บทที่ 90 เขียนความรู้สึกหมื่นคำ พอไหวไหมเนี่ย

งานสัมมนาคณิตศาสตร์ประจำปีปิดฉากลงด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

บรรดาศาสตราจารย์และนักศึกษาปริญญาเอกทุกคนที่เข้าร่วมงาน ยกเว้นจางถังแล้ว ต่างได้รับประโยชน์กลับไปอย่างมหาศาล

ขั้นตอนการพิสูจน์จำนวนเฉพาะคู่แฝดของเฉินนั่วหยิบยกเครื่องมือทางคณิตศาสตร์มาใช้หลายรูปแบบ แม้จะยังพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโกลด์บาคไม่ได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็นำไปต่อยอดให้เกิดผลงานได้บ้าง

ด้วยเหตุนี้ ทันทีที่การประชุมสิ้นสุดลง บรรดาศาสตราจารย์และนักวิชาการที่มีหัวข้อวิจัยเฉียดใกล้กับข้อคาดการณ์ของโกลด์บาค จึงไม่มีกะจิตกะใจจะรื่นรมย์อยู่ในจินหลิง เมืองหลวงเก่าแก่แห่งหกราชวงศ์นี้แม้แต่น้อย ต่างรีบร้อนเดินทางกลับไปปรับปรุงหัวข้อวิจัยของตนเองเป็นการด่วน

ใครจะไปรู้ว่าสัตว์ประหลาดอย่างเฉินนั่วจะนึกครึ้มพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโกลด์บาคสำเร็จขึ้นมาวันไหน หากเป็นเช่นนั้นจริง หัวข้อวิจัยที่พวกเขาตรากตรำทำมาปีสองปีคงได้ร้องไห้โฮกันพอดี

ณ ห้องประชุมหมายเลข 2 ของหอประชุมใหญ่จินหลิง จ้าวหยวน ซุนหมิง และคนอื่นๆ กำลังยืนประจันหน้ากับอธิการบดีมหาวิทยาลัยจินหลิง

"อธิการบดีเฮ่อครับ ผมมีเรื่องอยากปรึกษาท่านสักหน่อย!"

"ได้สิ ขอแค่ไม่ใช่เรื่องไวท์บอร์ดเก้าแผ่นนี้ เรื่องอื่นคุยกันได้หมด!"

จ้าวหยวนถึงกับเหวอไปทันที คำพูดเพียงประโยคเดียวของอธิการบดีเฮ่อดักคอความตั้งใจของเขาเสียมิด

ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดนับเป็นโจทย์ปัญหาระดับโลก เป็นรองเพียงปัญหาแห่งสหัสวรรษทั้งเจ็ดข้อเท่านั้น

ในเมื่อปัญหาทั้งเจ็ดข้อยังไม่มีใครไขออก จำนวนเฉพาะคู่แฝดนี้จึงถือเป็นโจทย์ปัญหาขั้นสุดยอด

เขาตั้งใจจะจัดห้องนิทรรศการขึ้นในภาควิชาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยจินหลิง เพื่อนำไวท์บอร์ดทั้งเก้าแผ่นนี้ไปตั้งไว้ ต่อไปเวลามีนักศึกษาใหม่มารายงานตัว จะได้พามาชมเพื่อจุดประกายไฟในการเรียนรู้

ยิ่งไปกว่านั้น ศาสตราจารย์จากคณะอักษรศาสตร์หลายท่านพอได้เห็นลายมือบนกระดานของเฉินนั่ว ต่างก็อุทานยกย่องราวกับเป็นฝีมือผู้วิเศษ บอกว่ามีคุณค่าทางวิชาการในการศึกษาด้านลายสือศิลป์อย่างยิ่ง

หากเป็นไปตามแนวโน้มนี้ ความสำเร็จในอนาคตของเฉินนั่วจะต้องเหนือกว่านักวิชาการทุกคนที่มีอยู่ในหัวเซี่ยยุคปัจจุบันอย่างแน่นอน ข้อความบนไวท์บอร์ดเก้าแผ่นนี้ ดีไม่ดีอาจกลายเป็นโบราณวัตถุไปเลยก็ได้

เมื่อเป็นเช่นนี้ เขายิ่งไม่มีทางยอมให้พวกจ้าวหยวนยกกลับไปเด็ดขาด

"อธิการบดีเฮ่อครับ ท่านทำแบบนี้มันไม่สมเหตุสมผลไปหน่อยหรือ!"

"อ้าว ศาสตราจารย์จ้าว เธอลองว่ามาสิว่าฉันไม่สมเหตุสมผลตรงไหน?"

"ไวท์บอร์ดพวกนี้เป็นของมหาวิทยาลัยจินหลิงของเราใช่ไหม ปากกาไวท์บอร์ดที่เฉินนั่วใช้เขียนเป็นของพวกเราใช่ไหม แล้วตรงนี้เป็นพื้นที่ของมหาวิทยาลัยจินหลิงใช่หรือเปล่า"

"อะไรกัน อยู่กินของฉัน ใช้ของฉันมาหลายวัน ขากลับยังจะยกของติดไม้ติดมือกลับไปอีกเรอะ"

"ถ้าพวกเธอขาดแคลนไวท์บอร์ดละก็ ไว้ฉันจะบริจาคให้มหาวิทยาลัยหัวชิงสักร้อยแผ่นในนามมหาวิทยาลัยจินหลิง ถือว่าสถาบันพี่น้องให้การสนับสนุนพวกเธอก็แล้วกัน!"

คำถามย้อนเป็นชุดของอธิการบดีเฮ่อทำเอาจ้าวหยวนพูดไม่ออก อยากจะเถียงแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร

ลมหายใจติดค้างอยู่ที่คอหอย อึดอัดจนบอกไม่ถูก

ระดับมหาวิทยาลัยหัวชิงอันทรงเกียรติเนี่ยนะจะมาขาดแคลนไวท์บอร์ดร้อยแผ่นของท่าน

ขืนใครได้ยินเข้าคงขำตายชัก

"ศาสตราจารย์จ้าว ยังไงเสียเฉินนั่วก็อยู่ที่หัวชิงของพวกเธอ เธอให้เขาเขียนใหม่อีกชุดก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือไง"

เมื่อได้ยินคำพูดของอธิการบดีเฮ่อ จ้าวหยวนก็แอบกลอกตา

ถึงจะเป็นคนคนเดียวกันเขียนขึ้นมา แต่มูลค่าทางประวัติศาสตร์มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด

เก้าแผ่นนี้มีค่าประเมินมิได้ แต่ถ้าเฉินนั่วเขียนขึ้นมาใหม่อีกชุด มันก็เป็นแค่ไวท์บอร์ดธรรมดาไม่กี่แผ่น ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

"อธิการบดีเฮ่อครับ ท่านเป็นถึงอธิการบดีมหาวิทยาลัยใหญ่โต นี่เล่นไม้นี้เลยเหรอครับ"

"ฮึ่ม ศาสตราจารย์จ้าว ถ้าเธอไม่มีธุระอื่นแล้วก็เชิญตามสบายเถอะ ฉันยังยุ่งอยู่นะ!"

พออธิการบดีเฮ่อพูดจบ ก็หันไปตะโกนเรียกคนข้างนอก

ชายหนุ่มท่าทางคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง วัยราวสามสิบปีคนหนึ่งเดินเข้ามา

"หัวหน้าไป๋ นำไวท์บอร์ดพวกนี้ไปไว้ที่หอประชุมรายงานหมายเลขหนึ่งของตึกอำนวยการ หากไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด รวมไปถึงพวกศาสตราจารย์คณะอักษรศาสตร์นั่นด้วย!"

"รับทราบครับ!"

พวกจ้าวหยวนและศาสตราจารย์คนอื่นๆ แม้จะไม่ยินยอม แต่ก็จนปัญญา ทำได้เพียงเดินจากไปด้วยความจำใจ

จะว่าไปแล้ว เฉินนั่วกลับรู้สึกเซ็งยิ่งกว่าพวกศาสตราจารย์เสียอีก นับตั้งแต่เดินทางจากหัวชิงมาถึงจินหลิงเป็นเวลาสี่วัน

เขาเดินวนรอบมหาวิทยาลัยจินหลิงไปตั้งสามรอบ เช็กอินไปสามครั้ง แต่ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมาเลยสักชิ้น

เขาชักสงสัยแล้วว่าการพิสูจน์จำนวนเฉพาะคู่แฝดได้ จะผลาญโชคดีในช่วงหลายวันนี้ของเขาไปจนหมดเกลี้ยงหรือเปล่า

เวลาสองทุ่ม ณ ห้องพักของจ้าวหยวนในโรงแรมจินหลิงเซ็นเตอร์ ทุกคนมารวมตัวกันพร้อมหน้า

"ทุกคน เพราะใบบุญของเฉินนั่ว อธิการบดีจึงอนุมัติวันหยุดให้พวกเราเป็นกรณีพิเศษสองวัน แถมยังมอบงบทำกิจกรรมให้อีกสองหมื่นหยวน เพื่อให้พวกเราได้เที่ยวชมเมืองจินหลิงกันให้เต็มอิ่ม ผมขอประกาศว่า เป้าหมายของพวกเราในวันพรุ่งนี้คือ กินให้ดี ดื่มให้สุด และเที่ยวให้สนุก เฉิงหยง เธอเป็นคนนำทาง ส่วนเฉินนั่วเป็นคนจ่ายเงิน!"

ทุกคนส่งเสียงเฮลั่น

พวกเขามีกันทั้งหมดสิบคน งบประมาณสองหมื่นหยวน เพียงพอที่จะตระเวนกินอาหารขึ้นชื่อของจินหลิงได้ครบทุกร้าน และเที่ยวสถานที่สำคัญได้ทั่วอย่างแน่นอน

"อีกอย่าง พรุ่งนี้เช้าขอให้ทุกคนใส่เสื้อผ้าสีสุภาพ ใครไม่มีก็หาทางจัดการเอาเอง เอาละ แยกย้ายกันได้!"

ทุกคนตระหนักได้ทันทีว่าพรุ่งนี้จะต้องไปที่ไหน สีหน้าจึงเริ่มหม่นหมองลงเล็กน้อย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทุกคนออกเดินทางกันตั้งแต่หกโมงเช้า จุดหมายแรกคือหอรำลึกผู้เคราะห์ร้ายจากการสังหารหมู่

ในเมื่อมาถึงจินหลิงแล้ว ก็จำเป็นต้องมาที่นี่ เพื่อรำลึกถึงประวัติศาสตร์ และรำลึกถึงเหล่าบรรพชนของเรา

พวกเขาเริ่มจากการวางดอกไม้แสดงความเคารพหน้า 'กำแพงร่ำไห้' จากนั้นจึงเดินตามผู้บรรยายเข้าไปชมนิทรรศการภายในหอรำลึก

ห้องจัดแสดงแต่ละห้องล้วนเต็มไปด้วยภาพและเรื่องราวที่บาดลึกและสะเทือนใจ

ตลอดช่วงเช้าอันยาวนาน กว่าทุกคนจะเดินออกมาจากหอรำลึกได้ จิตใจก็จมดิ่งอยู่ในความโศกเศร้าอย่างที่สุด

บรรพบุรุษยอมหลั่งเลือดและสละชีวิตนับไม่ถ้วนเพื่อปกป้องผืนแผ่นดินอันอบอุ่นนี้ไว้ให้ลูกหลานรุ่นหลัง เมื่อเหล่าผู้กล้าล่วงลับไปแล้ว สิ่งที่พวกเขาพอจะทำได้ก็มีเพียงการตั้งหน้าตั้งตาเล่าเรียนเพื่อตอบแทนคุณแผ่นดิน

นี่คือการขัดเกลาจิตวิญญาณ ที่ช่วยให้พวกเขาได้สงบจิตใจลงเพื่อรำลึกถึงประวัติศาสตร์

เมื่อทุกคนขึ้นรถเพื่อเดินทางต่อ บรรยากาศภายในรถก็ยังคงเต็มไปด้วยความเงียบขรึม

"ผมตัดสินใจแล้วครับ!"

จู่ๆ เฉินนั่วก็เอ่ยปากขึ้น ทำเอาทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว

"ผมตัดสินใจแล้วครับ ต่อไปถ้าผมจะรับนักศึกษาปริญญาโทหรือปริญญาเอก การสอบสัมภาษณ์รอบสองผมจะไม่ถามความรู้เฉพาะทาง แต่จะพาพวกเขามาเยี่ยมชมหอรำลึกนี้สักรอบ แล้วให้เขียนบทความแสดงความรู้สึกความยาวหนึ่งหมื่นตัวอักษรมาส่งผม!"

"ถ้าเขียนออกมาไม่ผ่านเกณฑ์ หรือสะท้อนความรู้สึกได้ไม่ลึกซึ้งพอ ผมก็ไม่รับ!"

"ต่อไป นักศึกษาของผมจะต้องมาเยี่ยมชมที่นี่ปีละหนึ่งครั้ง หากความตระหนักรู้ไม่ลึกซึ้งพอ หรือเขียนออกมาไม่กินใจ ผมจะไม่ยอมให้จบการศึกษาเด็ดขาด!"

เหล่านักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอกต่างสะดุ้งโหยงไปตามๆ กัน

ให้ตายสิ ปีละหนึ่งครั้ง แถมแต่ละครั้งต้องเขียนบทความแสดงความรู้สึกตั้งหนึ่งหมื่นตัวอักษร นี่มันยากยิ่งกว่าเขียนวิทยานิพนธ์เสียอีก

พวกเขาเริ่มรู้สึกเห็นใจรุ่นน้องที่จะมาสมัครเรียนต่อระดับบัณฑิตศึกษากับเฉินนั่วในอนาคตขึ้นมาทันที

ทว่าบรรดาอาจารย์ทั้งสามอย่างพวกจ้าวหยวนกลับตาเป็นประกาย พวกเขาเข้าใจเจตนาของเฉินนั่วอย่างถ่องแท้

การปลุกมโนธรรมสำนึก

ถูกต้องแล้ว การพามาเยี่ยมชมหอรำลึกจะช่วยกระตุ้นมโนธรรมในใจของนักศึกษา ให้พวกเขาเติบโตไปเป็นคนที่มีจิตสำนึกที่ดี จากนั้นการกลับมาเยือนปีละครั้งตลอดระยะเวลาหลายปี ก็เปรียบเสมือนการฝึกฝนและขัดเกลามโนธรรมสำนึก

หากนักศึกษาปริญญาโทสามารถอดทนผ่านการบ่มเพาะสองถึงสามปี และนักศึกษาปริญญาเอกผ่านการบ่มเพาะสามถึงหกปีไปได้ เมื่อสำเร็จการศึกษา ต่อให้พวกเขาจะเดินทางไปต่างประเทศ ก็จะยังคงเป็นคนที่มีจิตสำนึกและมีใจผูกพันกับมาตุภูมิ

ด้วยวิธีนี้ ลูกศิษย์ที่เฉินนั่วดูแลก็จะอยู่ทำงานในประเทศ ช่วยพลิกฟื้นปัญหาภาวะสมองไหลลงได้

การทุ่มเททรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดให้กับนักศึกษาที่รักชาติ ย่อมดีกว่าการเสียไปให้กับพวกที่เรียนจบไปต่างประเทศแล้วหายสาบสูญไม่ยอมกลับมา

อาจารย์ทั้งสามคนสบตากันด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่แค่เพียงหอรำลึกการสังหารหมู่เท่านั้น แต่ยังมีสถานที่ที่มีความหมายทางประวัติศาสตร์อีกมากมายที่สามารถนำมาใช้เป็นการเดินทางเพื่อขัดเกลาจิตใจในระหว่างการศึกษาได้

ทว่าวิธีนี้คงเหมาะกับเฉินนั่วเพียงคนเดียว ด้วยเกียรติประวัติและความสำเร็จระดับเขา ย่อมมีนักศึกษาแย่งกันมาสมัครเรียนด้วยอย่างล้นหลาม

แต่มันอาจจะไม่ได้เหมาะกับอาจารย์ทุกคน พอกลับไปแล้วค่อยไปรายงานเรื่องนี้ให้อธิการบดีรับทราบ เพื่อร่วมกันหาแนวทางที่เป็นไปได้ ไม่ใช่การเหมารวมตัดโอกาสนักศึกษาไปเสียทั้งหมด

ในเมื่อมีความคิดนี้ขึ้นมาแล้ว ก็เริ่มมันเสียตั้งแต่วันนี้เลยเป็นไง

"พวกเธอทุกคน กลับไปเขียนบทความแสดงความรู้สึกคนละหนึ่งหมื่นตัวอักษรมาส่งครูด้วย ถ้าเขียนได้ไม่ดี คงรู้ใช่ไหมว่าจะเจออะไร!"

นักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอกทั้งหกคนต่างพากันยิ้มแห้ง สบสายตาไปทางเฉินนั่วผู้เป็นต้นเรื่องด้วยความตัดพ้อเต็มประดา

ทว่าการหยอกล้อเล็กๆ น้อยๆ ของเฉินนั่วในครั้งนี้ ก็ช่วยให้จิตใจและอารมณ์ของทุกคนผ่อนคลายและกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาได้มาก

พวกเขาเริ่มออกตระเวนไปตามตรอกซอกซอยต่างๆ ของเมืองจินหลิง

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงสี่ห้าโมงเย็น เสียงโทรศัพท์ของเฉินนั่วก็ดังขึ้น ขัดจังหวะ 'งานเลี้ยงอันโอชะ' ครั้งนี้ลงกลางคัน