บทที่ 57 ไม่มีฝีมือพอตัว กระทั่งความกล้ายังไม่มีอีกหรือ

ที่แท้ก็กินยาเบื่อหนูเข้าไปงั้นเหรอ

แล้วทำไมหลินโจวถึงต้องหยิบมีดผ่าตัดในกล่องเครื่องมือออกมาด้วยล่ะ

จู่ๆ ภาพรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของหลินโจวก็แวบเข้ามาในหัวของเฉียนฮ่าว

ร่างของเขาซวนเซไปวูบหนึ่ง

สรุปคือหลินโจวมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาไม่มีน้ำยา ที่แท้ตั้งแต่ต้นจนจบก็แค่หลอกล่อเขา แถมยังจงใจชี้นำให้เขาเข้าใจผิดอีกงั้นเหรอ

เฉียนฮ่าวรู้สึกราวกับตัวเองเป็นตัวตลกที่ถูกจับแก้ผ้าประจานกลางถนน

น่าอับอายขายขี้หน้าจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

ทว่าหลินโจวกลับไม่แม้แต่จะเหลือบแลเขาอีกเลย

ชายหนุ่มร่วมมือกับหลินหงอี้และคนอื่นๆ ที่เข้ามาช่วย รีบสอดสายยางล้างท้องให้วัวแข่งกับเวลาอย่างเร่งด่วน

ไป๋เซี่ยวเบียดตัวมายืนอยู่ข้างหลินโจวนานแล้ว

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมน้าถึงได้รีบร้อนวิ่งกลับไปเอาของที่บ้านขนาดนั้น

กินยาเบื่อหนูเข้าไป เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย

ตอนเด็กๆ หมาแมวในหมู่บ้านตายเพราะเผลอกินยาเบื่อหนูไปตั้งเท่าไหร่

พอคิดถึงตรงนี้ ไป๋เซี่ยวก็เริ่มใจคอไม่ดี

เธออยากจะอ้าปากถามหลินโจวว่า วัวตัวนี้ยังมีทางรอดไหม

แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอจนต้องกลืนลงไป

เธอมองแผ่นหลังของน้าชายที่กำลังง่วนอยู่กับการรักษา

น้ำลายฟูมปากแล้วยังไงล่ะ ในเมื่อน้ายังไม่คิดจะยอมแพ้สักนิด

ต้องรอดสิ ต้องช่วยได้แน่ๆ

ไป๋เซี่ยวกำหมัดแน่นพลางภาวนาในใจไม่หยุด

ตรงหน้า สายยางเส้นหนายาวถูกสอดลึกเข้าไปในกระเพาะของวัวคลั่งตัวนั้นแล้ว

หลินโจวยกปลายสายมาแนบหูฟังเพื่อเช็กให้แน่ใจว่าเข้าถูกตำแหน่ง ก่อนจะสั่งเสียงเข้ม "กรอกน้ำ!"

ซ่า ซ่า…

น้ำถูกตักกรอกใส่สายยางทีละกระบวย

วัวที่นอนซมกระตุกเปลือกตาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกกระตุ้น

มันส่ายหัวไปมาด้วยความทรมาน พยายามดิ้นให้หลุดจากสายยางในปากตามสัญชาตญาณ

แต่กลับถูกหลินโจวกดล็อกไว้แน่นหนา

"เอาอีก!"

มือของหลินหงอี้ไม่กล้าหยุดชะงักแม้แต่วินาทีเดียว

น้ำอีกครึ่งถังถูกกรอกตามลงไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าตอนที่เขากะว่าน่าจะใกล้ได้ที่แล้วนั้น เหตุไม่คาดฝันก็พลันบังเกิด!

วัวที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นกลับทะลึ่งพรวดลุกขึ้นมาสุดตัว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกการล้างท้องกระตุ้นเข้าอย่างจัง หรือเป็นเพราะฤทธิ์ของยาเบื่อหนูกำเริบขึ้นมาอีกรอบกันแน่

มันถึงได้เค้นเรี่ยวแรงฮึดสู้สุดชีวิตขึ้นมาได้ขนาดนี้!

สองกีบหน้ายกชูขึ้นสูงพลางแผดเสียงร้องลั่น

มันสะบัดหัวพุ่งชนไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง

เสียงร้องตกใจดังระงมขึ้นรอบทิศ ทุกคนต่างพากันถอยกรูดตามสัญชาตญาณ

ผู้คนเบียดเสียดยื้อแย่งกันหนี

ท่ามกลางความโกลาหล น้ำหกกระจายเกลื่อนพื้น

ทว่ากลับมีเงาร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้าไป กระชากเชือกเส้นหนาที่คล้องคอมันไว้สุดแรงเกิด

"น้า!" ไป๋เซี่ยวกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ

ใครๆ ก็รู้ว่าวัวมีแรงมหาศาลขนาดไหน

ยิ่งกล้ามเนื้อคอนี่จัดว่ากำยำล่ำสันที่สุด

การจะใช้เชือกคล้องคอดึงรั้งเพื่อควบคุมวัว โดยเฉพาะวัวที่กำลังคลุ้มคลั่งนั้น แทบเป็นไปไม่ได้เลย

แต่น้ากลับพุ่งเข้าไปคนเดียวเนี่ยนะ!

ไป๋เซี่ยวอ้าปากจะร้องเตือน แต่ก็ถูกคนที่อยู่ข้างๆ เบียดเข้าให้อีกจนเซ

พอเธอหันกลับไปมองหลินโจว ก็เป็นจังหวะที่วัวคลั่งตวัดกีบเท้าถีบเข้าใส่หัวเข่าของเขาพอดี

หัวใจของไป๋เซี่ยวบีบเกร็งแทบหยุดเต้น

ยังดีที่หลินโจวไหวพริบไว เบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว กีบวัวจึงเฉียดผ่านขากางเกงของเขาไปแค่นิดเดียว

"เฮ้อ!" ไป๋เซี่ยวกุมอก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

หลินโจวไม่ยอมเปิดโอกาสให้วัวคลั่งได้จู่โจมซ้ำเป็นครั้งที่สอง

ทั้งที่รูปร่างไม่ได้กำยำล่ำบึ้ก แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน

วัวคลั่งตัวนั้นกลับถูกเขากัดฟันสะกดเอาไว้ได้ถึงสองวินาที

และช่วงเวลาแค่สองวินาทีนี้เองที่ดึงสติของคนอื่นๆ ในที่นั้นให้ฟื้นคืนมา

ชายฉกรรจ์หลายคนรีบพุ่งเข้าไปช่วยหลินโจวดึงเชือกสนตะพายเอาไว้

ภาระของหลินโจวเบาลงทันตา ทว่าเขาก็ไม่ได้อยู่นิ่ง

จังหวะที่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันอยู่นั้น เขาปรี่เข้าไปล็อกหัววัวเอาไว้ ท่อนแขนซ้ายสอดอ้อมไปใต้กะโหลกของมัน

มือทั้งสองข้างออกแรงบีบดึงรูจมูกวัวไว้แน่นหนา

วัวคลั่งส่งเสียงมอแผ่วลึกยาว ในที่สุดก็ยอมสงบลง ไม่ขัดขืนอีกต่อไป

เมื่อไม่มีวัวคลั่งอาละวาด ความโกลาหลก็ยุติลง

ผู้คนในที่เกิดเหตุถึงค่อยๆ ดึงสติตัวเองกลับมาได้

แต่ชาวเน็ตที่มองผ่านหน้าจอ เมื่อตั้งสติได้กลับพากันคลั่งแทน

‘เชี่ยเอ๊ย โคตรจะระทึก!’

‘สนามสู้วัวกระทิงยังไม่เดือดเท่านี้เลยมั้ง’

‘เดี๋ยวดิ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าอาชีพสัตวแพทย์มันเสี่ยงตายขนาดนี้ด้วย!’

‘เมื่อกี้ถ้าโดนวัวคลั่งเตะเข้าเต็มๆ นะ หมอโจวได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่บนเตียงอย่างน้อยสามเดือนแน่! ให้ตายสิ ดุเดือดเกินไปแล้ว!’

‘แม่เจ้า แผ่นหลังตอนหมอโจววิ่งสวนทางเข้าไปคือเท่เกินไปแล้ว! เด็กโข่งอายุสองร้อยกว่าเดือนอย่างฉันดูแล้วน้ำตาจะไหล ฮือๆ’

‘ถ้าเขาไม่รีบเข้าไปล็อกวัวคลั่งเพื่อถ่วงเวลาไว้ มีหวังเกิดเรื่องร้ายแรงกว่านี้แน่ ถึงตอนนั้นคงเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬาร!’

ไป๋เซี่ยวมองคอมเมนต์ในห้องไลฟ์แล้วก็รู้สึกใจหายวาบตามไปด้วย

หางตาของเธอเหลือบไปเห็นเฉียนฮ่าวเข้าพอดี

หลังจากผ่านความวุ่นวายย่อมๆ มา หน้าตาของเฉียนฮ่าวยิ่งซีดเผือดลงไปอีก

สภาพเหมือนเพิ่งมุดหัวออกมาจากใต้โต๊ะตรวจรักษาฟรี

สองมือยังต้องยันขอบโต๊ะเอาไว้ถึงจะฝืนยืนทรงตัวอยู่ได้

ไป๋เซี่ยวเห็นแค่แวบเดียวโทสะก็แล่นพล่าน

วัวคลั่งขึ้นมา น้าของเธอพุ่งเข้าไปเสี่ยงชีวิต

หมอนี่ไม่ช่วยก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ถึงกับมุดหัวหลบเลยเนี่ยนะ?

เป็นสัตวแพทย์เหมือนกันแท้ๆ ทำไมฝีมือและความกล้ามันถึงต่างชั้นกันขนาดนี้!

เฉียนฮ่าวสัมผัสได้ถึงสายตาทิ่มแทง จึงหันไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วสบตาเข้ากับไป๋เซี่ยวอย่างจัง

ไป๋เซี่ยวถลึงตาใส่เขาอีกรอบ

มองอะไรยะ ว่านายนั่นแหละ!

ไม่มีฝีมือจะเจียระไนเพชร แล้วยังจะไม่มีความกล้าอีกเหรอไง?

เฉียนฮ่าวกลับเข้าใจความหมายในสายตานั้นได้อย่างประหลาด

ตัวเขาสั่นเทิ้ม รีบเบือนสายตาหลบไปด้วยความละอายแก่ใจ

การปะทะสายตาของทั้งสองไม่มีใครทันสังเกตเห็น

ในตอนนี้ สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่วัวคลั่งและหลินโจวเพียงจุดเดียว

การกรอกน้ำล้างท้องรอบใหม่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

วัวคลั่งที่อาละวาดจนหมดแรงไม่เหลือเรี่ยวแรงจะขัดขืนอีกต่อไป

มันทำได้เพียงเบิ่งตามองน้ำที่ถูกกรอกเข้าท้องตัวเองทีละกระบวย

พอน้ำหมดไปหนึ่งถัง รอบปากของวัวคลั่งก็เริ่มมีน้ำเอ่อทะลักออกมา

"หยุด" หลินโจวยกมือขวาขึ้นกำหมัด

สายยางที่ยกชูสูงพลันถูกปล่อยตกลงพื้นทันที

ซ่า!

ของเหลวทะลักพวยพุ่งออกมาจากสายยางและจากปากวัวอย่างบ้าคลั่งในพริบตา

น้ำสีเหลืองขุ่นปนเปื้อนไปด้วยเศษหญ้าและเศษอาหาร

กลิ่นเหม็นเปรี้ยวชวนคลื่นเหียนเกินบรรยายฟุ้งตลบไปทั่ว

ภาพตรงหน้าทำลายล้างประสาทสัมผัสของทุกคนอย่างรุนแรง

ขนาดพวกชาวบ้านยังต้องยกมืออุดจมูกแล้วถอยกรูดไปคนละก้าว นับประสาอะไรกับทีมงานไลฟ์ตรวจรักษาฟรีที่เพิ่งเคยเห็นภาพแบบนี้เป็นครั้งแรก

จ้าวหมิงแทบจะเอามือปิดปากโก่งคออ้วกออกมาตรงนั้น

เฉียนฮ่าวเองก็สภาพไม่ต่างกันสักเท่าไหร่

แม้ก่อนจะมา เขาจะเคยดูคลิปไลฟ์ตอนหลินโจวล้างท้องวัวมาหลายต่อหลายรอบแล้วก็ตาม

แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับแรงกระแทกกระทั้นที่ปะทะเข้ามาตรงๆ ทั้งสดทั้งสมจริงขนาดนี้

กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยตีแสกหน้าจนเฉียนฮ่าวหน้าซีดเผือด

รู้สึกราวกับว่าวัวตัวนั้นขย้อนใส่หน้าเขาเต็มๆ

เขาอยากจะเผ่นหนีออกไปจากตรงนี้ให้ไวที่สุด ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นหลินโจวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

การล้างท้องอย่างไรเสียก็เป็นเรื่องทรมาน ต่อให้วัวคลั่งจะหมดแรงอาละวาด แต่มันก็ยังอดดิ้นพล่านอยู่กับที่ไม่ได้

เพื่อควบคุมมันไว้ หลินโจวจึงออกแรงล็อกจมูกมันไว้แน่นตั้งแต่ต้นจนจบ มืออีกข้างช่วยง้างขากรรไกรล่างของมันเอาไว้

ปล่อยให้ของเหลวที่ขย้อนออกมาจากกระเพาะสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเต็มตัว

แต่เขากลับยืนหยัดนิ่งสนิท ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

กระทั่งตายังไม่กะพริบเสียด้วยซ้ำ

เฉียนฮ่าวได้แต่มองภาพนั้นตาค้าง

หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที…

แผ่นหลังที่เหยียดตรง ร่างที่ดูมั่นคงพึ่งพาได้นั้น เปรียบเสมือนท่อนซุงขนาดมหึมาที่พุ่งเข้ากระแทกระฆังทองใบใหญ่ในใจของเฉียนฮ่าวเข้าอย่างจัง

เหง่ง!

เสียงนั้นดังก้องสะเทือนเลื่อนลั่น

กระแทกจนหัวสมองของเฉียนฮ่าวมึนชา ลิ้นชาไปหมด

ขนทั่วทั้งตัวลุกซู่ขึ้นมาพร้อมเพรียงกันในชั่วพริบตา

ในวินาทีนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า ตัวเองคิดผิดไปแล้วจริงๆ

เขาประเมินเรื่องทั้งหมดนี้ต่ำเกินไป

เขามองภาพการทำงานของหลินโจวผ่านหน้าจอไลฟ์จนมันดูสวยหรูและง่ายดายเกินจริง

มองผ่านหน้าจอ ก็แค่ขมวดคิ้ว หลบตาไปแวบเดียว การล้างท้องก็เสร็จสิ้น วัวก็ได้รับการรักษาจนรอดชีวิต

ราวกับทุกอย่างมันง่ายดาย เป็นเรื่องธรรมดาที่สมควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

จนกระทั่งได้มาเห็นกับตาตัวเองจริงๆ เขาถึงได้รู้ว่าหน้างานมันยากลำบากขนาดไหน

มัน… ‘ดุเดือดเลือดพล่าน’ เพียงใด!

นั่นคือแรงกระแทกใจอันหนักหน่วงที่ถาโถมเข้ามา ซึ่งต่อให้ดูคลิปไลฟ์ย้อนหลังอีกกี่ร้อยรอบก็ไม่มีทางเข้าใจได้เลย

มันจะไปมีเรื่องที่สมควรเป็นไปเอง หรือเรื่องที่สำเร็จได้ง่ายดายแต่แรกที่ไหนกัน

ที่มันดูเหมือนง่าย ก็เพียงเพราะคนคนนั้นคือหลินโจวต่างหาก!

ส่วนตัวเขา คนที่แม้แต่การรบบนกระดาษยังทำได้ไม่ดีด้วยซ้ำ

กลับริอ่านจะไปเทียบชั้นเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลินโจวเนี่ยนะ!