บทที่ 55 น้องวัว ฉันเหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิตแล้ว!

ทันใดนั้นเอง

รถตู้ทรงกล่องสภาพมอซอคันหนึ่งก็โผล่พรวดตรงหัวโค้งถนน

รถตู้คันนั้นแล่นมาเร็วมาก

บนถนนขรุขระมันเด้งดึ๋งกระดอนกระเด็นแทบจะเหาะได้

ดวงตาของไป๋เซี่ยวเบิกกว้างขึ้นมาทันที

ไม่ใช่แค่เธอ ชาวบ้านแถวนั้นหลายคนต่างก็จำรถคันนั้นได้ในพริบตาเดียว

"รถของเสี่ยวโจวนี่!"

"เสี่ยวโจว เสี่ยวโจว!"

ทุกคนราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต ดวงตาแต่ละคนเป็นประกายวิบวับอย่างมีความหวัง

พวกเขาตะโกนเรียกเสียงดังพลางวิ่งไปข้างทางเพื่อโบกมือเรียกรถตู้

แล้วรถตู้ก็มุ่งหน้ามาทางนี้จริงๆ

ชาวบ้านที่ยังต่อแถวอยู่ตรงลานโล่งเห็นดังนั้น ต่างก็พากันหลีกทางให้

กลายเป็นการเปิดทางต้อนรับอย่างพร้อมเพรียงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ไม่มีใครเข้าใจดีไปกว่าพวกเขา ว่าวัวตัวหนึ่งมีความหมายต่อครอบครัวหนึ่งมากเพียงใด

มันอาจเป็นค่าใช้จ่ายเกินครึ่งปีของคนทั้งบ้าน

อาจเป็นค่าเล่าเรียนหลายปีของหลานสาวตัวน้อย

และยิ่งอาจเป็นเงินเก็บไว้ใช้ยามแก่เฒ่าของพวกเขา

ดูเผินๆ เหมือนสิ่งที่เกิดเรื่องคือวัวตัวหนึ่ง แต่แท้จริงแล้ว ผู้ที่ได้รับผลกระทบกลับเป็นคนทั้งบ้าน

ดวงอาทิตย์เหนือศีรษะค่อยๆ โผล่พ้นม่านเมฆหมอกออกมาอย่างเงียบเชียบ

รถตู้มอซอคันนั้นราวกับส่องประกายสีทองระยิบระยับอยู่ใต้แสงแดด

รถตู้แล่นมาจอดลงไม่ไกลจากวัวคลั่ง

ตอนที่หลินโจวก้าวลงมาจากรถ ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปหมด

ในสภาพอากาศติดลบ บริเวณขมับกลับมีเหงื่อร้อนๆ ผุดซึมออกมาไม่หยุด

หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างรวดเร็วผิดปกติ

ถึงขั้นยังหายใจไม่ทันด้วยซ้ำ

ไป๋เซี่ยวเบียดตัวเข้าไปตามกระแสคน พอเห็นสภาพของหลินโจวชัดๆ ก็ตกใจยกใหญ่

[สรุปคือเมื่อกี้หมอโจววิ่งกระหืดกระหอบกลับไปที่บ้านเหรอเนี่ย?]

[ถ้าฉันจำไม่ผิด จากบ้านเสี่ยวเซี่ยวเดินมาถึงจุดตรวจฟรีตรงนี้ ใช้เวลาตั้งเกือบสิบนาทีนะ หมอโจววิ่งกลับไปแวบเดียวแล้วขับรถมาถึงเลยเนี่ยนะ!]

[คุณพระ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเข้าใจคำว่าเจอผู้ช่วยชีวิตอย่างแท้จริง! นี่มันเทพเจ้าผู้มีจิตใจเมตตาชัดๆ!]

[น้ำตาจะไหลว่ะพวกเรา หมอโจวต้องดูออกแน่ว่าวัวตัวนี้ผิดปกติ เมื่อกี้เลยรีบวิ่งกลับไปเอาเครื่องมือ!]

ราวกับจะตอบรับคอมเมนต์นี้ ในภาพไลฟ์ หลินโจวรีบวิ่งไปที่ท้ายรถแล้วหยิบกล่องเครื่องมือที่คุ้นตาออกมา

หลินหงอี้ก็วิ่งถลาเข้ามาเช่นกัน

"เสี่ยวโจว เสี่ยวโจว เร็วเข้า นายรีบมาดูวัวบ้านพี่ที"

"มัน…มันเหมือนจะไม่ไหวแล้ว"

ชายผู้เข้มแข็งดั่งเหล็กกล้าในยามปกติ มาบัดนี้เสียงกลับสั่นเครือจนคุมไม่อยู่

เขาคว้าแขนของหลินโจวไว้แน่น ราวกับได้ยึดเหนี่ยวความหวังทั้งหมดเอาไว้

"พี่หงอี้ใจเย็นๆ ก่อนครับ ผมขอตรวจดูก่อนว่าเป็นอะไร"

หลินโจวรู้ดีว่าอาการของวัวในตอนนี้ไม่สู้ดีนัก แต่เขากลับไม่ได้แสดงท่าทางวิตกกังวลออกมา และไม่ได้ตื่นตระหนกจนเสียกระบวน

ในสายตาของคนรอบข้าง เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับหมอเฉียนที่ยืนช็อกตาตั้งอยู่ไม่ไกล

ฝีมือของทั้งสองคนก็เห็นชัดเจนทันทีว่าใครเหนือกว่าใคร

เฉียนฮ่าวจำหลินโจวได้แทบจะในพริบตาเดียว

ใจของเขาหล่นวูบ ร้องในใจว่าฉิบหายแล้ว

ตัวจริงดันโผล่มาจนได้!

แน่นอนว่าเขาย่อมรู้จักหลินโจว

ก็เพราะเขาถูกจับพลัดจับผลูส่งมาเป็นหมอสัตว์ตรวจรักษาฟรีในหมู่บ้านซานเหอกันดารแบบนี้

เป้าหมายก็เพื่อมาชนกับหลินโจวนี่แหละ

ก่อนจะเดินทางมา เขาถึงกับยอมอดตาหลับขับตานอนสองคืนติดเพื่อดูย้อนหลังคลิปไลฟ์ของหลินโจวจนหมด

เพียงเพื่อจะเรียนรู้ว่า ต้องทำตัวอย่างไรถึงจะดูเหมือนสัตวแพทย์ชนบทจริงๆ

แต่ในคลิปพวกนั้น มันไม่ได้บอกเขานี่นา ว่าถ้าเจอวัวคลุ้มคลั่งชักกระตุกแถมน้ำลายฟูมปากกะทันหันแบบนี้จะต้องทำยังไง

เดิมทีเฉียนฮ่าวก็ลนลานจนทำอะไรไม่ถูกอยู่แล้ว

พอเห็นหลินโจว ด้วยความที่แอบทำผิดไว้ในใจ สีหน้าของเขายิ่งดูย่ำแย่จนถึงขีดสุด

เหมือนตัวปลอมมาประจันหน้ากับตัวจริงเข้าจังๆ

ถึงขั้นแทบจะยืนไม่อยู่

ในห้องไลฟ์ตรวจรักษาฟรี เดิมทีชาวเน็ตก็มีข้อกังขาต่อปฏิกิริยาก่อนหน้านี้ของเฉียนฮ่าวอยู่แล้ว พอเห็นเขาเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ยิ่งดังระงมขึ้นไปอีก

จ้าวหมิงที่คอยนั่งคุมเชิงอยู่บนรถตู้วีไอพีใกล้ๆ เริ่มนั่งไม่ติด

เขาเป็นทีมงานที่บริษัทเน็ตไอดอลส่งมาดูแลการไลฟ์ตรวจรักษาฟรีในครั้งนี้

ก่อนมาเบื้องบนสั่งเฉียบขาดไว้แล้วว่า มีแต่ต้องสำเร็จ ห้ามล้มเหลวเด็ดขาด

ถ้าปั้นช่องนี้ไม่รอด โบนัสปลายปีก็อย่าหวังจะได้เห็นเลย

เห็นอยู่ชัดๆ ว่างานตรวจรักษาฟรีสามวันกำลังจะจบลงด้วยดี ทางฝั่งหลินโจวก็ไม่ได้ไลฟ์ตามปกติมาสามวันแล้ว พวกเขาเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะประสบความสำเร็จ

เขาไม่มีทางยอมปล่อยให้โบนัสปลายปีบินหายไปต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด!

จ้าวหมิงก้าวฉับๆ ลงจากรถ เดินตรงดิ่งไปข้างกายเฉียนฮ่าว

แล้วเอ่ยเสียงเบาด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

"หมอเฉียน" เขาเน้นทีละคำ "เราเซ็นสัญญากันไว้แล้วนะ"

"ถ้านายทำผลงานออกมาแย่ จนทำให้คนดูจับไต๋ได้ว่างานตรวจฟรีครั้งนี้มีอะไรตุกติก มันจะไม่ใช่แค่เรื่องที่ค่าจ้างสามวันนี้จะไม่ได้เงินนะ"

เขามองเฉียนฮ่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ค่าปรับผิดสัญญาตั้งสามหมื่นหยวนเชียวนะ"

เฉียนฮ่าวหน้าซีดเผือด

สามหมื่นหยวนมันหมายความว่ายังไง

เขาเพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ เพิ่งจะได้งานทำในโรงพยาบาลสัตว์เล็กๆ แห่งหนึ่งในตัวเมืองอย่างยากลำบาก

ถึงขนาดยังไม่มีสิทธิ์ออกตรวจเคสเองด้วยซ้ำ ได้แต่คอยเดินตามก้นเพื่อนร่วมงานคนอื่นคอยกรอกเอกสาร ทำงานเบ็ดเตล็ดไปวันๆ

เงินเดือนเดือนละแค่สามพันหยวน

สามหมื่นหยวน เขาต้องไม่กินไม่ใช้ติดต่อกันถึงสิบเดือนถึงจะรวบรวมได้ครบ!

เขาจะมีปัญญาเอาอะไรไปชดใช้?

ไม่ ไม่ได้ เขาจะทำพังไม่ได้เด็ดขาด

ขอแค่อาทิตย์บนฟ้าลับขอบฟ้าไป งานตรวจรักษาฟรีสามวันของเขาก็ถือว่าสิ้นสุดลงแล้ว

พอหมดเวลา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในหมู่บ้านซานเหอนี้ ก็ไม่เกี่ยวกับเขาอีกต่อไป

เฉียนฮ่าวกัดฟันแน่น พยายามฮึดสู้ขึ้นมาใหม่

พยายามทำตัวให้ดูไม่ตื่นตระหนกจนเกินไป

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาดูดีขึ้นมาบ้างแล้ว จ้าวหมิงจึงใช้ศอกสะกิดแขนเขาแล้วเอ่ยถามอีก

"วัวตัวนี้ ยังช่วยได้ไหม?"

สายตาของเฉียนฮ่าวหลบวูบ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

ตาเหลือกค้าง น้ำลายฟูมปากมาตั้งนานสองนานขนาดนี้แล้ว จะไปช่วยยังไงได้อีก?

ในตำราเรียนมีแต่เคสตายแบบนี้ทั้งนั้น

จ้าวหมิงเริ่มมีความคิดในใจ

เขาจับจ้องแผ่นหลังของหลินโจวที่อยู่ไม่ไกล ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่

"งั้นนายทำตามที่ฉันบอก"

เฉียนฮ่าว "…!!"

พอฟังสิ่งที่จ้าวหมิงกระซิบข้างหูจบ ดวงตาของเฉียนฮ่าวก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที

นี่จะให้เขา…ไม่ ไม่ได้นะ

เฉียนฮ่าวส่ายหน้าโดยสัญชาตญาณ

ทว่าจ้าวหมิงกลับหันหลังให้กล้อง แล้วส่งสายตาปรามเตือนใส่เขา

ริมฝีปากขยับพูดโดยไร้เสียง

เฉียนฮ่าวอ่านปากออก อีกฝ่ายกำลังพูดว่า

สาม หมื่น

เฉียนฮ่าวกำหมัดแน่น สีหน้าแสดงความขัดแย้งในใจอย่างหนัก

จู่ๆ เขาก็คลายมือออก ราวกับยอมจำนน

จ้าวหมิงเข้าใจการตัดสินใจของเขา จึงค่อยๆ หลีกทางให้ แล้วถอยกลับไปอยู่เบื้องหลังอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง

หลินโจวตรวจดูวัวคลั่งอย่างคร่าวๆ เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ในใจพอจะประเมินอาการได้แล้ว

พอเห็นเขายันเข่าลุกขึ้นยืน หลินหงอี้ก็รีบถลาเข้ามาหาทันที

"เสี่ยวโจว วัว…วัวมันเป็นอะไรกันแน่?"

หลินโจวโบกมือ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาอธิบายเรื่องพวกนี้

"พี่หงอี้ รีบไปเรียกคนมาช่วยกันหน่อย ไปตักน้ำที่ที่ทำการกองพันมาสักสองสามถัง ต้องเร็วด้วยนะครับ"

หลินหงอี้ชะงักไป "เอ่อ…เอ่อ ได้ ตักน้ำ น้ำ!"

เขากวาดตามองไปรอบๆ กำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นเพื่อนฝูงที่สนิทกันดีในยามปกติกวักมือเรียก

"หงอี้ นายไม่ต้องไปหรอก พวกเราไปช่วยตักน้ำมาให้เอง!"

สมองของหลินหงอี้ยังคงมึนงงอยู่ พอได้ยินดังนั้นก็ตอบรับ "เอ่อ" ติดๆ กันไปหลายคำ

เมื่อจัดการเรื่องตักน้ำเรียบร้อย หลินโจวก็เดินกลับไปที่ท้ายรถตู้ ควานหาอะไรบางอย่างอยู่ข้างในนั้น

ในจังหวะนั้นเอง หมอเฉียนที่ "ยืนช็อกตาตั้ง" อยู่นานก็ยอมเปิดปากพูดในที่สุด

"ผมว่านะเพื่อนร่วมวิชาชีพ นายอย่าดิ้นรนไปมากกว่านี้เลยดีกว่า"

พอเฉียนฮ่าวเอ่ยปาก น้ำเสียงยังคงแหบค้างอยู่บ้าง

"ไม่เห็นหรือไงว่าวัวตัวนี้มันน้ำลายฟูมปากจนตาเหลือกไปแล้ว? หรือว่านายยังคิดจะกรอกน้ำล้างท้องให้มันอีก? นายคิดว่าสภาพมันตอนนี้ยังจะทนให้นายทรมานไหวเหรอ?"

คำถามรัวเป็นชุดของเฉียนฮ่าวทำเอาคนในที่นั้นถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ทุกคนหันไปมองเขาโดยสัญชาตญาณ

สายตาที่รวมกลับมาจับจ้องที่เขาอีกครั้ง ราวกับเป็นแรงผลักดันไร้เสียงที่คอยให้กำลังใจ

ในที่สุดเฉียนฮ่าวก็เริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง น้ำเสียงที่พูดจึงดังขึ้นกว่าเดิม

"ผมจะบอกให้ ที่นี่มันเป็นจุดตรวจรักษาฟรีของผมชัดๆ นายจำเป็นต้องเสนอหน้ามาแย่งซีนเพื่อพิสูจน์ตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"แล้วถ้าเกิดนายยื้อจนมันตายขึ้นมา ความรับผิดชอบนี้จะนับเป็นของนายหรือของผมกันแน่?"