บทที่ 64 เป็นครอบครัวก็ต้องอยู่กันให้พร้อมหน้าพร้อมตา!

ไม่ใช่แค่ที่หมู่บ้านซานเหอเท่านั้น

ตามตรอกซอกซอยทั่วประเทศต่างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของวันปีใหม่

แม้กระทั่งหน้าประตูสถาบันวิจัยสัตว์ก็ยังแขวนโคมแดงลูกโตสุดรื่นเริงไว้ต้อนรับเทศกาลตรุษจีน

วันนี้โจวจิ้นอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

แม้จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาก็ตื่นแต่เช้าตรู่

วันนี้เป็นวันกินเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าของสถาบันวิจัยสัตว์

แต่นี่ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดาทั่วไป เพราะเป็นมื้อที่ได้ร่วมโต๊ะกับอาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน

คนทั้งสถาบันมีสิทธิ์เข้าร่วมไม่ถึงยี่สิบคน

โจวจิ้นในฐานะดาวรุ่งหน้าใหม่ยอดเยี่ยมที่เพิ่งเข้าทำงานปีนี้ จึงได้รับเชิญให้มาร่วมโต๊ะด้วย

เขาทั้งภูมิใจทั้งให้ความสำคัญกับงานนี้อย่างยิ่ง

กระทั่งทรงผมที่ปกติมักปล่อยกระเซอะกระเซิง วันนี้ยังยืนจัดแต่งอยู่ในบ้านตั้งเกือบชั่วโมง

นั่นอาจารย์เหยาเชียวนะ!

ไอดอลในแวดวงวิชาการของเขาเลย!

ตอนนั้นการพลาดโอกาสเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เหยาถือเป็นเรื่องน่าเสียดายที่สุด

ตอนนี้มีโอกาสแล้ว จะไม่คว้าไว้ให้ดีได้อย่างไร

ถ้าเตะตาอาจารย์เหยาขึ้นมา เส้นทางการทำงานวิจัยในวันข้างหน้าของเขาจะไม่ราบรื่นและก้าวหน้าเร็วขึ้นเป็นเท่าตัวเลยหรือ

ซี๊ด ไม่กล้าคิดเลย ไม่กล้าคิดจริงๆ

"เสี่ยวโจว มีเรื่องอะไรเหรอถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้ ฉันเห็นนายเดินยิ้มหน้าบานมาตั้งแต่หน้าประตูแล้ว มีเรื่องดีๆ อะไรก็แบ่งปันกันบ้างสิ"

บนโต๊ะอาหาร ผู้บริหารคนหนึ่งเอ่ยแซวขึ้นมา

โจวจิ้นถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตั้งแต่วันนี้เริ่มขึ้น เขายังไม่เคยหุบยิ้มเลยสักครั้ง

จนมุมปากเริ่มเมื่อยไปหมดแล้ว

เขาเกาหัวแก้เก้อพลางยิ้มแหย

"หรือเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไปที่จะได้กินข้าวกับอาจารย์เหยากันล่ะเนี่ย"

"ก็น่าอยู่หรอก ปกติจะไปมีโอกาสได้เจอหน้าพูดคุยกับอาจารย์เหยาใกล้ชิดขนาดนี้ที่ไหนกัน ตื่นเต้นก็ไม่แปลกหรอก"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะพลางเย้าแหย่

โจวจิ้นยิ่งรู้สึกขัดเขินเข้าไปใหญ่ ผู้บริหารอีกคนที่สนิทกันจึงช่วยพูดแก้ต่างให้

"เหล่าหลี่ ยังจะไปแซวเสี่ยวโจวเขาอีก ตอนนายเข้าสถาบันมาใหม่ๆ ก็ไม่ได้สำรวมไปกว่าเสี่ยวโจวสักเท่าไหร่หรอกน่า"

"วันๆ ไม่มีอะไรทำก็ไปป้วนเปี้ยนอยู่หน้าห้องทำงานผู้อำนวยการของอาจารย์เหยา กลัวแต่อาจารย์เหยาจะจำหน้าไม่ได้เสียอย่างนั้น"

ทุกคนส่งเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมาอีกระลอก

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยิ่งคึกคักขึ้นเรื่อยๆ

อาจารย์เหยาจิ้นซานนั่งหลังตรง ยิ้มน้อยๆ ดูสุขุมน่านับถือดั่งขุนเขาไท่ซาน

ส่วนผู้อำนวยการสือเฮ่าก็แทบไม่ทำหน้าเคร่งขรึมอย่างที่เคยเป็น

ในบรรดาเด็กรุ่นใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานช่วงสองสามปีนี้ คนที่เขาหมายตาและเอ็นดูที่สุดก็คือโจวจิ้น

ในเมื่อหัวข้อสนทนาเปิดทางมาที่โจวจิ้นแล้ว เขาย่อมต้องแสดงความใส่ใจสักหน่อย

"เสี่ยวโจว เธอเข้ามาทำงานได้ครึ่งค่อนปีแล้ว เป็นยังไงบ้าง การทำงานมีปัญหาติดขัดอะไรไหม หรือมีความคิดเห็นความรู้สึกอะไรบ้างหรือเปล่า"

สายตาที่สือเฮ่ามองโจวจิ้นดูอบอุ่นเป็นกันเอง คนรอบโต๊ะเห็นแล้วต่างก็รู้กันในใจ

แววตาที่ทุกคนมองโจวจิ้นจึงยิ่งเพิ่มความสำคัญขึ้นไปอีกขั้น

การถูกผู้อำนวยการเรียกชื่อถามไถ่กะทันหันแบบนี้ ทำให้โจวจิ้นแอบประหม่าอยู่บ้าง

"ไม่เป็นไร พูดมาตรงๆ ได้เลย วันนี้อาจารย์ก็อยู่ด้วยพอดี โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะ"

สือเฮ่าให้กำลังใจเขาเพิ่มเป็นพิเศษอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

พอพูดถึงอาจารย์เหยา โจวจิ้นก็มีความกล้าขึ้นมามาก

ตั้งใจไว้แล้วว่าจะใช้โอกาสนี้เรียกร้องความสนใจจากอาจารย์เหยาให้ได้นี่นา

โจวจิ้นลุกขึ้นยืนอย่างเหนียมอาย

เขาเริ่มต้นด้วยการสรุปความรู้สึกและประสบการณ์ที่ได้เข้ามาทำงานในสถาบันวิจัยสักสองสามประโยค

พอกล่าวจบ จึงพูดต่อว่า

"ที่จริงเมื่อก่อนผมมักจะคิดเสมอว่า คนที่เรียนจบสายนี้มา ทางออกที่ดีที่สุดคือการเข้ามาอยู่ในสถาบันวิจัย ได้ทำงานวิจัยและพัฒนาองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์"

"แต่ช่วงนี้ ผมกลับมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมครับ"

"หือ" ทุกคนบนโต๊ะได้ยินเข้าก็รู้สึกประหลาดใจ

แม้กระทั่งแววตาของเหยาจิ้นซานก็ยังดูเป็นประกายขึ้นมาสองส่วน

โจวจิ้นที่ได้รับกำลังใจจึงแอบยืดอกขึ้นเล็กน้อย

"ผมรู้สึกว่า ขอแค่เราตั้งใจทำงาน ทำหน้าที่ทุกอย่างที่พอจะทำได้อย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะอยู่ในห้องทดลอง หรือจะไปเป็นหมอสัตว์ธรรมดาๆ ตามหมู่บ้านชนบท เราต่างก็สามารถเปล่งประกายและสร้างประโยชน์ได้เหมือนกันครับ"

"พูดได้ดี" สือเฮ่าเอ่ยปากชมเป็นคนแรก

"ตัวงานเองไม่มีการแบ่งแยกสูงต่ำ และไม่มีทางออกไหนที่ตายตัวว่าดีที่สุด ขอแค่เรานำความรู้ที่เรียนมาใช้ให้เกิดประโยชน์ มีคุณค่าต่อตัวเองและต่อสังคม นั่นก็คืองานที่ดีทั้งนั้น"

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

มีบางคนเริ่มสงสัยขึ้นมา

"เสี่ยวโจว ช่วงนี้ไปเจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ ถึงมีความคิดใหม่แบบนี้ได้ล่ะ"

โจวจิ้นอ้าปากอยากจะเล่า

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เคยแอบดูไลฟ์ในสถาบันจนเกือบถูกผู้อำนวยการจับได้คาหนังคาเขา แถมยังโดนเรียกไปตักเตือนสั่งสอนอย่างเข้มงวด

เขาก็กลืนคำพูดพวกนั้นลงคอไป

"ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ช่วงนี้ผมได้ดูไลฟ์ของหมอสัตว์คนหนึ่งมา ก็เลยรู้สึกอินขึ้นมาน่ะครับ"

"หมอสัตว์เหรอ" ทุกคนหัวเราะออกมา

"ทำไมล่ะ เสี่ยวโจว นายคิดอยากจะไปเป็นหมอสัตว์ตามบ้านนอกกับเขาด้วยหรือไง"

โจวจิ้นหัวเราะพลางโบกมือปฏิเสธ "ผมคงไม่เหมาะกับงานแบบนั้นหรอกครับ"

"ถ้าให้ผมไปทำจริงๆ ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะทำได้ดีเท่าหมอโจวคนนั้นหรือเปล่า"

"หมอโจวเหรอ" ใครบางคนบนโต๊ะจับคำสำคัญได้

ดวงตาของเหยาจิ้นซานขยับเล็กน้อย

ในหัวเพิ่งจะมีความคิดแวบผ่านเข้ามา ก็ถูกเสียงล้อเลียนของคนอื่นขัดจังหวะเสียก่อน

"ฮ่าๆ ช่างบังเอิญจริงๆ ถ้านายไปเป็นหมอสัตว์ นายก็เป็นหมอโจวเหมือนกันไม่ใช่เรอะ"

"นั่นสิ หมอโจวเหมือนกันทั้งคู่ ใครจะไปรู้ว่านายจะแพ้เขาหรือเปล่า"

ทุกคนหัวเราะฮากันครืน

โจวจิ้นได้แต่เอามือลูบจมูกพลางหัวเราะแห้งๆ

เรื่องนั้นเขาจะไปรู้ได้อย่างไร

แต่ที่แน่ๆ ตัวเขาไม่มีความกล้าพอจะไปช่วยชีวิตหมาป่าตงเป่ยถึงสองครั้งสองครา แถมยังผ่าคลอดให้แม่หมาป่าได้หรอก

ท่ามกลางเสียงหัวเราะครึกครื้นบนโต๊ะ โจวจิ้นแอบชำเลืองมองสีหน้าของเหยาจิ้นซานโดยสัญชาตญาณ

ไม่รู้ว่าคำพูดเมื่อครู่จะเข้าตาอาจารย์เหยาบ้างหรือเปล่า

ทว่าอีกฟากหนึ่งของโต๊ะอาหาร อาจารย์เหยากลับดูซึมเซาลงไป

สายตาทอดมองไปบนโต๊ะด้วยแววตาเลื่อนลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

สรุปก็คือไม่ได้ตั้งใจฟังที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย

โจวจิ้นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง

สือเฮ่าเองก็สังเกตเห็นสีหน้าของอาจารย์เช่นกัน

ความผูกพันระหว่างศิษย์อาจารย์ที่มีมายาวนานทำให้เขาเข้าใจได้ในทันที

อาจารย์กำลังคิดถึงศิษย์น้องคนเล็กอีกแล้ว

สือเฮ่ายกกาชาขึ้นมารินน้ำชาให้เหยาจิ้นซานหนึ่งถ้วย

"อาจารย์ครับ วางใจเถอะครับ เสี่ยวโจวเองก็เป็นคนแบบนั้นเหมือนกัน"

ร่างกายที่เกร็งแน่นของเหยาจิ้นซานชะงักไปนิดหนึ่ง

สือเฮ่าพูดต่อ

"ถึงเสี่ยวโจวจะละทิ้งงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ไปแล้ว แต่ผมเชื่อว่า ไม่ว่าเขาจะไปทำอะไร เสี่ยวโจวก็จะต้องทำมันออกมาได้ดีมาก และใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขแน่นอนครับ"

"อาจารย์สบายใจได้เลยครับ"

ในที่สุดดวงตาของเหยาจิ้นซานก็เริ่มมีประกายขึ้นมาบ้าง

"จริงเหรอ เธอเองก็คิดแบบนั้นใช่ไหม"

สือเฮ่าวางกาน้ำชาลง ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"แน่นอนสิครับ นั่นมันศิษย์น้องคนโปรดที่เก่งกาจที่สุดของผมเลยนะ"

*

ในเวลาเดียวกัน

ณ หมู่บ้านซานเหอ

บนโต๊ะอาหารบ้านของหลินโจวก็อบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่นเช่นกัน

ไป๋เซี่ยวจำใจยอมสวมเสื้อนวมตัวใหญ่ลายดอกสีแดงสลับเขียวสดใสรับเทศกาล

เจ้าขาวกับลูกหมาป่าต่างวิ่งวนรอบตัวเธอด้วยความตื่นเต้น

เหมือนกำลังมุงดูพวกเดียวกันไม่มีผิด

หลินโจวยิ้มพลางชี้นิ้วไปที่ทั้งสามตัว

"ดูสิ ยัยอ้วน เจ้าขาว ลูกหมาป่า เข้ากันดีจะตาย"

"รุ่นเดียวกันมันต้องพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้สิถึงจะถูก"

เจ้าขาวกับลูกหมาป่าที่ถูกเรียกชื่อต่างร่าเริงดี๊ด๊า

ส่วนไป๋เซี่ยวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นแค้น ไม่ดี๊ด๊าด้วยเลยสักนิด

ทุกคนในบ้านเห็นภาพนั้นเข้าก็ยิ่งหัวเราะชอบใจกันยกใหญ่

"ฮ่าๆ ไม่ต้องพูดเลย รุ่นเดียวกันจริงๆ ด้วย!"

ไป๋เซี่ยว "…" ค่าความแค้นใจบวกหนึ่ง บวกหนึ่ง บวกหนึ่ง

โชคดีที่หลินโจวช่วยไว้หน้าด้วยการเปลี่ยนเรื่องคุย

"จะว่าไป เดือนหน้าก็วันเกิดย่าแล้วนี่ครับ"

"ใช่แล้ว" หลินต้าไห่พยักหน้า "พอพ้นปีใหม่ไป แม่ก็อายุแปดสิบเจ็ดแล้ว"

จางหงอิงหันไปมองหลินโจวเล็กน้อย ก่อนจะคิดแล้วเอ่ยขึ้นว่า "แม่คะ ปีนี้เราไปฉลองกันที่ร้านอาหารในเมืองดีไหมคะ"

หลินโจวจึงรีบรับช่วงต่อ "ปีนี้จัดที่บ้านเราดีกว่าครับ จัดโต๊ะจีนเลี้ยงฉลองรอบบ้านให้ใหญ่หน่อย ฉลองวันเกิดให้ย่าไปเลย"

ทว่าคุณย่าหยวนเซี่ยวเจินกลับโบกไม้โบกมือ

"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง ไม่ใช่วันเกิดครบรอบอะไรใหญ่โตสักหน่อย จะจัดเอิกเกริกขนาดนั้นไปทำไม"

"ย่าว่านะ ไปร้านอาหารก็ไม่ต้องไปหรอก กินข้าวกันเรียบง่ายที่บ้านนี่แหละ เหมือนทุกๆ วันก็พอแล้ว"

ความจริงเรื่องนี้หลินโจวไม่ได้เพิ่งพูดเป็นปีแรก

นับตั้งแต่เขากลับมาอยู่บ้านเมื่อห้าปีก่อน ทุกครั้งที่ถึงวันเกิดคุณย่า เขามักจะบอกว่าอยากจัดงานวันเกิดอย่างเป็นเรื่องเป็นราวให้ย่าเสมอ

คนในบ้านก็ไม่รู้เหตุผล ได้แต่คิดว่าหลินโจวคงเป็นเด็กกตัญญู

ทว่าก็ถูกคุณย่ายกสารพัดเหตุผลมาปฏิเสธไปทุกครั้ง

หลินโจวเองก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร

แต่ครั้งนี้ ท่าทีของหลินโจวกลับหนักแน่นและเด็ดขาดเป็นพิเศษ

ทำท่าเหมือนกับว่าถ้าคุณย่าไม่ยอมตกลง เขาก็จะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ

คนในบ้านตระกูลหลินต่างตามใจและยอมฟังความเห็นของหลินโจวในทุกเรื่องอยู่แล้ว

พอเห็นแบบนั้น ทุกคนจึงช่วยกันเกลี้ยกล่อมคุณย่าอีกแรง

"แม่ จัดสักครั้งเถอะน่า ปีนี้เจ้าเซี่ยวก็อยู่ด้วยพอดี ครอบครัวเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาไม่ใช่เหรอคะ"

"ใช่แล้วครับแม่ นานๆ ทีเสี่ยวโจวจะเรียกร้องจริงจังขนาดนี้ ถือว่าทำให้แม่มีความสุขไปด้วยกันนะ"

เดิมทีคุณย่าไม่อยากให้ยุ่งยากวุ่นวาย แต่พอเห็นลูกหลานเห็นพ้องต้องกัน ที่สำคัญคือหลานชายสุดที่รักเป็นคนขอร้อง ในที่สุดจึงยอมพยักหน้าตกลง

หลินโจวกลับหวนนึกไปถึงเรื่องราวในชาติที่แล้ว

ชาติก่อน พ่อกับแม่ผมขาวโพลนไปชั่วข้ามคืน ส่วนคุณย่าก็หมดลมหายใจจากไปอย่างกะทันหัน

ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาสำคัญในงานวิจัยของเขา คนที่บ้านรู้ว่าเขายุ่งมากจึงไม่อยากโทรไปรบกวน

ส่งผลให้ตอนที่เขารู้เรื่อง ทุกอย่างก็เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ไม่อาจแก้ไขสิ่งใดได้อีกแล้ว

เขาทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากยอมรับมันด้วยความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

ได้แต่ขังตัวเองไว้หน้าโต๊ะทดลองที่มืดมิดไร้แสงตะวัน ใช้การทำงานที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดมาชาความเจ็บปวดในก้นบึ้งหัวใจ จนสุดท้ายก็ต้องมาหัวใจวายเฉียบพลันตายอยู่ในห้องทดลองนั่นเอง

หลินโจวขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังติดอยู่ในม่านหมอกแห่งอดีต

ทันใดนั้น เสียงพูดคุยอันรื่นเริงข้างหูก็ดึงเขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

"น้า น้ามีคำอธิษฐานวันปีใหม่ไหม"

"คำอธิษฐานวันปีใหม่งั้นเหรอ" แววตาของหลินโจวกลับมากระจ่างใส เขากวาดสายตามองครอบครัวทุกคนที่ล้อมโต๊ะอาหารอยู่

"น้าหวังว่า ในปีใหม่นี้ พวกเราทุกคนจะมีสุขภาพแข็งแรง และปลอดภัยกันทุกคน"

"พูดได้ดี" หลินต้าไห่ยกจอกเหล้าขึ้นมา

"งั้นก็ขออวยพรให้ครอบครัวของเรา ในปีใหม่นี้แคล้วคลาดปลอดภัย มีสุขภาพแข็งแรง และอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทุกคน!"

"ปลอดภัย! แข็งแรง! พร้อมหน้าพร้อมตา!"

ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างชนแก้วแล้วส่งเสียงกู่ร้องขึ้นพร้อมกัน

แววตาของหลินโจวอ่อนโยนลง มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข

ดีจริงๆ พ่อกับแม่ยังสบายดี เจ้าเซี่ยวกับคุณย่าก็ยังอยู่

ได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ในที่สุดเขาก็สามารถทำอะไรเพื่อพวกท่านได้แล้ว

ดีเหลือเกิน