บทที่ 54 ความเป็นธรรม

หลี่ฟานฟังหญิงชราเทศนาสั่งสอนแล้วได้แต่ยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบโต้อะไร

ในสายตาเขา ย่าก็ไม่ต่างอะไรจากคนแปลกหน้า แต่หากว่ากันตามสายเลือด อีกฝ่ายคือแม่แท้ๆ ของหลี่เฉียง

ถ้าเป็นคนนอกจริงๆ เรื่องคงง่ายกว่านี้เยอะ เขาคงจัดมวยวัดที่ร่ำเรียนมาจากข้างนอกให้รู้ซึ้งถึงอานุภาพไปแล้ว

แต่หากเขาเถียงหรือต่อปากต่อคำ สุดท้ายคนที่ต้องลำบากใจอยู่ตรงกลางก็คือพ่อของเขาเอง

สาเหตุที่ย่าไม่ชอบขี้หน้าเขาก็เพราะตอนเด็กๆ เขาชอบเถียงคำไม่ตกฟาก ในเมื่อตอนนี้ย่าอยากพูดนัก ก็ปล่อยให้พูดไปเถอะ

จะให้ไปเปิดศึกทะเลาะกันใหญ่โตจริงๆ หรือไง?

ลูกทำตัวไม่ดี พ่อแม่ก็พลอยโดนด่า หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูคนในหมู่บ้าน จะไม่มีใครว่าหลี่ฟานหรอก มีแต่จะชี้นิ้วด่าลับหลังหลี่เฉียงว่าสั่งสอนลูกไม่ดี

มีแต่เด็กเท่านั้นแหละที่ชอบเอาอารมณ์ ผู้ใหญ่เขาเลือกที่จะเมินเฉยกันทั้งนั้น

คิดได้ดังนั้น หลี่ฟานก็อัดควันบุหรี่เข้าปอดอย่างอารมณ์ดี ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้ง สองตาของเขาหยีลงจนเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

ไม่นานหลี่เฉียงก็ถือชามใส่เลือดไก่วิ่งหน้าตื่นออกมา พอเห็นทั้งคู่ยืนอยู่ตรงประตูรั้วอย่างสงบเรียบร้อย ในใจก็แอบโล่งอก

ความบาดหมางระหว่างลูกชายกับย่าเขารู้ดีที่สุด และไอ้นิสัยของลูกชายคนนี้เขาก็รู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว

เขากลัวจริงๆ ว่าเผลอแวบเดียว ทั้งคู่จะเปิดศึกวางมวยกันขึ้นมา

ตอนเด็กๆ หลี่ฟานถือเป็นขาโจ๋ประจำหมู่บ้าน มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านหยอกเล่น อุ้มเขาขึ้นมาแล้วดีดกระจู๋ หลี่ฟานไม่ร้องไห้งอแงสักแอะ พอหลุดลงมาได้ก็วิ่งโร่กลับบ้านทันที

เขาไปคว้ามีดพร้ามาพาดบ่าเล็กๆ ตาแดงก่ำ แล้วพุ่งพรวดออกไปหาเรื่องคนคนนั้นทันที

ให้ตายเถอะ สภาพตอนนั้น ผู้ใหญ่สองคนยังแทบจะรั้งตัวเขาไว้ไม่อยู่

"ทำแบบนี้ตำรวจจะจับเอานะ!"

แต่หลี่ฟานวัยหกขวบในตอนนั้นไม่กลัวเลยสักนิด

"ปล่อยผมนะ ผมจะฟันมันให้ตาย! ลุงใหญ่บอกไว้แล้ว ตีคนตายก็แค่จ่ายเงินชดใช้ เขามีเงินจ่าย!"

นับจากนั้นเป็นต้นมา ประโยคเด็ดของหลี่ฟานก็กลายเป็นตำนานเล่าขานไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

"ตีคนตายก็แค่จ่ายเงินชดใช้~"

ตอนที่หลี่เฉียงรู้เรื่องนี้ หัวใจแทบจะวาย แต่พอหลี่กว่างอวิ้นได้ยินเข้ากลับหัวเราะชอบอกชอบใจ

"ถูกแล้ว เป็นลูกผู้ชายอยู่ข้างนอกอย่าไปหยอง ใครมารังแกก็ซัดมันกลับไป แต่ห้ามใช้มีดเด็ดขาดนะโว้ย~"

หลี่เฉียงยื่นชามใส่เลือดไก่ให้หญิงชรา พลางเหลือบมองหลี่ฟานที่ยืนนิ่งทำตัวเรียบร้อยอยู่ข้างๆ

ยังดีที่พอโตขึ้นมาหน่อย เจ้าตัวก็ดูสุขุมขึ้นบ้างแล้ว

"เลือดไก่นี่ เย็นนี้เอาไปผัดใส่เนื้อหมูก็ดีเหมือนกัน"

หญิงชราก้มมองเลือดในชามแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ ไม่ได้ทักทายสองพ่อลูกสักคำ แล้วเดินกลับบ้านตัวเองไปหน้าตาเฉย

พอย่าเดินกลับเข้าไปในบ้านของหลี่หย่วนที่อยู่ข้างๆ หลี่เฉียงก็ตบไหล่หลี่ฟานเบาๆ

"ย่าแกอายุปูนนี้แล้ว ไม่รู้จะอยู่ได้อีกกี่วัน อย่าไปถือสาหาความคนแก่เลย แก่แล้วก็ขี้บ่นไปเรื่อยแบบนี้แหละ~"

หลี่ฟานส่ายหน้า ไม่ได้ตอบอะไร

สุขภาพร่างกายแข็งแรงเบอร์นี้ เผลอๆ อีกสิบปีค่อยมาพูดคำนี้ยังทันเลยมั้ง

ตั้งแต่ย่าไม่ต้องคอยดูแลไปรับไปส่งหลี่ว่านหลี่กับหลี่ฟานที่โรงเรียน แกก็กลับมาทำนาที่บ้านนอก หลี่เฉียงกับพวกพี่น้องต่างก็ช่วยกันเกลี้ยกล่อมว่าอย่าไปลำบากเลย แต่ย่าไม่ยอม บอกว่าอยู่เฉยๆ ที่บ้านมันเหงา

ถึงจะลำเอียงไปบ้าง แต่เวลาทำงานนี่ยังคล่องแคล่วไม่เบา ที่นาของพวกลูกชาย หญิงชราเหมาทำคนเดียวหมด เพิ่งจะเมื่อสองปีก่อนนี่เองที่คงทำไม่ไหวแล้วจริงๆ ถึงได้ยอมเลิกทำนา แล้วปล่อยที่นาของตระกูลหลี่ให้คนอื่นเช่าไปทั้งหมด

เรื่องที่ย่าบ่นเหน็บแนมในวันนี้ หลี่ฟานไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ทว่าไม่นึกเลยว่า พอล่วงเข้าช่วงพลบค่ำตอนที่ครอบครัวกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ ย่าจะก่อเรื่องชวนปวดหัวขึ้นมาอีก

"แม่ กินข้าวมาหรือยังล่ะ?"

หลี่เฉียงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเหลือบไปเห็นหญิงชราก้าวพ้นประตูรั้วเข้ามาพอดี จึงลุกขึ้นถาม

หูเยว่ก็วางถ้วยกับตะเกียบลงแล้วลุกขึ้นยืนตาม

หลี่ฟานที่นั่งอยู่ข้างล่างได้ยินเสียงก็หันไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

"กินๆ กินอะไรกันนักหนา!"

หญิงชราถลึงตาใส่พลางพูดจาห้วนกระชากเสียง ทำเอาหลี่เฉียงกับหูเยว่งงเป็นไก่ตาแตก

หลี่เฉียงเอ่ยถาม "เป็นอะไรไปน่ะแม่ มีเรื่องอะไรเหรอ?"

หญิงชราไม่สนใจหลี่เฉียง แต่เดินดุ่มๆ ตรงไปหยุดอยู่ด้านหลังหลี่ฟานที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่

"ไอ้ฟาน แกยังให้เงินค่าเชือดไก่กับตาเอ้อร์หรงอีกเหรอ ไก่ตัวละตั้งห้าหยวนเนี่ยนะ?!"

"ตั้งหกสิบหยวนเชียวนะ! แกใช้เงินเป็นบ้างไหมเนี่ย!"

"คิดว่าเงินมันลอยมาจากฟ้ารึไงหืม?!"

หญิงชราโมโหจนแทบจะกระทืบเท้า ทว่าหลี่ฟานกลับกลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรวดออกมา

"เงินผมไม่ได้ลอยมาจากฟ้าหรอกครับ แต่เงินของพี่ใหญ่น่ะใช่"

พอโดนหลี่ฟานย้อนเข้าให้ หญิงชราถึงกับสะอึกไปทันทีจนแทบหายใจไม่ทัน

"มีเงินมีทองก็เอาไปแจกคนนอกหมด! แม่แกไม่ยอมเชือดให้ใช่ไหมล่ะ? ถ้าแม่แกไม่ยอม ทำไมไม่มาบอกให้ฉันช่วยเชือดให้ มีเงินทำไมต้องเอาไปประเคนให้คนอื่นด้วย?!"

หลี่ฟานส่ายหน้า "ย่าครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับว่าแม่ผมจะยอมเชือดหรือไม่ยอมหรอก อีกอย่างตอนนั้นมันเที่ยงเปรี้ยง ย่าก็นอนพักผ่อนอยู่ ผมจะหน้าด้านไปปลุกย่าได้ยังไงกัน แล้วพอดีลูกค้าเขาก็รีบเอาด้วย"

หลี่เฉียงกับหูเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังตามเรื่องไม่ทัน ทั้งสองคนไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่ามีการให้เงินค่าเชือดไก่กับพ่อรองไปด้วย

"นี่มันผลาญเงินชัดๆ! เงินก้อนนี้ต้องไปเอาคืนมา หูเยว่ แกไปทวงคืนมาเดี๋ยวนี้เลย!"

หญิงชราเดือดดาลขึ้นมา พอเห็นหูเยว่ยืนอึ้งอยู่ข้างๆ ก็กัดฟันสั่งเสียงแข็ง

หูเยว่อุทาน "อ้าว" ออกมาคำหนึ่ง หลี่ฟานพลันขมวดคิ้วมุ่นทันที

ย่าจะขี้บ่นหรือปากร้ายแค่ไหน เขาไม่เคยเก็บมาใส่ใจ แต่จะมาพังธุรกิจของเขาแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ญาติผู้ใหญ่รุ่นพ่อในหมู่บ้านที่สนิทกับเขาก็มีแค่พ่อรองคนเดียว ถ้าถามว่าทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะตอนเด็กๆ เขาเคยปาขี้วัวใส่บ้านแกนั่นแหละ

วันข้างหน้าถ้าลูกค้าสั่งไก่อีก ก็ยังต้องพึ่งให้พ่อรองช่วยอยู่ดี จู่ๆ จะให้บากหน้าไปทวงเงินคืน มันจะไปดูดีได้ยังไง!

"ย่าครับ พ่อรองเขามาช่วยงาน เงินนี่ก็สมควรให้เขาแล้ว ย่าอย่าคิดมากเลย ถ้ายังไม่ได้กินข้าวก็มานั่งกินด้วยกันเถอะครับ"

พอได้ยินหลี่ฟานพูดแบบนั้น หญิงชราก็เบิกตากว้าง

"ช่วยงาน? ช่วยงานบ้าบออะไร! แค่เชือดไก่ก็คิดตัวละห้าหยวนแล้วเนี่ยนะ? หัวแกโดนอะไรกระแทกจนเพี้ยนไปแล้วรึไง!"

คำพูดของคนเป็นย่าทำเอาหลี่เฉียงขมวดคิ้วแน่น ส่วนหูเยว่ก็โมโหจนแน่นหน้าอก

"แม่ ทำไมพูดกับอาฟานแบบนั้นล่ะจ๊ะ มันก็แค่เงินหกสิบหยวนเอง…"

หญิงชราตวัดสายตามองหูเยว่ ยกมือเท้าสะเอวแล้วด่ากราดอย่างไร้ความปรานี

"แล้วฉันพูดผิดตรงไหนฮะ? ใครทำไม่ถูกฉันก็ด่าคนนั้นแหละ! ถ้าแกช่วยเชือดไก่ให้มันแต่แรก จะมีเรื่องแบบนี้ไหม!"

หูเยว่อ้าปากค้างจนพูดไม่ออก เธอไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ นึกว่าพ่อรองเห็นหลานชายซื้อเยอะ เลยมาช่วยเชือดให้ฟรีๆ

หลี่ฟานขมวดคิ้วพลางหยิบตะเกียบเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ พอหญิงชราเห็นท่าทางนั้นเข้าก็หนังตากระตุก ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

ไอ้เด็กคนนี้ ทุกครั้งก่อนจะอาละวาด ต้องทำท่าทางแบบนี้เสมอ

"ย่าครับ ผมจะพูดกับย่าอีกรอบนะ พ่อรองเขามาช่วยงานผมจริงๆ และเงินนี่ก็เป็นสิ่งที่เขาควรได้ ผู้หลักผู้ใหญ่ขนาดนั้นยอมไปช่วยพูดช่วยเชียร์ให้รุ่นหลานอย่างผม ผมถึงได้ออร์เดอร์นี้มา ยิ่งไปกว่านั้น ลูกค้าอยากได้ไก่บ้านตัวใหญ่สี่ตัว แกก็เป็นคนช่วยติดต่อหาให้ แถมราคาก็ยุติธรรมมาก สี่ตัวแค่สี่ร้อยห้าสิบหยวน"

"คิดเฉลี่ยออกมาแล้วตกตัวละร้อยสิบสองหยวนห้าเหมา ย่าคิดว่าราคานี้มันยุติธรรมไหมล่ะครับ?"