บทที่ 60 รำดาบหน้ากวนอู กรรมตามสนอง!

สถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติ

ช่วงนี้โจวจิ้นทำการทดลองจนหัวหมุนข้ามวันข้ามคืน

แทบไม่มีเวลาแวะไปดูห้องไลฟ์ของหลินโจวเลย

พอปลีกตัวออกมาจากห้องแล็บได้ชั่วคราวแล้วลองเปิดเน็ตดู

ก็ถึงกับตาโต

ช่วงที่ผ่านมานี้เกิดเรื่องขึ้นตั้งเยอะแยะขนาดนี้เชียวหรือ

"ตั้งข้อสงสัยหมอเสี่ยวโจวไม่มีใบประกอบวิชาชีพสัตวแพทย์?"

"บริษัทเน็ตไอดอลจัดฉากตรวจฟรีหวังเรียกกระแส จ้างเด็กจบใหม่ไร้ประสบการณ์เกือบทำวัวตาย?"

"หมอเสี่ยวโจวเดือดดาลตอกกลับทีมงานจัดฉากตรวจฟรีไร้ยางอาย?"

"สารเลวสิ้นดี บริษัทเน็ตไอดอลหากินกับเลือดเนื้อวัว?!"

โจวจิ้นอ่านข่าวพาดหัวสุดท้ายจบ เสียงก็เริ่มแปร่งไปแล้ว

ไม่นาน เขาก็ปะติดปะต่อเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ทั้งหมด

ให้ตายสิ ที่แท้ก็เป็นบริษัทเน็ตไอดอลแห่งหนึ่ง พอเห็นหลินโจวกำลังมีกระแส ยอดคนดูพุ่งสูง ก็เลยกะจะจับผิดเขามาดึงกระแสเข้าตัวเอง

แค่นั้นยังไม่พอ ดันสะเออะไปเสนอหน้าถึงถิ่นเจ้าตัวอีก

ริอาจไปรำดาบต่อหน้าศาลกวนอู อย่างน้อยก็น่าจะจ้างคนที่พอรำดาบเป็นมาหน่อยไหม

ส่งไอ้อ่อนหัดหน้าละอ่อนมา มันจะไปได้เรื่องอะไร

โจวจิ้นยังรู้สึกอึดอัดคับแค้นใจแทนหลินโจวเลย

นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้ว

จะเล่นละครก็ช่วยเล่นให้เนียนหน่อยไม่ได้หรือไง

ไม่อยากควักเงิน แต่เสือกอยากแย่งกระแส

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะด่าบริษัทเน็ตไอดอลแห่งนี้ว่างกหรือโง่เง่าดี

คงจะโง่เงานั่นแหละ

ถ้าสมองไม่พัง คงไม่ทำเรื่องระยำแบบนี้ออกมาหรอก

โจวจิ้นเปิดคลิปที่หลินโจวตอกกลับในวันตรวจฟรีขึ้นมาดู

ให้ตายเถอะ อย่าว่าแต่หลินโจวเลย แม้แต่เขานั่งดูผ่านหน้าจอยังโมโหจนควันออกหู

โชคดีที่วันนั้นหลินโจวไปทันเวลา ไม่อย่างนั้นวัวที่กินยาเบื่อหนูเข้าไปถ้าช้ากว่านี้อีกนิด มีหวังไม่รอดแน่

ถึงวัวจะพูดไม่ได้ แต่มันก็เป็นชีวิตที่มีลมหายใจนะ!

จะปล่อยให้พวกคนนอกวงการไร้ความรู้ มาเหยียบย่ำล้อเล่นเพื่อผลประโยชน์ตัวเองได้ยังไง

โจวจิ้นทั้งด่ากราดไปด้วย ทั้งรู้สึกเห็นใจหมอเสี่ยวโจวไปด้วย

ยุคนี้เน็ตไอดอลไม่ได้เป็นกันง่ายๆ เลยจริงๆ

พอเริ่มมีกระแสหน่อย แมลงวันก็รุมตอมกันให้วุ่น

ไม่มีช่องให้เกาะ ก็ยังอุตส่าห์เจาะรูเพื่อจะตามมาเกาะให้ได้

เขารู้สึกได้เลยว่า เรื่องแบบนี้มันอาจจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ในจังหวะที่โจวจิ้นกำลังอู้งานพักผ่อนอยู่นั้น เหล่านักวิจัยคนอื่นๆ ในห้องทำงานก็เริ่มซุบซิบกันเบาๆ

"ข่าวล่าสุดของอาจารย์เหยา ได้ยินกันหรือยัง"

พอได้ยินชื่อ "อาจารย์เหยา" ความคิดของโจวจิ้นก็สะดุดลงทันที

เขารีบเขยิบหูเข้าไปใกล้ๆ

"ได้ยินแล้ว อาจารย์เหยากำลังจะได้ตีพิมพ์บทความใหม่ในวารสารชั้นนำอีกแล้ว"

"สมกับเป็นอาจารย์เหยาจริงๆ เป็นแบบอย่างที่พวกเราต้องแหงนหน้ามองตลอดเลย"

บางคนชื่นชม แต่บางคนกลับทำหน้าพิลึก

"บทความคราวนี้ คนเขียนชื่อแรกมีสองคนอีกแล้วเหรอ"

เสียงพูดคุยชะงักไปชั่วขณะ

"ใช่ ได้ยินว่าเป็นผู้เขียนร่วมชื่อแรกลำดับเดียวกันอีกแล้ว"

"แถมฉันได้ยินมาว่า ชื่อของอาจารย์เหยาต่อท้ายคนคนนั้นอีกต่างหาก"

บรรดานักวิจัยส่งเสียงฮือฮากันอีกระลอก

"ไม่ใช่แล้วมั้ง นี่มันกี่บทความเข้าไปแล้วเนี่ย"

"อาจารย์เหยาทำแบบนี้ทุกครั้งเลย คนคนนั้นมีเบื้องหลังยังไงกันแน่"

"เบื้องหลังอะไรล่ะ อาจารย์เหยาเป็นถึงปรมาจารย์ระดับนี้ เบื้องหลังขนาดไหนถึงจะทำให้อาจารย์เหยาช่วยปูทางให้ถึงขนาดนี้ได้ ฉันเดาว่ามันต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ"

มีเรื่องเผือกแล้ว! โจวจิ้นแอบเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

"ฉันได้ยินมาว่านะ…" คนนั้นกดเสียงให้ต่ำลง "ได้ยินมาว่าคนคนนั้นกับ…"

"แค่กๆ!" จู่ๆ เสียงกระแอมแว่วดังมาจากหน้าประตู

ทุกคนเสียวสันหลังวาบ พอหันกลับไปดูก็พบว่าเป็นผู้อำนวยการสือเฮ่านี่เอง

นี่คือศิษย์เอกสายตรงของอาจารย์เหยาเชียวนะ

ใครจะกล้าซุบซิบต่อล่ะ ต่างคนต่างรีบแยกย้ายสลายตัวกันทันที

โจวจิ้นเผือกค้างไว้แค่ครึ่งเดียว รู้สึกทรมานใจเป็นบ้า

แต่ต่อให้ทรมานใจแค่ไหน ตอนนี้ก็ทำได้แค่กลืนความอยากรู้อยากเห็นลงคอไป

เขารีบเผ่นแน่บกลับไปทำการทดลองในห้องแล็บทันที

ช่วงนี้การทดลองกำลังติดขัด เขาไม่อยากเสนอหน้าให้ผู้อำนวยการเห็นนักหรอก

พอเห็นว่าทุกคนรู้สถานการณ์ สือเฮ่าถึงค่อยมีสีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง

เมื่อหันหลังกลับไป ด้านหลังของเขาก็คืออาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน นั่นเอง

"อาจารย์ครับ"

สือเฮ่าอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกมา

อารมณ์ของทั้งสองคนดูไม่ค่อยดีนัก

ช่วงนี้ในสถาบันมักจะมีข่าวลือซุบซิบทำนองนี้อยู่เรื่อย

ความจริงไม่ใช่แค่ช่วงนี้หรอก

หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่มีเรื่องแบบนี้ ทั้งในสถาบันหรือแม้แต่วงการวิชาการก็มักจะมีคนคาดเดาและวิพากษ์วิจารณ์กันตลอด

เหยาจิ้นซานถอนหายใจยาว

"เรื่องตอนนั้นมันเป็นความผิดของฉันเอง ถ้ารู้แต่แรกว่าเขาจะประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็จะรั้งเขาเอาไว้ให้ได้"

"จะโทษอาจารย์ได้ยังไงครับ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ผมเป็นรุ่นพี่คนโตแท้ๆ"

สือเฮ่าเองก็มีสีหน้ารู้สึกผิด

"ผมดันไม่เอะใจถึงความผิดปกติของเขาให้เร็วกว่านี้ ใครจะไปคิดว่าเรื่องใหญ่อย่างการลาออก เขาจะตัดสินใจไปก็ไปเลย ไม่เหลือทางถอยให้ใครเลยสักนิด"

"อาจารย์ก็รู้นี่ครับว่าเจ้าหมอนั่นเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเองมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จริงๆ พวกเราไม่มีใครรั้งเขาไว้ได้หรอกครับ"

ก็จริงอย่างที่ว่า เหยาจิ้นซานถอนหายใจยาวเหยียด

คำพูดนับพันคำที่จุกอยู่ที่ริมฝีปาก สุดท้ายก็เหลือเพียงประโยคเดียว

"เฮอะ ไอ้เด็กเวรนั่น"

*

เรื่องการจัดฉากตรวจฟรีกลายเป็นกระแสร้อนระอุต่อเนื่องในโลกอินเทอร์เน็ต

ผู้คนต่างโกรธแค้นจนเดือดดาล นอกจากจะรุมด่าหมอเฉียนคนซื่อบื้อไร้เดียงสาคนนั้นแล้ว

คนที่โดนด่าหนักที่สุดก็คือบริษัทเน็ตไอดอลที่เป็นตัวการชักใยอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้นั่นเอง

สถานการณ์ของบริษัทเน็ตไอดอลช่วงนี้จึงย่ำแย่สุดๆ

พวกเขาโดนด่าเละเทะ

ไม่ได้โดนด่าแค่บนแพลตฟอร์มสาธารณะในเน็ตเท่านั้น

แต่ยังลามไปด่าในกล่องอีเมลของบริษัท ใต้บัญชีทางการของบริษัท หรือแม้กระทั่งบนแพลตฟอร์มหางานก็ไม่เว้น

แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องที่ทรมานใจที่สุด

เรื่องที่ทรมานใจที่สุดคือ มีคนขุดหาที่อยู่ของบริษัทพวกเขาจนเจอ

พวกชอบแส่เรื่องชาวบ้านบางคนถึงขั้นยกพวกไปกางป้ายผ้าด่าถึงใต้ตึกบริษัท

ป้ายผ้าสีแดงสดถูกชูพรึ่บไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

คนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าตรุษจีนมาถึงก่อนกำหนด

ตรุษจีนน่ะไม่มีทางมาถึงก่อนกำหนดหรอก แต่บริษัทของพวกเขากลับดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งตึกแล้ว

ในตึกสำนักงานไม่ได้มีแค่บริษัทพวกเขาบริษัทเดียวนี่นา!

ทำเอาช่วงนี้พนักงานในบริษัทถ้าไม่มีธุระจำเป็นเรื่องเข้างานเลิกงาน ก็แทบไม่กล้าลงมาชั้นล่างเลย

เพราะกลัวว่าจะต้องเจอคนจากบริษัทอื่นในลิฟต์

สายตาที่จ้องมองสำรวจและเย้ยหยันพวกนั้น แทบจะทิ่มแทงร่างของพวกเขาจนพรุนเป็นรูได้อยู่แล้ว

ถ้าเกิดบังเอิญเจอคนอื่นตอนเดินทางเข้าออกงาน ก็ต้องแกล้งทำเป็นคนนอกแล้วช่วยด่าบริษัทตัวเองตามน้ำไปสองสามคำ ถึงจะพอเอาตัวรอดเนียนๆ ไปได้

แค่นั้นยังไม่จบ

ไม่ลงมาชั้นล่าง แต่อย่างน้อยก็ต้องกินข้าวใช่ไหมล่ะ

แต่ตอนนี้ แม้กระทั่งอยากจะสั่งอาหารเดลิเวอรี ก็ยังมีไรเดอร์ปฏิเสธไม่ยอมรับออร์เดอร์

ต่อให้เผลอมาส่งถึงใต้ตึก ก็ยังยอมกดยกเลิกทิ้ง

โดยอ้างคำสวยหรูว่า ไม่ขอหากินกับเลือดเนื้อวัว

คนในบริษัทเน็ตไอดอลถึงกับเหวอไปตามๆ กัน

ใครจะไปคิดว่าแค่จัดฉากตรวจฟรีง่ายๆ จะลุกลามบานปลายสร้างผลกระทบตามมาได้มากขนาดนี้

บรรยากาศในบริษัทตอนนี้ยิ่งอึมครึมเหมือนมีเมฆดำทะมึนปกคลุม

บรรดาผู้บริหารไม่มีใครปั้นหน้าดีๆ ออกเลยสักคน

ทุกคนต่างรู้สึกว่าการไปหมู่บ้านซานเหอคราวนี้ ขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

พวกเขาต้องหาทางกู้หน้ากลับคืนมาให้ได้

แล้วจะกู้หน้ายังไงล่ะ

ก็ต้องแก้ปมที่คนผูกปมน่ะสิ

หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ในที่สุดพวกเขาก็ตาสว่างเสียที

การคิดจะปั้นบัญชีใหม่ขึ้นมาชนกับหลินโจวมันยากเกินไป

ลองมาตั้งหลายวิธีแล้ว แต่ก็เจ๊งไม่เป็นท่าทุกทาง

เพราะฉะนั้นตอนนี้ไม่ต้องไปสนใจเรื่องบัญชีใหม่อะไรนั่นแล้ว

สิ่งที่ต้องทำในเวลานี้มีแค่สองข้อ

"ข้อแรก ต้องขจัดผลกระทบด้านลบของบริษัทเราทิ้งไปก่อน"

"ข้อสอง ต้องไปเอาคืนกับไอ้หมอสัตว์นั่น เพื่อกู้หน้าเรากลับมา"

"วันตรวจฟรีนั่น ตอนที่มันตวาดสั่งสอนคนอื่นมีความมั่นใจแค่ไหน ฉันจะบีบให้มันคายความมั่นใจพวกนั้นออกมาให้หมด!"

พอผู้บริหารสั่งการลงมา ลูกน้องข้างล่างก็ได้แต่โกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร

จะไปทำแบบนั้นทำไมกัน ต้องไปตามจองล้างจองผลาญกับหมอสัตว์บ้านนอกคนเดียวเนี่ยนะ

ไลฟ์สดเต้นเซ็กซี่เรียกลูกค้ามันไม่ดึงดูดใจแล้วหรือไง

หรือคลิปคอนเทนต์หญิงชนบทเลี้ยงลูกสู้ชีวิตอย่างเข้มแข็งมันไม่มีคนดูแล้ว

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเบื้องบนหน้ามืดตามัวไปแล้ว

พวกเขาก็จำเป็นต้องยอม 'หัวร้อน' ตามไปด้วย

นิ้วชี้ของผู้บริหารเคาะลงบนโต๊ะซ้ำๆ พลางขบคิดคำนวณไม่หยุด

"ตรวจฟรี… ตรวจฟรีงั้นเหรอ…"

จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นถามทุกคน

"ไอ้หมอสัตว์นั่น ออกตรวจแต่ละครั้งคิดเงินเท่าไหร่"

คิดเงินเหรอ ทุกคนถึงกับยืนอึ้งไปตามๆ กัน

ก็นั่นน่ะสิ หลินโจวต้องทำงานต้องใช้ชีวิต แน่นอนว่าออกตรวจก็ต้องเก็บเงิน

แต่ทำไมในไลฟ์สด ถึงไม่เคยเห็นเขาเก็บเงินชาวบ้านเลยสักครั้งล่ะ

มันไม่น่าเป็นไปได้นี่หว่า

เมื่อเห็นสีหน้าของลูกน้อง ผู้บริหารก็เผยรอยยิ้มออกมาได้ในที่สุด

นึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญจับจุดตายของเรื่องนี้ได้เข้าเต็มๆ

เขาช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ

"ฉันรู้แล้วว่าพวกเราต้องทำยังไงต่อ"