บทที่ 70 โค้ดเนมระบบ เสวียนอู่

“ไม่ต้องมองแล้ว ขึ้นมาเถอะ!”

เฉินนั่วตะโกนลงมาจากหน้าต่างชั้นบน ทั้งสี่คนสบตากันแวบหนึ่งแล้วก้าวเข้าไปโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขาไม่มีทางให้ถอยกลับอีกต่อไป

“เฉินนั่ว ทำไมถึงเป็นนายไปได้?”

“เชี่ย ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย?”

ทันทีที่เห็นหน้าเฉินนั่ว ทั้งสี่คนก็ตกตะลึงจนตาค้าง

ช่วงก่อนหน้านี้เฉินนั่วเพิ่งจะกวาดรวดเดียวสามรางวัลใหญ่จากการแข่งขันแบบจำลองคณิตศาสตร์ แถมยังสร้างสถิติกีฬาระดับโลกไปอีกสิบรายการ สำหรับยอดฝีมือบนโลกไซเบอร์อย่างพวกเขา การจะรู้จักเฉินนั่วนับว่าเป็นเรื่องปกติยิ่งกว่าปกติเสียอีก

แม้หลายวันก่อนเฉินนั่วจะบอกชื่อตัวเองไปแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่เคยคิดโยงไปถึงเฉินนั่วแห่งมหาวิทยาลัยหัวชิงคนนี้เลยสักนิด

คนที่จะติดต่อกับเอ็นเอสเอ ช่วยหาของอย่างใบรับรองความปลอดภัยทำนองนี้ให้พวกเขาได้ แถมยังรับโปรเจกต์ของเอ็นเอสเอมาทำ จะเป็นสิ่งที่นักศึกษาคนหนึ่งจัดการได้ยังไงกัน

“ทำไมถึงจะเป็นผมไม่ได้ล่ะ อย่างน้อยพวกเราก็เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมานะ!”

เฉินนั่วขี้เกียจจะอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเอ็นเอสเอให้ยืดยาว

“เลิกคุยเรื่องไร้สาระเถอะ นี่คือ ‘ใบรับรองความปลอดภัย’ ของพวกนาย เก็บไว้ให้ดีล่ะ หายไปไม่มีออกให้ใหม่นะ”

เปิดฉากมาเฉินนั่วก็มอบหลักประกันที่ทำให้ทั้งสี่คนวางใจได้มากที่สุดทันที

ทั้งสี่คนถือใบรับรองไว้ด้วยสีหน้าเปี่ยมอารมณ์อันซับซ้อน ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ

“อินทรี สิบปีแล้ว ในที่สุดฉันก็ได้ใช้ชีวิตอยู่ใต้แสงตะวันอย่างเปิดเผย ไม่ต้องคอยหวาดระแวงว่าจะโดนลากตัวไปตอนนอนหลับอีกต่อไปแล้ว”

“นั่นสิ สิบปีแล้ว หลายปีมานี้เวลาที่ได้อยู่ดูแลพ่อแม่รวมกันยังไม่ถึงเดือนเลย เพราะกลัวว่าจะพาเรื่องเดือดร้อนไปให้ ตอนนี้ในที่สุดฉันก็จะได้ทำหน้าที่ลูกกตัญญูกับเขาเสียที”

“สิบปี ผ่านไปเร็วจริงๆ”

“อิสระแล้วโว้ย!”

เฉินนั่วไม่ได้เอ่ยขัดช่วงเวลาแห่งความทรงจำของทั้งสี่คน

วัยหนุ่ม ใครบ้างไม่เคยเลือดร้อน ใครบ้างไม่เคยบันดาลโทสะจนขาดสติ?

เพียงแต่วัยรุ่นทำตามใจมันสะใจแค่ชั่วคราว แต่อิสรภาพกลับกลายเป็นความหวังลมๆ แล้งๆ มาจนถึงตอนนี้

ถ้าไม่มีเฉินนั่ว และถ้าไม่เลือกเส้นทางยอมรับการประนีประนอมจากทางการ ชาตินี้ทั้งชาติพวกเขาก็คงต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้เงามืดต่อไป

ผ่านไปสิบกว่านาที ทั้งสี่คนก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้

“นี่เป็นเอกสารการพัฒนาระบบ พวกนายลองดูก่อน!”

เฉินนั่วสื่อสารเรื่องงานหลักกับพวกเขาไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว ตอนนี้จึงประหยัดเวลาไม่ต้องมานั่งทำความเข้าใจซ้ำอีก

ทั้งสี่คนหยิบเอกสารความต้องการในการพัฒนากับสภาพแวดล้อมฮาร์ดแวร์ที่เสิ่นหนานให้มาเปิดดูช้าๆ

“เชี่ย เอ็นเอสเอมีเงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ลงทุนหนึ่งหมื่นล้านเนี่ยนะ?”

“นี่กะจะประกอบซูเปอร์คอมพิวเตอร์ขึ้นมาเครื่องหนึ่งเลยหรือไง? จะหรูหราเกินไปแล้วมั้ง?”

“บ้าไปแล้ว ตามแนวคิดนี้ วันที่ระบบสร้างเสร็จสมบูรณ์ ก็คือวันที่ไร้เทียมทานชัดๆ”

“จึ๊ๆ ฮาร์ดแวร์พวกนี้โดนใจฉันชะมัด! โคตรจะสุดยอดเลยว่ะ”

ทั้งสี่คนอุทานไปด้วยขณะที่สายตายังคงไล่อ่านเอกสาร

โดยเฉพาะส่วนของฮาร์ดแวร์ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของสั่งทำพิเศษ ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ พวกเขาเคยแค่ได้ยินชื่อ ไม่เคยเห็นของจริงเลยสักครั้ง

อย่าว่าแต่พวกเขาเลย ขนาดเฉินนั่วตอนที่เพิ่งเปิดดู ยังแอบคิดว่าเพราะการปรากฏตัวของเขาหรือเปล่า เอ็นเอสเอถึงได้ปรับแผนใหม่แล้วทุ่มสุดตัวกะเอาให้ตายกันไปข้างแบบนี้

“พวกนายดูนี่ต่อ นี่คือส่วนที่พวกเขาพัฒนาเสร็จไปแล้ว”

เฉินนั่วยื่นเอกสารอีกชุดส่งไปให้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อทั้งสี่คนอ่านจบ เฉินนั่วจึงเอ่ยถาม “เป็นยังไงบ้าง?”

ทั้งสี่คนหันมองหน้ากัน ก่อนที่อินทรีผู้มีอายุมากที่สุดจะพูดขึ้น “ถ้าตามคำอธิบายของส่วนที่ทำเสร็จแล้วพวกนี้ ให้ฉันลุยคนเดียวคงเจาะเข้าไปได้ยาก แต่ถ้าพวกเราสี่คนร่วมมือกัน อย่างมากที่สุดไม่เกินสามชั่วโมงก็พังระบบป้องกันได้”

เฉินนั่วพยักหน้า ใกล้เคียงกับที่เขาคาดไว้ ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาลงมือ ก็คงใช้เวลาราวๆ นี้เหมือนกัน

ต้องยอมรับว่าเอ็นเอสเอก็มีคนเก่งอยู่พอตัว

“เอกสารก็อ่านกันหมดแล้ว เทียบกับความต้องการและแบบที่เอ็นเอสเอให้มา พวกนายมีอะไรจะเสริมไหม?”

คำถามนี้ไม่เพียงแต่ให้ทั้งสี่คนช่วยหาช่องโหว่ของงานออกแบบ แต่ยังเป็นการทดสอบฝีมือจริงของพวกเขาไปในตัว

อินทรีกับพรรคพวกตกอยู่ในความเงียบงัน นิ้วชี้ข้างขวาเคาะโต๊ะไปมาโดยไม่รู้ตัว

ระบบป้องกันทั้งระบบแบ่งออกเป็นหกส่วน ได้แก่ การแยกส่วนเครือข่ายและการควบคุมการเข้าถึง การตรวจจับและอุดช่องโหว่ การตรวจจับและตอบสนองการบุกรุก การเข้ารหัสความปลอดภัย การสำรองและการกู้คืนข้อมูล และการเฝ้าระวังพร้อมตรวจสอบความปลอดภัย

หากเกิดความผิดพลาดในส่วนใดส่วนหนึ่ง ย่อมส่งผลให้ระบบป้องกันล้มเหลวทั้งหมด

ยกตัวอย่างเช่นการสำรองและการกู้คืนข้อมูล ต่อให้ระบบกำจัดไวรัสออกไปได้ แต่ถ้าข้อมูลสูญหายหรือกู้คืนกลับมาไม่ได้ ระบบนี้ก็ไร้ประโยชน์

“ฉันคิดว่าเราน่าจะเล่นแง่กับส่วนการตรวจจับและตอบสนองการบุกรุกได้นะ เอ็นเอสเอจัดฮาร์ดแวร์ระดับเทพมาให้ขนาดนี้ ถ้าไม่เอามาใช้ประโยชน์ให้เต็มที่ก็เสียของแย่”

อัศวินเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน เฉินนั่วพยักหน้าเบาๆ นับว่าเห็นด้วยกับความคิดของอัศวิน

“จริงๆ แล้วขั้นตอนการตรวจจับและอุดช่องโหว่ก็ควรให้ความสำคัญเป็นพิเศษ นี่เป็นหัวใจของกลไกเตือนภัยล่วงหน้าและความรวดเร็วในการตอบสนอง ขอแค่ตรวจพบไวรัสกับช่องโหว่ได้ล่วงหน้า พวกเราก็รับมือได้อย่างสบายๆ แล้ว”

“ตรงการสำรองและการกู้คืนข้อมูลก็ดัดแปลงเพิ่มได้เหมือนกัน”

“การเข้ารหัสความปลอดภัยก็ทำได้นี่ เฉินนั่ว นายเชี่ยวชาญเรื่องจำนวนเฉพาะแมร์แซนไม่ใช่เหรอ? ถ้านายใช้อัลกอริทึมจากจำนวนเฉพาะแมร์แซนมาเข้ารหัสป้องกันข้อมูล ต่อให้คนอื่นคิดจะงัดหารหัสผ่านจากช่องโหว่ ก็คงรากเลือดเอาเรื่องอยู่นะ!”

ทั้งสี่คนต่างทยอยออกความคิดเห็นกันอย่างต่อเนื่อง เฉินนั่วได้แต่ทอดถอนใจด้วยความทึ่ง สมกับเป็นมหาเทพรุ่นบุกเบิกที่เคยสร้างพายุโลหิตในยุทธภพไซเบอร์มาแล้วจริงๆ พูดจี้ได้ตรงจุดเป๊ะ แถมยังตรงใจเขาแบบพอดิบพอดี

“งั้นผมจะเล่าแนวคิดของผมให้ฟัง แล้วพวกคุณลองดูว่าพอจะเป็นไปได้ไหม!”

“อย่างแรก ผมมองว่าการป้องกันที่ดีที่สุดคือการโจมตี เพราะงั้นเราต้องเน้นหนักไปที่การตรวจจับและการตอบสนองต่อการบุกรุก ขอแค่ตรวจพบว่ามีคนบุกรุก ระบบจะต้องเปิดฉากสวนกลับได้เองโดยอัตโนมัติ และสามารถดึงพลังประมวลผลของเซิร์ฟเวอร์มาใช้ได้เองตามระดับความรุนแรงของการโจมตี จนกว่าจะบดขยี้อีกฝ่ายให้แหลกคามือ”

“อย่างที่สอง ในขั้นตอนการตรวจจับและอุดช่องโหว่ ผมอยากให้ระบบซ่อมแซมตัวเองได้เลย ไม่ใช่ต้องรอให้คนมาคอยนั่งแก้ทีหลัง”

…

เฉินนั่วร่ายยาวติดกันสามสี่ข้อ เล่นเอาทั้งสี่คนได้แต่มองหน้ากันตาปริบๆ

ข้อแรกฟังดูเหมือนจะง่าย แค่กำหนดเงื่อนไขลงไปก็พอ

แต่การจะทำให้ระบบจัดสรรพลังประมวลผลได้เองนี่สิ บ้าไปแล้ว นั่นมันแทบจะทำให้ระบบมีจิตสำนึกรับรู้ขึ้นมาเองเลยไม่ใช่หรือไง

“ผมตั้งรหัสเรียกขานระบบชุดนี้ว่า เสวียนอู่”

ในคัมภีร์จั่วจ้วนบันทึกไว้ว่า ‘เสวียนอู่อยู่ทิศเหนือ เต่าและงูรวมกันเป็นเสวียนอู่’

คนทั่วไปรู้แค่ว่าเสวียนอู่เชี่ยวชาญด้านการป้องกัน แต่กลับมองข้ามความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจและความดุดันในการจู่โจมของตัวงูที่พันอยู่รอบกระดองเต่าไป

แค่ดูจากการตั้งชื่อของเฉินนั่ว ปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเขาต้องการให้ระบบนี้มีทั้งการป้องกันที่ไร้ช่องโหว่และมีพลังทำลายล้างที่เด็ดขาด

ไม่ว่าใครหน้าไหนที่คิดจะโจมตีระบบ ต่อให้แค่สะกิดลองเชิง ระบบก็จะสวนกลับทันที

ตราบใดที่ยังอยู่ภายใต้ขอบเขตพลังประมวลผลของเซิร์ฟเวอร์ ระบบจะต้องกวาดล้างพวกมันให้เหี้ยน

“ความยากน่ะมันมีอยู่แล้ว มีอุปสรรคก็ต้องข้ามไป ไม่มีอุปสรรคก็สร้างเงื่อนไขขึ้นมาแล้วข้ามไปให้ได้ ถ้ามันไม่มีความยากเลย แล้วจะเรียกพวกเรามารวมหัวกันทำซากอะไร?”

“ทุกคนครับ เอ็นเอสเอเขายอมทุ่มหมดหน้าตักขนาดนี้ เราจะมาทำระบบไก่กาอาราเล่ส่งๆ ไปได้ยังไง! อีกอย่าง ระบบอัจฉริยะในประเทศเราก็มีที่พัฒนาเสร็จแล้ว พวกเราแค่ขอยืมมาอ้างอิงก็พอ”

“หรือว่าพวกคุณอยากให้เรื่องแบบเมื่อไม่กี่วันก่อนเกิดขึ้นซ้ำรอยอีกล่ะ? ถ้าเกิดพวกนั้นลงมือโจมตีช่วงตรุษจีนขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ตามมาพวกคุณคงรู้ดีใช่ไหม?”

“ทุกคนครับ อีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า พอพวกคุณกลายเป็นกองดินไปแล้ว สิ่งเดียวที่จะยังคงหลงเหลืออยู่บนโลกนี้ก็คือระบบนี้นี่แหละ”

“ถ้าวันหนึ่งพวกคุณแก่ตัวจนผมขาวโพลนนั่งอยู่บนเก้าอี้โยก แล้วหลานๆ เดินมาถามว่าตอนหนุ่มๆ เคยมีเรื่องอะไรที่นึกเสียใจภายหลังบ้างไหม พวกคุณจะนึกถึงวันนี้หรือเปล่า?”

“จะเลือกถอยกลับไปแบบไร้ตัวตน จะจารึกชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ หรือจะยอมโดนคนรุ่นหลังก่นด่าสาปแช่ง พวกคุณคิดกันให้ดีๆ แล้วกัน!”

ทั้งสี่คนโดนซุปไก่พิษชามโตของเฉินนั่วกรอกปากเสียจนเอียนแทบอยากจะกลอกตาบน แต่ในแววตาของทุกคนกลับมีเปลวไฟลุกโชนสะท้อนออกมา

พวกเขาคืออัจฉริยะ คือยอดฝีมือบนโลกไซเบอร์ ย่อมมีศักดิ์ศรีและความหยิ่งทะนงของยอดฝีมืออยู่เต็มเปี่ยม

“เอาวะ! ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็ต้องทิ้งอะไรไว้บนโลกใบนี้ให้ได้สักอย่าง!”