บทที่ 93 วิทยานิพนธ์เสร็จสมบูรณ์ รางวัลจากระบบ

"ถือโอกาสช่วงนี้ เรามาคุยเรื่องค่าเยียวยาคนของผมกันดีกว่า!"

ไม่รอให้เสิ่นหนานตอบ เฉินนั่วยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ทันที นี่คือแผนการชดเชยสำหรับพนักงานที่เสียชีวิตและบาดเจ็บที่เขาเขียนไว้ตอนอยู่บนรถไฟความเร็วสูง

"ได้!"

เสิ่นหนานกวาดตาอ่านรอบเดียวก็ตอบตกลงอย่างเด็ดขาด เงินสิบล้านกว่าแลกกับความสบายใจของเฉินนั่ว ถือว่าเป็นการค้าที่คุ้มค่า

คุยต่ออีกสองสามประโยค เฉินนั่วก็เดินออกจากห้องประชุมมายืนอยู่กลางโถงใหญ่

"พี่น้องทุกคน!"

ทุกคนที่กำลังง่วนอยู่หยุดมือจากงานแล้วหันมามองเฉินนั่ว

"เรื่องนี้เป็นเพราะผมดูแลไม่ดีเอง ทำให้พี่น้องทุกคนต้องมาเจอเรื่องขวัญผวาแบบนี้ แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็ทำได้แค่ยอมรับความจริง ทว่าผมขอรับรองเลยว่า เรื่องนี้จะต้องสืบสาวราวเรื่องให้ถึงที่สุด! ไม่ว่าจะเป็นใครหรือองค์กรไหน ผมจะทำให้พวกมันต้องชดใช้อย่างสาสม!"

ตอนที่เฉินนั่วพูดประโยคนี้ แววตาดุดันอำมหิตพลันวาบผ่านไปชั่วขณะ

"สำหรับพี่น้องที่เสียชีวิตและบาดเจ็บ บริษัทจะจ่ายค่าชดเชยให้ พี่น้องคนที่เสียชีวิต บริษัทจะจ่ายเงินชดเชยให้ 10 ล้าน ตอนส่งมอบระบบ ค่าตอบแทนในการพัฒนาของเขาจะคิดตามเกณฑ์เฉลี่ยของกลุ่มที่สังกัด นอกจากนี้ทางเอ็นเอสเอจะช่วยจัดการเรื่องงานศพให้อย่างสมเกียรติ!"

"พี่น้องที่บาดเจ็บทั้งสามคน ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดพวกเราจะรับผิดชอบเอง ค่าตอบแทนในการพัฒนาของทั้งสามคนก็จะคิดตามเกณฑ์เฉลี่ยของกลุ่มที่สังกัดเช่นกัน แถมจะได้รับเงินชดเชยอีกคนละ 1 ล้าน!"

"ส่วนพี่น้องทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ได้รับเงินปลอบขวัญคนละ 5 หมื่น!"

ความใจป้ำระดับทุ่มไม่อั้นของเฉินนั่วช่วยกอบกู้ขวัญกำลังใจที่ห่อเหี่ยวของทุกคนให้พุ่งสูงขึ้นทันตา

เสิ่นหนานที่อยู่ในห้องประชุมได้ยินเข้าถึงกับมุมปากกระตุก ให้ตายสิ เอาเงินของเอ็นเอสเอไปซื้อใจคนอื่น มีแต่เจ้าเด็กนี่คนเดียวเท่านั้นแหละที่กล้าทำ

เงินชดเชย 10 ล้านดูเหมือนจะเยอะ แต่ความจริงแล้วก็แค่ระดับทั่วไป

ต้องรู้ก่อนนะว่าคนที่ตายคือแฮกเกอร์ระดับยอดฝีมือ พอจบโปรเจกต์นี้และจัดการเรื่องประวัติตัวตนเรียบร้อยแล้ว เงิน 10 ล้านสำหรับพวกเขาไม่ใช่เรื่องยากเลย ทว่าเขากลับต้องมาสูญเสียชีวิตไป

เงิน 10 ล้านกับหนึ่งชีวิตและหนึ่งครอบครัวที่แหลกสลาย สิ่งไหนหนักหนากว่ากัน แต่ละคนย่อมมองไม่เหมือนกัน แต่เฉินนั่วทำได้เพียงชดเชยอย่างสุดความสามารถแล้ว

หลังจากปลอบใจทุกคนอีกสองสามประโยค เฉินนั่วก็เรียกอินทรีกับอัศวินเข้ามาในห้องทำงาน

"อินทรี เล่ามา ความเสียหายของเรามีอะไรบ้าง!"

"ถ้าตัดเรื่องคนออกไป มีเซิร์ฟเวอร์ถูกระเบิดพังไปสี่เครื่อง แม้เราจะสำรองข้อมูลไว้ แต่เพราะมีช่วงเวลาที่เหลื่อมล้ำกัน ข้อมูลช่วงบ่ายบางส่วนเลยยังสำรองไม่ทัน ข้อมูลสูญหายไปราว 10% แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ครับ ผมสั่งให้พวกเขาเริ่มทำใหม่อีกรอบแล้ว"

ได้ยินดังนั้นเฉินนั่วก็โล่งอก

หากข้อมูลสูญหายร้ายแรงเกินไป มันจะกระทบกับความคืบหน้าในการพัฒนาระบบอย่างหนัก

"วันนี้ให้พี่น้องทุกคนพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ เดี๋ยวโทรหาม้าแก่บอกเรื่องการจัดการทางนี้ด้วย พวกนายก็นอนแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้เช้าจะได้ไปเปลี่ยนเวรกับสองคนนั้นที่โรงพยาบาล!"

"แล้วก็บอกทุกคนด้วยว่า เพื่อความปลอดภัย ก่อนโปรเจกต์จะเสร็จสิ้นห้ามใครออกจากตึกนี้เด็ดขาด"

"ช่วงนี้ผมเองก็จะปักหลักอยู่ที่นี่เหมือนกัน"

พอจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อย เฉินนั่วก็ผ่อนคลายลง แล้วความหิวโซอย่างรุนแรงก็โถมเข้าใส่ทันที

ยังดีที่โรงอาหารชั้นหนึ่งมีคนดูแลตลอด 24 ชั่วโมง

กินข้าวเสร็จ เฉินนั่วนั่งพิงเก้าอี้ทำงาน พลิกดูเอกสารการพัฒนาในช่วงไม่กี่วันนี้ ต้องยอมรับเลยว่าพอวางโครงสร้างระบบเสร็จแล้ว ประสิทธิภาพการทำงานสูงขึ้นมากจริงๆ

คนพวกนี้เป็นยอดฝีมือตัวจริง โค้ดส่วนฐานรากเขียนออกมาได้สวยงามเหลือเกิน

การแบ่งเลเยอร์โค้ดชัดเจน แยกโมดูลได้ยอดเยี่ยม ความสอดคล้องภายในสูงและลดการพึ่งพาระหว่างกันได้ดี

โค้ดทุกบรรทัดกลั่นกรองมาอย่างประณีต สั้นกระชับ อ่านเข้าใจง่ายสุดๆ หลายจุดแทบจะเอาไปพิมพ์เป็นตำราเรียนได้เลย

พูดได้แบบไม่เกินจริงเลยว่า พอส่งมอบโปรเจกต์ไปแล้ว ขอแค่คนของส่วนที่ห้าแห่งเอ็นเอสเอไม่โง่เง่าจนเกินไป ก็สามารถดูแลรักษาระบบนี้ได้อย่างสบายๆ

หลังจากเปิดใช้บัตรเทพแห่งการเรียนจุติ เฉินนั่วก็รวบรวมสมาธิ กวาดสายตาอ่านโค้ดอย่างรวดเร็วปราดเดียวทะลุปรุโปร่ง

ด้วยทักษะการเขียนโปรแกรมระดับนักวิจัยและทักษะแฮกเกอร์ระดับตำหนักเทพของเขา ยังแทบจะหาบั๊กไม่เจอสักตัว

"ราตรีกาลมอบดวงตาสีดำขลับให้แก่ฉัน…"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกเฉินนั่วให้ตื่นจากภวังค์

"ไฮ ศาสตราจารย์โรเบิร์ต อรุณสวัสดิ์ครับ!"

คนที่โทรมาคือศาสตราจารย์โรเบิร์ต หัวหน้าบรรณาธิการของวารสารคณิตศาสตร์ระดับท็อปของโลกอย่าง Annals of Mathematics ซึ่งเวลาที่พรินซ์ตันตอนนี้เพิ่งจะสิบโมงกว่าพอดิบพอดี

Annals of Mathematics จัดทำโดยมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน และโรเบิร์ตก็เป็นศาสตราจารย์ประจำภาควิชาคณิตศาสตร์ของพรินซ์ตันเช่นกัน

ทั้งสองคุยกันอยู่สองสามนาทีก่อนจะวางสาย

เมื่อวานซืนเขาตอบตกลงกับศาสตราจารย์โรเบิร์ตไปแล้วว่าจะยอมตีพิมพ์วิทยานิพนธ์ลงใน Annals of Mathematics เพียงแต่ช่วงนี้ยุ่งจนลืมไปสนิท

นี่คือวารสารคณิตศาสตร์อันดับหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขาในแวดวงคณิตศาสตร์ระดับโลก

หัวเซี่ยก่อตั้งประเทศมา 70 ปี มีวิทยานิพนธ์ที่ได้ตีพิมพ์ในสี่วารสารหลักเพียง 40 กว่าฉบับ และที่ทำสำเร็จโดยลำพังมีเพียง 10 ฉบับเท่านั้น ส่วนที่ได้ตีพิมพ์ลงใน Annals of Mathematics มีแค่สองฉบับ ของเฉินนั่วนับเป็นฉบับที่สาม

ถ้าย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน อาศัยแค่วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ที่ตีพิมพ์ใน Annals of Mathematics เฉินนั่วก็มีคุณสมบัติพอที่จะได้รับการคัดเลือกเป็นนักวิชาการแห่งสภาวิทยาศาสตร์หัวเซี่ยแล้ว

หลังจากตรวจทานวิทยานิพนธ์ตั้งแต่ต้นจนจบอีกรอบ เฉินนั่วก็ล็อกอินเข้าเว็บไซต์ของ Annals of Mathematics

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ล็อกอินเข้ามา ทุกครั้งที่เห็นหน้าเว็บ เฉินนั่วเป็นต้องบ่นอุบ มันช่างเรียบง่ายจนเข้าขั้นดักดานแท้ๆ

ถ้าให้เวลาเขาสักชั่วโมง เขาเขียนส่งๆ ยังสวยกว่านี้เลย

หลายครั้งหลายคราที่เขาต้องข่มใจตัวเองไม่ให้เผลอไปกดทำเว็บไซต์ใหม่ให้ Annals of Mathematics ฟรีๆ

หลังจากอัปโหลดวิทยานิพนธ์เสร็จ เพียงไม่กี่นาที สถานะของวิทยานิพนธ์ก็เปลี่ยนเป็น completed-accept ความรวดเร็วระดับนี้เกินความคาดหมายของเฉินนั่วไปไกลโข

【ติ๊ง ตรวจพบว่าโฮสต์ทำวิทยานิพนธ์ระดับ T สำเร็จหนึ่งฉบับ มอบรางวัลแต้มชื่อเสียง 100 แต้ม บัตรเทพแห่งการเรียนจุติหนึ่งใบ!】

เสียงระบบดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน ทำเอาเฉินนั่วสะดุ้งโหยง

"อ้าว ระบบไม่ได้อัปเกรดหรอกเหรอ?"

เฉินนั่วพึมพำกับตัวเอง เงื่อนไขการอัปเกรดครั้งก่อนคือวิทยานิพนธ์ระดับ A หนึ่งฉบับ กับสกิลวิชาการหลักห้าวิชา

คราวนี้ถึงแม้จะมีวิทยานิพนธ์ระดับ T แล้ว แต่จำนวนสกิลที่ได้รับยังไม่พอ

เฉินนั่วแอบคิดในใจว่า พอเรื่องที่นี่จบลง เขาควรจะไปวิ่งส่งอาหารฟูลไทม์สักสองสามวันเพื่ออัปเกรดระบบก่อนดีไหม

พอได้ยินรางวัล เฉินนั่วก็ดีใจจนเนื้อเต้น สองสิ่งนี้คือสิ่งที่เขาขาดแคลนที่สุด โดยเฉพาะบัตรเทพแห่งการเรียนจุติ

ถ้ามีบัตรเทพแห่งการเรียนจุติมากพอ จะไปส่งอาหารทำไม จะไปเช็กอินทำไม สู้เรียนรู้ด้วยตัวเองจนทุกวิชาเต็มขั้นไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ

เพียงคิดในใจ แผงหน้าต่างโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้น

โฮสต์: เฉินนั่ว

อายุ: 19

อาชีพ: นักศึกษา, ไรเดอร์ส่งอาหารพาร์ตไทม์

สเตตัส: ความแข็งแกร่งของร่างกาย 8.7, การตอบสนองของระบบประสาท 9.6, ความเร็ว 8.4 (คนปกติคือ 1)

แต้มชื่อเสียง: 689/689

สกิล: ฟิสิกส์ระดับมหาวิทยาลัยขั้นศาสตราจารย์, คณิตศาสตร์ระดับมหาวิทยาลัยขั้นแนวหน้าของประเทศ, เศรษฐศาสตร์ขั้นศาสตราจารย์, สารสนเทศ (การเขียนโปรแกรม) ขั้นนักวิจัย, ทักษะแฮกเกอร์ระดับตำหนักเทพ, ทักษะสถิติขั้นมืออาชีพ, วิชามวยไทเก๊กบู๊ตึ๊งระดับปรมาจารย์, ทักษะการเขียนพู่กันระดับปรมาจารย์, ช่างฟิตระดับครูช่าง…

ไอเทม: บัตรเทพแห่งการเรียนจุติ 1.3 (พร้อมใช้งาน) / 2 (ใบ)

ข้อมูลบนหน้าต่างแทบไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่ แต่มีตัวเลือกไอเทมเพิ่มเข้ามา

เขายิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ว่าแต้มชื่อเสียงนี้มันคำนวณยังไงกันแน่

ตามหลักแล้ว ในการประชุมคณิตศาสตร์เขาพิสูจน์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝด นักวิชาการคณิตศาสตร์ที่ยอมสยบให้เขาก็ไม่ต่ำกว่าแปดพันหรืออาจจะถึงหมื่นคนด้วยซ้ำ ทำไมถึงได้มาแค่ 583 แต้มกันล่ะ (หักของเก่าที่เหลืออยู่ 6 แต้ม และรางวัลจากระบบอีก 100 แต้ม)

"ระบบ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ แกแอบฮุบแต้มชื่อเสียงของฉันไปใช่ไหมเนี่ย?"