บทที่ 63 เมื่อคนอวยมาเจอกับยอดนักอวย!

พอหลุดปากออกไป ไป๋เซี่ยวก็รีบเม้มปากฉับทันที

…แย่ละสิ พูดผิดไปแล้ว

เธอจะไปเข้าข้างคนนอกแล้วหักหน้าน้าตัวเองได้ยังไงกัน

ไป๋เซี่ยวตั้งท่าจะหาทางแก้ตัวตามสัญชาตญาณ

ทว่าพอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตามองบนของจินจื่อพอดิบพอดี

ไป๋เซี่ยว "…"

"ถามจริง พูดอะไรออกมาเนี่ย"

น้ำเสียงยานคางของจินจื่อเจือความเอือมระอาเต็มพิกัด

"นี่พี่โจวของฉันนะเว้ย!"

"พยากรณ์อากาศยังทายผิดได้ แต่พี่โจวไม่มีทางพลาดเด็ดขาด!"

จินจื่อพูดอย่างหนักแน่นเด็ดขาด ก่อนจะหัวเราะหึๆ "สาวน้อย เธอยังไม่รู้อะไรซะแล้ว"

เขายกนิ้วโป้งชี้ไปทางหลินโจว

"พี่โจวของฉันเนี่ย ในยุทธภพเขาขนานนามกันว่า 'หัตถ์เทวะตรวจครรภ์' เชียวนะ คนระดับนี้จะไปพลาดได้ยังไง!"

ไป๋เซี่ยวแทบสำลักพรวด

หะ…หัตถ์เทวะตรวจครรภ์เนี่ยนะ

ถามจริง ใครเขาตั้งฉายาแบบนี้ในยุทธภพกันวะคะ!

[เอาว่ะ ถึงขั้นมีฉายาในยุทธภพแล้วด้วย]

[ก๊ากฮ่าๆ หัตถ์เทวะตรวจครรภ์ โคตรเท่เลย ขอคารวะ!]

[แต่ไม่รู้ว่ายุทธภพที่ว่าเนี่ย คลุมพื้นที่กว้างแค่ไหนนะ ฮ่าๆ!]

ไป๋เซี่ยวไม่ได้ไม่เชื่อใจน้าของเธอหรอก

เพียงแต่ท่าทางทำตัวเป็นลูกสมุนเบอร์หนึ่งสุดภาคภูมิใจของจินจื่อเนี่ยสิ มันชวนให้เธอหงุดหงิดชะมัด

รู้สึกเหมือนตำแหน่งของตัวเองกำลังสั่นคลอนอย่างบอกไม่ถูก

นั่น~น่ะ~พี่~โจว~ของ~ฉัน~เชียว~นะ~~

เหอะ นั่นน้าแท้ๆ ของฉันย่ะ!

"เรื่องน่ะคงไม่ผิดหรอก แต่ถ้าเกิดเขามั่วส่งเดชล่ะ?"

ไป๋เซี่ยวแอบกัดฟันกรอด แกล้งเอ่ยถามลองเชิง

"มั่วส่งเดชเนี่ยนะ?" จินจื่อหันขวับมา ถลึงตาโตใส่แบบเล่นใหญ่รัชดาลัย

ก่อนจะระเบิดหัวเราะก๊ากออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องตลกที่ขำที่สุดในสามโลก

"แม่หนู เธอไปลองสืบแถวนี้ดูให้ดีก่อนเถอะ"

"เครดิตกับชื่อเสียงของพี่โจวฉันเนี่ย ยอดเยี่ยมที่สุดทั่วทั้งตำบลแล้ว!"

จินจื่อพูดพลางตบอกตัวเองดังปัก

"ถ้าคนอย่างพี่โจวฉันยังโกหก บนโลกใบนี้ก็คงไม่มีคนดีเหลือแล้วโว้ย!"

ไป๋เซี่ยว "…"

พี่ชาย คำชมนี่มัน…จะไม่อวยเว่อร์วังไปหน่อยเหรอพี่?

ขนาดเธอเป็นคนในครอบครัวแท้ๆ ฟังแล้วยังเขินแทนเลยเนี่ย

นอกจากจะเขินจนหน้าชาแล้ว ยังรู้สึกหงุดหงิดพิลึก เหมือนโดนใครที่ไหนก็ไม่รู้มาแย่งบทเลียไปดื้อๆ

ไป๋เซี่ยวรู้สึกสับสนปนเปไปหมด สีหน้าถึงกับเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวแปลกประหลาด

จินจื่อเห็นแบบนั้นก็นึกว่าเธอไม่เชื่อ

"เดี๋ยวสิ แม่หนู เมื่อกี้ฉันได้ยินเธอเรียกพี่โจวว่าน้า หนูก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของพี่โจวไม่ใช่เรอะ?"

"เป็นหลานสาวประสาอะไรกันเนี่ย ขนาดคนในครอบครัวตัวเองยังไม่เชื่อใจเลย ขายขี้หน้าพี่โจวฉันจริงๆ"

จินจื่อบ่นใส่เป็นชุด ไม่อยากจะเสียเวลาคุยกับไป๋เซี่ยวอีกต่อไป

เขากวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเอือมระอา แล้วสะบัดก้นเดินหนีไป

มุ่งหน้าตรงไปหาหลินโจวทันที

สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงระดับมืออาชีพได้ในพริบตาเดียว

ทิ้งให้ไป๋เซี่ยวยืนเคว้งคว้างสับสนอยู่กลางสายลมหนาว

เดี๋ยวนะ ขอถามหน่อยเถอะ เธอทำขายขี้หน้าตรงไหนกันยะ?!

เธอก็แค่สงสัยถามดูตามประสาคนอยากรู้อยากเห็นปะเนี่ย!

น้าแท้ๆ ของเธอเอง ทำไมเธอจะไม่เชื่อใจเขากันเล่า!

[ขำจะตายอยู่แล้ว คราวนี้ยัยเซี่ยวต่อให้มีแปดปากก็คงแก้ตัวไม่ขึ้นแล้วล่ะ]

[เรื่องสั้น: "เมื่อคนคลั่งรักมาเจอกับสุดยอดคนคลั่งรัก"]

[ถ้าวันไหนหมอโจวตั้งกลุ่มแฟนคลับขึ้นมา ฉันสังหรณ์ใจว่าตอนเลือกประธานคลับ พี่ชายจินจื่อคนนี้ต้องเป็นคู่แข่งตัวเอ้ของยัยเซี่ยวแน่ๆ!]

[ยัยเซี่ยว เธอควรดีใจนะ โชคดีที่ไห่ตงชิง ลูกหมาป่า แล้วก็เจ้าดำที่บ้านพูดภาษาคนไม่ได้ ไม่อย่างนั้นการแข่งขันคงดุเดือดเลือดพล่านกว่านี้อีกหลายเท่าตัวชัวร์ 555!]

[ไป๋เซี่ยว: คู่แข่งรอบตัวฉันเก้าในสิบดันไม่ใช่คน!]

ยังดีที่จินจื่อมีธุระอื่นต้องไปจัดการต่อ

พอหลินโจวตรวจครบทุกตัว เขาก็นัดแนะอย่างกระตือรือร้นว่าวันหลังถ้าว่างจะเลี้ยงข้าวให้ได้ จากนั้นถึงยอมเดินจากไปด้วยความ "อาลัยอาวรณ์"

ไป๋เซี่ยวถอนหายใจโล่งอกในที่สุด

—คู่แข่งตัวฉกาจชัดๆ!

"เป็นอะไรไป เมื่อกี้เห็นคุยกับจินจื่ออยู่นี่ คุยอะไรกันล่ะ?"

หลินโจวขึ้นมานั่งบนรถตู้พลางเหลือบมองเธอแล้วยิ้มๆ

ไป๋เซี่ยวยู่ปาก หันหน้าหนีไปอีกทางด้วยความหงุดหงิด

"เปล่าสักหน่อย"

ศึกที่พ่ายแพ้ยับเยินแบบนี้ มีอะไรน่าพูดถึงกัน

แต่คราวหน้าถ้าเจอนายคนนี้อีก เธอต้องกู้หน้ากลับคืนมาให้ได้

นี่มันน้าแท้ๆ ของเธอนะ แท้ๆ เชียวนะ!

คิดได้ดังนั้น ไป๋เซี่ยวจึงชิงเปลี่ยนเรื่องคุยก่อน

"ว่าแต่ ทำไมเขาต้องขอให้น้ามาช่วยตรวจด้วยล่ะว่าแม่วัวท้องหรือเปล่า พวกพ่อค้าขายวัวเขามีธรรมเนียมอะไรเป็นพิเศษเหรอ?"

"ไม่ใช่ธรรมเนียมอะไรหรอก" หลินโจวอธิบายพลางสตาร์ตเครื่องยนต์

"แค่วัวแต่ละสภาพ มันขายได้ราคาไม่เท่ากันน่ะ"

"ท้องหรือเปล่า ท้องได้กี่เดือน ทั้งหมดล้วนมีผลต่อราคาทั้งนั้น ยิ่งท้องแก่ เดือนเยอะ ราคาก็ยิ่งแพง"

ไป๋เซี่ยวเอามือเกาคาง

เธอเริ่มจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ถ้าซื้อลูกวัวตรงๆ ก็ต้องจ่ายเงินเพิ่ม แต่ถ้าซื้อแม่วัวที่กำลังท้องอยู่ ก็เหมือนได้โปรโมชันซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง

มิน่าล่ะ

ไป๋เซี่ยวคิดตาม

แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรทะแม่งๆ

"น้า เขาอุตส่าห์มาเชิญน้าไปถึงที่…ช่วยฟรีเหรอ?"

ไป๋เซี่ยวจงใจเน้นเสียงหนักตรงคำว่า "ช่วยฟรี"

"ก็แค่พูดตามมารยาท" หลินโจวมองเธอด้วยสายตาพิลึก

"ก็นะ ถึงจะเรียนจบแล้ว แต่ก็ยังเป็นเด็กมหา'ลัยที่ไร้เดียงสาอยู่วันยังค่ำ"

ไป๋เซี่ยว "…"

ขอบพระคุณนะ รู้สึกเหมือนโดนเหน็บแนมเข้าเต็มเปาเลย

จริงๆ แล้วไป๋เซี่ยวแค่อยากจะถามว่า ไม่คิดเงินเหรอ?

พูดถึงเรื่องนี้ ตั้งแต่เธอกลับมาอยู่บ้านนอกได้เดือนกว่าๆ เธอก็รู้สึกตลอดว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เพียงแต่ก่อนหน้านี้คิดไม่ออก

อาจเป็นเพราะความรู้สึกเป็นอริแบบแปลกๆ ที่มีต่อ "คู่แข่งตัวฉกาจ" อย่างจินจื่อ เลยทำให้เธอฉุกคิดขึ้นมาได้กะทันหัน

เธอตามน้าออกไปตรวจรักษาสัตว์ข้างนอกมาตั้งเดือนกว่า

…ทำไมไม่เคยเห็นน้าเก็บเงินเลยสักแดงเดียวล่ะ?

ไม่ว่าจะเป็นการไปตรวจตามบ้านชาวบ้าน หรือมาช่วยพ่อค้าวัวตรวจท้อง ตามหลักแล้วมันคืองานทั้งนั้น ก็ควรจะได้เงินสิ

ทว่านอกจากเธอจะไม่เคยเห็นน้าเก็บเงินแล้ว ยังไม่เคยเห็นใครคิดจะควักเงินจ่ายก่อนเลยสักคน

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย

หรือว่าน้าของเธอจะเป็นพวก "ตรวจรักษาฟรีเพื่อการกุศล" ตัวจริงเสียงจริงกันแน่?!

ตอนนั้นบทสนทนาถูกเบี่ยงไปทางไหน ไป๋เซี่ยวก็จำไม่ค่อยได้แล้ว

สรุปคือเธอไม่ได้เอ่ยปากถามออกไป

หลังจากนั้นเธอก็ลืมเรื่องนี้ไปสนิทใจ

เพราะว่าใกล้จะถึงวันตรุษจีนแล้ว

ตลอดทั้งปี ช่วงปีใหม่นี่แหละที่ครึกครื้นและมีความสุขที่สุด

หมู่บ้านเล็กๆ อันห่างไกลที่ปกติแสนเงียบเหงา บัดนี้เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา

ทุกบ้านต่างประดับโคมไฟและริบบิ้นหลากสีสัน

โคมแดงลูกใหญ่แขวนเด่นอยู่เหนือซุ้มประตู คำกลอนคู่สีแดงสดเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศอันเป็นมงคล

กระทั่งบนกำแพงริมถนนตรงข้ามประตูรั้วบ้าน ก็ยังติดกระดาษเขียนตัวอักษรใหญ่สี่คำว่า "ก้าวพ้นประตูพบสิริมงคล" ทุกสิ่งล้วนสะท้อนถึงคำอวยพรและความปรารถนาอันงดงามสำหรับปีใหม่

พวกเด็กๆ สวมเสื้อผ้าใหม่ สวมหมวกใบใหม่ ในมือถือพลุและประทัด

วิ่งเล่นซุกซนไปตามตรอกซอกซอย นำพากลิ่นอายของเทศกาลปีใหม่ไปสู่ทุกซอกทุกมุมของหมู่บ้าน

บ้านของหลินโจวไม่มีเด็กเล็ก แต่มีเจ้าตัวเล็ก

แถมยังเป็นเจ้าตัวเล็กที่เพิ่งเคยฉลองปีใหม่เป็นครั้งแรกด้วย

ผ่านไปหนึ่งเดือน เจ้าลูกหมาป่าก็ได้สวมเสื้อกั๊กนวมตัวเล็กสีสันฉูดฉาดลายดอกไม้อีกครั้ง

รอบคอยังผูกเชือกสีแดงที่มีกระดิ่งห้อยไว้

ข้างกระดิ่ง ยังมีป้ายตัวอักษร "ฝู" ขนาดจิ๋วห้อยอยู่อีกอัน

ส่วนเจ้าขาวก็นานๆ ทีจะได้ใส่เสื้อผ้าใหม่กับเขาบ้าง

เป็นเสื้อกั๊กนวมตัวใหญ่สีแดงสดที่มีตัวอักษร "ฝู" ติดอยู่

ทุกฝีเข็ม ทุกรอยด้าย ล้วนเป็นฝีมือของคุณทวดที่เย็บขึ้นมาเองกับมือ

เจ้าสองตัวยืนเบียดอยู่ด้วยกัน เชิดคอขึ้นอย่างภาคภูมิใจจนดูน่าเกรงขามสุดๆ

ไป๋เซี่ยวเดาะลิ้น แอบสะกิดแขนหลินโจวเบาๆ

"น้า คุณทวดเลี้ยงสองตัวนี้ยังกะเหลนแท้ๆ ในไส้เลยนะ น้ายังไม่รีบพยายามเข้าอีกเหรอ ดูสิว่าคุณทวดร้อนใจจนเป็นขนาดนี้แล้วเนี่ย"

หลินโจวเหลือบมองเธอ จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นแล้วตะโกนเสียงดัง "ย่าครับ เจ้าเซี่ยวบอกว่าอิจฉา อยากได้เสื้อกั๊กนวมลายดอกไม้สักตัวเหมือนกันครับ"

"เอาแบบเดียวกับของเจ้าลูกหมาป่าเลยนะครับ เธอบอกว่าจะใส่ทุกวันเลย!"

ไป๋เซี่ยว "?"

หญิงชราหยวนเซี่ยวเจินอายุมากแล้ว แต่หูยังดีอยู่มาก

เธอหันมายิ้มอย่างอารมณ์ดี "ได้ๆ เดี๋ยวทวดเย็บให้นะ จะเลือกสีที่แดงที่สุดให้เจ้าเซี่ยวของพวกเราเลย"

หลินซิ่วได้ยินเข้าก็หันไปค้อนใส่ลูกสาวตัวเองหนึ่งที

"เด็กคนนี้นี่ เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าเกลียดเสื้อลายดอกไม้เขียวๆ แดงๆ ที่สุดหรอกเหรอ ตอนนี้ทำไมถึงไปอิจฉาลูกหมาป่าได้ล่ะเนี่ย ให้ตายสิ ยิ่งโตยิ่งเลอะเทอะจริงๆ"

ไป๋เซี่ยว "??"

"ไม่ใช่ค่ะ หนู…"

"ทำไมล่ะ ไม่อยากใส่ทุกวันแล้วเหรอ"

หลินโจวขัดจังหวะคำอธิบายของเธอ ในแววตามีรอยยิ้มล้อเลียนอย่างเปิดเผย

"หรือว่าเธอจะกล้ารังเกียจเสื้อผ้าที่คุณทวดตั้งใจเย็บให้กันล่ะ"

ไป๋เซี่ยว "…"

ไป๋เซี่ยวโมโห ไป๋เซี่ยวเอามือกุมหน้า ไป๋เซี่ยวพูดไม่ออกบอกไม่ถูกแล้วโว้ย!

ฮือๆ ขอร้องล่ะ ใครก็ได้ช่วยพาน้าของเธอไปเก็บทีเถอะ!