บทที่ 98 เฉินนั่ว นายเคยไปฝึกวิชาจากแผนกพาดหัวช็อกโลกของ UC มารึไง

เฉินนั่วพูดอย่างลื่นไหลต่อเนื่องถึงสี่สิบนาทีโดยไม่มีหยุดพักแม้แต่น้อย

ตั้งแต่สงครามฝิ่น สู่สงครามรุกรานหัวเซี่ยในยุคใกล้

ตั้งแต่สงครามต่อต้านการรุกรานแปดปี สู่การสถาปนาหัวเซี่ย

ตั้งแต่การฝังตัวไร้ชื่อเสียงในทะเลทราย สู่ระเบิดปรมาณูที่ปะทุขึ้น

ตั้งแต่การปฏิรูปและเปิดประเทศ สู่การหลุดพ้นจากความยากจน

ตั้งแต่เศรษฐกิจที่ทะยานขึ้นสู่ความเจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่ง จนกระทั่งถึงการฟื้นฟูความยิ่งใหญ่ของชนชาติ

เนื้อหาการบรรยายร้อยเรียงอย่างอิสระแต่ใจความหนักแน่น ชี้ประเด็นสำคัญอย่างชัดเจนว่า ชนชาติใดที่ไร้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดนตีเพียงครั้งเดียวก็พังทลาย และชนชาติใดที่ไร้จิตวิญญาณรวมถึงวัฒนธรรม ไม่ต้องมีใครมาตีก็ล่มสลายได้เอง

ผู้ชมต่างคล้อยตามไปกับคำพูดของเฉินนั่ว จากความโกรธแค้นสู่ความอัปยศ จากความเกลียดชังสู่ความปีติยินดี จากความหวังสู่ความอิ่มเอมใจ และจากความสุขสู่ภาพฝันในอนาคต…

"ดีจริงๆ ดีมาก ตาแก่อย่างฉันปีนี้อายุ 70 แล้ว พอได้เห็นแผนการของเจ้าหนุ่มคนนี้แล้วล่ะก็ ต้องอยู่ต่อให้ได้อีกยี่สิบปี ฉันต้องอยู่ดูการฟื้นฟูของชนชาติเราให้ได้!"

"เฮ้อ ความคิดของเด็กคนนี้ดีจริงๆ เสียดายที่วันเวลาของฉันเหลือไม่มากแล้ว คงไม่มีโอกาสได้เห็นแล้วล่ะ…"

"พวกเธอไม่เคยผ่านช่วงเวลาที่ท้องไม่อิ่ม ต้องกินผักป่า แทะเปลือกไม้หรอก สมัยนั้นมันลำบากจริงๆ ตอนนี้ดีขึ้นขนาดไหนแล้ว…"

ผู้ชมสูงวัยบางท่านไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ในวันหนึ่ง อารมณ์ความรู้สึกจะแปรปรวนขึ้นลงได้ถึงเพียงนี้

พวกเขาเกิดในยุคความวุ่นวาย ผ่านช่วงการปฏิรูปและเปิดประเทศ เป็นพยานรับรู้การก้าวกระโดดของมาตุภูมิ จึงรู้สึกอินกับคำบรรยายของเฉินนั่วราวกับได้ย้อนกลับไปสัมผัสด้วยตนเอง

หลังเวทีของทีมงานรายการ คนที่คอยติดตามข้อมูลจู่ๆ ก็ส่งเสียงขึ้นมา

"ผู้กำกับครับ เรตติ้งแตะ 5.41% แล้ว และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คาดว่าตอนท้ายน่าจะแตะถึงราวๆ 7.26% ครับ"

คนหลังเวทีต่างตกตะลึง เรตติ้ง 5.4% สำหรับรายการวาไรตี้นี่ถือว่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ต้องรู้ด้วยว่าแม้แต่พยากรณ์อากาศช่วงค่ำของสถานีโทรทัศน์ส่วนกลางยังมีเรตติ้งแค่ 5.35% เท่านั้น

"ทีมประชาสัมพันธ์ รีบตัดต่อเนื้อหาตามคำบรรยายของเฉินนั่ว เอาสารคดีประวัติศาสตร์แต่ละช่วงมาตัดแทรกเข้าไป รายการจบปุ๊บ ฉันต้องได้เห็นผลงานสำเร็จทันที!"

ทีมประชาสัมพันธ์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะตบโต๊ะดังฉาด

สมกับเป็นยอดผู้กำกับของสถานีโทรทัศน์ส่วนกลาง ไอเดียนี้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ

ด้านหน้าเวที เสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง ทุกคนลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ผู้ชมบางคนมีน้ำตาคลอเบ้า ขณะที่บางคนแววตาเปล่งประกายด้วยความหวังที่มีต่ออนาคต

เสียงปรบมือเงียบลง แล้วก็ดังขึ้นมาใหม่ จากนั้นก็เงียบลงอีก สลับกันไปมาถึงสามครั้ง กว่าจะกลับมาเงียบสนิทได้

เสี่ยวซาก้าวขึ้นเวที ดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย

"ขอขอบคุณสุนทรพจน์อันยอดเยี่ยมของเฉินนั่วครับ!"

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า นักศึกษาที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน จะสามารถคุมเวทีได้อยู่หมัด และตรึงจิตใจของผู้ชมไว้ได้อย่างเหนียวแน่นขนาดนี้

หลังพูดทักทายตามมารยาทไปสองสามประโยค เสี่ยวซาก็พูดต่อ "เฉินนั่วครับ ระหว่างที่คุณกำลังบรรยาย พวกเราได้รวบรวมคำถามบางส่วนจากทางอินเทอร์เน็ตและผู้ชมในห้องส่ง โดยคัดเลือกคำถามที่เป็นตัวแทนขึ้นมา ชาวเน็ตอยากฟังคำตอบจากคุณมากครับ!"

"คำถามแรก ชาวเน็ตถามว่า การที่คุณประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้ ย่อมแยกไม่ออกจากความพยายามของคุณ คุณพอจะมีวิธีดีๆ แนะนำให้ทุกคนได้นำไปใช้บ้างไหมครับ?"

พอคำถามนี้หลุดออกมา ผู้ชมทุกคนต่างตั้งสมาธิขึ้นมาทันที การที่ทุกคนมารวมตัวดูรายการนี้ ก็เพื่อรอช่วงเวลานี้ไม่ใช่หรือ?

เฉินนั่วนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกันครับ ผมก็แค่เรียนๆ ไปเรื่อยๆ แล้วจู่ๆ มันก็เป็นเองครับ"

เสี่ยวซา "…"

ผู้ชมทั่วประเทศ "…"

ขนาดเสี่ยวซาที่เคยผ่านมุกกวนๆ ของพ่อมาเบิกร่องทะลวงจุดชีพจรมาแล้วยังถึงกับอึ้งกิมกี่

นี่มันคำพูดที่คนเขาพูดกันเหรอวะ? ดูๆ ไปแล้วก็เป็นเองเนี่ยนะ?

"คำถามที่สอง ชาวเน็ตชื่อ 'บาลาปิกาจู' ถามมาว่า คุณได้พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวและความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดสำเร็จไปแล้ว หลังจากนี้คุณจะไปพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโกลด์บาคต่อไหมครับ?"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ คนที่เรียนคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ต่างตื่นตัวเพื่อรอฟังคำตอบจากเฉินนั่ว

นักศึกษาบางส่วนที่กำลังทำหัวข้อวิจัยเกี่ยวกับข้อคาดการณ์ของโกลด์บาคถึงกับเครียดขึ้นมาทันที

เฉินนั่วตอบคำถามนี้อย่างตรงไปตรงมาสุดๆ "คนปกติที่ไหนเขาจะไปวิจัยเรื่องพรรค์นั้นกันครับ!"

เสี่ยวซา "…"

ผู้ชมทั่วประเทศ "…"

เฉินนั่วกวาดตามองสีหน้าของผู้ชมในห้องส่ง แล้วแอบคิดในใจว่าตัวเองหลุดปากพูดผิดไปเสียแล้ว จึงรีบแก้ตัวทันที "ความหมายของผมคือ ตอนนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจครับ อาจจะขอพักผ่อนสักระยะหนึ่งแล้วค่อยว่ากันอีกที!"

คำตอบนี้ทำให้คนกลุ่มหนึ่งผิดหวัง ขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในเวลานั้นเอง จอภาพขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ปรากฏภาพถ่ายรูปหนึ่งขึ้นมา จนเรียกเสียงฮือฮาจากทั่วทั้งห้องส่ง

"เฉินนั่วครับ ภาพนี้คุณคงคุ้นเคยดีใช่ไหม? ชาวเน็ตต่างพากันถามว่า คุณยืมหนังสือไปเยอะขนาดนั้นเพื่ออะไรกันแน่ครับ?"

เสี่ยวซาเอ่ยถามขึ้น เฉินนั่วหันไปมอง มันคือภาพตอนที่เขาไปยืมหนังสือที่ห้องสมุดเมื่อสองวันก่อนนั่นเอง

"อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง พอดีพิสูจน์สองข้อคาดการณ์ติดต่อกันแล้วรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยครับ ก็เลยอยากหาหนังสือสาขาวัสดุศาสตร์มาอ่านเปลี่ยนบรรยากาศในหัว ถือโอกาสพักผ่อนไปด้วยน่ะครับ!"

เสี่ยวซา "…"

ผู้ชมทั่วประเทศ "…"

ให้ตายสิ นี่ใช่คำพูดของมนุษย์ปกติหรือเปล่าเนี่ย?

ที่ว่าเหนื่อยพวกเราเข้าใจดี แต่การทำแบบนี้มันเรียกว่าพักผ่อนตรงไหนวะ?

พวกเขาอยากจะถามเหลือเกินว่า นายเคยไปฝึกงานที่แผนกพาดหัวข่าวช็อกโลกของ UC มารึไง ถึงได้ชอบพูดจาให้คนตกตะลึงได้ตลอดเวลาแบบนี้?

"ชาวเน็ตได้วิเคราะห์พฤติกรรมนี้ของคุณไว้ด้วยครับ พวกเขาบอกว่าคุณคงคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานในแวดวงคณิตศาสตร์แล้ว ก็เลยไม่คิดจะสนใจศึกษาวิจัยด้านคณิตศาสตร์อีกต่อไปแล้วใช่ไหมครับ?"

เฉินนั่วชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา "ใครเป็นคนพูดครับ ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ผมรับรองว่าจะไม่ตีให้ตายหรอก!"

ให้ตายสิ คำพูดนี้หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ

ระบบประเมินว่า ตอนนี้ความรู้คณิตศาสตร์ของเขาอยู่แค่ระดับท็อปของประเทศเท่านั้น ยังห่างชั้นจากระดับท็อปของโลกอยู่อีกขั้นหนึ่ง

อีกอย่าง แวดวงคณิตศาสตร์มีสาขาย่อยมากมายเหลือเกิน ความรู้ของเขาถือว่าค่อนข้างเฉลี่ยๆ ไปทุกด้าน แต่ในบางสาขาย่อย ย่อมสู้พวกนักวิชาการที่ทุ่มเทศึกษามาหลายสิบปีไม่ได้อย่างแน่นอน

"สำหรับคำถามนี้ ผมขอตอบตรงๆ เลยละกันครับ สาขาอื่นของคณิตศาสตร์ผมไม่กล้าพูด แต่ถ้าเป็นทฤษฎีจำนวนล่ะก็ ผมมั่นใจว่าตัวเองติดหนึ่งในสามของโลกแน่นอนครับ!"

ทันทีที่คำพูดนี้เอ่ยออกไป มันก็สร้างความฮือฮาสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ตทันที

"พวกเราได้สำรวจข้อมูลมา พบว่ามีนักเรียนถึง 6% ที่ต้องการจะสมัครเข้าเรียนในสาขาวิชาคณิตศาสตร์ ซึ่งตัวเลขนี้สูงกว่าในอดีตถึงประมาณ 10 เท่าเลยทีเดียว คุณมีอะไรอยากจะฝากถึงเหล่านักเรียนนักศึกษาที่กำลังจะก้าวเข้ามาบ้างไหมครับ?"

เมื่อเจอคำถามนี้ เฉินนั่วก็นิ่งเงียบไปเกือบครึ่งนาที

"พวกคุณคิดว่าคณิตศาสตร์มีประโยชน์ไหมครับ?"

โดยไม่รอให้ผู้ชมตอบ เฉินนั่วก็พูดต่อทันที "ผมหมายถึงการนำคณิตศาสตร์ขั้นสูงไปประยุกต์ใช้จริงในชีวิตประจำวัน ยกตัวอย่างจากตัวผมก็ได้ พวกคุณคิดว่าข้อคาดการณ์ของโจวกับความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝด มันเกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของพวกเราตรงไหนหรือเปล่าครับ?"

ทุกคนต่างก็รู้สึกแค่ว่า การพิสูจน์โจทย์ปัญหาระดับโลกสองข้อนี้ได้มันโคตรจะสุดยอด แต่กลับไม่มีใครรู้จริงๆ เลยว่ามันเอาไปใช้ทำอะไรได้บ้าง

"แน่นอนครับ ถ้าคุณสนใจคณิตศาสตร์จริงๆ คุณสามารถเลือกสมัครเรียนสาขาคณิตศาสตร์เชิงคำนวณ สถิติศาสตร์เชิงคณิตศาสตร์ สถิติประยุกต์ หรือการวิจัยดำเนินงาน ซึ่งเป็นสาขาคณิตศาสตร์ประยุกต์พวกนี้ได้ แต่ถ้าคิดจะเข้าสู่สายคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ล่ะก็ ขอให้คิดไตร่ตรองให้รอบคอบจริงๆ เสียก่อนครับ"

"คณิตศาสตร์เป็นสิ่งที่ต้องอาศัยพรสวรรค์ และการศึกษาวิจัยมันก็น่าเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง ก่อนจะตัดสินใจสมัคร คุณลองถามตัวเองดูก่อนเถอะครับว่า ทนรับความน่าเบื่อหน่ายแบบนั้นได้จริงๆ หรือเปล่า"

เฉินนั่วรู้ดีว่าคำพูดของเขาอาจจะส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจของนักเรียนนักศึกษาจำนวนนับไม่ถ้วน แต่เขาก็จำเป็นต้องพูดมันออกมา

สายคณิตศาสตร์บริสุทธิ์น่ะต้องการคนก็จริง แต่ต้องการแค่คนที่เป็นระดับหัวกะทิแถวหน้าจริงๆ เท่านั้น

ในแต่ละปีมีคนที่จบจากภาควิชาคณิตศาสตร์ตั้งเท่าไร แต่คนที่สามารถลงหลักปักฐานทำงานวิจัยในแวดวงนี้ได้อย่างจริงจัง กลับมีไม่ถึงหนึ่งในร้อยคนเสียด้วยซ้ำ

สู้ตั้งหน้าตั้งตาไปเรียนสาขายอดนิยมอื่นๆ จบปริญญาตรีหรือปริญญาโทแล้วหางานทำ มันไม่หอมหวานกว่าหรือไง?

รายการยังคงดำเนินต่อไป แต่คำพูดชุดนี้ของเฉินนั่ว ได้จุดชนวนระเบิดขึ้นในโลกอินเทอร์เน็ตเข้าให้อย่างจังแล้ว