บทที่ 92 ความลับรั่วไหลจากภายใน

“เฉินนั่ว นายฟังฉันพูดสักสองสามคำก่อนได้ไหม”

เสิ่นหนานรั้งตัวเฉินนั่วที่กำลังจะก้าวพ้นประตูไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำและร้อนรน

“ฟังคุณพูดเหรอ ฟังคุณบอกว่าพวกคุณไม่เจอเบาะแสอะไรเลย แล้วก็มานั่งสอบปากคำพวกพี่น้องของผมอยู่ที่นี่เนี่ยนะ”

เวลานี้เฉินนั่วเหมือนคนกินดินปืนเข้าไป เจอหน้าใครก็พร้อมจะพ่นไฟใส่ทั้งนั้น

“นายฟังฉันพูดให้จบก่อน แล้วค่อยด่าต่อได้ไหมล่ะ!”

เสิ่นหนานปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที จะว่าไปแล้ว ตัวเบิ้มตรงหน้านี้ เขาก็ไม่มีปัญญาไปมีเรื่องด้วยอยู่ดี

“ได้!” เฉินนั่วหันกลับมา “แต่ผมไม่อยากเห็นหน้าไอ้สามคนนี้อีก!”

แววตาของเสิ่นหนานเต็มไปด้วยความจนใจ พ่อคุณคนนี้เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ “พวกนายสามคนกลับไปรายงานเรื่องนี้กับหัวหน้าเซียวแห่งแผนกสามของพวกนายเองเถอะ!”

สิ้นเสียง ทั้งสามคนก็หน้าเปลี่ยนสี จำใจเดินออกจากห้องประชุมไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ

“พี่อินทรี พวกพี่ก็ออกไปก่อนเถอะ ผมขอคุยกับคุณเสิ่นตามลำพังหน่อย”

เมื่อเห็นคนจากแผนกสามเดินออกไปแล้ว เฉินนั่วจึงหันไปบอก

พวกพนักงานในโถงด้านนอก พอเห็นพวกอินทรีเดินออกมา ก็พากันกรูเข้ามาล้อมรอบทันที

“พี่อินทรี ทำไมพี่ถึงออกมาล่ะ แล้วบอสล่ะ”

“ใช่ นั่นสิ พี่ปล่อยให้บอสอยู่ข้างในคนเดียวได้ยังไง ถ้าเกิดหมอนั่นเล่นตุกติกขึ้นมาจะทำยังไง”

“พวกเรา คว้าอาวุธขึ้นมา! กล้ามาหยามถึงถิ่นเรา กูไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้ว ขอซัดพวกมันสักตั้งเถอะ!”

คนพวกนี้ล้วนเป็นแฮกเกอร์ วัยรุ่นเลือดร้อนอารมณ์พลุ่งพล่านกันทั้งนั้น

ไม่อย่างนั้นสมัยวัยรุ่นใครมันจะบ้ามาเป็นแฮกเกอร์ ถ้าไม่ใช่เพราะทนเห็นความอยุติธรรมไม่ได้และเกลียดชังความชั่วร้ายเข้ากระดูกดำ

เมื่อกี้ตอนที่เฉินนั่วกลับมาถึงแล้วแผดเสียงลั่นห้องประชุม พวกเขาก็ได้ยินกันหมดแล้ว

คนข้างในนั้นคือใคร เอ็นเอสเอเชียวนะ หน่วยงานที่ถือกระบี่อาญาสิทธิ์อยู่ในมือ

แต่เฉินนั่วกลับกล้าเปิดฉากด่ากราดพวกนั้นเพื่อพวกเขา บอสแบบนี้คู่ควรให้พวกเขาทุ่มเทใจให้อย่างแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น ค่าตอบแทนที่เฉินนั่วให้ก็ไม่ใช่น้อยๆ อาหารการกินเครื่องดื่มล้วนเป็นของดีที่สุด

ดังนั้น แต่ละคนจึงเริ่มคว้าคีย์บอร์ด ถือไม้ม็อบ ยกหน้าจอคอมพิวเตอร์ ลากเก้าอี้ โถงทั้งห้องวุ่นวายโกลาหลไปหมด

เมื่อเห็นท่าทางของทุกคนที่จวนเจียนจะก่อจลาจล สีหน้าของเจ้าหน้าที่แผนกสามก็เปลี่ยนไปถนัดตา หากลงไม้ลงมือกันจริงๆ พวกเขาสามคนรับมือไม่ไหวแน่

อินทรีเห็นภาพตรงหน้า จึงกระโดดขึ้นไปยืนบนโต๊ะแล้วตะโกนลั่น “พวกมึงวางของลงให้หมด! บอสไม่ได้เป็นอะไร แค่อยากคุยกับคุณเสิ่นตามลำพัง!”

“ไปทำงานของตัวเองต่อซะ ไม่มีอะไรก็อย่ามาแส่หาเรื่อง ถ้ารู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติค่อยพังเข้าไปก็ยังไม่สาย!”

เสียงตวาดของอินทรีทำให้ทุกคนสงบลง หลังจากยืนอึกอักกันอยู่ครู่หนึ่ง ต่างก็แยกย้ายกลับไปประจำที่ แต่ก็ยังเหลือคนไว้สามสี่คนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องประชุมเพื่อกันเหนียว

พอได้ยินว่าข้างนอกเงียบสงบลงแล้ว เสิ่นหนานก็ลอบถอนหายใจยาวออกมา

“นายนี่มันแน่จริงๆ เป็นเถ้าแก่ที่ไม่เคยแตะงานแท้ๆ แต่กลับทำให้คนพวกนั้นปกป้องได้ขนาดนี้!”

“อย่ามาพูดไร้สาระน่า เล่ามาได้แล้ว ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

เฉินนั่วเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วเอนหลังลงไป ทิ้งตัวนอนแผ่ท่านอนลุงเก๋อไม่มีผิด

เสิ่นหนานเห็นดังนั้นจึงลากเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ๆ แล้วกดเสียงต่ำ “พวกเราสงสัยว่ามีความลับรั่วไหล แถมยังเป็นคนในของเราเอง และมีการสมคบคิดกับกองกำลังภายนอกด้วย”

แววตาของเฉินนั่วหรี่ลง เขานั่งตัวตรง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “ขอเหตุผล!”

“เรื่องมันไม่ได้ง่ายอย่างที่นายคิด อย่างแรก อาคารหลังนี้เป็นทรัพย์สินของเอ็นเอสเอเราเอง เป็นฐานสำรอง ทุกขั้นตอนถูกต้องตามกฎหมาย ระบุการใช้งานว่าเป็นอาคารที่พักอาศัย และจัดอยู่ในชั้นความลับระดับหนึ่ง”

“อย่างที่สอง เรื่องระบบป้องกัน บิ๊กบอสของเอ็นเอสเอเป็นคนอนุมัติ ฉันเป็นคนรับผิดชอบดำเนินการ โจวไห่เป็นผู้ช่วย นอกจากนี้ไม่มีคนที่สี่รู้เรื่องเลย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่มาประจำการที่นี่ต่างก็มีประวัติขาวสะอาดหมดจด ไม่มีทางปล่อยให้ข้อมูลรั่วไหลเด็ดขาด”

“อย่างที่สาม กล้าใช้ระเบิดขวดในเมืองหลวง แถมยังแม่นยำขนาดนี้ เร็วเสียจนพวกเราไม่ทันตั้งตัว เส้นทางหลบหนีหลังก่อเหตุ กล้องวงจรปิดก็ถูกแฮกทั้งหมด นี่ต้องเป็นปฏิบัติการที่มีการวางแผนล่วงหน้ามาอย่างรอบคอบแน่นอน!”

“ความเป็นไปได้ของการรั่วไหลมีสองทาง ทางแรกคือมีคนสะกดรอยตามฉัน แล้วสาวรอยจนเจอที่นี่”

“ความเป็นไปได้ทางที่สอง คือมีคนเจาะเซิร์ฟเวอร์ภายในของเอ็นเอสเอ หาแฟ้มโครงการจนเจอ แล้วตามมาถึงที่นี่”

“ดูจากตอนนี้ ความเป็นไปได้ทางที่สองน่าจะมีน้ำหนักมากกว่า ไม่อย่างนั้นระเบิดขวดที่ปาเข้ามาคงไม่แม่นยำขนาดนี้ ทำไมโรงอาหารชั้นหนึ่งกับหอพักชั้นห้าถึงไม่โดน แต่กลับเป็นห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นสองกับโซนออฟฟิศชั้นสามและชั้นสี่ล่ะ”

ขณะที่เสิ่นหนานร่ายข้อสันนิษฐานต่างๆ เฉินนั่วก็จำลองความเป็นไปได้ของข้อสันนิษฐานเหล่านั้นอยู่ในใจเงียบๆ

“จะให้ผมลองลงมือดูไหม”

“ตอนนี้ยังไม่ต้อง พวกเราขอตรวจภายในกันก่อน ถ้าแก้ไม่ได้ค่อยหานาย!”

เสิ่นหนานลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ปฏิเสธไป

เขายอมรับว่าเฉินนั่วเป็นยอดฝีมือ แต่เมื่อใดที่เฉินนั่วลงมือ ก็จำเป็นต้องสแกนเซิร์ฟเวอร์ภายใน ทว่าในเซิร์ฟเวอร์นั้นมีข้อมูลลับอยู่มากเกินไป

พูดถึงตรงนี้ เสียงโทรศัพท์ของเสิ่นหนานก็ดังขึ้น

หนึ่งนาทีผ่านไป ใบหน้าของเสิ่นหนานก็มืดครึ้มจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้ แววตาเปี่ยมด้วยโทสะที่ไม่อาจซ่อนเร้น

ปัง!

เสิ่นหนานตบฝ่ามือลงบนโต๊ะเต็มแรง

คนที่อยู่ข้างนอกเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็พุ่งพรวดเข้ามาทันที แต่ภาพในห้องประชุมกลับทำให้ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก

หมายความว่ายังไงกัน

เสิ่นหนานหน้าดำคร่ำเครียด ส่วนบอสของพวกเขากลับมีสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ

เฉินนั่วโบกมือให้ ทุกคนจึงพากันถอยออกไป

เสิ่นหนานสูดหายใจลึกๆ สองสามครั้ง สีหน้าถึงได้กลับมาสงบลง

“สืบรู้ตัวแล้ว เป็นหวังฉี!”

“เป็นไปได้ยังไง”

เฉินนั่วผุดลุกขึ้นยืนทันที แววตาคมกริบ

หมอนั่นแม้จะเคยตั้งแง่ไม่เป็นมิตรกับเขาตอนอยู่สำนักงานใหญ่เอ็นเอสเอ แต่อย่างไรก็ยังเป็นถึงผู้ดูแลดาร์กเน็ตใต้สังกัดส่วนที่ห้า

ตำแหน่งหัวหน้าผู้รับผิดชอบดาร์กเน็ตถือเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ คนที่จะขึ้นมานั่งเก้าอี้ตัวนี้ได้ต้องถูกตรวจสอบประวัติครอบครัวย้อนหลังอย่างละเอียด ทั้งสายตรงสามชั่วคนและสายรองอีกสามชั่วคน หากภูมิหลังไม่ขาวสะอาดบริสุทธิ์ผุดผ่องจริงๆ อย่าหวังเลยว่าจะได้แตะต้องตำแหน่งนี้

“เขาไม่ได้ถูกคุณปลดไปแล้วเหรอครับ แล้วจะยังเข้าถึงเรื่องนี้ได้ยังไง”

เมื่อเจอคำถามตรงจุดของเฉินนั่ว เสิ่นหนานก็ได้แต่ถอนหายใจยาว

คลื่นใต้น้ำในแวดวงราชการจะไปเรียบง่ายเหมือนที่เห็นฉากหน้าได้อย่างไร สายสัมพันธ์และผลประโยชน์ที่พัวพันกันมันซับซ้อนอีรุงตุงนังจะตายไป

“เบื้องบนมีคนหนุนหลังเขาอยู่ ถึงจะถูกสั่งย้ายออกจากดาร์กเน็ต แต่ก็ยังสังกัดอยู่ที่ส่วนที่ห้า”

“พอพวกเราเริ่มสงสัยว่าข้อมูลอาจรั่วไหลจากคนใน หน่วยงานตรวจสอบก็ยื่นมือเข้ามาแทรกแซงทันทีและสั่งสอบสวนทุกคน”

“แต่พอตรวจมาถึงหวังฉี กลับพบว่าเขาหายตัวไปแล้ว หายไปอย่างไร้ร่องรอยจริงๆ โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ ค้นหาทั่วทั้งเมืองหลวงก็ไม่พบเบาะแสเลย กฎเหล็กภายในของเรามีอยู่ว่า เจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าส่วนขึ้นไปของเอ็นเอสเอ หากไม่ได้รับอนุมัติล่วงหน้าจะเดินทางออกนอกเมืองหลวงไม่ได้เด็ดขาด แค่นี้ทุกอย่างมันก็ชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาแล้ว”

เฉินนั่วฟังแล้วยังรู้สึกทะแม่งๆ แม้จะไม่มีหลักฐานคาหนังคาเขาว่าหวังฉีเป็นคนทำ แต่ข้อสันนิษฐานเหล่านี้ก็มีน้ำหนักตรงกับความเป็นจริงไปแปดเก้าส่วนแล้ว

“แต่มันก็ยังไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี แล้วแรงจูงใจล่ะครับ”

“การที่เขาไต่เต้าขึ้นมาอยู่ตำแหน่งระดับนี้ได้ ไม่มีทางที่จะมาแก้แค้นผมเพียงเพราะเรื่องคราวก่อน จนถึงขั้นยอมทิ้งอนาคตและตำแหน่งหน้าที่ที่สู้ตรากตรำสร้างมานับสิบปีหรอกมั้ง ผมไม่คิดว่าหน้าตาตัวเองจะใหญ่โตถึงขนาดนั้นนะ”

“แล้วคุณก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่า คนที่มาลอบโจมตีไม่ใช่เรื่องที่ใครตัวคนเดียวจะทำได้ มันเห็นกันชัดๆ ว่ามีองค์กรใหญ่คอยวางแผนและตระเตรียมการมาอย่างรัดกุม ลำพังแค่เขาคนเดียวจะไปทำเรื่องพวกนี้ได้ยังไง”

เสิ่นหนานกลอกตาอย่างเหนื่อยอกเหนื่อยใจ

คำถามพวกนี้เขาก็อยากรู้เหมือนกันนั่นแหละ เพียงแต่ส่วนที่ห้าของพวกเขารับผิดชอบเฉพาะงานความมั่นคงปลอดภัยทางไซเบอร์ภายในประเทศ งานสืบสวนสอบสวนจับกุมคดีแบบนี้ไม่ได้อยู่ในขอบเขตหน้าที่ของพวกเขาเสียหน่อย

“รออีกสักพักเถอะ พอเกิดเรื่องอุกอาจขนาดนี้ขึ้น เบื้องบนให้ความสำคัญเป็นพิเศษอยู่แล้ว คาดว่าอีกเดี๋ยวคงมีข่าวคืบหน้าแจ้งมา”