บทที่ 56 หัวขโมยปลา

หลี่ฟานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังคิดไม่ตก จึงได้แต่วางเรื่องนี้พักไว้ก่อน ความจริงแล้วฟังก์ชันหลายอย่างของระบบในตอนนี้เขายังทำความเข้าใจไม่ทะลุปรุโปร่งเลยด้วยซ้ำ

อย่างเช่นเจ้าปลามังกรเฝ้าบ่อนี่ รายละเอียดระบุชัดเจนว่ามีฟังก์ชันป้องกันการทอดแหและลงข่ายดักปลา แต่เมื่อเช้าพ่อของเขากับหลี่ฉางหมิงก็ยังลงตาข่ายลากปลากันได้หน้าตาเฉย

คิดไม่ออกก็ช่างมันก่อนแล้วกัน!

หลี่ฟานเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาอีกครั้ง แล้วมองไปที่ช่องคะแนน

เขานึกว่ายอดขายของวันนี้จะทำให้ได้สุ่มรางวัลอีกรอบแล้วเสียอีก ทว่าคะแนนกลับไม่ได้ทะลุ 1,000 อย่างที่คิดไว้ ระบบดันคำนวณเฉพาะรายได้จากค่าคันเบ็ดตกปลาเท่านั้น

พอเห็นแบบนี้ เขาก็อดสูดหายใจลึกพลางจิ๊ปากไม่ได้ ความรู้สึกตื่นเต้นตลอดทั้งวันเหมือนจะดีใจเก้อไปถนัด

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว หลี่ฟานกำลังไถคลิปสั้นศึกษาการบริหารบ่อตกปลาเพลินๆ ยังไม่ทันถึงเวลาที่นาฬิกาปลุกไว้ ในกลุ่มแชตก็เริ่มคึกคักกันแล้ว

สติกเกอร์จุดพลุถูกส่งรัวๆ แทบจะระเบิดกลุ่ม

หลี่ฟานยิ้มพลางพยักหน้า เยี่ยมเลย กระตือรือร้นกันขนาดนี้ ดูท่าแล้วคนที่สุ่มได้ตั๋วตกปลาคงจะแห่กันมาแน่

พอถึงเวลาสามทุ่มตรง เดิมทีเขาตั้งใจจะส่งซอง 1 หยวนให้แย่งกันสิบคน แต่คิดไปคิดมา วันนี้ก็ฟันเงินมาได้ตั้งพันกว่าหยวนแล้ว จึงเปลี่ยนยอดเงินในซองอั่งเปาเป็น 2 หยวนแทน

คนเรามันต้องใจป้ำหน่อยสิ!

ทันทีที่ส่งซองอั่งเปาไป มันก็ถูกแย่งจนเกลี้ยงในพริบตา เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอกดจนแย่งตำแหน่งดวงดีไป หลี่ฟานจึงต้องพยายามหักห้ามใจไม่ให้มือซนเด็ดขาด

ยาคูลท์: “เชี่ย ไวขนาดนี้เลยเหรอวะ?”

สุขทุกข์ปล่อยวาง: “ได้แล้วโว้ย!!!”

คันหักเป็นประจำ: “เฉียดไปแต้มเดียวเองง่ะ~”

ต้าหวง: “??? หมุนติ้วๆ อยู่สิบวินาทีแล้วบอกกูว่าหมดแล้วเนี่ยนะ?”

ข้อความในกลุ่มเด้งขึ้นมารัวๆ ไม่หยุด พร้อมกันนั้นก็มีสมาชิกคนหนึ่งกดออกจากกลุ่มไป ตอนนี้ในกลุ่มเลยเหลือแค่ 18 คนแล้ว

หลี่ฟานมองจำนวนสมาชิกตรงมุมบนของกลุ่มด้วยความจนใจ บ่อของเขานี่คงเป็นกลุ่มบ่อตกปลาที่เงียบเหงาที่สุดในเมืองหลูโจวอย่างไม่ต้องสงสัย

ต้องเร่งโปรโมตด่วนแล้ว!

เจ้าปลาเฉาดำยักษ์ตัวนั้นคงต้องยอมโผล่หัวมาโชว์ตัวสักทีแล้วมั้ง!

“ยินดีด้วยกับคุณ ‘สุขทุกข์ปล่อยวาง’ ที่ได้ตั๋วตกปลาฟรีหนึ่งใบนะครับ ปลาที่ตกได้เอากลับได้ตามสบาย ยกเว้นปลาเฉาดำนะ”

พอหลี่ฟานพิมพ์ข้อความเสร็จ เหล่านักตกปลาในกลุ่มก็ส่งข้อความแสดงความอิจฉากันยกใหญ่

สุขทุกข์ปล่อยวาง: “ฮิๆ ไม่นึกเลยว่าคนดวงกุดอย่างผมจะถูกรางวัลกับเขาด้วย~ ถ้าพรุ่งนี้ยังนับรางวัลล่าปลาเฉาดำอยู่ด้วยก็แจ่มเลยสิครับ”

พอเห็นข้อความนี้ หลี่ฟานก็พิมพ์ตอบกลับไปสองคำทันทีโดยไม่ลังเล

“จัดไป!”

คันหักเป็นประจำ: “เถ้าแก่ใจป้ำว่ะ!”

สุขล้นใจ: “ไปถล่มเถ้าแก่กัน!”

สุขทุกข์ปล่อยวาง: “ฮ่าๆ~”

แต่ไม่รู้ทำไม บรรยากาศในกลุ่มกลับไม่ได้คึกคักอย่างที่หลี่ฟานคิดไว้

ระหว่างที่เขากำลังยืนงงอยู่นั้น พี่หวงก็ส่งข้อความส่วนตัวมาหาพอดี

“น้องฟาน นายไม่ควรบอกเลยนะว่ารางวัลปลาเฉาดำยังนับอยู่น่ะ~”

เมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอ หลี่ฟานก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

“ปกติกิจกรรมของบ่อตกปลา เขาจะตัดพวกรางวัลปลาไซซ์ยักษ์ออกทั้งนั้นแหละ แค่ให้เอาปลากลับได้ไม่อั้นก็ถือว่าสุดเพดานแล้ว แต่นี่นายยังบอกว่านับรางวัลปลาเฉาดำด้วย มันหมายความว่าไงล่ะ คนปกติเขาก็ต้องคิดว่าปลาเฉาดำในบ่อนายมีน้อยมาก ไม่ก็ตกยากชิบเป๋งน่ะสิ”

พี่หวงส่งข้อความเสียงยาวเหยียดมาอีกชุด พอหลี่ฟานฟังจบก็ถึงบางอ้อทันที

มันเหมือนกับการวิ่งงานเซลส์นั่นแหละ การลดแลกแจกแถมจนเกินพอดี มีแต่จะทำให้อีกฝ่ายเกิดความสงสัย แล้วตั้งแง่เคลือบแคลงในคุณภาพสินค้าไปโดยปริยาย

แต่หลี่ฟานก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายหรือหงุดหงิดใจ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะยอมทุ่มไม่อั้นเพื่อสร้างชื่อ

ไม่ใช่แค่จะทำให้คนรู้ว่าที่นี่มีปลาเฉาดำไซซ์ยักษ์อยู่จริงๆ แต่ยังต้องทำให้ทุกคนรู้ซึ้งถึงความใจป้ำของบ่อตกปลาไม่เคยแห้วด้วย

หลี่ฟานคิดดูแล้วจึงพิมพ์ตอบพี่หวงไป

“ขอบคุณที่ชี้แนะครับ~”

พร้อมกับแนบสติกเกอร์คารวะรูปประสานมือไปด้วย~

แม้แนวคิดของพี่หวงจะต่างจากเขาไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ช่วยไขข้อข้องใจเมื่อครู่นี้ของเขาได้

พอกดออกจากหน้าแชต เขาก็เห็นจุดสีแดงแจ้งเตือนอันเล็กๆ พอแตะเข้าไปดูก็พบว่าเป็นคุณสุขทุกข์ปล่อยวางที่สุ่มได้ตั๋วตกปลาฟรีนั่นเอง

ทันทีที่เขากดรับแอดเป็นเพื่อน อีกฝ่ายก็ส่งข้อความมาทันที

“เถ้าแก่ครับ พรุ่งนี้ไปได้เลยไหมครับ~”

“ได้ครับ พรุ่งนี้จะมาประมาณกี่โมงครับ”

หลี่ฟานพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแชร์พิกัดให้

“สักหกโมงเช้าได้ไหมครับ อยากไปให้ทันปลากินเหยื่อรอบเช้า”

“ได้ครับ ถึงแล้วบอกผมนะ เดี๋ยวผมออกไปรับ”

อีกฝ่ายส่งสติกเกอร์โอเคกลับมา หลี่ฟานรออยู่สองสามนาที เมื่อเห็นว่าไม่มีข้อความอะไรแล้วจึงโยนโทรศัพท์ไปข้างตัว ทิ้งตัวลงนอนมองเพดานห้อง

เรื่องป้ายบอกทางนั้นเขากะว่าจะรอดูก่อนสักพัก เพราะของพรรค์นั้นมันเน้นสะดุดตาเป็นหลัก ใบอนุญาตประกอบกิจการจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ไปทำเลย เขากะว่าจะรอให้ผ่านไปอีกสักพักค่อยไปจัดการ ตอนนี้ทำเป็นธุรกิจเล็กๆ ในครอบครัวไปก่อนคงไม่เป็นไร แต่ถ้าขืนไปตั้งป้ายใหญ่โตเข้า เกิดมีใครในหมู่บ้านเหม็นขี้หน้าแล้วโร่ไปร้องเรียนขึ้นมา มีหวังซวยบรรลัยแน่

คิดทบทวนดูจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่นแล้ว เขาก็หลับตาลงแล้วผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

ท่ามกลางความฝัน เขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงใครบางคนกำลังตะโกนเรียกเขาอยู่ ด้วยความสะลึมสะลือ เขาพยายามเงี่ยหูฟังว่าเสียงนั้นตะโกนว่าอะไร

“ไอ้ฟาน มีขโมยมาลักปลาเว้ย~”

แต่ทำไมเสียงนี้มันฟังดูคุ้นๆ เหมือนเสียงพ่อรองเลยล่ะเนี่ย~ ขโมยปลาเหรอ?

หลี่ฟานสะดุ้งสุดตัว ความง่วงงุนมลายหายไปจนหมดสิ้น ไม่ทันได้คิดหน้าคิดหลัง เขาก็เด้งตัวลุกขึ้นมาพรวดพราด รีบกระโดดลงจากเตียง เสื้อก็ขี้เกียจใส่ เปลือยท่อนบนสวมแค่รองเท้าแตะแล้วพุ่งปราดลงบันไดไปทันที

พอลงมาถึงหน้าประตูก็เห็นว่าประตูใหญ่เปิดอ้าซ่าอยู่แล้ว เขาวิ่งพรวดออกไป เห็นเงาร่างคนสองคนกำลังวิ่งตรงไปยังบ่อปลา

น่าจะเป็นพ่อรองกับหลี่เฉียงพ่อของเขานั่นเอง

หลี่ฟานคิดอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะวิ่งย้อนกลับเข้าไปในบ้าน ทว่าพอพุ่งเข้าไป ก็เห็นหูเยว่ผู้เป็นแม่เดินออกมาจากห้องพอดี

"เสียงดังจนแกตื่นเลยเหรอ"

หูเยว่พูดพลางเตรียมจะวิ่งออกไปข้างนอก แต่หลี่ฟานคว้าตัวเธอไว้ทันควัน

"แม่ กลับไปนอนเถอะ เดี๋ยวผมตามไปดูเอง"

"งั้นแกก็ไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ แม่คงนอนไม่หลับแล้ว รอพวกแก…"

หูเยว่ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นลูกชายพยักหน้าหงึกๆ พลางคลำหามีดพร้าจากกองของเกะกะใต้บันไดขึ้นมาถือ แล้วสับเท้าวิ่งพรวดออกไปทันที

เมื่อเห็นภาพนั้น หูเยว่ถึงกับหน้ามืด รีบวิ่งตามออกไปทันควัน

หลี่ฟานใส่เกียร์หมาวิ่งสุดฝีเท้า แค่ครู่เดียวก็เห็นสองคนข้างหน้าเริ่มชะลอความเร็วลงจนหยุดเดิน เหมือนกำลังยืนคุยอะไรกันอยู่

"พ่อ เกิดอะไรขึ้นน่ะ"

หลี่ฟานวิ่งกวดไม่กี่ก้าวก็ตามทัน

หลี่เฉียงได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันกลับไปมอง ก็เห็นหลี่ฟานเปลือยท่อนบน สวมกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง ถือมีดพร้าวิ่งรี่เข้ามาหา

ใต้แสงจันทร์ ผิวท่อนบนอันเปลือยเปล่าของหลี่ฟานขาวผ่องจนสะดุดตา

"นี่แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!"

"ไม่ใช่ว่าจะไปจับขโมยปลาเหรอครับ?"

หลี่ฟานมองสภาพพ่อตัวเองที่แบกจอบอยู่ แล้วเอ่ยถามด้วยความร้อนรน

"พวกขโมยมันหนีไปแล้ว! ฉันแค่แวะมาบอกพวกนายเฉยๆ สองพ่อลูกจะตื่นเต้นอะไรกันเบอร์นั้นเนี่ย"

พ่อรองทั้งขำทั้งเอือมระอา พอเขาเดินมาตะโกนเรียกหน้าบ้านแค่สองคำ หลี่เฉียงก็แบกจอบพุ่งพรวดออกมา แล้วลากแขนเขาวิ่งตรงมาทางบ่อปลาทันที

"หนีไปแล้วเหรอครับ?"

หลี่ฟานขมวดคิ้ว รอฟังคำอธิบายจากพ่อรอง

"ใช่สิ คืนนี้ฉันดื่มเหล้าไปนิดหน่อยเลยเข้านอนเร็ว พอดึกๆ ตื่นขึ้นมาดันนอนไม่หลับ ก็เลยกะว่าจะเดินไปแถวบ่อปลาของพวกนายเพื่อช่วยดูลาดเลาให้สักหน่อย แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง ก็เห็นแสงไฟฉายวูบวาบอยู่แถวนั้นเข้าพอดี"