บทที่ 61 หมาดีบ้านไหนใส่เสื้อลายดอกกันวะ

ช่วงนี้ หลินโจวได้รับความนิยมในหมู่บ้านเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย

ทุกคนยิ่งรู้สึกว่าหลินโจวคือสมบัติล้ำค่าของหมู่บ้าน ชนิดที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงตรวจโรคฟรีเมื่อสองสามวันก่อน มีหลายคนที่เบี้ยวนัดหลินโจวเพราะเห็นแก่ไข่ไก่ พอเจอหน้าเขาจึงกลัวว่าเขาจะขุ่นเคือง แต่ละคนเลยรีบยิ้มแย้มประจบประแจง ทักทายอย่างสนิทสนม ชนิดที่รอยยิ้มฉีกกว้างจนแทบหุบไม่ลง

ทุกวันในหมู่บ้าน ขอเพียงเป็นที่ที่หลินโจวเดินผ่าน ก็จะมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะไม่ขาดสาย

ในห้องไลฟ์เองก็สงบสุขชื่นมื่นเช่นกัน

นอกจากนานๆ ครั้งที่พอเห็นวัวแล้วจะมีคนนึกถึงเรื่องซาลาเปาเปื้อนเลือดวัวจนหลุดด่าออกมาสักประโยคสองประโยค นอกนั้นทุกคนก็พูดคุยหยอกล้อ ปล่อยมุกเฮฮากันไปเรื่อย

บรรยากาศราวกับย้อนกลับไปตอนที่ทุกคนยังไม่ได้แปลงร่างเป็นแม่มดใจร้าย เอ๊ยไม่ใช่ ตอนที่หลินโจวเพิ่งเริ่มเปิดไลฟ์ใหม่ๆ

แต่ก็มีจุดที่ต่างไปจากตอนนั้นอยู่ดี

อย่างน้อย ตอนนี้ทุกคนก็ไม่สงสัยในฝีมือของหมอโจวอีกต่อไปแล้ว

ยอดคนดูในห้องไลฟ์ก็พุ่งพรวด จากช่วงแรกที่มีแค่สองสามหมื่น กลายเป็นสองถึงสามล้านคนเข้าไปแล้ว

ทว่าหลินโจวยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ทุกวันยังคงพาไป๋เซี่ยวออกจากบ้านแต่เช้าตรู่และกลับค่ำมืดเพื่อไปตรวจรักษา

ยังคงทุ่มเทแรงกายแรงใจรักษาโรคและล้วงตูดวัวอย่างสุดกำลัง

ราวกับว่าการไลฟ์สดไม่ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเขาเลยแม้แต่น้อย

วันนี้ หลินโจวยังคงพาไป๋เซี่ยวออกไปตรวจรักษาเหมือนเช่นเคย

"น้า วันนี้ยุ่งไหม"

"ไม่เท่าไร เช้านี้มีบ้านนี้บ้านเดียว"

"บ้านไหนเหรอ" ไป๋เซี่ยวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วเอ่ยถามลอยๆ กำลังอารมณ์ดี

ทว่าหลินโจวกลับไม่ตอบทันที แต่ปรายตามามองเธอแวบหนึ่ง

พอไป๋เซี่ยวหันกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันชะงักกึก

ทำไมรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีพิกล

หลินโจวยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเบนสายตากลับไปมองทางข้างหน้า

"บ้านหมูขันทีน่ะ"

ไป๋เซี่ยวชะงักกึก ต้องใช้เวลาประมวลผลอยู่ครู่หนึ่ง

พริบตาต่อมา ใบหน้าก็เห่อร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ไป๋เซี่ยวโมโห ไป๋เซี่ยวเอามือปิดหน้า ไป๋เซี่ยวอยากจะเปิดประตูกระโดดลงจากรถไปให้รู้แล้วรู้รอด!

"น้า น้า!"

ไป๋เซี่ยวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเรียกเขาสองคำ

ผ่านมาตั้งเดือนกว่าแล้ว น้ายังจะขุดมาล้อเธออีกเหรอ!

ตอนนั้นเธอเพิ่งกลับมาหมู่บ้านไม่ใช่หรือไง… คนเรามันก็ต้องเคยไม่ประสีประสามาก่อนทั้งนั้นแหละ!

หลินโจวส่งเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะกลายเป็นหัวเราะร่าออกมาอย่างสะใจ

เสียงหัวเราะของเขาดังก้องไปทั่วรถตู้คันเล็ก

ใบหน้าด้านข้างของหลินโจวดูเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและเปิดเผย ไม่ต่างจากแสงแดดยามเช้าอันเจิดจ้าภายนอกหน้าต่าง

ไป๋เซี่ยวยังคงเคืองอยู่แท้ๆ แต่กลับเผลอมองจนเหม่อลอยไปโดยไม่รู้ตัว

น้าตรงหน้านี้ ค่อยๆ ซ้อนทับกับภาพของน้าในความทรงจำ

ตอนนั้น น้ายังคงเป็นดาวปัญญาจุติที่ชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรคใดๆ

ขอเพียงเป็นสิ่งที่เขาอยากทำ บนโลกนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องไหนที่เขาทำไม่สำเร็จ

และเขาก็ไม่เคยทำให้ความหวังของทุกคนต้องผิดหวังเลยสักครั้ง

เขาคอยตบหน้าเตือนสติทุกคนด้วยผลงานอันยอดเยี่ยมที่สุดเสมอ

เขาคือหลินโจว

เขาคือหลินโจวผู้มีเพียงหนึ่งเดียวและแทบไม่มีใครเทียบเคียงได้

แต่น้าที่เก่งกาจขนาดนี้ เมื่อห้าปีก่อนมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

อะไรกันแน่ที่ทำให้เขาต้องสะดุดล้มบนเส้นทางการวิจัยอันรุ่งโรจน์นั้น?

แม้การกลับมาของน้าจะช่วยให้ชาวบ้านทั่วทั้งตำบลเลี้ยงวัวเลี้ยงหมูได้สบายขึ้นมาก ทั้งยังลดความสูญเสียไปได้เยอะ

แต่น้าจะไม่รู้สึกเสียดายบ้างเลยเหรอ?

"ถึงแล้ว"

เสียงของหลินโจวขัดจังหวะความคิดของไป๋เซี่ยว

พอได้สติ รถตู้ก็มาจอดอยู่ตรงหน้าบ้านของหลินเฉาผิงแล้ว

ทั้งสองยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป เสียงฝีเท้าสวบสาบโกลาหลก็ดังแว่วมาจากตรอกข้างๆ เสียก่อน

ตึกๆ!

ที่แท้ก็ฝูงหมากำลังวิ่งเล่นกันอย่างคึกคัก

พวกมันพากันไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านของเหล่าโจวที่อยู่ติดกัน ชะเง้อคอมองเข้าไปข้างใน

"โฮ่ง! โฮ่งๆ!"

ครู่ต่อมา เจ้าดำตัวใหญ่ก็วิ่งพรวดพราดออกมาอย่างสง่าผ่าเผย

"โฮ่งๆ!"

จากนั้นก็กระโจนกลืนหายเข้าไปในฝูงหมาทันที

ต่างตัวต่างวิ่งไล่กวดกัน พลางส่งเสียงเห่าระงม ดูมีความสุขกันสุดๆ

ไป๋เซี่ยวยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู "เก่งจริงแฮะ หมาในหมู่บ้านรู้จักมารวมแก๊งเรียกเพื่อนด้วย"

ทันใดนั้น สายตาของเธอก็สะดุดกึก

"น้าดูสิ นั่นใช่เจ้าขาวกับ…ลูกหมาป่าหรือเปล่า?!"

หลินโจวมองตามไป ยังไม่ทันได้อ้าปาก ห้องไลฟ์ก็แตกตื่นกันยกใหญ่เสียก่อน

[ไหนๆ นั่นมันฝูงหมาไม่ใช่เหรอ มีหมาป่าที่ไหนกัน]

[ซ้ายมือๆ! หมาส้มตัวใหญ่สองตัวนั่นกำลังฟัดกันอยู่ไม่ใช่เหรอ ตัวที่ยืนมุงดูอยู่ข้างๆ เหมือนจะเป็นเจ้าขาวกับลูกหมาป่านะ]

[สายตาระดับกล้องจุลทรรศน์กันจริงๆ พวกนาย ถ้าไม่ทักฉันก็มองไม่ออกเลย]

[ให้ตายสิ เจ้าตัวเล็กนี่แฝงตัวเข้าไปอยู่ในแก๊งหมาได้เนียนสนิทเลยเหรอเนี่ย]

[พูดก็พูดเถอะ…ดูกลมกลืนจนแยกไม่ออกเลยสักนิด ขำจะขิต 555!]

[ดูเจ้าลูกหมาป่าสิ ล่กอยู่ข้างๆ อยากจะเข้าไปช่วยฟัดใจจะขาด 555 ตัวแค่นี้ไม่มีบทเลย นึกว่าลูกเจี๊ยบซะอีก!]

[ลูกหมาป่าบอก: นาย, ว่า, ใคร, เป็น, ไก่ (รูปฮัสกีชี้หน้า)]

[555 ตอนนี้ยังเป็นรุ่นพี่พาเด็กใหม่อยู่ รออีกสักปีค่อยมาดูเถอะว่าใครจะได้เป็นลูกพี่!]

ช่วงนี้เจ้าขาวพาลูกหมาป่าแอบขยายอาณาเขตวิ่งเล่นออกไปเรื่อยๆ

เรื่องนี้ไป๋เซี่ยวรู้อยู่แล้ว

แต่เธอไม่คิดเลยว่าสองตัวนี้จะเตลิดเปิดเปิงไปทั่วทั้งหมู่บ้านขนาดนี้

"น้า แบบนี้จะเป็นอะไรไหมเนี่ย"

"ลูกหมาป่ายังเล็กแค่นี้ ถ้าโดนรังแกขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ"

นั่นน่ะลูกรักที่เธอป้อนนมประคบประหงมมากับมือเลยนะ

"ไม่เป็นไรหรอก" หลินโจวยิ้มพลางโบกมือ

"ถ้าแค่วงการหมายังเอาตัวไม่รอด ก็อย่าหวังจะไปรอดในฝูงหมาป่าเลย"

เขาเปิดฝาท้ายรถ พลางเหลียวมองไปทางนั้นอีกแวบหนึ่ง

"อีกอย่าง ก็มีเจ้าขาวอยู่ทั้งตัวไม่ใช่เหรอ"

เจ้าขาวเนี่ยนะ? ไป๋เซี่ยวส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

ไม่รู้ว่าไอ้หมาส้มตัวนั้นถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานจะพึ่งพาได้จริงหรือเปล่า

แต่พอดูจากทรงแล้ว เจ้าลูกหมาป่าก็ดูสนุกสนานดี

แววตาของไป๋เซี่ยวจึงค่อยๆ อ่อนโยนลง

พักนี้เจ้าตัวเล็กเริ่มร่าเริงขึ้นเรื่อยๆ ออกไปเล่นข้างนอกทีไรเป็นได้คลุกโคลนกลับมามอมแมมทั้งตัวทุกวัน

ตอนแรกคุณยายทวดยังยืนกรานจะใส่เสื้อกั๊กลายดอกให้มันทุกวันอยู่หรอก

ตอนนี้เสื้อกั๊กก็ไม่ต้องใส่แล้ว

อย่าถามเลยว่าทำไม ถามไปก็มีคำตอบเดียวคือซักไม่ทัน!

พอดีกับที่ร่างกายของเจ้าลูกหมาป่าแข็งแรงขึ้นมาก พวกเสื้อกั๊กลายดอกอะไรนั่นก็เลยตัดใจถอดทิ้งไปเลย

ไม่อย่างนั้น ถ้าต้องไปปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงหมาพวกนี้ คงโดนตัวอื่นล้อแย่

ในชนบทน่ะ หมาดีๆ บ้านไหนเขาใส่เสื้อลายดอกกันวะ?

ไป๋เซี่ยวหลุดหัวเราะพรืด ในที่สุดก็เลิกสนใจพวกมัน

เธอหันหลังเดินตามหลินโจวเข้าไปในลานบ้านของหลินเฉาผิง

หลินเฉาผิงที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงรถตู้ตั้งนานแล้ว จึงเปิดประตูเดินออกมาต้อนรับ

"เสี่ยวโจวมาแล้วเหรอ เจ้าเซี่ยวก็มาด้วยเรอะ"

พอไป๋เซี่ยวก้าวเท้าเข้ามาในลานบ้านหลังนี้ ก็นึกถึงเรื่องเข้าใจผิดคราวก่อนขึ้นมาทันควัน

ใบหน้าพลันร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ

เธอรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบนความสนใจของตัวเองทันที

"น้าเฉาผิง คราวนี้วัวตัวไหนป่วยอีกล่ะคะ"

ไป๋เซี่ยวเดินตามหลินโจวไปที่คอกวัวพลางเอ่ยถาม

หลินเฉาผิงยิ้มตอบ "ไม่ได้ป่วยหรอก พอดีแม่วัวที่บ้านมันติดสัดน่ะ"

"นี่ไง น้าถึงได้รีบโทรตามเสี่ยวโจวมาเนี่ย"

ฝีเท้าของไป๋เซี่ยวชะงักกึก ไม่รู้ว่าในหัวจินตนาการเตลิดไปถึงไหนแล้ว

ใบหูถึงได้ยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก

[ติดสัดเหรอ? หมายความว่ายังไง หมูชนต้นไม้ วัวพุ่งชนคอกงี้เหรอ?]

[แกสิพุ่งชนคอก! มันแปลว่าวัวอยากมีซัมติงโว้ย!]

[เชี่ย ดุเดือดเบอร์นี้เลยเหรอ?]

[แต่ถ้าติดสัด ปกติมันต้องรีบไปหาพ่อพันธุ์ไม่ใช่เหรอวะ แล้วตามหมอโจวมาทำไมล่ะนั่น?]

[…]

[…??]

[ใครก็ได้ช่วยมากวาดขยะลามกในสมองฉันออกไปที พลีสสสส รอคำตอบอยู่ทางนี้ ด่วนมากจริงๆ]

"เป็นไงบ้างเสี่ยวโจว นายช่วยผสมให้ได้ไหม" หลินเฉาผิงยื่นหน้าเข้าไปถาม

ในห้องไลฟ์: […]

[เยี่ยมเลย ขยะในหัวเพิ่มขึ้นอีกเป็นกอง]

[แม่จ๋า หนูแปดเปื้อนไปหมดแล้ว!]

หลินโจวปรายตามองแม่วัวตัวนั้น ขมวดคิ้วแน่นโดยไม่พูดจา

จากนั้นเขาก็สวมปลอกแขนพลาสติก ล้วงมือเข้าไปตรวจดูอาการภายในของแม่วัวรอบหนึ่ง

มูลวัวร่วงเผาะๆ ลงพื้น

สีหน้าของหลินโจวยิ่งทวีความเคร่งเครียด สายตาที่มองหลินเฉาผิงดูอึกอักคล้ายอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนลงคอไป

แผ่นหลังของหลินเฉาผิงถึงกับเย็นวาบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แค่ติดสัดจะผสมพันธุ์ไม่ใช่เรอะ

ทำสีหน้ายังกับมันเป็นโรคร้ายแรงระยะสุดท้ายไปได้

คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง?