บทที่ 53 วาจามีหนาม

นี่เป็นไอเดียที่ผุดขึ้นมาทันทีหลังจากเขาเห็นข้อความของเหล่านักตกปลาในกลุ่ม

ดูเหมือนว่าพวกนักตกปลาในกลุ่มจะคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของปลาเฉาดำยักษ์ในบ่อนี้อยู่ตลอดเวลา

ทว่าจนถึงตอนนี้ ปลามังกรเฝ้าบ่อก็ยังไม่เคยมีใครตกขึ้นมาได้ นอกจากพี่หวงคนเดียวแล้ว ก็ไม่มีใครรู้แน่ชัดเลยว่าเรื่องนี้จริงหรือมั่ว แม้แต่คลิปก่อนหน้านี้ก็ถ่ายติดแค่ตอนคันเบ็ดหักเท่านั้น

ตอนแรกที่โจวโจวมา เขายังแอบมีความหวังอยู่บ้าง เพราะการที่มีนักตกปลาแวะเวียนมาก็ถือเป็นเรื่องดี แต่เห็นได้ชัดว่าโจวโจวเป็นแค่มือใหม่ แถมไม่ได้ตั้งใจจะมาล่าปลาใหญ่ในบ่อนี้เสียด้วยซ้ำ

โจวโจวถือเป็นลูกค้าชั้นดี เรื่องน้อยแถมยังเปย์หนัก ลูกค้าแบบนี้หลี่ฟานย่อมชอบอยู่แล้ว แต่บ่อตกปลาไม่มีทางเจอลูกค้ากระเป๋าหนักแบบนี้ได้ทุกวันหรอก

จากประสบการณ์วิ่งงานเซลส์มาหลายปี เขาคิดแปบเดียวก็กระจ่างแจ้งว่า กลุ่มลูกค้าที่แท้จริงคือใครกันแน่

ก็คือพวกนักตกปลาที่คอยถามหาปลาเฉาดำยักษ์ในกลุ่มอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนั่นแหละ

และตอนนี้ คนกลุ่มนี้ก็กำลังเฝ้าสังเกตการณ์อย่างใจเย็น เพื่อดูว่าข่าวเรื่องปลาเฉาดำยักษ์ในบ่อเป็นเรื่องจริงหรือไม่

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ต้องหาทางเป็นฝ่ายรุก ชวนให้คนกลุ่มนี้มาลองเปิดประสบการณ์ดูสักตั้ง

เรื่องแค่นี้สำหรับคนมีประสบการณ์งานขายอย่างเขามันง่ายจะตายไป

การให้มาทดลองใช้ฟรี นับเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมที่สุดวิธีหนึ่ง

และก็เป็นไปตามคาด พอกดส่งข้อความไป กลุ่มที่เพิ่งเงียบสงบลงไปได้ไม่นานก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

หวงหวง: "เถ้าแก่ใจป้ำสุดๆ!"

สุขทุกข์ปล่อยวาง: "ปักหมุดรอดูสามทุ่มเลยครับ~"

คันหักเป็นประจำ: "แจ่มเลยพี่!"

แม้แต่พวกสายส่องที่มักจะซุ่มเงียบก็ยังโผล่ออกมา ส่งสติกเกอร์แสดงความเฮฮาและตั้งตารอคอยกันยกใหญ่

หลี่ฟานยิ้มกริ่ม รีบตั้งนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ไว้ที่เวลาสองทุ่มห้าสิบแปดนาที จากนั้นจึงยัดมือถือเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง

"พี่เฉียง? อยู่ไหม?"

ทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากนอกบ้าน ทั้งสามคนที่อยู่ในลานบ้านต่างหันมองไปทางประตูรั้วพร้อมกัน

เสียงของพ่อรองนี่นา

หลี่เฉียงลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ทั้งที่สองมือยังเปื้อนคราบน้ำสกปรกอยู่

"คุณพระช่วย นี่ยังไม่ถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์เลยนะเอ้อร์หรง แกเชือดไก่แล้วเหรอเนี่ย? เลือดไก่เยอะแยะเชียว"

เสียงของคุณย่าดังแว่วมาจากนอกประตูรั้วเช่นกัน

"ฮ่าๆ ไม่ใช่หรอก พอดีอาฟานบ้านพี่เขามาซื้อไก่จากฉันน่ะ ตอนเชือดเลยเก็บเลือดไก่ไว้ให้หมด แล้วเอามาส่งให้นี่ไง"

หลี่ฟานเดินตามหลี่เฉียงออกมาถึงโถงกลางบ้าน ก็เห็นคุณย่ากับพ่อรองกำลังยืนคุยกันอยู่ที่หน้าประตูใหญ่

พอคุณย่าได้ยินพ่อรองพูดแบบนั้นก็ชะงักไป เหลือบมองกะละมังใบใหญ่ในมืออีกฝ่ายที่มีก้อนเลือดไก่แข็งตัวอยู่เต็มไปหมด

หลี่เฉียงทำหน้ากระอักกระอ่วน สองมือยังเปรอะน้ำล้างคาวอยู่เลยไม่รู้จะวางไม้ขวางมืออย่างไรดี หลี่ฟานที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงก้าวขึ้นหน้าไปรับกะละมังมาแทน พลางก้มมองก้อนเลือดไก่ที่กระเพื่อมไหวอยู่ในกะละมังใบโต

"พ่อรอง เอามาให้หมดนี่เลยเหรอครับเนี่ย"

"เออสิ ของดีทั้งนั้นนะเว้ย ไม่เชือดไก่จะมีของพรรค์นี้ได้ยังไงล่ะ" พ่อรองยิ้มร่า

"พ่อรอง อุตส่าห์เอาเลือดไก่มาส่งให้ถึงที่ เกรงใจจริงๆ เลยครับ รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมไปเทใส่กะละมังที่บ้านก่อน"

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ ประคองกะละมังวิ่งปรี่เข้าไปในครัว

หูเยว่ที่อยู่ในลานบ้านได้ยินเสียงเข้าพอดี จึงล้างไม้ล้างมือด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แล้ววิ่งเข้าไปในครัวหยิบกะละมังล้างผักมารองน้ำจากก๊อก

"แม่ แบ่งออกมาสักครึ่งหนึ่งนะ อีกครึ่งหนึ่งคืนพ่อรองไป สองผัวเมียเขาช่วยเราตั้งเยอะเมื่อบ่ายนี้"

"จ้ะ สมควรแล้ว ต้องแบ่งให้พวกเขาบ้าง"

หูเยว่ขานรับ หยิบตะหลิวขึ้นมาตัดฉึบเดียว เลือดไก่ก้อนโตก็เลื่อนไหลลงไปนอนก้นกะละมังล้างผักที่มีน้ำอยู่ครึ่งกะละมังอย่างนุ่มนวล

ตักไปสี่ครั้ง เลือดไก่ในกะละมังที่พ่อรองเอามาก็เหลือเพียงครึ่งเดียว

"เอาล่ะ อันนี้ลูกเอาไปให้พ่อรองถือกลับไปนะ"

หูเยว่ยื่นกะละมังในมือให้หลี่ฟาน

หลี่ฟานพยักหน้า รีบวิ่งซอยเท้าออกไปหน้าประตูใหญ่ ยังไม่ทันพ้นประตูด้านในก็ได้ยินเสียงอุทานตกใจของคุณย่าดังแว่วเข้ามา

"ไก่ 12 ตัวเลยเหรอ?!"

"ใช่สิพี่ ถ้ารวมตัวที่หูเยว่ซื้อไปเมื่อเช้า ก็ต้องนับเป็น 13 ตัว อาฟานบ้านพี่นี่ค้าขายเก่งชะมัดเลยนะ!"

พ่อรองพูดพลางหัวเราะร่วน

พอได้ยินพ่อรองเอ่ยปากชมหลี่ฟาน หญิงชราก็แค่นยิ้มแห้งๆ ส่งเสียงฮึๆ ในลำคอสองที

"พ่อรอง มาครับ อันนี้พ่อรองเอากลับไปด้วยนะ"

หลี่ฟานเดินมาถึงหน้าประตู ยื่นกะละมังที่มีเลือดไก่อยู่ครึ่งหนึ่งส่งไปให้

"จะดีเหรอ เกรงใจแย่เลย"

"เกรงใจอะไรกันครับ ที่บ้านผมกินเยอะขนาดนี้ไม่หมดหรอก"

หลี่ฟานยิ้มร่า

พ่อรองรับกะละมังไปพลางหัวเราะชอบใจ

"แกนี่มันรู้ความจริงๆ เลือดไก่มันมีที่ไหนกินไม่หมดกันล่ะ เก็บไว้ได้ตั้งนาน ไม่เน่าไม่เสียสักหน่อย ในเมื่อเป็นน้ำใจของแก งั้นอาขอรับกลับไปละกันนะ"

ด้านข้าง หลี่เฉียงล้างมือเสร็จพอดี ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อเตรียมจะยื่นส่งให้

"ดูสิ ฉันจะมีมือที่ไหนไปรับล่ะ ไปละๆ ขอบใจนะไอ้หนูฟาน"

พ่อรองยกกะละมังใบใหญ่ที่ประคองอยู่ขึ้นเล็กน้อย เป็นเชิงบอกว่าไม่มีมือจะรับบุหรี่ ก่อนจะยิ้มร่าหมุนตัวเดินกลับบ้านไป ท่าทางอารมณ์ดีไม่เบา

หลี่ฟานล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า คาบเข้าปากมวนหนึ่ง พอยกไฟแช็กจุดแล้วก็สูบเข้าไปฟอดใหญ่อย่างสบายอารมณ์ เขาก็กำลังอารมณ์ดีเช่นกัน ทว่าหญิงชราข้างๆ ดูเหมือนอารมณ์จะไม่ค่อยดีเท่าไร

"แกจะซื้อไก่เยอะขนาดนี้ทำไมไม่บอกกันสักคำ"

หลี่เฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ อึกอักอยู่ในลำคอ ไม่รู้จะตอบยังไงดี

"พอดีที่บ้านพ่อรองกำลังจะขาย แล้วลูกค้าก็รีบเอาด้วย ผมเลยไม่ได้บอกพ่อตรงๆ ไปซื้อมาเลยครับ"

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ พลางยิ้มรับ

ถ้าเขาไม่พูดก็แล้วไป แต่พอเขาเอ่ยปากขึ้นมา หญิงชราก็ขมวดคิ้วหันขวับมามองทันที

"แกก็อีกคน เลือดไก่กะละมังเบ้อเร่อขนาดนั้น ยกให้เขาไปครึ่งหนึ่งหน้าตาเฉย ช่างใจป้ำจริงนะ!"

"เอ่อ… พ่อรองก็เหนื่อยมาช่วยเชือดช่วยถอนขนนะครับ จะให้เขามาช่วยฟรีๆ ได้ยังไง"

"ช่วยฟรีอะไรกัน! เขาขายไก่ให้แก คิดว่าเขาไม่ได้กำไรหรือไง?"

หญิงชรามองหลี่ฟานด้วยสายตาขัดหูขัดตา รู้สึกว่าหลายปีที่ออกไปใช้ชีวิตข้างนอก หลานคนนี้ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันกลับมาเลย ช่างแตกต่างกับหลานชายคนโตที่ไปเรียนต่อเมืองนอกมาราวฟ้ากับเหว

"ก็ต้องให้เขาได้กำไรสิครับ อีกอย่าง ราคาที่พ่อรองคิดก็ยุติธรรมดี ตัวหนึ่งขายให้ผมแค่ 80 หยวนเอง"

หลี่ฟานไม่รู้ทำไม พอได้ยินคำพูดของหญิงชราก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาครามครัน แต่ติดตรงที่อีกฝ่ายเป็นย่าแท้ๆ จึงไม่อาจโวยวายอาละวาดได้ ทว่าถ้าจะพูดจากวนประสาทกลับไปสักนิดคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

หนามเล็กๆ นี้ บางคนฟังแล้วอาจไม่รู้สึกอะไร แต่บางคนฟังแล้วย่อมรู้ตัวทันทีว่าหมายถึงตัวเอง

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของหญิงชราก็พลันบึ้งตึงลง

"ยุติธรรมอะไรกัน 80 หยวนนั่นมันไก่รุ่นเลี้ยงแค่ครึ่งปี ยังไงก็ฟันกำไรอยู่แล้ว!"

หลี่ฟานได้ยินเข้าก็อ้าปากเตรียมจะสวนกลับไปว่า อาเฉียงขายไก่แก่อายุหนึ่งปีตั้งสี่ตัวยังคิดแค่ 450 หยวน แต่หลี่เฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ เหมือนจะเดาใจลูกชายออก จึงรีบกระตุกดึงตัวเขาไปไว้ข้างหลังทันที

"แม่ครับ แม่พูดถูกแล้วละ ไอ้ฟานมันวิ่งร่อนอยู่ข้างนอกทุกวัน ไม่ประสีประสาเรื่องในหมู่บ้านหรอก เอ้อ เดี๋ยวผมไปตักเลือดไก่มาให้ แม่ถือกลับไปด้วยนะ"

พูดจบ หลี่เฉียงก็ส่งสายตาปรามหลี่ฟานว่าอย่าได้พูดแทรกขึ้นมาอีก จากนั้นจึงรีบวิ่งแจ้นเข้าไปในบ้าน

คำพูดของหลี่เฉียงช่วยให้สีหน้าของหญิงชราผ่อนคลายลงบ้าง นางหันมาตวัดสายตามองหลี่ฟานที่ยืนนิ่งสงบปากสงบคำ

"ในบรรดาพวกแกทั้งหมด แกนี่แหละเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อนที่สุด ดูพี่ใหญ่แกเป็นตัวอย่างบ้างสิ มีตรงไหนเหมือนแกไหม? มหาวิทยาลัยก็ไม่ยอมเรียน วิ่งเตลิดอยู่ข้างนอกตั้งหลายปี มีอะไรติดกบาลกลับมาบ้างล่ะหืม?"