บทที่ 67 การเจรจากับเสิ่นหนาน

"เวรเอ๊ย นี่กะจะบีบให้ฉันกลายเป็นเด็กหัวกะทิสารพัดนึกเลยใช่ไหมเนี่ย!"

บนดาดฟ้าอาคารห้องสมุดมหาวิทยาลัยหัวชิง เฉินนั่วสบถพึมพำ สีหน้ากัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด

หลังจากนั่งคิดนอนคิดอยู่ชั่วโมงกว่า เขาก็พบว่านอกจากฟิสิกส์กับการเขียนโปรแกรมที่พอจะช่วยยกระดับความแข็งแกร่งของประเทศได้แล้ว สกิลด้านอื่นดูท่าจะกลายเป็นของไร้ประโยชน์เสียหมด

เครื่องพิมพ์หินสำหรับผลิตชิปน่ะเหรอ ทางฝั่งโน้นเคยพูดโต้งๆ ไว้เลยว่า ต่อให้เอาพิมพ์เขียวมาประเคนให้ เราก็สร้างไม่ได้อยู่ดี เพราะเราไม่มีทั้งระบบแสงเอกซ์ตรีมอัลตราไวโอเลตและไม่มีเทคโนโลยีความแม่นยำเชิงกลระดับสูงสุด

เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้งั้นเหรอ เรื่องนี้จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ฟิวชันกับฟิชชันเราเชี่ยวชาญแล้ว สภาพแวดล้อมที่อุณหภูมิและความดันสูงก็สร้างไม่ยาก แต่จุดที่ยากจนเลือดตากระเด็นคือกักเก็บและควบคุมพลังงานต่างหาก

หากทำวิจัยเรื่องนี้สำเร็จเมื่อไหร่ ระดับอารยธรรมของโลกใบนี้คงก้าวกระโดดขึ้นไปอีกครึ่งขั้น

…

แต่สำหรับงานวิจัยสองชิ้นนี้ ต่อให้ประเทศเราพัฒนาได้สำเร็จจริง ด้วยท่าทีของขั้วอำนาจฝ่ายตรงข้ามที่มีต่อประเทศเรา พวกนั้นย่อมต้องงัดกำลังทหารมาขัดขวางแน่นอน

ดังนั้นก่อนจะเริ่มงานวิจัยพวกนี้ได้ อย่างแรกสุดต้องทำให้ระบบการป้องกันประเทศแข็งแกร่งขึ้นมาก่อน ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีปัญญาปกป้องเอาไว้ได้

และเทคโนโลยีทั้งหลายที่เขาเพิ่งนึกถึง ซึ่งกำลังโดนขั้วอำนาจต่างชาติบีบคออยู่นั้น ทั้งหมดล้วนติดคอขวดอยู่ที่เรื่อง ‘วัสดุศาสตร์’ โดยไม่มีข้อยกเว้น

แล้วการวิจัยวัสดุระดับไฮเอนด์แต่ละชิ้น ต้องอาศัยการคำนวณและการทดลองจำลองที่กินเวลาเป็นปีๆ ต้องผลาญทั้งกำลังคนและทรัพยากรมหาศาล แถมยังไม่แน่ว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ต้องการหรือเปล่า

เพราะฉะนั้น สรุปแล้วท้ายที่สุดก็ต้องเริ่มจากจัดการเรื่องคอมพิวเตอร์ให้เรียบร้อยก่อนอยู่ดี หากวิจัยคอมพิวเตอร์ควอนตัมหรือคอมพิวเตอร์อัจฉริยะออกมาได้ เมื่อพลังการประมวลผลสูงขึ้น ระยะเวลาในการวิจัยย่อมร่นสั้นลงไปเองโดยปริยาย

วนไปวนมา สุดท้ายก็วกกลับมาที่คณิตศาสตร์กับคอมพิวเตอร์อยู่ดี เฉินนั่วชักเริ่มสงสัยแล้วว่าระบบคำนวณจุดนี้เอาไว้ล่วงหน้าหรือเปล่า ถึงได้โยนสองสกิลนี้มาให้เขาก่อนเพื่อน

แวบหนึ่งในหัว เขาถึงกับคิดอยากจะไปวิ่งส่งอาหารเต็มเวลา ส่งมันไปสักสามถึงห้าปี ใช้ระบบเช็กอินอัปสกิลทุกสาขาวิชาให้เต็มหลอด แล้วค่อยกลับมาลุยงานวิจัย

ถึงเวลานั้นพอแก้ปัญหาเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันสำเร็จ เรื่องเครื่องพิมพ์หินหรือยานสำรวจดาวอังคารอะไรนั่น ประเทศคู่แข่งคงแย่งกันเอามาประเคนให้ อ้อนวอนขอร้องให้เรารับไว้ ถ้าเราไม่เอาก็คงลงไปนั่งร้องไห้งอแงให้ดูแหงๆ

ทว่า ผลลัพธ์ของการทำแบบนั้นก็คือ เขายังไม่ทันได้เริ่มทำวิจัย ก็คงถูกคนอื่นจับไป ‘วิจัยทางวิทยาศาสตร์’ เสียก่อน ดีไม่ดีอาจโดนผ่าร่างชำแหละแยกชิ้นส่วนด้วยซ้ำ

จากนั้นรายการโทรทัศน์ก็คงจะพาดหัวว่า 【เปิดโลกวิทยาศาสตร์เปิดใจคุณ กำเนิดสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่…】

ครืด…

โทรศัพท์สั่นขัดจังหวะมโนเพ้อเจ้อของเฉินนั่ว

สายโทรเข้าแบบเข้ารหัส?

เฉินนั่วมองแถวดอกจันยาวเหยียดด้วยความสงสัย แต่ชะงักไปแค่อึดใจเดียวก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร

"ผอ.เสิ่น มีคำสั่งอะไรครับ"

เฉินนั่วเปิดฉากตรงประเด็น

ในบรรดาคนที่เขารู้จัก นอกจากเสิ่นหนานจากส่วนที่ห้าของเอ็นเอสเอแล้ว ก็ไม่มีใครที่มีระดับความปลอดภัยขั้นนี้อีก

"นักศึกษาเฉินนั่ว คิดดูดีแล้วหรือยัง"

เสิ่นหนานเองก็ตรงไปตรงมาไม่แพ้กัน

"ผมบอกตรงๆ นะ ผอ.เสิ่น คุณก็เห็นสถานการณ์ของผมแล้วนี่ ตอนนี้ผมยุ่งจนหัวหมุนเป็นลูกข่าง จะเอาเวลาที่ไหนไปตามหาพวกนั้นกัน"

เฉินนั่วเองก็ปวดหัว ยุ่งจนกระทั่งไม่มีเวลาไปวิ่งส่งอาหารเพื่อฟาร์มสกิลเลยด้วยซ้ำ

พอนึกถึงตรงนี้ขึ้นมา เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองสูญเงินไปหลายร้อยล้าน

"เฉินนั่ว ไม่ใช่ว่าผมอยากเร่งหรอกนะ แต่มันชักช้าไม่ได้จริงๆ เรื่องเมื่อวานเธอก็เห็นแล้ว ถ้าหากช่วงตรุษจีนพวกนั้นลงมือแบบนี้อีกรอบ ผลลัพธ์ที่จะตามมามันจะ…"

เฉินนั่วถึงกับสะท้านเยือก ความผูกพันกับเทศกาลปีใหม่ของคนหัวเซี่ยนั้นฝังลึกถึงกระดูกดำ

ทุกช่วงตรุษจีนจะมีคนเดินทางสัญจรไปมาหลายพันล้านครั้ง แถมยังเป็นช่วงหน้าหนาว ถ้าหากระบบล่มจนคนมารวมตัวแออัดเหมือนเมื่อวานอีก มีหวังทุกอย่างได้พังพินาศย่อยยับแน่

คิดได้ถึงตรงนี้ หัวใจของเฉินนั่วก็พลันกระตุกวูบ ในเมื่อเขาก็กะจะลุยงานด้านคอมพิวเตอร์อยู่แล้ว แต่ลำพังตัวคนเดียวคงเอาไม่อยู่แน่

การจะไปดึงยอดฝีมือในระบบราชการมาร่วมงาน ในระยะเวลาสั้นๆ คงเป็นไปไม่ได้ สู้ดึงยอดฝีมืออย่างสี่มหาเทพยุคโบราณพวกนั้นเข้ามาร่วมวงด้วยเลยจะดีกว่า

ในวงการเครือข่ายมีคำกล่าวอยู่ว่า หากไม่รู้แจ้งเรื่องการรุก จะเข้าใจเรื่องการรับได้อย่างไร

สี่มหาเทพยุคโบราณล้วนเป็นบุคคลที่เคยก่อพายุโลหิตในโลกไซเบอร์มาแล้ว เรื่องฝีมือการโจมตีคงไม่ต้องพูดถึง ส่วนฝีมือการตั้งรับก็คงจะยิ่งเหนือชั้นกว่า ไม่อย่างนั้นคงโดนเอ็นเอสเอลากตัวเข้าคุกไปตั้งนานแล้ว

"ผอ.เสิ่น เรื่องนี้ผมต้องคุยกับคุณต่อหน้า คุณส่งคนมารับผมหน่อย ผมจะรออยู่ที่ประตูใหญ่ของมหาวิทยาลัยหัวชิง!"

ระหว่างที่ยืนรอ เฉินนั่วก็กดเช็กอินไปทีหนึ่ง ผลปรากฏว่าได้ความว่างเปล่ากลับมาตามคาด

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินนั่วก็มาปรากฏตัวที่กองบัญชาการเอ็นเอสเออีกครั้ง ทว่าหนนี้เป็นชั้นบนสุดของตึก

ยากจะจินตนาการจริงๆ ว่าบนชั้นบนสุดของหน่วยงานที่พร้อมชักดาบประหัตประหารตลอดเวลาแห่งนี้ จะมีมุมพักผ่อนที่ดูคล้ายกับบาร์น้ำชาซ่อนอยู่ด้วย

"ว่ามาสิ"

เสิ่นหนานถือแก้วชานมดูดกินอย่างเอร็ดอร่อย ทำเอาเฉินนั่วเห็นแล้วถึงกับเบะปาก

"ผอ.เสิ่น ผมมีสองเรื่อง เรื่องแรก คุณจะรับประกันกับผมได้ยังไงว่าคุณไม่ได้กำลังใช้ผมเป็นเหยื่อล่อจับปลา"

เฉินนั่วจ้องเขม็งไปที่เสิ่นหนาน แววตาคมกริบราวกับเสือดาวที่กำลังเล็งเหยื่อ

"แล้วเรื่องที่สองล่ะ"

"ถ้าเรื่องแรกคุณยังรับประกันให้ผมไม่ได้ เรื่องที่สองพูดไปก็ไร้ประโยชน์"

สายตาของเสิ่นหนานพลันแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมในพริบตา ดุจดังพญาอินทรีที่กำลังจ้องจับเหยื่อ บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีแห่งแรงกดดันอันไร้ที่มาออกมาอย่างมหาศาล

จู่ๆ เฉินนั่วก็มีความคิดประหลาดแวบเข้ามาในหัว หรือว่านี่จะเป็นสิ่งที่พวกยอดฝีมือเขาเรียกกันว่า ‘จิตสังหาร’ กันนะ!

ผ่านไปสองสามอึดใจ เสิ่นหนานจึงเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า "เรื่องแรก เราสามารถออกหนังสือรับรองให้ได้ เทียบเท่ากับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษภายนอกของเอ็นเอสเอ ถ้าสี่มหาเทพยุคโบราณยอมช่วยพวกเราพัฒนาระบบป้องกันให้สมบูรณ์ ถือว่าความชอบหักล้างความผิด เรื่องราวในอดีตทั้งหมดจะไม่เอาความอีก"

"ตกลง! หลังจากงานสำเร็จ ค่าตอบแทนคนละสิบล้าน ระหว่างที่ร่วมพัฒนาให้เงินเดือนเดือนละหนึ่งแสน! ไม่เกินไปใช่ไหมครับ"

"ไม่เกินไปเลย!" เสิ่นหนานยิ้มร่า จ่ายไม่กี่สิบล้านเพื่อจ้างแฮกเกอร์ระดับท็อปมาช่วยงาน มีแต่ได้กับได้ชัดๆ

"ทีนี้ก็พูดเรื่องที่สองมาได้แล้ว!"

"คุยง่ายดีนี่!" เฉินนั่วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ "เรื่องที่สอง ระบบป้องกันนี้ผมจะเป็นหัวหน้าทีมคุมการพัฒนาเอง ทางเอ็นเอสเอห้ามเข้ามาก้าวก่าย แต่ผมรับปากว่าจะส่งมอบงานให้พวกคุณก่อนสิ้นปีแน่นอน!"

"เป็นไปไม่ได้!"

เสิ่นหนานเอ่ยขัดขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงเจือความไม่พอใจขึ้นมาทันที

"เฉินนั่ว เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา เธอรู้ไหมว่าถ้าหากทำไม่สำเร็จ มันจะสร้างความเสียหายให้ประเทศชาติมหาศาลขนาดไหน ความเสี่ยงตรงนี้มันสูงเกินไป"

"แล้วพวกคุณยังมีทางเลือกอื่นอยู่อีกเหรอครับ แทนที่จะมัวมานั่งถ่วงเวลาทำงานชุ่ยๆ ไปวันๆ สู้เอามาให้ผมลองดูไม่ดีกว่าเหรอ"

"ก็นะ คุณไม่ต้องรีบตอบผมตอนนี้ก็ได้ คุณกลับไปปรึกษากับบอสใหญ่ของพวกคุณดูก่อนสิครับ"

แววตาของเสิ่นหนานพลันชะงักนิ่ง มุมปากผุดรอยยิ้มขมขื่นขึ้นมาจางๆ

เอ็นเอสเอขาดคนหรือเปล่า บุคลากรทางเทคนิคระดับล่าง ระดับกลาง ระดับสูงน่ะ อยากได้เท่าไหร่ก็มีให้เท่านั้น แต่บุคลากรระดับแถวหน้าสุดยอดจริงๆ น่ะ ขาดแคลนอย่างหนักเลยต่างหาก ระดับอย่างสี่มหาเทพยุคโบราณนี่อย่าว่าแต่มีเลย ต่อให้พูดออกไปก็คงไม่มีใครอยากจะเชื่อ

สาเหตุทุกคนก็รู้แก่ใจดี มันหนีไม่พ้นเรื่องผลประโยชน์กับความอิสระ

พวกยอดฝีมือระดับท็อป ถ้าไปอยู่กับบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเทนเซนต์ หัวเว่ย หรืออาลี เงินเดือนเริ่มต้นก็ปาเข้าไปปีละสิบล้านขึ้นไปแล้ว มีทั้งหน้ามีตาทั้งสถานะทางสังคม แถมยังมีอิสระเต็มที่

แต่พอเข้ามาอยู่ในเอ็นเอสเอ ตัดเรื่องผลตอบแทนทิ้งไปได้เลย สิ่งแรกที่หายไปคืออิสรภาพ ซ้ำยังเปิดเผยตัวตนไม่ได้อีก ทำตัวไม่ต่างจากสายลับใต้ดิน เว้นเสียแต่คนคนนั้นจะมีอุดมการณ์อันแรงกล้าจริงๆ เท่านั้น

ความยากของการพัฒนาระบบ มันอยู่ที่การวางโครงสร้าง ถ้าวางโครงสร้างได้ดี จัดการตรรกะระดับล่างให้ลงตัว ที่เหลือก็แค่เขียนโค้ดเติมเต็มเข้าไป และสิ่งที่เอ็นเอสเอกำลังขาดแคลนอย่างยิ่งยวด ก็คือคนระดับยอดฝีมือที่จะมาทำหน้าที่นี้นี่แหละ

จุดบกพร่องข้อนี้ เสิ่นหนานรู้ และเฉินนั่วก็รู้เช่นกัน

นี่แหละคือไพ่ตายของเฉินนั่ว

"เฉินนั่ว ข้อเรียกร้องของเธอมันยากเกินไปจริงๆ ต่อให้ฉันกลับไปคุยกับบอสใหญ่ โอกาสที่จะอนุมัติก็แทบจะเป็นศูนย์ เรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับผลประโยชน์กว้างขวางเกินไป เธอเองก็น่าจะเข้าใจ!"

เฉินนั่วไม่ตอบอะไร เขายกชานมขึ้นมาดูดหนึ่งอึก ก่อนจะเอ่ยชม "อืม ไข่มุกนุ่มหนึบกำลังดี เคี้ยวเพลินใช้ได้เลยแฮะ!"