บทที่ 62 ฝีมือคนกันเอง ความรู้ไร้ประโยชน์เพิ่มขึ้นอีกแล้ว!

หลินโจวตรวจซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายรอบ

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลินโจวจึงชักมือกลับแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าพิลึก

"พี่เฉาผิง แม่วัวตัวนี้มันท้องแล้ว จะมาผสมพันธุ์อะไรอีกล่ะครับ"

หลินเฉาผิงอึ้งกิมกี่ไปเลย ยืนเอ๋ออยู่นานสองนานกว่าจะได้สติ

"นายว่าไงนะ ทะ…ท้องแล้วเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิครับ" หลินโจวถอดปลอกแขนออก "ตั้งแปดเดือนแล้วด้วย"

อะไรกันวะเนี่ย

หัวสมองของหลินเฉาผิงวิ้งไปหมด

"ฉันก็ไม่ได้ตามใครมาผสมพันธุ์ให้มันเลยนี่หว่า"

"ในหมู่บ้านเรานอกจากนายแล้ว จะมีใครผสมเป็นอีกล่ะ มันไปท้องได้ยังไงกัน"

ไป๋เซี่ยวลืมอายไปชั่วขณะแล้วแอบหัวเราะคิกคัก

"น้าเฉาผิง น้าอยู่กับวัวทุกวัน เรื่องนี้ต้องถามน้าสิคะ"

หลินเฉาผิงยิ่งทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกเข้าไปใหญ่

[สุดยอด เมื่อก่อนฉันยังไม่ค่อยเชื่อข่าวประเภทคนในบ้านท้องได้หลายเดือนแล้วคนอื่นไม่รู้เรื่องเลย ตอนนี้ได้เห็นกับตาตัวเองแล้วจริงๆ]

[จริงหรือมั่วเนี่ย หมอเสี่ยวโจวคลำพลาดหรือเปล่า]

[ลองดูพุงวัวที่ห้อยย้อยขนาดนั้นสิ ฉันว่าใช่แปดเก้าส่วนแล้วละ]

[พี่ชายคนนี้ทำฉันลุ้นจนแทบคลั่ง ผักกาดขาวในบ้านโดนหมูคาบไปแทะแล้ว เขายังไม่รู้เลยว่าหมูเป็นใคร อยู่ที่ไหน ชักกระบี่ออกมายังไม่รู้จะฟันไปทางไหนเลย]

โชคดีที่หลินโจวช่วยชี้ทางสว่างให้

เขาชี้นิ้วไปยังคอกวัวข้างๆ

ข้างในนั้นมีวัวตัวผู้อยู่สามตัว ซึ่งพอดีเป๊ะว่ามีตัวหนึ่งกำลังชะเง้อคอมองมาทางนี้

"พี่เฉาผิง พี่ว่ามีความเป็นไปได้ไหมที่จะเป็น 'คนใกล้ตัวลงมือเอง'"

หลินเฉาผิงชะงักไป รีบหันไปมองคอกวัวข้างๆ ทันที

เพื่อการเลี้ยงดูที่ดี คอกวัวตัวผู้กับวัวตัวเมียที่บ้านเขาจึงแยกออกจากกัน

ทว่ามันก็คั่นไว้ด้วยรั้วไม้ธรรมดาๆ แค่แผงเดียวเท่านั้น

ช่องว่างระหว่างซี่รั้ว จะว่ากว้างก็ไม่กว้าง จะว่าแคบก็ไม่แคบ

วัวน่ะมุดข้ามไปไม่ได้แน่

แต่หลานชายตัวน้อยของบ้านเหล่าโจวข้างบ้านน่ะมุดได้สบายมาก

พูดง่ายๆ ก็คือ ใช่ว่าจะไม่มีช่องทางให้ปฏิบัติการเสียหน่อย

หลินเฉาผิงเข้าใจความหมายได้ในทันที "…!!"

มีแค่ความเป็นไปได้นี้เท่านั้นแหละ

ระวังรอบทิศแค่ไหน ขโมยในบ้านก็ยากจะป้องกันจริงๆ!

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็เริ่มเก็ทตามกันแล้ว

[สรุปคือโดนตีท้ายครัวจากคนกันเองเหรอเนี่ย]

[คุณพระคุณเจ้า ก่อเรื่องชั่วช้ามาตั้งแปดเดือนแล้วนะไอ้น้องชาย มีเรื่องอะไรเอ็งก็ช่างเก็บงำได้เนียนกริบจริงๆ]

[โชคดีนะที่วันนี้เกิดเรื่องเข้าใจผิดจนจับได้ ไม่งั้นพอลูกวัวคลอดออกมา พี่ชายคนนี้คงได้ตกใจตายแหงๆ]

ไป๋เซี่ยวเกาคางแกรกๆ

เธอเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็เหมือนจะไม่เข้าใจ

"น้าคะ สรุปคือจำเป็นต้องผสมเทียมด้วยเหรอ"

"ปล่อยตามธรรมชาติ… แค่ก แบบนั้นไม่ได้เหรอคะ"

หน้าของไป๋เซี่ยวแดงแจ๋อีกรอบ

หลินโจวเหลือบมองเธอ พยายามกลั้นยิ้มตรงมุมปากอย่างสุดชีวิต

"ผสมพันธุ์ตามธรรมชาติน่ะย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"

"แล้วทำไมต้องจับพวกมันแยกกันด้วยล่ะคะ ขังรวมไว้ในคอกเดียวไม่ได้เหรอ" ไป๋เซี่ยวเริ่มงงหนักกว่าเดิม

วัวที่บ้านพวกเธอเลี้ยงไว้น้อย มีแค่สามสี่ตัวเท่านั้น

แถมยังมีแค่คอกเดียวด้วย

เธอเลยคิดมาตลอดว่าการเลี้ยงรวมกันมันเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ใครจะไปรู้ว่าต้องจงใจแยกคอกด้วย

หลินโจวปรายตามองเธออีกครั้ง แววตาเหมือนกำลังถามว่า

—เธอแน่ใจนะว่าอยากฟัง?

ไป๋เซี่ยวชะงักไป ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ได้ยินหลินโจวเอ่ยขึ้น

"เวลาแม่วัวติดสัด มันจะส่งกลิ่นเฉพาะตัวออกมาดึงดูดวัวตัวผู้แถวนั้น"

"ถ้าอยู่รวมกัน วัวตัวผู้ก็จะขึ้นขี่แบบบ้าคลั่งไม่หยุดจนกว่าแม่วัวจะติดลูก"

"ระหว่างนั้น วัวตัวผู้หลายตัวจะไม่ยอมกินไม่ยอมดื่ม จนน้ำหนักลดฮวบ"

"วัวตัวผู้พวกนี้เป็นวัวขุน ขึ้นขี่ซัดกันไปยกใหญ่แบบนั้น เผลอๆ น้ำหนักเนื้ออาจจะลดฮวบไปหลายสิบชั่ง เสียหายหนักอยู่นะ"

"เพราะงั้นถ้าว่ากันตามหลักแล้ว พอมีแม่วัวติดสัดก็ต้องรีบจัดการ ไม่จูงไปให้ไกลหน่อยเพื่อลดผลกระทบ ก็ต้องจับผสมเทียมให้จบๆ ไป"

หลินโจวอธิบายด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม ราวกับกำลังอธิบายว่าทำไมหนึ่งบวกหนึ่งถึงเท่ากับสอง

ทว่าหน้าของไป๋เซี่ยวกลับเปลี่ยนสีเหมือนถาดผสมสี

ชมพูแล้วก็แดง แดงแล้วก็ม่วงคล้ำ

ขะ… ขึ้นขี่งั้นเหรอ เธอไม่ได้อยากรู้ลึกขนาดนี้สักหน่อย

…แล้วสรุปคือเธอจะถามเรื่องนี้ไปทำไมเนี่ย!

แต่จะเอามืออุดหูแล้ววิ่งหนีก็ไม่ได้อีก

ไม่งั้นมันจะไม่ยิ่งดูมีพิรุธเข้าไปใหญ่เรอะ

ไป๋เซี่ยวแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ก้มหน้าเงียบกริบไปพักใหญ่ แล้วก็เงียบต่อไปอีกพัก

ก่อนจะส่งเสียงอือออในลำคออย่างอู้อี้

จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น แหงนมองท้องฟ้าหนึ่งร้อยสามสิบห้าองศาอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ความรู้ซอกแซกแบบนี้ จริงๆ แล้วเธอไม่รู้ซะยังจะดีกว่า

…จริงๆ นะ

ไป๋เซี่ยวก้าวออกจากลานบ้านของหลินเฉาผิง ท่ามกลางเสียงหัวเราะในช่องคอมเมนต์ของห้องไลฟ์

ยังดีที่คอมเมนต์ในไลฟ์ส่งเป็นข้อความเสียงไม่ได้

ไม่งั้นเธอคงอายจนระเบิดตัวเองตายคาที่ไปแล้ว

หลินโจวดูออกว่าเธอทั้งเขินทั้งเก้อ จึงยื่นมือไปลูบหัวเธอเบาๆ

"เอาเถอะน่า เป็นเด็กดีรักการเรียนรู้ก็ดีแล้วนี่"

"เห็นไหมล่ะ ความรู้ไร้ประโยชน์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อแล้ว"

หัวใจของไป๋เซี่ยวที่เพิ่งจะรู้สึกได้รับการปลอบประโลมขึ้นมานิดหน่อย

เพล้ง แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ

หนู ว่า แล้ว เชียว!

น้าไม่มีทางใจดีมาปลอบหนูจริงๆ หรอก!

เสียงหัวเราะในห้องไลฟ์ยิ่งทวีความสะใจขึ้นไปอีก

คอมเมนต์หัวเราะล้นทะลักจนแทบจะล้นจอ

[ฮ่าๆ ฉันว่าแล้ว หมอเสี่ยวโจวยังคงเป็นหมอเสี่ยวโจวคนเดิม!]

[อย่าถามเลย ถ้าถาม คำตอบก็คือความอ่อนโยนทั้งหมดมอบให้สัตว์ที่พูดไม่ได้ไปหมดแล้ว ส่วนหลานสาวน่ะเหรอ ตัวอะไรกัน กินได้ไหมนั่น]

ไป๋เซี่ยว: "…!!"

ฮือๆ ฉันจะวาดวงกลมสาปแช่งพวกแกให้หมดเลย!

แต่น่าเสียดายที่วงกลมในใจของไป๋เซี่ยวยังวาดไม่ทันถึงครึ่ง ก็ถูกรถคันหนึ่งที่แล่นผ่านทางมาขัดจังหวะเสียก่อน

ชายคนขับยื่นหัวออกมาทักทายตั้งแต่ไกล

"พี่โจว!"

ไป๋เซี่ยวเลิกวาด แล้วหันขวับไปมองคนคนนั้น

เธอกลับมาอยู่หมู่บ้านได้เดือนกว่าแล้ว มีแต่เห็นน้าตัวเองเรียกคนอื่นว่าพี่ ยังไม่เคยได้ยินใครมาเรียกน้าว่าพี่เลยสักคน

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย

ไป๋เซี่ยวรู้สึกแปลกใหม่มาก

รถคันนั้นเบรกหยุดลงตรงหน้าหลินโจวอย่างรวดเร็ว

ชายคนขับอายุจะว่ามากก็ไม่เชิง แต่ดูแล้วยังไงก็น่าจะแก่กว่าหลินโจวสักสองสามปี

ไป๋เซี่ยวยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่

"นี่จินจื่อ พ่อค้าวัวน่ะ"

หลินโจวเห็นเธอทำหน้าสงสัย เลยแนะนำให้รู้จัก

จินจื่อพยักหน้าให้ไป๋เซี่ยว ก่อนจะรีบหันกลับมายิ้มแฉ่งให้หลินโจว

"พี่โจว กำลังจะไปหาอยู่พอดีเลยครับ มีวัวเข้ามาล็อตหนึ่ง รบกวนพี่ช่วยไปคลำดูให้หน่อยสิครับ"

ตอนที่จินจื่อพูด แผ่นหลังยังค้อมลงเล็กน้อย

ทุกท่วงท่ากิริยา ไป๋เซี่ยวกลับมองเห็นความเคารพยำเกรงที่ออกมาจากใจจริง

—เหมือนกำลังส่องกระจกดูตัวเองอยู่ยังไงยังงั้น

สิ่งที่ค้นพบนี้ทำให้เธอเบิกตากว้างขึ้นนิดๆ

ความรู้สึกเหมือนโดนแย่งซีนนี่มันอะไรกันเนี่ย

*

จินจื่อขับนำทาง ส่วนรถตู้ก็ขับตามมาจนถึงนอกทางเข้าหมู่บ้าน

รถบรรทุกคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน

ไป๋เซี่ยวเดินตามหลินโจวเข้าไป

ในรถบรรทุกมีวัวสิบกว่าตัวยืนเบียดเสียดกันอยู่

ไม่รู้ชะตากรรมข้างหน้า สีหน้าพวกมันเลยดูตื่นตระหนกอยู่บ้าง

วัวเยอะขนาดนี้ จะให้น้าเธอมาคลำดูอะไรกัน

ไป๋เซี่ยวยังไม่ทันเข้าใจ ก็เห็นหลินโจวหยิบปลอกแขนพลาสติกออกมาสวมอย่างคล่องแคล่ว แล้วก้าวขึ้นรถไปอย่างช่ำชอง

จินจื่อตามขึ้นไป พร้อมกับหยิบสมุดเล่มเล็กๆ ออกมาเตรียมจดข้อมูล

ไป๋เซี่ยวด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็ขยับตามเข้าไปมุงด้วย

ไม่นานนัก เธอก็ได้ยินหลินโจวเริ่มขานตัวเลข

"ตัวนี้ท้อง สามเดือน"

"ตัวนี้ไม่ท้อง"

"ตัวนี้ห้าเดือน"

ไป๋เซี่ยวดูออกแล้ว

น้ากำลังคลำตรวจดูว่าแม่วัวท้องหรือเปล่า แล้วก็ท้องได้กี่เดือนแล้ว

แต่นี่มันจะไม่เร็วเกินไปหน่อยเหรอ

"เจ็ดเดือน สี่เดือน ไม่ท้อง สามเดือน"

หลินโจวขานตัวเลขอย่างฉับไวเด็ดขาด

แทบจะเรียกว่าพอยื่นมือเข้าไปในตัวแม่วัวคลำดูไม่กี่วินาทีก็บอกได้ทันที

ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย

มีแค่วัวตัวเดียวเท่านั้นที่คลำนานขึ้นอีกสิบวินาที

"ตัวนี้น่ะเหรอ…หนึ่งเดือน"

ไป๋เซี่ยว: "??"

แค่เดือนเดียว น้าก็คลำรู้ด้วยเหรอเนี่ย

เพิ่งจะเดือนเดียว ข้างในมันจะมีอะไรกันเล่า

ทางนี้เธอยังไม่ทันหายอึ้ง พอหันไปมองอีกทีก็พบว่าจินจื่อตวัดปากกาจดลงไปอย่างรวดเร็วเรียบร้อยแล้ว

ไป๋เซี่ยว: "!!"

ให้ตายสิ คนหนึ่งก็กล้าพูด อีกคนก็กล้าจดจริงๆ

"พี่ไม่กลัวว่าน้าฉันจะบอกผิดมั่งเหรอ"