บทที่ 88 กิ่งมะกอกที่ยื่นมาจากเหล่ามหาวิทยาลัยชั้นนำ

ยังไม่ทันที่นักข่าวในงานจะส่งข่าวด่วนออกไป

คลิปวิดีโอจากการถ่ายทอดสดเมื่อครู่ก็ระเบิดความฮือฮาไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ตแล้ว

ชาวเน็ต นักศึกษา และเหล่านักวิชาการนับไม่ถ้วนต่างพากันยกหูโทรศัพท์เพื่อตรวจสอบว่าข่าวเรื่องศาสตราจารย์ไวลส์กับศาสตราจารย์เทอเรนซ์ เถา เป็นเรื่องจริงหรือไม่

ญาติมิตร เพื่อนฝูง เพื่อนร่วมชั้น หรือคู่ค้าทางธุรกิจ ต่างงัดทุกเส้นสายออกมาใช้กันอย่างเต็มที่

ศาสตราจารย์ไวลส์อยู่ที่อังกฤษยังพอว่า เวลาต่างจากหัวเซี่ยแค่เจ็ดชั่วโมง ที่นั่นเพิ่งจะราวสิบเอ็ดโมงเช้า

แต่ศาสตราจารย์เทาอยู่ที่อเมริกา เวลาต่างกันถึงสิบหกชั่วโมง ที่นั่นคือตีสองตีสาม

ปรมาจารย์ทั้งสองท่านทนสายโทรเข้าไม่หวาดไม่ไหวจนแทบประสาทเสีย สุดท้ายจึงได้แต่อัดคลิปวิดีโอแล้ววานให้เพื่อนในหัวเซี่ยช่วยอัปโหลดลงบนเว็บไซต์วิดีโอให้

คลิปสองคลิปที่มีความยาวไม่ถึงสองนาที ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาทียอดวิวก็พุ่งทะลุหลายล้านครั้ง แถมยังเพิ่มขึ้นด้วยความเร็วระดับล้านวิวต่อนาที

เหล่านักศึกษาตามมหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศที่เพิ่งเลิกเรียนต่างก็พากันเหวอกับเรื่องบนโลกออนไลน์ไปตามๆ กัน

"เชี่ยเอ๊ย ใครก็ได้บอกกูทีว่าเกิดอะไรขึ้น เฉินนั่วทำอะไรอีกล่ะเนี่ย"

"คอมเมนต์บน ถึงกูจะยังเหวออยู่ แต่คำว่า 'อีก' ของมึงเนี่ยใช้ได้ตรงจังหวะโคตรๆ!"

"กูแค่เข้าเรียนตอนบ่ายคาบเดียว เฉินนั่วก็พิสูจน์ข้อคาดการณ์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดสำเร็จแล้วเนี่ยนะ ห้องเรียนกูอยู่อีกมิติหนึ่งเหรอวะ"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่การพิสูจน์โจทย์คณิตศาสตร์ระดับโลกกลายเป็นโปรโมชันซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง เพิ่งพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวไปไม่ถึงเดือน ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดก็โดนพิสูจน์อีกแล้วเหรอ"

"มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ งั้นฉันไปลองลุยข้อคาดการณ์ของโกลด์บาคบ้างดีไหม หรือจะข้อคาดการณ์ของรีมันน์ หรือข้อคาดการณ์ของปวงกาเรดี"

"เฉินนั่วแม่งปีศาจชัดๆ!"

"ฉิบหายแล้ว กูมีลางสังหรณ์ว่าถ้ากูไปสอบเข้าปริญญาโทหรือเอกในอนาคต อาจารย์ที่ปรึกษาต้องยกเฉินนั่วมาเป็นตัวอย่างกดดันกูแน่ๆ"

"วางใจเถอะ ไม่หรอก ขนาดอาจารย์ที่ปรึกษานายยังสู้เฉินนั่วไม่ได้เลย แล้วจะมาเรียกร้องให้นายเก่งระดับเฉินนั่วได้ยังไง"

"ฮ่าๆ เอาเวลาไปกังวลเรื่องนั้น สู้สอบเข้าโทให้ติดก่อนดีกว่าไหม"

…

ทางด้านอธิการบดีมหาวิทยาลัยหัวชิง อู๋หยวนหมิง หลังจากได้รับรายงานจากจินเจา เขาก็สั่งให้คนคอยจับตาดูการถ่ายทอดสดในงานทันที

พอผู้บริหารระดับสูงของกระทรวงศึกษาธิการประกาศข่าวเรื่องศาสตราจารย์ไวลส์ เขาก็รู้เรื่องเป็นคนแรกและได้รับการยืนยันความถูกต้องในทันใด

"อธิการบดีครับ รีบโทรหาพวกจ้าวหยวนเดี๋ยวนี้เลย ให้พวกเขาเฝ้าเฉินนั่วไว้ให้ดี ผมกลัวว่าคนจากมหาวิทยาลัยอื่นจะมาแย่งตัวเขาไป!"

สีหน้าของอู๋หยวนหมิงเปลี่ยนไปทันที เขารีบกดโทรศัพท์โทรออกไปโดยไม่รอช้า

"ศาสตราจารย์จ้าว ต้องเฝ้าเฉินนั่วไว้ให้ดีนะ อย่าให้มหาวิทยาลัยอื่นแย่งตัวไปได้ล่ะ ถ้าโดนแย่งไป ผมจะเอาเรื่องกับคุณ!"

พอปลายสายกดรับ อู๋หยวนหมิงก็ตะโกนลั่นใส่ทันที

"อธิการบดีอู๋ครับ ผมเฉิงหยงเองครับ ศาสตราจารย์จ้าวถูกเรียกตัวไปช่วยตรวจทานเนื้อหา มือถือเลยอยู่ที่ผมครับ!"

รอจนอู๋หยวนหมิงพูดจบ เสียงของเฉิงหยงถึงดังตอบกลับมาจากปลายสาย

"เฉิงหยง นายรีบไปหาจ้าวหยวนกับซุนหมิงเดี๋ยวนี้เลย ไปบอกสิ่งที่ฉันสั่ง และบอกเฉินนั่วด้วยว่า ไม่ว่ามหาวิทยาลัยอื่นจะยื่นข้อเสนออะไรมา ทางมหาวิทยาลัยหัวชิงของเราจะให้ข้อเสนอที่ทัดเทียมกันทั้งหมด!"

"รับทราบครับ อธิการบดี!"

เฉิงหยงวางสายแล้วหันไปพูดกับเพื่อนร่วมงานอีกสองสามคน ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังห้องประชุมหมายเลข 2

เมื่อเจอตัวศาสตราจารย์จ้าวหยวนและถ่ายทอดคำพูดของอธิการบดีเสร็จ เขาก็รีบสาวเท้าเดินออกมาข้างนอกทันที

ในเวลานี้ มหาวิทยาลัยชั้นนำเกือบทุกแห่งต่างก็ยืนยันข่าวได้เป็นที่เรียบร้อย

โทรศัพท์สายแล้วสายเล่าต่างโทรเข้ามาหาศาสตราจารย์หัวหน้าทีมของแต่ละมหาวิทยาลัยที่มาร่วมงานประชุมวิชาการคณิตศาสตร์ประจำปีนี้ จุดประสงค์แทบจะไม่ต่างกัน นั่นคือการแย่งตัวคน

ด้วยเหตุนี้ ทีมตรวจทานเฉพาะกิจจึงมีศาสตราจารย์หายตัวไปในพริบตาถึงหนึ่งในสาม

"เฉินนั่ว เดี๋ยวคงมีมหาวิทยาลัยอื่นมาทาบทามเธอแน่เพื่อดึงตัวไป เธอห้ามตอบตกลงเด็ดขาดนะ อธิการบดีบอกมาแล้วว่า ไม่ว่าอีกฝ่ายจะยื่นข้อเสนออะไร มหาวิทยาลัยหัวชิงของเราให้ได้เหมือนกันหมด เธอ…"

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนยังพูดไม่ทันขาดคำ ศาสตราจารย์หลายคนก็เดินรี่เข้ามาหา

"นักศึกษาเฉินนั่ว สนใจย้ายมาที่มหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้ของเราไหม เรื่องเงื่อนไขเราคุยกันอย่างละเอียดได้นะ!"

"เฉินนั่ว ผมเจียงชิงหยาง จากภาควิชาคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยอู่ฮั่น เมื่อปีที่แล้วภาควิชาคณิตศาสตร์ของเราตีพิมพ์บทความวิจัยระดับบีไป 27 ชิ้น ระดับเอ 6 ชิ้น และระดับที 1 ชิ้น…"

"ศาสตราจารย์เจียง ผลงานวิจัยไม่ต้องเอามาอวดหรอกมั้ง ถ้าเทียบเรื่องผลงาน สิบมหาวิทยาลัยชั้นนำของเราก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอก พูดเรื่องผลประโยชน์ที่จับต้องได้ดีกว่า!"

…

"นักศึกษาเฉินนั่ว ผมฉีซู่ จากภาควิชาคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยเซินเจิ้น ทางมหาวิทยาลัยของเราขอเชิญคุณมาร่วมงานสอนและวิจัยด้วยความจริงใจ เราจะแต่งตั้งคุณเป็นศาสตราจารย์ประจำภาควิชาคณิตศาสตร์ พร้อมมอบงบประมาณวิจัยปีละ 50 ล้าน ต่อเนื่องกันเป็นเวลาสามปี ยิ่งไปกว่านั้นจะจัดเตรียม…"

กลุ่มศาสตราจารย์ต่างส่งเสียงจอแจแย่งกันพูด แต่พอมหาวิทยาลัยเซินเจิ้นยื่นข้อเสนอนี้ออกมา บรรดาศาสตราจารย์ก็เงียบกริบลงทันที

ตำแหน่งศาสตราจารย์นั้นพวกเขาก็ให้ได้ แต่เรื่องงบประมาณวิจัยระดับนี้พวกเขาไม่มีอำนาจตัดสินใจ

เดิมทีงานวิจัยด้านคณิตศาสตร์ก็ไม่ได้จำเป็นต้องใช้งบประมาณอะไรมากมายอยู่แล้ว การกระทำของมหาวิทยาลัยเซินเจิ้นเห็นได้ชัดว่าแทบจะเป็นการเอาเงินมากองให้เฉินนั่วเปล่าๆ

การที่พวกเขากล้าทุ่มข้อเสนอไม่อั้นขนาดนี้ย่อมมีเหตุผลรองรับ

มหาวิทยาลัยเซินเจิ้นเป็นมหาวิทยาลัยท้องถิ่นของเมืองเผิงเฉิง และเมืองเผิงเฉิงก็มีมหาวิทยาลัยเพียงแห่งเดียวนี้

พวกเขาไม่ได้อยู่ในโครงการ 985 และไม่ได้อยู่ในโครงการ 211 แถมกระทรวงศึกษาธิการก็ปิดรับการยื่นขอประเมินเข้าโครงการ 211 และ 985 ไปแล้ว

หากมหาวิทยาลัยเซินเจิ้นต้องการยกระดับชื่อเสียงและสถานะ เพื่อดึงดูดนักศึกษาหัวกะทิให้มากขึ้น ก็มีแต่ต้องทุ่มสุดตัวกับบุคลากรระดับแนวหน้าเท่านั้น

เฉินนั่วอายุยังไม่เต็มยี่สิบปี แต่กลับพิสูจน์โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ระดับโลกไปแล้วถึงสองข้อ รางวัลโนเบลแห่งวงการคณิตศาสตร์อย่างเหรียญฟีลด์สและรางวัลอาเบลย่อมต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงความสำเร็จในอนาคต แค่ด้วยสองสิ่งนี้ ต่อให้เฉินนั่วไปนั่งเป็นมาสคอตอยู่ที่มหาวิทยาลัยเซินเจิ้นก็ถือว่าคุ้มค่าเกินพอแล้ว

มหาวิทยาลัยเซินเจิ้นเป็นมหาวิทยาลัยครบวงจรที่อยู่ใต้การกำกับดูแลของมณฑลกวางตุ้งและเทศบาลเมืองเผิงเฉิง ไม่ว่าจะฝั่งไหนก็ล้วนเป็นฝ่ายที่ไม่เคยขาดแคลนเงินทุน

ถ้าจะเทียบเรื่องงบประมาณ เกรงว่าคงมีเพียงมหาวิทยาลัยจิงกับมหาวิทยาลัยหัวชิงเท่านั้นที่พอจะทัดเทียมได้ แต่สองมหาวิทยาลัยนี้มีโครงการสำคัญต้องแบกรับไว้มากเกินไป จึงไม่มีทางทุ่มเงินลงไปในลักษณะนี้ได้อย่างแน่นอน

จ้าวหยวนหน้าเขียวคล้ำ เขามองเฉินนั่วด้วยความกังวลใจอย่างยิ่ง กลัวเหลือเกินว่าเฉินนั่วจะตอบตกลงไป

อาจารย์ฉู่และเหล่านักวิชาการอาวุโสแห่งสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์หลายท่านยืนดูอยู่ข้างๆ โดยไม่ได้เอ่ยปากแทรก ขอเพียงเฉินนั่วยังคงอยู่ในประเทศ จะเลือกมหาวิทยาลัยไหนก็ไม่ต่างกัน อย่างมากที่สุดในอนาคตก็แค่เอียงนโยบายสนับสนุนให้เป็นพิเศษก็พอ

เฉินนั่วปฏิเสธศาสตราจารย์ทุกคนกลับไปด้วยความสุภาพ เหล่าศาสตราจารย์ต่างเดินจากไปด้วยสีหน้าเสียดายและไม่ยอมแพ้ แต่ก็ยังไม่ได้ละทิ้งความหวัง

"เฉินนั่ว ทำไมถึงไม่ไปมหาวิทยาลัยเซินเจิ้นล่ะ ข้อเสนอเย้ายวนใจมากเลยนะ"

อาจารย์ฉู่เอ่ยปากหยอกเล่น ทำเอาหัวใจของจ้าวหยวนกระตุกวูบ

"อาจารย์ฉู่ครับ งานวิจัยคณิตศาสตร์เดิมทีก็ไม่ได้ต้องการงบประมาณอะไรมากมายอยู่แล้ว อีกอย่าง ถ้าผมอยากได้เงินจริงๆ ผมเชื่อว่าหัวเว่ย อาลี เทนเซนต์ คงพร้อมจะหอบเงินก้อนโตมาประเคนให้ผมถึงที่แน่ครับ"

นี่คือเรื่องจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวเว่ยที่มีนักคณิตศาสตร์ในสังกัดอย่างน้อย 700 คน คิดเป็นครึ่งหนึ่งของนักคณิตศาสตร์ในหัวเซี่ย

"มหาวิทยาลัยหัวชิงกับมหาวิทยาลัยจิงถูกคนขนานนามว่าเป็นฐานผลิตคนขายชาติ เรื่องนี้อาจารย์ก็คงรู้อยู่แก่ใจใช่ไหมครับ"

คำพูดประโยคนี้เปรียบเสมือนคมมีดแหลมคมที่กรีดแทงเข้ากลางใจของทุกคน เพราะมันคือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

สีหน้าของอาจารย์ฉู่และเหล่านักวิชาการอาวุโสย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่จ้าวหยวนหน้าแดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วน

พวกเขาเป็นเพียงครูอาจารย์ที่ทำหน้าที่ประสิทธิ์ประสาทวิชา ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายทางเลือกในชีวิตของนักศึกษา ได้แต่มองดูคนเก่งๆ เดินทางออกนอกประเทศไปคนแล้วคนเล่าโดยไม่เคยคิดจะหวนกลับมา

"เหตุผลที่ผมยังเลือกอยู่ที่หัวชิง ข้อแรกคือผมยังเรียนไม่จบ และยังอยากใช้ชีวิตอยู่ที่หัวชิงต่อไปอีกสักสองสามปี ส่วนข้อสอง ผมอยากลองดูว่า จะสามารถใช้ชื่อเสียงและอิทธิพลทางวิชาการของตัวเอง เพื่อช่วยเปลี่ยนแปลงภาวะสมองไหลของมหาวิทยาลัยหัวชิงได้บ้างไหม ในอนาคตผลลัพธ์จะเป็นยังไงผมก็ไม่รู้หรอกครับ แต่ผมอยากจะขอลองดูสักตั้ง!"

แม้น้ำเสียงของเฉินนั่วจะราบเรียบเบาบาง ทว่ามันกลับดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดในวันที่ฟ้าโปร่งกลางใจของเหล่าผู้อาวุโสและจ้าวหยวน

ในยุคสมัยของพวกเขา ความเป็นอยู่ยากลำบากแสนเข็ญ ต้องดิ้นรนไปศึกษาต่อต่างประเทศ แล้วเดินทางกลับมารับใช้แผ่นดินเกิด ด้วยเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวคือต้องการให้ประเทศชาติเจริญรุ่งเรืองและเข้มแข็ง

มาวันนี้ ประเทศชาติแข็งแกร่งขึ้นแล้ว แต่ก็ยังคงสูญเสียบุคลากรชั้นยอดออกไปอย่างไม่หยุดหย่อน พวกเขาเห็นแล้วก็ปวดใจ พยายามหาทางแก้ไขแต่ผลลัพธ์กลับน้อยนิด จึงทำได้เพียงปกป้องดูแลผู้มีพรสวรรค์บางส่วนไว้ภายใต้ขอบเขตความสามารถอันจำกัดของตน

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเฉินนั่ว ริมฝีปากของเหล่าผู้อาวุโสต่างสั่นระริก ในดวงตามีหยาดน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมารำไร

พวกเขาราวกับมองเห็นความหวัง มองเห็นภาพที่บุคลากรผู้มีความสามารถนับไม่ถ้วนยอมปักหลักอยู่ในประเทศ เพื่อร่วมแรงร่วมใจกันต่อสู้เพื่อความเจริญรุ่งเรืองของชาติ

อาจารย์ฉู่ตัวสั่นเทาเล็กน้อยขณะโน้มตัวลงคำนับให้เฉินนั่วอย่างจริงจัง

"เฉินนั่ว ฉันขอเป็นตัวแทนของประเทศชาติ ขอบใจเธอจริงๆ!"