บทที่ 91 เมืองหลวงเกิดเรื่อง

“อินทรี?”

เฉินนั่วมองเบอร์ที่แสดงบนหน้าจอมือถือด้วยความแปลกใจ

ปกติพวกเขาจะคุยความคืบหน้าของโปรเจกต์กันตอนดึก โทรมาเวลานี้หมายความว่ายังไง?

หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว?

พวกเอ็นเอสเออาศัยจังหวะที่เขาไม่อยู่ ไปเล่นงานพวกอินทรีเข้าแล้วงั้นเหรอ?

ความคิดเหล่านี้แวบผ่านเข้ามาในหัว ก่อนที่สายจะเชื่อมต่อ

“บอส เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

เสียงร้อนรนของอินทรีดังทะลุออกมาจากลำโพง

“พูดมา!”

“เมื่อกี้พวกเราโดนปาระเบิดขวดโจมตี ฝั่งเราตายหนึ่งคน บาดเจ็บหนักเบาอีกสามคน เซิร์ฟเวอร์ชั้นสองพังยับเยินเลยครับ!”

สิ้นเสียงรายงานของอินทรี เฉินนั่วก็ยืนนิ่งงันไปทันที!

มีเรื่องบ้าบอพรรค์นี้เกิดขึ้นได้ยังไง?

บนแผ่นดินหัวเซี่ย โอกาสที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ในอำเภอเล็กๆ แถบชนบทยังยากยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเสียอีก

แล้วนั่นมันเมืองหลวง! ศูนย์กลางของหัวเซี่ยเชียวนะ อย่าว่าแต่การก่อการร้ายแบบนี้เลย แม้แต่พวกหัวขโมยหรืออันธพาลยังแทบไม่มีให้เห็น

ต่อให้มีขั้วอำนาจไหนอยากจะเล่นงานพวกเขา ก็ไม่มีทางกล้าใช้วิธีอุกอาจแบบนี้เด็ดขาด

หลังจากช็อกไปชั่วครู่ ดวงตาของเฉินนั่วก็แดงก่ำด้วยความโกรธจัด แต่เมื่อมองคนรอบข้าง เขาก็พยายามข่มอารมณ์ กัดฟันกรอดแล้วเอ่ยถาม “แล้วเสิ่นหนานล่ะ? จับตัวคนร้ายได้หรือยัง?”

“พอผู้บริหารเสิ่นได้รับแจ้งก็รีบตรงดิ่งมาทันที ตอนนี้กำลังคุมพื้นที่เกิดเหตุอยู่ครับ!”

“ส่งสายให้เขา!”

เฉินนั่วเหลือบมองจ้าวหยวนแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในตรอกข้างๆ จ้าวหยวนเห็นดังนั้นจึงตามไปยืนเฝ้าอยู่ที่ปากตรอกให้

“เสิ่นหนาน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ?”

“ระบบรักษาความปลอดภัยของพวกนายล่ะ?”

“ตำรวจติดอาวุธที่นายจัดกำลังไว้หายหัวไปไหนหมด?”

“เกิดเรื่องระยำแบบนี้ขึ้น พวกนายเอ็นเอสเอมัวทำห่าอะไรกันอยู่!”

“สถานที่ลับตาขนาดนั้น คนนอกรู้ได้ยังไง แล้วทำไมถึงลงมือได้แม่นยำขนาดนี้?”

“เรื่องวันนี้ถ้านายไม่มีคำอธิบายชัดเจนให้ฉัน ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”

…

เฉินนั่วด่ากราดติดต่อกันร่วมสามสี่นาที เสิ่นหนานที่อยู่อีกฟากของสายหน้ามืดครึ้มถึงขีดสุด แต่เขาก็ไม่อยู่ในสถานะที่จะโต้เถียงอะไรได้

“เฉินนั่ว เรื่องนี้มันกะทันหันเกินไปจริงๆ ก่อนหน้านี้สายข่าวเราไม่พบความผิดปกติอะไรเลย”

“ให้เวลาฉันหน่อย ฉันจะมีคำอธิบายให้นายแน่!”

“เอาละ แค่นี้ก่อน ฉันต้องรีบเคลียร์พื้นที่!”

พูดจบอีกฝ่ายก็ตัดสายไปทันที!

เฉินนั่วหน้าตาบึ้งตึง แผงอกสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง บ่งบอกถึงโทสะที่กำลังเดือดพล่าน

เขารวบรวมยอดฝีมือพวกนี้มาก็เพื่อสร้างระบบความปลอดภัยขั้นสุดยอดตัวนี้แท้ๆ

แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องบัดซบขึ้น จะไม่ให้เขาเดือดดาลได้ยังไง

“เฉินนั่ว เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

จ้าวหยวนเดินเข้ามาข้างกายเฉินนั่วพลางตบไหล่เบาๆ

เมื่อครู่เขาได้ยินคำว่า เสิ่นหนาน ระบบความปลอดภัย และเอ็นเอสเอ แว่วๆ จึงพอเดาได้ว่าโปรเจกต์ลับนั้นน่าจะมีปัญหา แต่เขารู้ดีว่าเรื่องความมั่นคงที่ไม่ควรถามก็ไม่ควรละลาบละล้วง

“อาจารย์ครับ ผมต้องรีบกลับเมืองหลวงเดี๋ยวนี้ คงอยู่เที่ยวต่อกับพวกอาจารย์ไม่ได้แล้วครับ”

“ได้ เธอรีบไปสถานีรถไฟความเร็วสูงตอนนี้เลย เดี๋ยวครูจัดการจองตั๋วเที่ยวที่เร็วที่สุดให้เอง!”

ทั้งสองคนรู้ใจกันเป็นอย่างดี

เฉินนั่วเดินออกจากตรอก บอกลาทุกคน แล้วโบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูง

ยี่สิบนาทีต่อมา พอไปถึงสถานีก็ทันขึ้นขบวนที่กำลังจะออกเดินทางพอดี

ระหว่างอยู่บนรถไฟความเร็วสูง เฉินนั่วส่งข้อความหาเสิ่นหนานสองสามข้อความ ใจความสำคัญคือกำชับให้ส่งคนไปคุ้มกันครอบครัวของเขาด้วย

ห้าชั่วโมงต่อมา เวลาสามทุ่มกว่าๆ เฉินนั่วก็มาถึงอาคารที่ทำการของโปรเจกต์

บริเวณรอบข้างดูสงบเรียบร้อยดี ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทว่ามีรถตำรวจสายตรวจแล่นผ่านไปมาไม่ขาดสาย

เมื่อมองจากภายนอก ตัวตึกแทบไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่เฉินนั่วยังคงสังเกตเห็นร่องรอยการซ่อมแซมได้อย่างชัดเจน

เขาเดินเข้าตึกไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง ในอากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันและกลิ่นไหม้เกรียมจางๆ

เฉินนั่วอดไม่ได้ที่จะสะท้านวาบในใจ โชคดีที่ตึกหลังนี้เสิ่นหนานเป็นคนจัดหาให้ ระบบป้องกันอัคคีภัยจึงจัดว่ายอดเยี่ยม ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่แค่ตายหนึ่งเจ็บสาม เผลอๆ คนนับร้อยชีวิตคงถูกเผาทั้งเป็นอยู่ที่นี่ไปแล้ว

"เถ้าแก่!"

"บอส!"

ตอนเดินผ่านชั้นสอง พนักงานสองสามคนที่กำลังติดตั้งเซิร์ฟเวอร์ตัวใหม่อยู่เอ่ยทักทายเฉินนั่ว

พอขึ้นมาถึงชั้นสี่ ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับงาน แต่ทันทีที่เห็นเฉินนั่ว ต่างก็ผุดลุกขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน

"พวกอินทรีล่ะ?"

เมื่อได้ยินเฉินนั่วถาม หัวหน้าทีมคนหนึ่งจึงรีบตอบทันที "อินทรีกับอัศวินอยู่ในห้องประชุมครับ ผู้อำนวยการเสิ่นของเอ็นเอสเอกับคนจากแผนกสามก็อยู่ด้วย ส่วนม้าแก่กับเบเรต์อยู่ที่โรงพยาบาล คอยดูแลเรื่องการรักษาของพี่น้องทั้งสามคนครับ!"

"ทุกคน รอฟังข่าวจากผม!"

เฉินนั่วสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยออกมาเพียงสั้นๆ ประโยคเดียว

ทุกคนราวกับได้รับคำมั่นสัญญาที่ยิ่งใหญ่ ต่างสบตากันแล้วนั่งลงสะสางงานในมือต่อ

"เฉินนั่ว? นายไม่ได้อยู่จินหลิงหรอกเหรอ ทำไมถึงกลับมาล่ะ?"

เฉินนั่วเพิ่งก้าวเท้าเข้าห้องประชุม เสิ่นหนานก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

ปัง!

เฉินนั่วตบโต๊ะเสียงดังสนั่น จ้องเสิ่นหนานเขม็งราวกับหมาป่าผู้หิวโซ

"เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะไม่ให้ผมกลับมาได้ยังไง!"

"คนของผมโดนระเบิดตาย โดนไฟคลอกเจ็บสาหัส บอกผมมาสิ ถ้าผมไม่กลับมาแล้วจะให้ผมไปอยู่ที่ไหน!"

"ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้ ผ่านไปตั้งห้าชั่วโมงแล้ว ผลการสืบสวนของพวกคุณอยู่ไหนล่ะ!"

เมื่อถูกซักไซ้ไล่เลียงทีละประเด็น สีหน้าของเสิ่นหนานพลันเคร่งเครียด แต่ยังคงสะกดกลั้นโทสะเอาไว้

ทว่าคนข้างกายเขากลับทนไม่ไหวเสียแล้ว ปกติมีแต่คนอื่นต้องคอยดูสีหน้าคนของเอ็นเอสเอ มีที่ไหนเคยโดนใครมาชี้หน้าด่าแบบนี้

"เฉินนั่ว นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร!"

"พวกเราเอ็นเอสเอทำงาน ไม่จำเป็นต้องมารายงานนาย!"

"จำใส่กะโหลกไว้ด้วยว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหน!"

"นายมันก็แค่ทำงานให้พวกเราเท่านั้นแหละ!"

สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่เอ็นเอสเอคนนั้น สีหน้าของเสิ่นหนานพลันถอดสี เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างยิ่ง รีบตวาดลั่นทันที "หุบปาก!"

เฉินนั่วที่ไฟโทสะสุมอก พอได้ยินคำสวนกลับพรรค์นี้ก็พลันหัวเราะร่าออกมา เขากวาดตามองเสิ่นหนาน "ผู้อำนวยการเสิ่น คำพูดพวกนี้เป็นความคิดของคุณด้วยหรือเปล่าครับ?"

"ไม่ใช่!"

เสิ่นหนานสบสายตากับรอยยิ้มของเฉินนั่วแล้วถึงกับหนาวเยือกไปทั้งขั้วหัวใจ

เฉินนั่วหันกลับไปมองไอ้คนที่เพิ่งอ้าปากพูดเมื่อครู่ "ถามได้ดีนี่ งั้นผมจะตอบให้ฟังชัดๆ!"

"ข้อแรก สถานะของผม… เฉินนั่ว นักศึกษาปีสองมหาวิทยาลัยหัวชิง อาจารย์ผู้สอนภาควิชาคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวชิง รหัส 9527!"

"ผู้กวาดสามรางวัลใหญ่พร้อมกันในการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ปี 2021 ผู้พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวและข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝด!"

"คำตอบแค่นี้ ชัดเจนพอหรือยังว่าผมมีสถานะอะไร?"

เสิ่นหนานกับเจ้าหน้าที่เอ็นเอสเออีกสองสามคนฟังแล้วหัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

เมื่อกี้มัวแต่ปากไวไปหน่อย ลืมคิดไปสนิทใจว่าไอ้หนุ่มตรงหน้ามันคือใคร

แม้ตอนนี้เบื้องบนจะยังไม่มอบตำแหน่งหรือเกียรติยศใดๆ ให้อย่างเป็นทางการ แต่พวกเขาก็รู้ดีแก่ใจว่าชื่อของเฉินนั่วได้ขึ้นไปอยู่บนโต๊ะของผู้นำระดับสูง ทั้งกระทรวงศึกษาธิการ สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์ และหน่วยงานบิ๊กเบิ้มอีกหลายแห่งที่คอยจับตาดูและประคบประหงมเป็นพิเศษ

หมอนี่ถูกยกย่องให้เป็นความหวังแห่งวงการคณิตศาสตร์ของหัวเซี่ยเชียวนะ!

หากเฉินนั่วเกิดบันดาลโทสะจนเตลิดหนีออกนอกประเทศไปเพราะเรื่องนี้ บรรดาผู้ใหญ่ระดับบิ๊กคงเดือดดาลจนแม้แต่บอสใหญ่ของเอ็นเอสเอก็เอาตัวไม่รอดแน่

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องทั้งหมดนี้เฉินนั่วไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย!

พูดถึงตรงนี้ เฉินนั่วก็เปลี่ยนน้ำเสียงฉับพลันพลางแค่นหัวเราะในลำคอ "อีกอย่าง ทำความเข้าใจให้ถูกด้วยนะ ผมไม่ได้ทำงานรับใช้พวกคุณ แต่เป็นพวกคุณที่แบกหน้ามาขอร้องผมเอง! โปรเจกต์นี้ผมจะไม่แตะเลยก็ได้ หรือจะพัฒนาขึ้นมาเองคนเดียวแล้วค่อยขายให้พวกคุณในราคาแพงหูฉี่ก็ยังได้!"

"ถ้าพวกคุณยังจะมาวางก้ามพูดจาหมาๆ แบบนี้ งั้นโปรเจกต์นี้กูไม่ทำแม่งแล้ว! อยากไปหาใครก็ไปหาเถอะ ฉันไม่ทำแล้วโว้ย!"

"พี่อินทรี อัศวิน ไปกันเถอะ!"

พูดจบ เฉินนั่วก็ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเสิ่นหนาน เขากวักมือเรียกพวกพ้องแล้วหันหลังสาวเท้าดุ่มๆ ตรงไปที่ประตูห้องประชุมทันที

อินทรีกับอัศวินรีบลุกพรวดก้าวตามหลังเฉินนั่วไปติดๆ

พวกเขาเตรียมใจรับมือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว ต่อให้เอ็นเอสเอยกเลิกหนังสืออภัยโทษ อย่างแย่ที่สุดก็แค่กลับไปยอมจำนนให้ดาร์กเน็ตดึงตัวไปก็แค่นั้น

สีหน้าของเสิ่นหนานเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาหันไปถลึงตาใส่คนที่เพิ่งปากพล่อยเมื่อกี้แทบจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะรีบพุ่งพรวดเข้ามารั้งตัวเฉินนั่วเอาไว้

"เฉินนั่ว นายช่วยฟังฉันพูดสักสองสามคำก่อนได้ไหม?"