บทที่ 95 การเปิดตัวครั้งแรกของระบบหลักอัจฉริยะเสวียนอู่

“วิธีของนาย? นายจะมีวิธีอะไรได้!”

เสิ่นหนานสงสัยอยู่บ้าง หากแม้แต่เอ็นเอสเอของพวกเขายังจัดการไม่ได้ เฉินนั่วตัวคนเดียวจะไปทำอะไรได้

“เอาเถอะ ในเมื่อกระจ่างแล้ว ผมก็ไม่รั้งคุณไว้แล้วล่ะ คุณควรไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ!”

“อีกอย่าง เรื่องความปลอดภัยของที่นี่ คุณก็ดูเอาเองแล้วกัน ผมไม่อยากให้มีครั้งที่สองอีก!”

เฉินนั่วเอ่ยปากไล่แขกตรงๆ

เสิ่นหนานถลึงตาใส่เฉินนั่วอย่างดุเดือด นี่มันเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพลชัดๆ

“ฉันมีแผนของฉันอยู่แล้ว!”

เสิ่นหนานพูดจบก็เดินไปที่ห้องประชุม เริ่มเก็บข้าวของ

แม้เรื่องราวที่นี่จะกระจ่างแล้ว แต่กลุ่มคนที่บุกโจมตีที่นี่ยังหาตัวไม่พบ เขายังต้องกลับไปช่วยคนของแผนกสามตามล่าคนกลุ่มนี้

สามชั่วโมงต่อมา เสิ่นหนานพาชายวัยกลางคนสองคนเดินเข้ามาในห้องทำงานของเฉินนั่ว

“ทำไมคุณมาอีกแล้วล่ะ?”

เฉินนั่วแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อ “สองท่านนี้คือ?”

“นี่คือนักจิตวิทยาประจำเอ็นเอสเอของเรา และแพทย์แผนกอายุรกรรมประสาท”

“แล้วยังไงต่อครับ?”

“เมื่อวานเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้นขึ้น ยังไงก็ต้องมาช่วยพวกนายปรับสภาพจิตใจกันหน่อย จะได้ไม่เครียดจนเกินไป”

เฉินนั่วหน้าดำทะมึน พูดอย่างหงุดหงิด “ผมไม่ต้องการ คุณไปตรวจให้พวกพี่น้องข้างนอกเถอะ”

พูดหว่านล้อมตั้งนานกว่าจะส่งเสิ่นหนานกลับไปได้

เมื่อเสิ่นหนานกลับไป ตึกหลังเล็กก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบตามเดิม

ช่วงบ่าย ที่หน้าประตูใหญ่มหาวิทยาลัยหัวชิงและภายในมหาวิทยาลัยมีการแขวนป้ายผ้าไว้มากมาย ทั้งหมดล้วนแสดงความยินดีกับเฉินนั่วที่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดได้สำเร็จ

“เหล่าจ้าว ทำไมมีแค่พวกนายไม่กี่คนล่ะ เฉินนั่วล่ะ?”

ขณะนี้ที่ด้านล่างตึกภาควิชาคณิตศาสตร์ อาจารย์ที่ประจำอยู่ไม่กี่ท่าน รวมถึงนักศึกษาปริญญาโท ปริญญาเอก ยี่สิบสามสิบคน และนักศึกษาเกือบร้อยคนต่างเตรียมการจะต้อนรับอัจฉริยะอย่างเฉินนั่ว ทว่ากลับพบว่าเฉินนั่วไม่อยู่

“หัวหน้าภาคครับ เฉินนั่วติดธุระด่วน ช่วงนี้คงกลับมาไม่ได้ ต้องขออภัยด้วยครับ!”

จ้าวหยวนยิ้มพลางตอบรับ จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กระซิบเสียงเบา “ภารกิจลับครับ!”

สีหน้าแข็งทื่อของจินเจาพลันผ่อนคลายลงมากทันที

เอาเถอะ พิธีต้อนรับสุดเซอร์ไพรส์ที่ภาควิชาคณิตศาสตร์เตรียมไว้ให้เฉินนั่วก็เลยเป็นหมันไป

เหล่านักศึกษาภาควิชาคณิตศาสตร์ต่างแยกย้ายกันไปด้วยความผิดหวัง

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น หลังจากเฉินนั่วเดินทางไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมพี่น้องสามคนที่ได้รับบาดเจ็บแล้ว เขาก็ขลุกอยู่แต่ในตึกหลังเล็ก วิจัยเรื่องการผสานระบบประมวลผลอัจฉริยะหมายเลข 1 เข้ากับระบบเสวียนอู่อย่างไม่ลืมหูลืมตา

แม้ระบบประมวลผลอัจฉริยะหมายเลข 1 จะไม่สมบูรณ์ แต่การได้เห็นแค่บางส่วนก็ช่วยให้มองเห็นภาพรวมได้

ผ่านไปอีกหลายวัน ในห้องทำงานของเฉินนั่วก็มีเสียงหัวเราะลั่นดังขึ้นมาหลายระลอก

ทุกคนในห้องโถงด้านนอกเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานในมือต่อไป ช่วงหลายวันมานี้บอสทำแบบนี้อยู่บ่อยๆ

“อินทรี อัศวิน ยกคอมพิวเตอร์มานี่หน่อย!”

เฉินนั่วตะโกนออกไปด้านนอก น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้น

พวกอัศวินและอินทรีรวมสี่คนมีสีหน้างุนงง แต่ก็ยังเดินเข้าห้องทำงานมา

“โจมตีโปรแกรมนี้ดู”

เฉินนั่วเลื่อนคอมพิวเตอร์ไปให้ ทั้งสี่แม้จะแปลกใจ แต่ก็ต่างหาเก้าอี้นั่งแล้วเริ่มลงมือ

“จำไว้ว่าใช้ได้แค่คอมพิวเตอร์ของพวกนายเท่านั้นนะ!”

เฉินนั่วกำชับอีกประโยค เขากลัวจริงๆ ว่าทั้งสี่คนจะเกิดบ้าเลือดระดมเครื่องซอมบี้ขึ้นมา ถึงตอนนั้นคอมพิวเตอร์เครื่องนี้คงได้พังยับเยินแน่

ไม่กี่นาทีต่อมา อินทรีก็อดถามขึ้นไม่ได้

“บอส โปรแกรมนี้มาจากไหนเหรอครับ?”

“ฮ่าๆ หาช่องโหว่เจอแล้ว ฉันจะเจาะเข้าไปล่ะนะ!”

อัศวินหัวเราะร่า

วินาทีต่อมา อัศวินก็พูดอย่างสงสัย “ให้ตายสิ ช่องโหว่ล่ะ? เมื่อกี้ยังอยู่นี่หว่า? ทำไมหายไปแล้ว?”

“อัศวิน นายช่วยตัวเองมากไปจนตาลายแล้วมั้ง!”

“ไสหัวไปเลย!”

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที อินทรีก็วางคอมพิวเตอร์ในมือลงแล้วพูดว่า “บอส ใครเป็นคนคุมระบบป้องกันเหรอครับ? ในหัวเซี่ยไม่เคยได้ยินชื่อคนระดับนี้เลยนะ?”

เฉินนั่วยิ้มอย่างมีเลศนัย ชี้นิ้วไปที่คอมพิวเตอร์ตรงหน้า

พวกอินทรีทั้งสี่คนเหวอไปตามๆ กัน หมายความว่ายังไงกันแน่?

“ก็คอมพิวเตอร์ตรงหน้าพวกนายนั่นแหละ”

“เป็นไปได้ยังไง นี่ไม่มีคนควบคุมเลยนะ!”

“หรือว่าควบคุมระยะไกล?”

“บอส ล้อพวกเราเล่นหรือเปล่าครับ?”

มีเพียงอินทรีที่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากกระตุกเล็กน้อยแล้วพูดว่า “บอส คุณพัฒนาระบบย่อยของโมดูลอัจฉริยะของเสวียนอู่ออกมาได้แล้วเหรอครับ?”

เฉินนั่วพยักหน้า ต้องเปลืองบัตรเทพแห่งการเรียนจุติไปถึงสามใบกว่าจะทำเสร็จ

พูดให้ถูกก็คือลอกมา เดิมทีระบบโมดูลอัจฉริยะที่พวกอินทรีพัฒนาขึ้นมาก็อ้างอิงจากระบบอัจฉริยะระดับแนวหน้าในประเทศอยู่แล้ว

เขาก็นำโค้ดส่วนใหญ่ของระบบประมวลผลอัจฉริยะหมายเลข 1 มาผสานเข้ากับระบบหลักที่พวกอินทรีพัฒนาขึ้น จึงกลายมาเป็นระบบหลักอัจฉริยะแบบกึ่งสำเร็จรูปตรงหน้านี้

พวกอัศวินพุ่งเข้ามาในทันที จ้องมองโปรแกรมในคอมพิวเตอร์ ตาเป็นประกาย

ระบบอัจฉริยะที่พวกเขาพัฒนาขึ้นมาเองอยู่ในระดับไหนพวกเขารู้ดีแก่ใจ แม้จะพอฟัดพอเหวี่ยงกับระดับหัวกะทิในประเทศ แต่ไม่มีทางสุดยอดขนาดของเฉินนั่วแน่นอน

นี่เป็นเพียงแค่ระบบโมดูลอัจฉริยะเท่านั้น หากเชื่อมต่อเข้ากับอีกหกโมดูลอย่างการตรวจจับและตอบสนองการบุกรุก รวมถึงการเฝ้าระวังและการตรวจสอบ

แล้วจับคู่กับฮาร์ดแวร์ระดับแถวหน้า ระบบนี้คงสุดยอดจนเกินจินตนาการแน่

“บอส โคตรเทพ!”

“บอส คุณแม่งเป็นอัจฉริยะแห่งยุคตัวจริงเลยว่ะ!”

“เชี่ย ถ้าไม่รู้ระดับการพัฒนาในประเทศมาก่อน ผมคงคิดว่าคุณไปลอกระบบของใครมาแน่ๆ นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”

เสียงอุทานดังขึ้นระงม บ่งบอกถึงความตกตะลึงในหัวใจ

“พอแล้ว ไม่ต้องมาเลียแข้งเลียขา ระบบนี้ยังไม่สมบูรณ์ ส่วนที่ขาดหายไปผมเขียนแผนงานไว้หมดแล้ว ต่อไปพวกคุณก็พัฒนาตามนั้นได้เลย!”

“จำไว้ ระบบกึ่งสำเร็จรูปนี้เป็นความลับขั้นสูงสุดของบริษัท นอกจากพวกคุณสี่คนแล้ว ทุกคนที่เข้ามาแตะต้องจะต้องได้รับการยินยอมพร้อมกันจากพวกคุณทั้งสี่คน ไม่อย่างนั้นห้ามแตะต้องเด็ดขาด!”

ทั้งสี่คนพยักหน้าอย่างจริงจัง

จากโครงสร้างและโค้ดที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ พวกเขาก็พบว่าระบบนี้หากปรับแก้อีกเพียงเล็กน้อยก็สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในด้านอื่นได้แล้ว

โครงการสมองกลอัจฉริยะที่เจ้านายเคยเอ่ยถึงเมื่อช่วงก่อน ฉลุยแน่นอน

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น เสิ่นหนานผลักประตูเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

เฉินนั่วสบตากับพวกอินทรีทั้งสี่ ทั้งสี่คนรู้ความหมายจึงถอยออกไป

“กลุ่มคนที่ลอบโจมตีตึกนี้ พวกเราสืบเจอแล้ว เป็นหน่วยย่อยในหัวเซี่ยขององค์กรทหารรับจ้างหมาป่าอาร์กติก ซึ่งเป็นทีมที่เชี่ยวชาญการบ่อนทำลายความมั่นคงของหัวเซี่ย ตอนนี้ถูกวิสามัญไปสี่คน บาดเจ็บสาหัสถูกจับได้หนึ่งคน”

เฉินนั่วฟังแล้วรู้สึกเหมือนกำลังฟังนิทาน ไหนใครบอกว่าหัวเซี่ยเป็นแดนต้องห้ามของทหารรับจ้างไม่ใช่เหรอ?

“ฉากหน้าของหัวเซี่ยไม่ได้สงบเรียบร้อยอย่างที่พวกนายเห็นหรอก ในจุดที่พวกนายมองไม่เห็น การต่อสู้เกิดขึ้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน มีความสูญเสียเกิดขึ้นทุกวัน เพียงแต่ไม่ได้ประกาศให้ภายนอกรับรู้เท่านั้นเอง”

เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของเฉินนั่ว เสิ่นหนานจึงอธิบายเสริม

“เพราะเรื่องการแปรพักตร์ของหวังฉี รองผู้อำนวยการของเอ็นเอสเอเราหนึ่งคน ผู้อำนวยการสำนักสองคน และหัวหน้าฝ่ายอีกห้าคนถูกปลดพ้นตำแหน่งไปแล้ว”

“หวังฉีออกนอกประเทศไปแล้ว พวกเราสืบรู้แค่ว่าเขาอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย นอกนั้นก็ไม่รู้อะไรเลย พวกเราแจ้งตำรวจสากลไปแล้ว แต่พวกนั้นไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด บ้าเอ๊ย พวกสมรู้ร่วมคิดกันทั้งนั้น!”

“โอเค ผมเข้าใจแล้ว!”

“ที่ว่าเข้าใจแล้วมันหมายความว่ายังไง?”

“เข้าใจแล้วก็คือเข้าใจแล้วไงครับ มันจะหมายความว่าอะไรได้อีก ผมคงบินไปต่างประเทศเพื่อจับเขากลับมาไม่ได้หรอก!”

“เฉินนั่ว ฉันขอเตือนนายไว้ก่อนนะ นายอย่าได้ทำอะไรแผลงๆ เชียว!”

เสิ่นหนานดูไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร ตอนนี้เขายังจำได้ดีถึงคำพูดที่เฉินนั่วเคยบอกไว้เมื่อหลายวันก่อน ว่าหากจับตัวกลับมาไม่ได้ เขาจะใช้วิธีของตัวเองจัดการ