บทที่ 55 ความแตกแยก

หญิงชราได้ยินดังนั้น กำลังจะอ้าปากเถียง ทว่ากลับนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน

บรรยากาศพลันเงียบกริบลงทันตา

"พ่อ แม่ กินข้าวกันเถอะครับ"

หลี่ฟานพูดจบก็จับตะเกียบให้กระชับ แล้วคีบเลือดไก่ชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก

หูเยว่ไม่ได้พูดอะไร เธอนั่งลง กำลังจะหยิบชามกับตะเกียบ พอเหลือบเห็นหลี่เฉียงยังยืนเซ่ออยู่ตรงนั้น โทสะก็แล่นพล่านขึ้นมาทันที จึงกระชากแขนเขาอย่างแรง ดึงให้นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยกัน

"เหอะๆ ได้ พวกแกกินกันไปเถอะ!"

ใบหน้าของหญิงชราเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวคล้ำ เธอสะบัดหน้าแล้วเดินก้าวฉับๆ ออกจากบ้านไปทันที

หลี่เฉียงยกจอกเหล้าขึ้นมา คิดไปคิดมาก็วางลงอีกครั้ง พลางถอนหายใจยาว

"เฮ้อ ย่าแกเขาก็แค่เสียดายเงิน กลัวแกจะเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่าย แกจะไปพูดสะกิดเรื่องราคาไก่ให้เขาเคืองทำไมกัน…"

"ย่าจะเลี้ยงไก่ อย่าว่าแต่ 150 เลย ต่อให้ 300 ผมก็ไม่บ่นสักคำ ถือซะว่าลูกหลานอย่างเรากตัญญูกับแก แต่แกต้องรู้ตัวด้วยว่าไก่นี่ผมไม่ได้จำเป็นต้องซื้อสักหน่อย ไก่ชนเทวดามาจากไหนกัน?"

หลี่ฟานพูดพลางส่ายหัวดิก แต่มือไม่หยุด คีบเลือดไก่ส่งเข้าปากเรื่อยๆ

"ทุกทีที่ซื้อไก่ ทำไมต้องพูดจาให้คนฟังเสียความรู้สึกด้วย อะไรคือเหนื่อยเกินไปบ้างล่ะ ราคานี้ขาดทุนบ้างล่ะ…"

"ถามทีไรก็ขาดทุน เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่บอกให้เลิกเลี้ยงก็ไม่ยอมท่าเดียว"

"อีกอย่าง พ่อห่วงแม่ของพ่อ แล้วไม่ให้ผมห่วงแม่ของผมบ้างเหรอ?"

หลี่ฟานคีบกับข้าวพลางพูดลอยๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจ

ได้ยินคำนี้ หลี่เฉียงก็เหลือบมองหูเยว่อย่างร้อนตัว แล้วก็เห็นจริงๆ ว่าเธอกำลังจ้องตาเขียวปั๊ดใส่เขาอยู่

"นั่นสิ แม่แกขาดเงินแค่นั้นหรือไง? บ้านเรามีนา 6 หมู่ บ้านพี่สาวรองมี 2 หมู่ บ้านพี่สามมี 8 หมู่ บ้านพี่ใหญ่ก็มี 8 หมู่ เงินค่าเช่าที่นากว่า 20 หมู่นั่น ไม่ได้อยู่กับแม่แกหมดเหรอ?"

หูเยว่กินกับข้าวไปสองสามคำ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

"ปีๆ หนึ่งเงินค่าเช่าที่นาก็ได้ตั้งหมื่นกว่าหยวน พวกเราเคยทวงเคยว่าอะไรไหม? อ๋อ! ทีไอ้ฟานใช้เงินแค่ 60 หยวน ต้องมาโดนแกด่าขนาดนี้เลยเหรอ?"

หลี่เฉียงยกจอกเหล้าขึ้นมาอย่างกระอักกระอ่วน ก้มหน้าดื่มเงียบๆ ไม่กล้าปริปาก

หลี่ฟานเห็นท่าทางของพ่อก็ไม่พูดอะไรต่อ ก้มหน้าก้มตากินข้าวไป

ตอนที่หูเยว่แต่งเข้าบ้านมา นับว่าถูกจังหวะพอดี ทันการจัดสรรที่ดินรอบสุดท้าย คนละ 2 หมู่ นับตามจำนวนคน บ้านพวกเขามี 3 คนก็ได้ 6 หมู่

จะปลูกกินเองก็ได้ หรือจะปล่อยให้คนอื่นเช่าเหมาก็ได้ ตอนนี้ราคาปล่อยเช่าเหมาหนึ่งหมู่อยู่ที่ประมาณปีละ 600 หยวน ยี่สิบกว่าหมู่ก็ได้เงินหมื่นกว่าหยวนจริงๆ

เงินค่าเช่าที่นานี้พวกพี่น้องของหลี่เฉียงไม่มีใครเอาเลย ยกให้หญิงชราเก็บไว้ทั้งหมด ที่จริงก็ถือว่าพวกพี่น้องยกให้เพื่อแสดงความกตัญญู เพราะงั้นหญิงชราจึงไม่มีทางอดอยากปากแห้ง ต่อให้กินของดีทุกมื้อ เงินก้อนนี้ก็ใช้ไม่หมด

"พรืด…"

หลี่ฟานที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่จู่ๆ ก็หลุดขำพรวดออกมา ทำเอาหลี่เฉียงกับหูเยว่มองมาด้วยความสงสัย

"เป็นอะไรของแกเนี่ย"

เมื่อเห็นสายตาเป็นห่วงของแม่ หลี่ฟานก็หยิบเม็ดข้าวที่กระเด็นตกบนโต๊ะยัดใส่ปาก

"เปล่าครับ แค่นึกถึงเรื่องเงินลอยมาตามลมขึ้นมาเฉยๆ เลยกลั้นขำไม่อยู่"

หูเยว่ค้อนขวับเข้าให้ ส่วนหลี่เฉียงเองก็อดอมยิ้มไม่ได้

เมื่อกี้ตอนที่ย่าบ่นว่าเงินมันลอยมาตามลมหรือไง หลี่ฟานเลยพลอยนึกถึงเรื่องเงินของพี่ใหญ่ขึ้นมา ซึ่งพี่ใหญ่ที่ว่านี้ก็คือหลี่เผิงเฉิง

ตอนเด็กๆ หลี่เผิงเฉิงอยากได้เงินไปซื้อลูกอมกิน เลยแอบหยิบเหรียญ 1 หยวนที่บ้านไป แต่ดันประจวบเหมาะกับที่คืนก่อนหน้านั้นย่าเพิ่งจะนับเงินไปหมาดๆ

พอเงินหาย ย่อมต้องมีการไต่สวน ไล่เช็กไปเช็กมา สุดท้ายหวยก็ไปออกที่หลี่เผิงเฉิง

"ผมเก็บได้จริงๆ นะ ลมมันพัดมา!"

หลี่ฟานที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง แม่ง เหรียญโลหะเนี่ยนะลมจะพัดปลิวมาได้!

"ลมพัดมาจริงๆ นะแม่ ลมแรงมากเลย!"

หลี่เผิงเฉิงยังคงยืนกรานกระต่ายขาเดียว แต่ย่ากลับยิ้มหน้าบาน แถมยังชมเปาะว่าหลานชายคนโตช่างน่ารักน่าเอ็นดู

ทว่าพอถึงช่วงตรุษจีน หลี่เผิงเฉิงก็ไม่รอด โดนลุงใหญ่จัดหนักฟาดไปชุดใหญ่จนก้นลายอยู่ดี

เรื่องนี้ไม่ว่าจะนึกขึ้นมาเมื่อไหร่ หลี่ฟานก็อดขำไม่ได้จริงๆ แต่พอขำเสร็จ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจกลับแล่นเข้ามาแทนที่

อะไรกันวะ หลานเหมือนกันแท้ๆ ทำไมถึงลำเอียงได้ขนาดนี้

หลี่ฟานตักข้าวเข้าปาก ยิ่งคิดก็ยิ่งกินไม่ลง ความรู้สึกของการมีปู่ย่าตายายคอยตามใจมันดีจริงๆ น่าเสียดายที่ตั้งแต่ตากับยายเสียไป เขาก็ไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกแบบนั้นอีกเลย

ละครฉากใหญ่ที่คุณย่าเล่นเอาไว้ ทำเอาหลี่ฟานที่อารมณ์ดีมาทั้งวันได้รู้ซึ้งว่าคำว่าดีใจเก้อเป็นยังไง

"พ่อ คืนนี้ไม่ต้องไปเฝ้าบ่อปลาหรอก เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พรุ่งนี้กล้องวงจรปิดก็มาส่ง แค่คืนเดียวเอง ไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกน่า"

หลี่ฟานอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาเห็นหลี่เฉียงกำลังเล่นกับเจาไฉ คิดไปคิดมาจึงเอ่ยปากขึ้น

"ได้ยังไงกัน เรื่องแบบนี้น่ะ พลาดแค่ครั้งเดียวก็เสียหายยับเยิน ประมาทไม่ได้หรอก"

หลี่ฟานเกาหัว ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมากล่อมดี ได้แต่ยอมปล่อยเลยตามเลย

เจาไฉยังคงดูซึมกะทือเหมือนเดิม ราวกับเรี่ยวแรงในตัวถูกสูบไปจนเกลี้ยง แต่ก็ยังดีกว่าสภาพตอนเที่ยงมาก มื้อเย็นยังพอกินเนื้อก้อนไปได้สองสามชิ้น

หลี่ฟานยืนดูอยู่ครู่หนึ่งก็เดินขึ้นชั้นบน ล้มตัวลงนอนแผ่บนเตียง ในหัวครุ่นคิดเรื่องต่างๆ

คืนนี้แจกตั๋วตกปลาไปแล้ว ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีคนมาที่บ่อตกปลาบ้างไหม

กล้องวงจรปิดก็จะมาส่งพรุ่งนี้ ถึงตอนนั้นคงต้องไปยืมบันไดมาติดอีก

พรุ่งนี้บ่อใหญ่ก็น่าจะขุดเสร็จ อย่างช้าที่สุดมะรืนนี้ก็ต้องโรยปูนขาว แปลว่าพรุ่งนี้ต้องเข้าอำเภอไปซื้อปูนขาวมาเตรียมไว้

หลี่ฟานคิดไปคิดมา ก็พบว่าเรื่องที่ต้องทำชักจะรุมเร้าเข้ามาพร้อมกันจนเริ่มหมุนตัวไม่ทัน

แต่งานล้นมือก็ยังดีกว่าว่างงานล่ะนะ เขาสะบัดหัวเบาๆ รวบรวมสมาธิดำดิ่งสู่ห้วงความคิด เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา

บ่อตกปลา: ไม่มีวันมือเปล่า (ระดับ 0)

สิ่งอำนวยความสะดวก: ห่วงชูชีพ ×1

ปลาในบ่อ: ปลาบรีม 7,695 ตัว, ปลาเฉา 1,201 ตัว, ตะพาบ ×1, ปลาช่อน ×2, ปลาไหลนา ×4

ของตกแต่งบ่อ: ปลามังกรเฝ้าบ่อ (รีโมต), แมวกวัก (นับถอยหลัง 59 ชั่วโมง)

การดำเนินกิจการ: 480 คะแนน

พอเห็นเวลานับถอยหลังด้านหลังแมวกวัก หลี่ฟานก็ชะงักไป

หรือว่าสภาพหมดเรี่ยวหมดแรงของเจาไฉจะเกี่ยวกับเวลานับถอยหลังนี่?

หลี่ฟานเริ่มเดาทางได้บางอย่าง จึงกดเข้าไปที่เครื่องหมายคำถามข้างเวลานับถอยหลัง

"ก่อนเวลานับถอยหลังจะสิ้นสุด แมวกวักจะไม่สามารถดึงดูดลูกค้ามายังบ่อตกปลาของท่านได้ ระยะเวลานับถอยหลังขึ้นอยู่กับคุณภาพของลูกค้าที่ถูกดึงดูดมา ยิ่งคุณภาพสูง เวลานับถอยหลังก็จะยิ่งนานขึ้น"

ว่าแล้วเชียว! หลี่ฟานตาสว่างขึ้นมาทันที

ที่แท้คนกลุ่มใหญ่ในวันนี้ก็ถูกเจาไฉดึงดูดมาหรอกเหรอเนี่ย? พับผ่าสิ เขาก็นึกว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภสำแดงอิทธิฤทธิ์ประทานลาภก้อนโตมาให้เสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะเป็นฝีมือของเจาไฉ

มิน่าล่ะพวกลูกคุณหนูพวกนี้ถึงยอมถ่อมายังที่กันดารแบบนี้ ทั้งที่ในเมืองหลูโจวมีที่ให้ตั้งแคมป์ตั้งเยอะแยะ แต่ว่าโจวโจวก็อยู่ในกลุ่มมาตั้งนานแล้วนี่นา

หรือว่าโจวโจวกับคนพวกนั้น บังเอิญมาเจอกันทีหลัง?

หลี่ฟานปิดหน้าต่างระบบ เลื่อนหารายชื่อติดต่อของโจวโจว พอดีว่ากำลังจะทักไปถาม เหลือบไปเห็นโมเมนต์ที่อีกฝ่ายเพิ่งอัปเดตใหม่ดูเหมือนจะเป็นรูปถ่ายของวันนี้ จึงกดเข้าไปดูโดยสัญชาตญาณ

"มีความสุขได้เพราะมีพวกนาย~ ปกติไม่เคยว่างตรงกันเลย นึกไม่ถึงว่ารอบนี้จะมากันครบทีม~"

หลี่ฟานมองแคปชันในโมเมนต์แล้วคล้ายจะเข้าใจอะไรขึ้นมา

เจาไฉ…ไอ้หมาตัวนี้ มันมีสกิลแตกหน่อชวนเพื่อนมาเพิ่มได้ด้วยเหรอวะ?