บทที่ 69 ทุกอย่างพร้อมสรรพ ขาดเพียงลมบูรพา

"มีออร์เดอร์ใหม่เข้ามา กรุณารับงานให้ทันเวลา!"

เฉินนั่วที่กำลังนั่งคุยเล่นสัพเพเหระอยู่กับก๊วนไรเดอร์ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา

"พวกพี่ ลุยงานก่อนนะ ไว้คุยกัน!"

พูดจบเขาก็บิดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าพุ่งออกไปทันที

พวกไรเดอร์มองตามอย่างแปลกใจ วิ่งส่งอาหารแค่นี้ทำไมมันถึงดูแฮปปี้เบอร์นั้นวะ?

เมื่อเห็นเฉินนั่วขี่ไปไกลแล้ว ไรเดอร์คนหนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "หรือพวกเราจะลองไปซื้อหนังสือมาอ่านบ้าง เผื่อจะได้กลายเป็นเด็กหัวกะทิแบบเฉินนั่วไวๆ?"

สิ้นเสียง ไรเดอร์คนอื่นๆ ในละแวกนั้นต่างหันมามองเขาด้วยสายตาพิลึกพิลั่น

"เขายังเป็นเด็กหัวกะทิได้เลย พวกเราที่เป็นไรเดอร์เหมือนกัน ก็น่าจะได้ไม่ใช่เหรอวะ!"

พอโดนคนกลุ่มใหญ่จ้องเขม็งเข้าแบบนี้ ไรเดอร์คนนั้นก็เริ่มพูดเสียงอ่อยลงอย่างเห็นได้ชัด

"พี่จ้าว พี่เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? เฉินนั่วเขาเป็นเด็กหัวกะทิอยู่ก่อนแล้ว ถึงค่อยมาวิ่งส่งอาหารทีหลังนะเว้ย เขาแค่วิ่งพาร์ตไทม์หาประสบการณ์ชีวิต มันจะเหมือนกันได้ยังไง?"

"นั่นดิวะ ให้ตายเถอะ ถ้ากูอ่านหนังสือเข้าหัว กูจะมาลำบากวิ่งส่งอาหารอยู่นี่เหรอ?"

"อ่านหนังสือเรอะ? ชาตินี้ไม่มีทางซะหรอก อ่านนิยายยังพอไหว ล่าสุดกูเพิ่งอ่านเรื่อง 'ผม ไรเดอร์ส่งอาหาร เช็กอินครบสามปีก็ไร้เทียมทาน' มันส์จัดเลย พวกมึงสนใจลองอ่านดูไหม?"

"เออ กูอ่านแล้ว โคตรมันส์เลย อยากถามคนเขียนฉิบหายว่าต้องวิ่งส่งอาหารแบบไหนวะถึงจะได้ระบบมาครอบครองบ้าง!"

แล้วก๊วนไรเดอร์ก็พากันแซวเล่นตลกโปกฮากันต่อไป

"ส่งอาหาร ฟาร์มสกิล วะฮะฮ่า…"

เฉินนั่วขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคู่ใจลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยรอบมหาวิทยาลัยหัวชิง พลางพึมพำในลำคออย่างอารมณ์ดี

"ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสกิลช่างเชื่อมระดับปรมาจารย์!"

หน้าอู่ซ่อมรถแห่งหนึ่ง เสียงแจ้งเตือนของระบบพลันดังขึ้น ทำเอาเฉินนั่วถึงกับยืนอึ้ง

สายงานช่างฝีมือก่อนการปฏิรูปเคยใช้ระบบช่างแปดระดับ พอปฏิรูปแล้วถึงแบ่งเป็นช่างระดับต้น ช่างระดับกลาง ช่างระดับสูง นายช่าง และนายช่างชั้นสูง

แล้วไอ้ระดับปรมาจารย์นี่มันยังไงกันแน่? สูงกว่านายช่างชั้นสูงไปอีกขั้นเหรอ?

ไม่ทันที่เฉินนั่วจะได้คิดต่อ ความรู้อันซับซ้อนเกี่ยวกับการเชื่อมโลหะจำนวนมหาศาลก็ไหลบ่าเข้าสู่สมอง ไม่ว่าจะเป็นการเชื่อมอาร์กโลหะด้วยมือ การเชื่อมซีโอทู การเชื่อมอาร์กใต้ฟลักซ์ การเชื่อมพัลส์มิก ไปจนถึงการเชื่อมมิก มีครบถ้วนสมบูรณ์

กรรมวิธีการเชื่อมแต่ละแบบ รายละเอียด และข้อควรระวังต่างๆ ล้วนถูกจารึกไว้ในความทรงจำอย่างแม่นยำ

ตอนนี้ถ้าจะให้เขาเดินแนวเชื่อมเกล็ดปลาเนียนๆ ก็กลายเป็นเรื่องขี้ผงไปแล้ว

เฉินนั่วแอบพูดไม่ออก สกิลนี้มันเทพจริงอยู่หรอก แต่ตอนนี้ยังไม่มีที่ให้ใช้เลยนี่หว่า

เขากวาดสายตามองอู่ซ่อมรถตรงหน้า แล้วจึงบิดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าออกไป

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง เฉินนั่วก็มายืนเหม่ออยู่หน้าอู่ซ่อมรถเดิมอีกรอบ

คราวนี้เช็กอินได้สกิลช่างกลึงระดับปรมาจารย์

ช่างกลึงนี่เจ๋งกว่าช่างเชื่อมเยอะ ช่างกลึงระดับปรมาจารย์นี่ฝีมือถึงขั้นขึ้นรูปเรือบรรทุกเครื่องบินหรือเรือดำน้ำได้ด้วยมือเปล่า เทียบเท่ากับเครื่องกลึงเคลื่อนที่ในร่างมนุษย์ชัดๆ

ผ่านไปอีกสองชั่วโมง เฉินนั่วก็วนกลับมาโผล่ที่หน้าประตูอู่ซ่อมรถแห่งนั้นอีกครั้ง

เมื่อเห็นคนงานที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงาน เฉินนั่วก็ยอมใจจริงๆ บ่ายวันเดียวต้องมาส่งอาหารให้อู่แห่งนี้ถึงสามรอบ ดวงจะสมพงษ์อะไรเบอร์นั้น

คราวนี้เขาได้รับสกิลซ่อมบำรุงรถยนต์ระดับปรมาจารย์

ไม่ได้โม้เลย ตอนนี้ต่อให้รื้อรถทั้งคันด้วยมือเปล่ายังทำได้สบายๆ

ยิ่งบวกกับสกิลช่างเชื่อมและช่างกลึงก่อนหน้านี้ ขอแค่มีวัตถุดิบพอและไม่จำกัดเวลา เขาสามารถประกอบรถยนต์ขึ้นมาด้วยมือเปล่าได้ทั้งคันเลยด้วยซ้ำ

"หมายความว่าไงเนี่ย? คิดจะให้ฉันเปลี่ยนสายไปต่อรถยนต์ขายหรือไง?"

พอคิดถึงตรงนี้ ตาของเฉินนั่วก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ดูท่าจะมีแววแฮะ

ช่วงนี้ข่าวเรื่องระบบเบรกของเทสลาขัดข้องกำลังเป็นประเด็นร้อนอยู่พอดี ตนน่าจะอาศัยจังหวะนี้พัฒนาระบบการขับขี่อัจฉริยะขึ้นมาบ้างดีไหมนะ?

ในเมื่อมีสกิลซ่อมบำรุงรถยนต์ระดับปรมาจารย์ โครงสร้างรถยนต์ทุกชิ้นตนก็รู้ลึกจนทะลุปรุโปร่ง แถมตอนนี้ยังต้องมาลุยสายงานคอมพิวเตอร์อีก ถ้าสร้างระบบอัจฉริยะขึ้นมาสักตัวเพื่อบดขยี้เทสลาให้จมดินเลยล่ะ?

แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้าไปมา ภารกิจหลักตอนนี้คือการทำระบบป้องกันของเอ็นเอสเอให้เสร็จ ต่อให้จะพัฒนาระบบอัจฉริยะจริง ก็ต้องรอให้ระบบป้องกันของเอ็นเอสเอเสร็จสิ้นไปก่อนค่อยว่ากัน

เรื่องอีกสามสี่เดือนข้างหน้า ตัวแปรมันเยอะเกินไป ตอนนี้มานั่งเพ้อเจ้อไปก็ไม่มีประโยชน์

หลังจากบ่นพึมพำกับตัวเองเสร็จ เฉินนั่วก็เดินหน้าภารกิจส่งอาหารฟาร์มสกิลต่อไป

ทว่าดวงของเขาดูเหมือนจะหมดลงแล้ว จนกระทั่งถึงเวลาสามทุ่ม ส่งอาหารไปเกือบสี่สิบออร์เดอร์ ก็ไม่ได้รับสกิลอะไรเพิ่มมาอีกเลย

ตลอดสามวันต่อมา ช่วงเช้าเฉินนั่วจะไปนั่งค้นคว้าข้อสันนิษฐานความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดที่ห้องสมุด ส่วนช่วงบ่ายก็ออกไปวิ่งส่งอาหาร

และในเช้าวันสุดท้ายของช่วงวันหยุดยาววันชาติ เฉินนั่วก็ได้รับโทรศัพท์จากเสิ่นหนาน

ห่างจากมหาวิทยาลัยหัวชิงไปราวสิบกว่านาที ภายในอาคารพาณิชย์ห้าชั้นหน้าตาแสนธรรมดาซึ่งมีพื้นที่ราวสองร้อยกว่าตารางเมตร เฉินนั่วก็ได้พบกับเสิ่นหนาน

"เป็นไง ที่นี่ใช้ได้ไหม!"

"ยอดเยี่ยมเลยครับ ถูกใจผมสุดๆ"

เฉินนั่วเดินสำรวจรอบตึกตั้งแต่ชั้นบนยันชั้นล่าง การตกแต่งดูเรียบง่ายแต่ภูมิฐาน อุปกรณ์สำนักงานทุกอย่างมีให้พร้อมสรรพ

ชั้นหนึ่งเป็นห้องอาหาร ชั้นสองเป็นโซนอุปกรณ์ ชั้นสามเป็นพื้นที่สำนักงาน ชั้นสี่แบ่งครึ่งหนึ่งเป็นห้องประชุม ส่วนอีกครึ่งเป็นห้องทำงานของเฉินนั่วและสี่มหาเทพยุคโบราณ ชั้นห้าเป็นห้องพัก ส่วนดาดฟ้าถูกดัดแปลงให้เป็นพื้นที่พักผ่อนแบบกึ่งเปิดโล่งที่ค่อนข้างมิดชิด

ที่ใส่ใจเป็นพิเศษคือห้องพักมีทั้งผ้าปูที่นอน ปลอกผ้านวม และของใช้ส่วนตัวจัดไว้ให้อย่างครบครัน สามารถหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันที

แม้ทำเลจะไม่ได้อยู่ย่านธุรกิจหรูหรา ทว่าได้เปรียบตรงที่เงียบสงบและอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย

ที่สำคัญที่สุดคือความมิดชิด พวกเขาต้องพัฒนาระบบ อีกทั้งยังมีแฮกเกอร์ระดับหัวกะทิอย่างสี่มหาเทพยุคโบราณอยู่ด้วย หากฝ่ายตรงข้ามล่วงรู้เข้า เผลอๆ อาจจะโดนยกพวกมาถล่มยกแผงเอาได้

"ผอ.เสิ่น คุณไปหาที่นี่มาจากไหนเนี่ย คงไม่ใช่ว่า…?"

เสิ่นหนานได้ยินคำพูดของเฉินนั่วแล้วมุมปากก็กระตุกทันที แม่งเอ๊ย เลือกใช้คำเป็นบ้างไหมวะเนี่ย?

"ด้วยสถานะอย่างพวกเราเอ็นเอสเอ ยังต้องใช้วิธีนอกลู่นอกทางพวกนั้นอีกหรือไง?"

"ใครจะไปรู้ล่ะครับ หน่วยงานพิเศษที่มีเส้นสายครอบจักรวาลอย่างพวกคุณ จะบดขยี้บริษัทพวกนี้ให้แหลกคามือมันก็แค่เรื่องในชั่วพริบตาไม่ใช่เหรอ ก็ใช่ว่าจะไม่เคยทำซะหน่อย"

เสิ่นหนานคร้านจะต่อปากต่อคำกับเฉินนั่ว เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายพูดความจริง

"เรื่องความปลอดภัยไม่ต้องห่วง แถวนี้จะมีกำลังตำรวจหนึ่งหมวดคอยประจำการอยู่ และรปภ.ที่จัดมาไว้ที่นี่ก็ล้วนเป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดทั้งนั้น!"

เฉินนั่วยิ้มรับคำพูดของเสิ่นหนาน จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้วางแผนอะไรไว้ ทำไมเขาจะไม่รู้?

บอกว่ามาคุ้มกัน แต่จริงๆ แล้วก็คือส่งคนมาจับตาดูพวกเขานั่นแหละ ทว่าเฉินนั่วก็ไม่ได้แย้งอะไร ถ้าเป็นตัวเขาเอง ก็คงทำหนักข้อยิ่งกว่านี้เหมือนกัน

"จะเริ่มงานได้เมื่อไหร่?"

"คำถามนี้ไม่ค่อยเป็นมืออาชีพเลยนะครับ จะเริ่มงานได้เมื่อไหร่ มันก็ขึ้นอยู่กับว่างบของพวกคุณจะเข้าเมื่อไหร่ต่างหากล่ะ"

"กวนประสาทจริงนะ!"

เสิ่นหนานถลึงตาใส่เฉินนั่ว แล้วยื่นซองเอกสารปึกหนึ่งให้

ข้างในมีทั้งใบอนุญาตประกอบธุรกิจ ใบรับรอง หนังสือมอบอำนาจ สัญญา และเอกสารจิปาถะอื่นๆ อีกสิบกว่าฉบับ รวมถึงบัตรธนาคารอีกหนึ่งใบ

"เฉินนั่ว เงินนี่เธอจะเอาไปใช้อะไรฉันไม่ก้าวก่าย แต่จำใส่หัวไว้ให้ดี ถ้าส่งมอบงานก่อนสิ้นปีไม่ได้ เธอก็เตรียมตัวทำงานงกๆ ให้พวกเราไปตลอดชีวิตได้เลย!"

"แล้วก็ ในนั้นมีเอกสารเกี่ยวกับความต้องการระบบและฮาร์ดแวร์ที่เราเตรียมไว้ให้ระบบอยู่ อ่านดูให้ละเอียดรอบคอบล่ะ อย่าทำอะไรแผลงๆ เชียว"

…

"เอาเถอะน่า ผู้พันเสิ่น ผมเข้าใจแล้ว ผมลงมือเอง คุณวางใจได้เลย!"

วางใจกับผีน่ะสิ!

เสิ่นหนานกลอกตาใส่ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

หลังจากเดินตรวจดูรอบตึกอีกเที่ยว เฉินนั่วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายออกไป จากนั้นจึงนั่งลงอ่านเอกสารในห้องทำงานของตัวเองอย่างเงียบๆ

ทุกอย่างพร้อมสรรพ ขาดก็เพียงลมบูรพา

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง รถตู้สภาพค่อนข้างทรุดโทรมคันหนึ่งก็แล่นมาจอดลงที่หน้าประตูทางเข้าตึก จากนั้นคนสี่คนก็ก้าวลงมาจากรถ