บทที่ 97 เยาวชนผู้ทะนงตน หากมิใช่หัวเซี่ยแล้วจะเป็นใคร

ข่าวที่เฉินนั่วจะไปออกรายการเสียงสะท้อนเยาวชนหัวเซี่ยจุดชนวนระเบิดขึ้นในโลกอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว

"ในที่สุดก็รอจนตัวท็อปคนนี้ยอมไปออกรายการแล้ว!"

"สุดยอดเลย บิ๊กบอสมาออกรายการ พรุ่งนี้ค่ำฉันต้องตั้งใจดูให้ได้"

"มีใครเปิดตี้ไหม พรุ่งนี้ค่ำไปร้านข้างทาง กินปิ้งย่างจิบเบียร์ดูไลฟ์สด โคตรฟินเลยนะ!"

"ทำอะไรกัน เป็นนักวิชาการไม่ยอมตั้งใจทำวิจัย จะไปออกรายการทำไม ฉันว่าเขาเริ่มเหลิงแล้วล่ะ!"

"ใช่แล้ว วงการวิชาการต้องมาแปดเปื้อนเพราะคนพวกนี้แหละ!"

"เด็กสมัยนี้เอาแต่คิดอยากจะเป็นดารา อยากออกทีวี ก็ไม่ใช่เพราะพวกนี้เป็นตัวอย่างเหรอ?"

"ไอ้พวกข้างบน พ่อมึงสิ พอได้แล้ว ถ้าไม่รู้ว่าเสียงสะท้อนเยาวชนคือรายการอะไรก็กลับไปค้นข้อมูลซะ ตอนนี้หุบปากไปให้หมด!"

…

บนโลกออนไลน์เกิดการถกเถียงกันอย่างดุเดือด มีทั้งคำใส่ร้าย ด่าทอ แต่ส่วนใหญ่ยังคงเป็นกำลังใจและความคาดหวัง

โรงเรียนมัธยมปลายหลายแห่งถึงกับเปลี่ยนคาบเรียนทบทวนหนังสือรอบค่ำให้เป็นการรวมตัวกันดูรายการเสียงสะท้อนเยาวชนหัวเซี่ย

ในโรงเรียนประถมและมัธยมต้นบางแห่ง ครูประจำชั้นก็ส่งข้อความแจ้งในกลุ่มผู้ปกครอง แนะนำให้ผู้ปกครองพาบุตรหลานนั่งชมรายการเสียงสะท้อนเยาวชนหัวเซี่ยในตอนค่ำ

ในเวลานี้ บรรดาผู้บริหารของทีมงานรายการแทบจะประสาทกิน นับตั้งแต่โปสเตอร์โปรโมตถูกปล่อยออกไปเมื่อช่วงหัวค่ำ โทรศัพท์มือถือของพวกเขาก็ดังไม่หยุด และล้วนโทรมาเรื่องเดียวกันหมด นั่นคือขอตั๋วเข้าชม

"เหล่าซ่ง เราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันไม่ใช่เหรอ ขอตั๋วให้ฉันสักสองใบเถอะ ฉันจะโดนลูกสาวเซ้าซี้จนประสาทจะเสียอยู่แล้ว"

"พี่หม่า ช่วยน้องชายคนนี้หน่อยเถอะ ฉันรู้ว่าพวกผู้บริหารอย่างพี่มีตั๋วติดมือกันอยู่แล้ว ขอให้ฉันสักสองใบ ไม่สิ พี่ยื่นเงื่อนไขมาได้เลย…"

ลูกๆ ของเจ้าของสายโทรศัพท์เหล่านี้ล้วนเป็นแฟนคลับตัวยงของเฉินนั่ว ต่างงอแงอยากจะมาที่ห้องส่งเพื่อเจอเขา และยังมีบางคนที่อยากจะมาสัมผัสบารมีเด็กหัวกะทิของเฉินนั่วถึงที่

ชั่วพริบตาเดียว เพื่อให้ได้ตั๋วเข้าชมห้องส่งสักใบ คนที่มีเส้นสายก็วิ่งเต้น คนที่มีเงินก็ยอมจ่าย ต่างงัดไม้เด็ดออกมาประชันกันเต็มที่

ผู้บริหารหลายคนไม่รู้เลยว่า ทันทีที่โปสเตอร์เฉินนั่วไปออกรายการถูกเผยแพร่ออกไป ตั๋วจำนวน 300 ใบก็ถูกกวาดเรียบในเสี้ยววินาที

หากไม่ใช่เพราะตั๋วผูกติดกับบัตรประชาชนและต้องสแกนใบหน้าเพื่อเข้างาน ตั๋วราคาปกติ 30 หยวน คงถูกปั่นราคาพุ่งไปถึง 2,000 หยวนแล้ว!

กระแสอันร้อนแรงไม่อาจหยุดยั้งวันเวลาที่หมุนผ่าน บ่ายวันเสาร์ ณ กองถ่ายรายการเสียงสะท้อนเยาวชนหัวเซี่ย

"อาจารย์ซา ตัวจริงของคุณดูดีกว่าในทีวีเยอะเลยครับ!"

"ผมควรจะเรียกเธอว่าเฉินนั่ว หรืออาจารย์เฉินดีล่ะ?"

"เรียกชื่อผมเถอะครับ เรียกอาจารย์แล้วรู้สึกเหมือนผมแก่ยังไงไม่รู้!"

เสี่ยวซา "…"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ระหว่างแต่งหน้า เราก็คุยขั้นตอนกำหนดการกันไปพลางๆ โอเคไหม?"

"ต้องแต่งหน้าด้วยเหรอครับ? ยุ่งยากขนาดนั้นเลย?"

เฉินนั่วขมวดคิ้ว รู้สึกต่อต้านขึ้นมาเล็กน้อย

เขาไม่อยากให้ใบหน้าต้องมาทาคอนซีลเลอร์ รองพื้น หรืออะไรเทือกนั้น แค่คิดก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว

"ไม่ยุ่งยากหรอก คืนนี้เธอต้องออกรายการ คาดว่ามีนักเรียนและนักวิชาการเป็นร้อยล้านคนกำลังรอดูเธออยู่ ในฐานะไอดอลของพวกเขา เราก็ต้องดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากันหน่อยจริงไหมล่ะ?"

เฉินนั่วคิดดูแล้ว คำพูดนี้ก็มีเหตุผล จึงยอมตกลง

บางทีถ้าหล่อขึ้นมาหน่อย อาจจะช่วยกวาดค่าชื่อเสียงได้เพิ่มขึ้นก็ได้ ใครจะไปรู้!

ดังนั้น หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากผ่านขั้นตอนบำรุงผิว คอนซีลเลอร์ รองพื้น เขียนคิ้ว และเซตเมกอัป ในที่สุดก็เสร็จเรียบร้อย

โบราณว่าไว้ ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง

เมื่อเปลี่ยนเป็นชุดที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ ออร่าของเฉินนั่วก็เปลี่ยนไปอย่างมหาศาลทันตาเห็น

หากบอกว่าก่อนหน้านี้เฉินนั่วได้ 75 คะแนน ตอนนี้เขาก็พุ่งไปแตะอย่างน้อย 85 คะแนนขึ้นไปแล้ว มีออร่าความเด็ดเดี่ยวและอบอุ่นเปล่งประกายออกมาในตัว

ทำเอาช่างแต่งหน้าสาวถึงกับหน้าแดงก่ำ

พอเวลาล่วงเลยผ่านสี่ทุ่ม บรรยากาศของทั้งทีมงานก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมา

หลังเวทีมีแต่เสียงสั่งการไม่ขาดสาย ส่วนเฉินนั่วกลับยืนมองการทำงานของแต่ละแผนกด้วยความสนใจ

"เริ่มนับถอยหลัง 10, 9, 8…"

ในวินาทีสุดท้าย เสี่ยวซาก็ก้าวขึ้นไปบนเวที "พูดถึงวัยเยาว์ เฝ้ามองหัวเซี่ย มุ่งสู่อนาคต ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่รายการเสียงสะท้อนเยาวชนหัวเซี่ย ผมคือพิธีกรของรายการ เสี่ยวซาครับ!"

คนดูทั้งสตูดิโอส่งเสียงฮือฮาดังกระหึ่ม

"ผู้กำกับ เรตติ้งรายการทะลุ 2.7% แล้วครับ และยังพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง!"

ฝ่ายประสานงานหลังเวทีเก็บความตื่นเต้นดีใจไว้ไม่อยู่ พลางเอ่ยเสียงเบา ทุกคนหลังเวทีต่างมีสีหน้าประหลาดใจ

นับตั้งแต่รายการเริ่มออกอากาศมาหลายสิบเทป เรตติ้งสูงสุดไม่เคยเกิน 1.6% เลย ทว่าเฉินนั่วเพิ่งเริ่มก็แตะ 2.7% เข้าไปแล้ว ตัวเลขนี้แซงหน้าแม้กระทั่งรายการวาไรตี้ยอดฮิตอย่าง "Running Man" เสียอีก

หลังจากเปิดรายการอย่างเรียบง่าย เสี่ยวซาก็พูดขึ้นว่า "ขอต้อนรับแขกรับเชิญของเราในวันนี้ นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหัวชิง ผู้กวาดสามรางวัลใหญ่ในการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ประจำปี 2021 และผู้พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวรวมถึงข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดไร้ปรากฏการณ์… เฉินนั่วครับ!"

ขณะเดียวกัน หน้าจอใหญ่บนเวทีก็ฉายวิดีโอตอนที่เฉินนั่วกล่าวรายงานในงานประชุมวิชาการคณิตศาสตร์

ผู้ชมทั้งห้องส่งลุกขึ้นยืนพร้อมกันในทันที ก่อนจะระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีกึกก้อง ทุกคนต่างจับจ้องสายตาไปยังประตูบานนั้นที่เชื่อมต่อกับหลังเวที

ประตูค่อยๆ เปิดออก เฉินนั่วก้าวออกมาด้วยท่าทางคล่องแคล่วสง่างาม

เมื่อได้เห็นเฉินนั่ว ในห้องส่งเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงกรี๊ดจะดังกระหึ่มก้องไปทั่วทั้งฮอลล์ ซึ่งแทบทั้งหมดเป็นเสียงของสาวๆ

ผู้ชมจำนวนมหาศาลที่เฝ้าหน้าจอก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน

"เมื่อก่อนไม่ยักรู้เลยว่าเฉินนั่วจะหล่อขนาดนี้!"

"หล่อเหรอ? นี่มันคมคายดูดีชัดๆ เดี๋ยวนี้คำว่า 'หล่อ' ฉันรู้สึกเหมือนกลายเป็นคำแดกดันไปแล้วด้วยซ้ำ!"

"นี่ไอ้สี่เหรอเนี่ย? เชี่ย ความมืดมอบดวงตาสีดำให้กู แล้วกูเสือกเอาไว้ใช้นอนหลับเหรอวะ?"

"นี่พี่ชายฉันจริงเหรอ? ทำไมถึงหล่อขนาดนี้? แม่ พี่เขาเป็นลูกแท้ๆ ของแม่หรือเปล่าเนี่ย ทำไมฉันกับพี่ถึงได้ต่างกันลิบลับขนาดนี้?"

ก่อนที่เฉินนั่วจะมาที่กองถ่าย เขาได้บอกเรื่องที่จะไปออกรายการให้ที่บ้านรู้แล้ว

ในเวลานี้ ทั้งครอบครัวจึงนั่งล้อมวงดูรายการด้วยกัน

"สวัสดีครับทุกคน ผมเฉินนั่ว รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้รับเชิญให้มายืนบนเวทีแห่งนี้ในวันนี้ ขอขอบคุณทีมงานรายการ และขอขอบคุณอาจารย์ซาครับ!"

หลังจากทักทายกับทุกคนและพูดคุยกับเสี่ยวซาไปสองสามประโยค เสี่ยวซากล่าวว่า "เราขอยกเวทีนี้ให้กับเฉินนั่วครับ!"

แสงไฟรอบด้านหรี่มืดลงทันที เหลือเพียงใจกลางเวทีที่สว่างไสว

"หัวข้อการบรรยายของผมในวันนี้คือ: เยาวชนผู้ทะนงตน หากมิใช่หัวเซี่ยแล้วจะเป็นใคร?"

เพียงแค่ประโยคเปิด ก็ทำให้ทุกคนที่ชมรายการขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ปี 1840 สงครามฝิ่นปะทุขึ้น สนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรมฉบับแรกในประวัติศาสตร์…

ปี 1860 กองกำลังผสมอังกฤษ-ฝรั่งเศสเข้ายึดเมืองหลวง สวนอุทยานอันเป็นสมบัติล้ำค่าของโลกมลายสิ้นกลายเป็นเถ้าถ่าน

…

"วัยเยาว์คืออะไร? ไม่มีใครนิยามได้ บางคนอายุ 30 ก็หมดอาลัยตายอยาก ใช้ชีวิตไปวันๆ รอความตาย แต่บางคนอายุ 79 ปียังขึ้นเดินแบบบนรันเวย์ บางคนอายุ 80 ปียังคงวิ่งวุ่นเพื่อสันติภาพของโลก ชีวิตที่ยังมีความหมาย นั่นแหละคือวัยเยาว์…"

"ความสำเร็จคืออะไร? ยิ่งไม่มีใครนิยามได้ ผมคิดว่าการยืนหยัดทำสิ่งที่ไม่ธรรมดาในความธรรมดา นั่นแหละคือความสำเร็จ!"

…

"สุดท้ายนี้ ผมมีคำพูดไม่กี่ประโยคอยากจะมอบให้แก่เด็กๆ และคนรุ่นใหม่ของหัวเซี่ย"

"สำหรับเด็กๆ ผมขอหยิบยกคำพูดของรุ่นพี่หวงมาใช้ ตั้งใจเรียนหนังสือต่อไป แล้วก้าวออกไปสู่โลกกว้าง เพื่อให้ชีวิตนี้ไม่สูญเปล่า ขออวยพรให้พวกเราทุกคน: วิ่งตามแสง เข้าใกล้แสง กลายเป็นแสง และส่องประกายแสงสว่างออกไป"

"สำหรับคนรุ่นใหม่ ผมแค่อยากจะบอกว่ามีห้าสิ่งที่เราห้ามทำหาย: ความมั่นใจที่ฉายชัดบนใบหน้า ความเมตตาที่หยั่งรากในใจ ความทรนงที่หลอมรวมในสายเลือด ความเกรงขามที่แผ่ออกมา และความเข้มแข็งที่สลักลึกในชะตาชีวิต!"

"สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนใช้ความฝันเป็นอาชา ไม่ให้เสียดายช่วงเวลาแห่งวัยเยาว์!"