประเทศต่างรู้สึกโกรธแค้น เพราะหลังจากที่เฉินนั่วทำแบบนี้ การที่พวกเขาจะเดินทางไปต่างประเทศย่อมต้องถูกผู้คนตั้งข้อสงสัยอย่างแน่นอน

“เหอะๆ ยังเด็กเกินไปจริงๆ!”

“หวังว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าเขายังจะพูดแบบนี้ได้อยู่นะ ฉันจะเซฟวิดีโอนี้เก็บไว้ ถึงตอนนั้นจะได้เอามาตบหน้าเขาแรงๆ!”

“พลาดโอกาสครั้งนี้ไป ช่องว่างระหว่างเขากับพวกเราก็มีแต่จะยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ หวังว่าเขาจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองนะ”

เหล่านักศึกษาที่ไปอยู่ต่างประเทศแล้วต่างก็พากันคาดเดาไปในทางร้าย

ทว่าทางฝั่งบัญชีทวิตเตอร์ของภาควิชาคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน กลับโพสต์ข้อความสั้นๆ ที่ชวนให้ขบคิดประโยคหนึ่งว่า “we hope that day will come soon.”

ทุกคนต่างรู้ดีว่า นี่คือการตอบรับคำพูดของเฉินนั่ว พวกเขาเชื่อมั่นว่าในอนาคตเฉินนั่วจะสามารถก้าวไปได้ไกลยิ่งกว่านี้ในแวดวงคณิตศาสตร์

ในฐานะตัวเอกของคลิปวิดีโอ เฉินนั่วเดินขึ้นไปยังดาดฟ้าของอาคารห้องสมุดเพียงลำพัง หาที่นั่งลงเงียบๆ แล้วเริ่มครุ่นคิดถึงเส้นทางข้างหน้า

หลังจากที่พูดจบเมื่อครู่ เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า แท้จริงแล้วในจิตใต้สำนึกของเขานั้นรักประเทศที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขามาอย่างลึกซึ้งเพียงใด เขาจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อประเทศชาติอันเป็นที่รักนี้ให้ได้

เหตุการณ์ที่กลุ่มศัตรูโจมตีระบบเว็บไซต์จองตั๋วของหัวเซี่ยเมื่อวานนี้ทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะเขามีระบบ หัวเซี่ยคงต้องสูญเสียอย่างมหาศาลและกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งโลกไปแล้ว

หากล้าหลังก็ย่อมต้องถูกรังแก นี่คือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

บางทีการที่ระบบเลือกเขา ก็เพื่อให้เขาช่วยทำให้ประเทศชาติแข็งแกร่งขึ้น

ด้วยความช่วยเหลือจากระบบ ไม่ว่าเขาจะก้าวเข้าสู่วงการไหน ย่อมสามารถพัฒนาไปได้อย่างก้าวกระโดดแน่นอน แต่ว่า…ควรจะเริ่มจากวงการไหนก่อนดีล่ะ

เครื่องพิมพ์หินชิปเซต ชิปประมวลผล เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชัน ยานสำรวจดาวอังคาร เครื่องยนต์การบิน กระสวยอวกาศ

ตลับลูกปืนเกรดพรีเมียม หุ่นยนต์อุตสาหกรรม คาร์บอนไฟเบอร์ เทคโนโลยีเฮลิคอปเตอร์ ระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์และสมาร์ตโฟน…

พอลองคิดดูคร่าวๆ ก็มีเทคโนโลยีตั้งมากมายขนาดนี้ที่ถูกต่างชาติบีบไข่กุมชะตากรรมไว้ ทำเอาเฉินนั่วถึงกับรู้สึกหนักใจจนขนลุกชัน

และเมื่อลองใคร่ครวญดูให้ดีอีกที เฉินนั่วก็แทบจะสติแตก

ด้วยสกิลที่มีอยู่ในตอนนี้ นอกจากระบบปฏิบัติการที่พอจะลงมือทำได้ทันทีแล้ว อย่างอื่นล้วนยังห่างไกลอีกเป็นโยชน์!

นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย เพิ่งจะลั่นวาจาเรื่องดวงดาวและท้องทะเลไปหยกๆ หันหลังกลับมาก็โดนความจริงตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้แล้วเหรอ