บทที่ 58 หนึ่งคนหนึ่งวัว เลี้ยงชีพไม่อดอยาก!

การล้างท้องอันแสนทุลักทุเลยังคงดำเนินต่อไป

รองเท้าและขากางเกงของหลินโจวเปียกชุ่มโชกไปหมดแล้ว

แต่เขายังคงปักหลักนิ่ง ไม่ถอยหนีไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

เขาคอยส่งสัญญาณสั่งให้หลินหงอี้กับชาวบ้านกรอกน้ำเข้าไป แล้วรอให้วัวสำรอกออกมาเป็นจังหวะ

พริบตาเดียว วัวคลั่งก็อ้วกออกมาสามระลอกติด

เรี่ยวแรงของมันเริ่มหดหาย

หลินโจวจึงสั่งให้ชะลอการกรอกน้ำลง เพื่อให้วัวได้พักหายใจบ้าง

ขณะเดียวกัน เขาก็ก้มลงกวาดสายตามองหาบางสิ่งในกองเศษหญ้าที่มันสำรอกออกมา

ครู่ต่อมา สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับ ‘เมล็ดข้าวโพด’ ซึ่งยังไม่ทันย่อย

หลินโจวพยักพเยิดหน้าเล็กน้อย พลางชี้ให้หลินหงอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ดู

“พี่หงอี้ดูสิ นั่นใช่ยาเบื่อหนูของบ้านพี่ไหม”

หลินหงอี้กลั้นใจก้มลงไปเพ่งดูใกล้ๆ

“ใช่จริงๆ ด้วย! ยาเบื่อหนูจริงๆ ด้วย!”

ชาวบ้านรอบข้างพอได้ยินเข้าก็พากันอุทานลั่นด้วยความตกใจ

“ให้ตายสิ กินยาเบื่อหนูเข้าไปจริงๆ ด้วย!”

“กินยาเบื่อหนูเข้าไปตั้งขนาดนี้ยังยื้อชีวิตกลับมาได้ ต้องขอบคุณที่ได้เสี่ยวโจวช่วยแท้ๆ”

“นั่นน่ะสิ โชคดีที่ไม่ไปฟังหมอเฉียน นึกว่าวัวตัวนี้มันเป็นบ้าวิ่งชนคนไปเอง”

“บ้าคนอะไรกัน เลอะเทอะสิ้นดี วัวแก่มันเชื่องจะตาย อยู่ดีๆ จะไปคลุ้มคลั่งได้ยังไง?”

“เหอะๆ เมื่อกี้ยังบอกว่าจะผ่าตัดวัวอยู่เลย วัวก็ร่อแร่อยู่แล้วแท้ๆ ถ้าลงมีดไปทีเดียวคงได้ตายคาที่แหง!”

ทุกคนยืนล้อมวงชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์ ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองเฉียนฮ่าว

เฉียนฮ่าวเพิ่งจะผ่านพ้นความตกตะลึงและตั้งคำถามกับตัวเองในส่วนลึกของจิตใจไปหยกๆ

จู่ๆ พอได้ยินชาวบ้านหันมาพูดถึงตัวเอง เขาก็ถึงกับยืนเอ๋อไปหลายวินาที

ถึงจะฟังเสียงซุบซิบนินทาได้ไม่ถนัดถี่ถ้วน แต่เขาก็ดูออกอย่างชัดเจนว่าแววตาของชาวบ้านเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและชิงชัง

สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากซีดเผือดเป็นเขียวคล้ำ แล้วก็แดงก่ำสลับกันไปมาในพริบตา

ไม่ต่างอะไรกับจานผสมสี

ดูน่าขันและน่าสมเพชสิ้นดี

“เพราะงั้นแหละนะ รักษาวัวก็ต้องยกให้เสี่ยวโจวถึงจะไว้ใจได้”

“มันแน่อยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ไข่ไก่ฟรี ฉันไม่ถ่อมาหรอก ชิ”

“โชคดีนะเนี่ยที่ไก่บ้านฉันไม่ได้ป่วย ไม่อย่างนั้นเพราะเห็นแก่ไข่ไก่กระจาดเดียว คงได้เอาไก่ทั้งเล้าไปสังเวยด้วยแน่!”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านดังเซ็งแซ่ขึ้นเรื่อยๆ

ทีแรกยังเกรงอกเกรงใจเรื่องไข่ไก่สองกระจาดของหมอเฉียนอยู่บ้าง แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งพูดยิ่งเดือด น้ำลายแทบจะพ่นรดใส่หน้าเฉียนฮ่าวอยู่รอมร่อ

เฉียนฮ่าวได้แต่ก้มหน้ามองปลายเท้าด้วยความอับอายขายขี้หน้า

ทว่ายิ่งเขาทำตัวลีบ เสียงก่นด่ารอบข้างก็ยิ่งดังกระหึ่มขึ้น

ทุกถ้อยคำเสียดแทงเข้าหูเขาอย่างชัดเจนไม่มีตกหล่น

บีบคั้นหัวใจของเขาจนแทบจะแหลกสลาย

เคราะห์ดีที่มีเสียงน้ำไหลซ่าๆ ดังแทรกเข้ามา

เขาจึงพยายามดึงสมาธิของตัวเองไปจดจ่อกับเสียงนั้น แล้วลอบผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ

เขารู้ดีว่า การกรอกน้ำล้างท้องรอบใหม่เริ่มขึ้นแล้ว

ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางเสียงสายน้ำที่ไหลหลั่ง ก็มีเสียงราบเรียบเสียงหนึ่งดังขึ้น

“หมอเฉียน คุณรู้ไหมว่าวัวตัวหนึ่งมีความหมายต่อครอบครัวในชนบทยังไงบ้าง?”

น้ำเสียงของหลินโจวจริงจัง ทว่ากลับแฝงความโอบอ้อมอารีบางอย่างเอาไว้

มันทำให้เฉียนฮ่าวนึกถึงอาจารย์ที่ปรึกษาตอนฝึกงานสมัยเรียนมหาวิทยาลัยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

นั่นคืออาจารย์ที่เขาเคารพเลื่อมใสที่สุดคนหนึ่ง

ทุกครั้งที่พวกเขาทำผิด อาจารย์มักจะใช้น้ำเสียงแบบนี้เพื่อเตือนสติ และคอยชี้แนะให้พวกเขาแก้ไขให้ถูกต้อง

เฉียนฮ่าวเงยหน้าขึ้น ถามออกไปตามสัญชาตญาณ "หมายความว่ายังไงครับ?"

"แถวบ้านนอกมีคำพังเพยอยู่ประโยคหนึ่ง" หลินโจวมองเขา

"มีวัวหนึ่งตัว ไม่ต้องกลัวอดอยาก สามปีสร้างตัว ห้าปีสร้างตึก"

"ถึงตอนนี้ราคาวัวจะไม่สูงเท่าเมื่อก่อน แต่มันก็ยังเป็นเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงชีวิตคนในหมู่บ้านอีกตั้งหลายคน"

หลินโจวเอ่ยช้าๆ เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างก็พลอยเงียบเสียงลงตามไปด้วย

บริเวณโดยรอบพลันสงัดลงอย่างเงียบเชียบ นอกจากเสียงน้ำไหลแล้ว แม้กระทั่งเสียงลมก็คล้ายจะสงบลง

เฉียนฮ่าวจ้องมองเขาตาไม่กะพริบด้วยความงุนงง

ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ หลินโจวถึงยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดกับตน

หลินโจวไม่ได้อธิบายอะไรต่อ เพียงแต่หันหน้าไปมองทางฝูงชนด้านข้าง

"พี่ต้าจ้วง วัวตัวหนึ่งมีความหมายกับพี่ยังไง?"

ต้าจ้วงที่ถูกเรียกชื่อชะงักไป

ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา หัวเราะเก้อๆ

"วัวตัวหนึ่งซื้อนมผงให้ลูกสาวฉันกินได้ตั้งปีนึงแน่ะ"

"พี่จินเหลียง แล้วพี่ล่ะ วัวตัวหนึ่งมีความหมายกับพี่ยังไง?"

หลินโจวหันไปถามหลินจินเหลียงที่ช่วยงานอยู่ข้างๆ ต่อ

หลินจินเหลียงเกาหัว "วัวตัวหนึ่งเหรอ?"

"ถ้าฉันมีวัวสักตัว อย่างน้อยหลังคาบ้านก็คงไม่มีฝุ่นร่วงลงมา เตียงเตาก็คงได้รื้อซ่อมใหม่ แล้วยังซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เมียฉันได้ตั้งหลายชุด เธอไม่ได้ซื้อใหม่มาตั้งกี่ปีแล้วก็ไม่รู้"

เฉียนฮ่าวกะพริบตาช้าๆ สองครั้ง

หลินโจวยังคงเอ่ยถามต่อไป

"พี่เจี้ยนเทา?"

"วัวตัวหนึ่งเหรอ… ถ้าขาดวัวไปตัวนึง คนทั้งบ้านฉันคงต้องทนอดมื้อกินมื้อกันไปเกือบครึ่งค่อนปี"

"พี่หงอี้?"

"เฮ้อ" หลินหงอี้ก้มหน้าหัวเราะแห้งๆ "ถ้าที่บ้านมีวัวเพิ่มอีกสักตัว แม่ฉันที่เป็นอัมพฤกษ์ก็คงมีเงินยื้อชีวิตต่อไปได้อีกตั้งครึ่งปี"

เลือดลมทั่วร่างของเฉียนฮ่าวพลันเย็นเฉียบและแข็งค้างไปในทันที

หลินโจวไม่จำเป็นต้องเอ่ยถามต่ออีกแล้ว

เพราะชาวบ้านรอบๆ ต่างพากันแย่งตอบคำถามของเขากันเซ็งแซ่

"ตอนนั้นถ้าบ้านฉันมีวัวเพิ่มอีกสักตัวก็คงดี หลานชายฉันคงไม่ต้องถ่อไปทำงานโรงงานไกลบ้าน คงได้เรียนมหาวิทยาลัยดีๆ ไปแล้ว"

"วัวตัวหนึ่ง… ตอนนั้นขาของพ่อฉันก็อาจจะรักษาไว้ได้แท้ๆ"

"ถ้าอยู่ดีๆ มีวัวโผล่มาสักตัวก็คงดี ฉันอยากพาพ่อกับแม่ไปดูพิธีเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสาที่ปักกิ่ง แก่ป่านนี้แล้วพวกท่านยังไม่เคยไปแม้แต่เมืองเอกของมณฑลเลย"

ทุกคนต่างคนต่างพูดขึ้นมาคนละประโยค เสียงดังระงมไปทั่ว

สมองของเฉียนฮ่าวอื้ออึงไปหมด ทว่าขอบตากลับรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"หมอเฉียน" หลินโจวเน้นเสียงทีละคำ

สายตาที่จ้องมองเฉียนฮ่าวราวกับหนักอึ้งนับพันชั่ง

“เพราะงั้น คุณรู้หรือยังว่าวัวที่คุณ ‘วินิจฉัย’ ส่งเดชตัวนี้ สำคัญมากขนาดไหน?”

“ยังโชคดีที่ตอนนี้ทางการมีกฎหมายควบคุม ปริมาณและความเป็นพิษของยาเบื่อหนูถึงได้ค่อนข้างต่ำ วัวตัวนี้เลยพอประคองมาจนถึงตอนที่ล้างท้องได้”

“แต่ถ้าผมไม่ได้มาล่ะ? ถ้าผมมาไม่ทันล่ะ?”

“ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูด ปล่อยให้พี่หงอี้จูงวัวตัวนี้ค่อยๆ เดินกลับบ้านไป รอจนฤทธิ์ยาเบื่อหนูกำเริบ แล้วค่อยรู้ตัวว่ามันผิดปกติ…”

“ถึงตอนนั้น จะทำยังไง!”

คำพูดของหลินโจวหนักแน่นทรงพลัง

ดังก้องตอกย้ำลงไปในโสตประสาทของเฉียนฮ่าว จนทำให้เลือดลมในกายเขาปั่นป่วนพลุ่งพล่าน

“คุณน่ะสะบัดก้นหนีไปก็จบเรื่อง แล้วทิ้งครอบครัวพวกเขาไว้ข้างหลัง คุณจะให้เขาทำยังไง ให้แม่แก่ๆ ของเขาทำยังไง?!”

“นี่น่ะเหรอที่เรียกว่าตรวจรักษาฟรีด้วยจิตกุศลของคุณ?”

“จิตกุศลของคุณโยนให้หมากินไปแล้วรึไง!”

หูของเฉียนฮ่าวอื้ออึงส่งเสียงวิ้งขึ้นมาทันที

บางสิ่งในใจพังทลายลงมาครืนใหญ่

จู่ๆ เขาก็นึกถึงความกระตือรือร้นและอบอุ่นที่ชาวบ้านมีให้ตลอดสองวันที่ผ่านมา

นึกถึงรอยยิ้มของพวกเขา

นึกถึงคำชื่นชมว่าเขามีจิตใจเมตตา อายุน้อยแต่เก่งกาจมีความสามารถ

ทว่าในยามนี้ เขากลับรู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี

ทุกถ้อยคำ ทุกตัวอักษร ล้วนตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง

สายลมวูบหนึ่งพัดผ่าน ใบหน้าของเฉียนฮ่าวรู้สึกเย็นวาบ

เขาไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาไหลอาบสองแก้มไปตั้งแต่เมื่อไหร่

พอยกมือขึ้นปาด น้ำตากลับยิ่งไหลพรากลงมาไม่ขาดสาย

ไม่อาจหยุดยั้งได้เลยแม้แต่น้อย

ทุกคนดูเหมือนจะตกตะลึงกับปฏิกิริยาของหมอเฉียนไปตามๆ กัน

ชั่วขณะนั้นจึงไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมา

บนลานกว้างเหลือเพียงเสียงร้องไห้โฮของเฉียนฮ่าวเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็โพล่งบางอย่างที่ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง

“ฮือๆ พี่จ้าว ผมไม่ทำแล้ว!”

“ค่าปรับผิดสัญญาผมยอมจ่าย ผมชดใช้ให้ก็แล้วกัน พอใจหรือยัง!”

ทุกคนเบิกตากว้าง

จ้าวหมิงที่อยู่ข้างๆ หน้าถอดสี ตวาดเสียงเข้มขึ้นมาทันควัน “เฉียนฮ่าว นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?!”

นี่คือการข่มขู่เขาชัดๆ

แต่เฉียนฮ่าวที่กำลังถูกมโนธรรมก่นด่า มีหรือจะไปสนใจเรื่องนั้น

ตั้งแต่เด็ก ปู่ย่าสั่งสอนเขามาตลอดว่า การเป็นคนต้องซื่อตรงโปร่งใส ต้องมีมโนธรรม

แล้วตอนนี้เขากำลังทำอะไรลงไป?

เพื่อผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง

กลับทำร้ายชาวบ้านที่ปฏิบัติต่อเขาอย่างอบอุ่นจริงใจ

ทำร้ายสัตวแพทย์รุ่นพี่ฝีมือยอดเยี่ยมที่คอยทำประโยชน์และช่วยเหลือชาวบ้านจริงๆ!

เขายังมีความเป็นคนอยู่อีกเหรอ?!