บทที่ 57 เฝ้าบ่อปลา

“แสงไฟนั่นดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ไฟฉาย มองจากไกลๆ มีแสงกระจายออกมาแค่นิดเดียว ตำแหน่งแบบนั้นมันไฟติดหัวชัดๆ”

พ่อรองพูดพลางทำไม้ทำมือประกอบท่าทาง

“ตอนนั้นฉันก็คิดว่าคงเป็นพวกขโมยปลาหรือเปล่า เพราะคลับคล้ายคลับคลาว่าพ่อแกเพิ่งเดินผ่านหน้าบ้านฉันไปหยกๆ”

หลี่ฟานเหลือบมองหลี่เฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ เสื้อผ้ายังเรียบร้อย แสดงว่าทั้งคืนนี้ไม่ได้นอนจริงๆ

“ฉันยังคิดอยู่เลย จู่ๆ ทางนั้นก็มีเสียงร้องจ๊ากขึ้นมา ปากก็สบถด่า เหมือนจะเหยียบพลาดตกลงไปในหลุมที่พวกแกขุดไว้ ก้าวพลาดเลยล้มกลิ้ง…”

พอฟังพ่อรองเล่า หลี่เฉียงกับหลี่ฟานก็ตาโตเป็นไข่ห่าน แม้แต่หูเยว่ที่เพิ่งตามมาถึงก็ยังเอามือทาบอกอ้าปากค้าง

“พอฉันเดินไปดูอีกที ก็เห็นมันวิ่งกะโผลกกะเผลกหนีไปแล้ว”

“จะไม่เป็นอะไรแน่นะ ถ้าขาหักขึ้นมาจริงๆ มันจะไม่มาตบทรัพย์เอาเรื่องพวกเราเหรอ”

หูเยว่ฟังจบก็สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

หลี่ฟานเลิกคิ้วขึ้น “ช่างหัวมันสิครับว่าใช่คนขโมยปลาไหม ดึกดื่นมืดค่ำแอบย่องมาที่บ่อปลาทำไมไม่ทราบ ขาหักไปมันก็ไม่มีหน้ามาโวยวายหรอกครับ”

“ไปดูตรงนั้นกันก่อนดีกว่า”

หลี่เฉียงโบกมือ จากนั้นก็ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋ายื่นให้พ่อรองตัวหนึ่ง

“พ่อรอง วันนี้ลำบากแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

พ่อรองรับบุหรี่ที่หลี่เฉียงยื่นให้พลางพยักหน้า “เอาสิ งั้นฉันกลับเข้าบ้านก่อนนะ”

หลี่ฟานหันไปบอกหูเยว่เช่นกัน “แม่ครับ แม่กลับบ้านไปเถอะ เดี๋ยวผมกับพ่อไปดูก็กลับแล้ว”

หูเยว่ส่งเสียงรับคำ กำลังจะเดินกลับบ้าน แต่พอหันหลังไปก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบดึงมีดพร้าในมือหลี่ฟานกลับไป แล้วถึงค่อยเดินกลับเข้าบ้าน

หลี่ฟานยิ้มขำ เดินตามหลี่เฉียงมุ่งหน้าไปทางบ่อปลา

ทั้งสองคนเดินมาถึงริมบ่อปลา พลางส่องไฟฉายไปรอบๆ ปรากฏว่าเห็นหลุมขยะหลุมหนึ่งสภาพไม่เหมือนหลุมอื่นเข้าตาอย่างจัง

“เชี่ย ถังขยะกูพังเลยเหรอเนี่ย?!”

หลี่ฟานสาวเท้าวิ่งไปดู พอยื่นหน้าไปมองก็โกรธจนควันออกหู

ถังขยะในหลุมแตกเป็นรอยร้าว ดูท่าแล้วคงใช้งานต่อไม่ได้

หลี่เฉียงเดินตามมาดูแล้วถอนหายใจออกมา

“ช่างเถอะ ถังขยะใบเดียวไม่กี่บาทหรอก อย่างน้อยก็ไล่มันไปได้ ไม่งั้นถ้ามันลงตาข่ายไปสักที เสียหายเยอะกว่านี้แน่”

พูดจบก็หยิบจอบมาพรวนดินรอบๆ ให้หลวม หลี่ฟานก้าวเข้าไปดึงถังขยะที่พังขึ้นมา ส่องกับแสงไฟฉายดูสภาพ

“ถึงจะแตก แต่ดูเหมือนยังพอใส่ของได้อยู่นะครับ”

“ไปๆ กลับกันก่อนเถอะ”

หลี่เฉียงหันหลังเดินกลับไปทางถนน เดินไปก็เอ่ยถามไปพลาง

“จริงสิ ที่แกทำบัตรตกปลาฟรีอะไรนั่นเมื่อคืน คนคนนั้นจะมาตอนกลางวันเหรอ”

“ครับ เขาบอกผมว่าจะมาตอนหกโมงเช้า”

หลี่ฟานถือไฟฉายมือหนึ่ง อีกมือหิ้วถังขยะรีบเดินตามไป

“ตอนนี้จะตีสี่แล้ว แกกลับไปนอนต่ออีกตื่นเถอะ พอมันมา เดี๋ยวพ่อไปส่งมันที่บ่อเอง”

หลี่เฉียงแบกจอบเดินนำหน้าพูดขึ้นลอยๆ

“ตอนนี้ผมตื่นเต็มตาแล้วจะนอนหลับได้ไง พ่อนั่นแหละไปนอนเถอะ ถ้าผมง่วง ค่อยนอนตอนเที่ยงก็ได้ อีกอย่างพ่อไม่มีวีแชตเขา ถึงเวลาเขาก็ต้องติดต่อผมอยู่ดี”

หลี่ฟานส่ายหน้า โดนไอ้ขโมยปลาป่วนไปทีแบบนี้ ใครมันจะไปข่มตาหลับลง แถมพรุ่งนี้เขายังต้องคอยกดรีโมตอีก

สองพ่อลูกเดินคุยปรึกษากันไประหว่างทางกลับบ้าน ในที่สุดก็ตกลงกันได้ว่าให้หลี่เฉียงไปนอน ส่วนหลี่ฟานจะไปเฝ้าบ่อปลาต่อ

“เว้นช่วงหน่อยค่อยแวะไปดูนะ เผื่อไอ้ขโมยมันจะย้อนกลับมาอีก ถ้าเจอมันเข้าจริงๆ ให้รีบวิ่งกลับมาตามพ่อทันที หรือโทรมาก็ได้ อย่าไปมีเรื่องมีราวชกต่อยกับมันล่ะ”

หลี่เฉียงสั่งความเสร็จ พอเห็นหลี่ฟานพยักหน้ารับ ถึงได้ผลักประตูเดินเข้าบ้านไปนอน

ห้องโถงเงียบสงัดลงทันตา หลี่ฟานย่องขึ้นชั้นบนเบาๆ สวมเสื้อผ้าใส่กางเกงให้เรียบร้อย ยัดบุหรี่ ไฟแช็ก และโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า จากนั้นจึงค่อยๆ ก้าวออกจากบ้านอย่างระมัดระวัง

แค่ยืนอยู่ตรงนั้นแป๊บเดียว เขาก็โดนยุงรุมกัดไปตั้งหลายตุ่ม

เขาควักบุหรี่ออกมาคาบไว้มวนหนึ่ง แล้วสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปทางบ่อปลาอย่างรวดเร็ว เรื่องขโมยปลาเขาย่อมไม่กังวลอยู่แล้ว มีปลามังกรเฝ้าบ่ออยู่คงไม่ต้องห่วงอะไร แต่ในอกมันมีไฟโทสะสุมอยู่จนระบายไม่ออก

“ถ้ากูจับได้นะ มึงโดนสักสองหมัดแน่…”

หลี่ฟานเดินไปบ่นพึมพำไปตลอดทาง

อุณหภูมิในตอนกลางคืนต่ำกว่าตอนกลางวันร่วมสิบองศา มีลมพัดมาวูบหนึ่งเป็นพักๆ กระทั่งรู้สึกหนาวขึ้นมานิดๆ

เขาไม่ได้เปิดไฟฉายด้วยซ้ำ เดินช้าๆ วนรอบบ่อปลาไปหนึ่งรอบ หลี่ฟานไม่ได้หยุดอยู่ตรงนั้น แต่เดินตรงขึ้นไปบนถนน หาซอกมุมที่แน่ใจว่าจะมองเห็นเค้าโครงของบ่อปลาได้อย่างชัดเจน แล้วถึงหยุดยืน

ตอนหลี่เฉียงเฝ้าบ่อปลา ไฟฉายจะส่องแกว่งไปแกว่งมา ก็เพื่อส่งสัญญาณเตือนพวกขโมยว่าบ่อนี้มีคนเฝ้า อย่าคิดลองดี

แต่หลี่ฟานกลับอยากจับไอ้หัวขโมยเวรที่ทำถังขยะเขาพังให้ได้คาหนังคาเขา

ทว่า น่าเสียดายที่ไม่เป็นไปอย่างที่หวัง

กระทั่งท้องฟ้าเริ่มสว่างรำไร ตรงบ่อปลาก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลยแม้แต่น้อย

หลี่ฟานถอนหายใจ ยืดตัวลุกขึ้น ขยับขาที่นั่งยองๆ จนชาดิกไปมา

ดูท่าไอ้ขโมยปลานั่นจะเจ็บหนักไม่เบา วันนี้คงไม่กล้าโผล่หัวมาแล้วล่ะ

หลี่ฟานเดินทอดน่องกลับไปทางบ้าน ตีห้าครึ่งแล้ว กะว่าอีกฝ่ายก็น่าจะใกล้มาถึงพอดี ขี่รถออกไปซื้ออาหารเช้าก่อนเลยแล้วกัน

พอกลับถึงบ้าน เขาก็หยิบกุญแจรถสามล้อ เดินไปที่ลานบ้านแล้วค่อยๆ เข็นรถสามล้อออกมา

ปิดประตูเหล็กบานใหญ่ของลานบ้านไว้หลวมๆ กระโดดขึ้นรถ บิดคันเร่ง มุ่งตรงไปยังร้านอาหารเช้าทันที

วันนี้ตื่นเช้า ในร้านยังแทบไม่มีลูกค้า หลี่ฟานเลยตัดสินใจกินส่วนของตัวเองที่ร้านก่อนเลย

เกี๊ยวแป้งข้าวที่เพิ่งขึ้นจากกระทะร้อนๆ กรอบอร่อยอย่าบอกใคร พอกัดลงไปคำหนึ่ง ถึงกับต้องเอามือรองเศษแป้งที่ร่วงจากปาก ไส้กุ้งฝอยในเกี๊ยวก็หวานสดชื่นเป็นที่สุด

เขากินรวดเดียวหมดไปสามชิ้นจนเหงื่อซึมหน้าผาก ไม่ได้สั่งน้ำเต้าหู้ แต่สั่งซุปถั่วเขียวเย็นมาแทน ดื่มรวดเดียวหมดถ้วยแล้วพ่นลมหายใจออกมายาวๆ รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งตัว

“เถ้าแก่ เอาเกี๊ยวแป้งข้าวอีกหกชิ้น น้ำเต้าหู้แก้วหนึ่ง แยกใส่ถุงสี่ชิ้นถุงหนึ่ง สองชิ้นถุงหนึ่งครับ”

หลี่ฟานพูดจบก็หยิบมือถือขึ้นมาสแกนจ่ายเงิน พอเงินตัด เถ้าแก่ก็จัดอาหารเช้าใส่ถุงเสร็จพอดี

เขารับอาหารเช้ามา แขวนถุงไว้กับกระจกมองหลังของรถสามล้อ แล้วบิดคันเร่งซิ่งกลับบ้านอย่างไว

เพิ่งจะวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะในห้องโถง มือถือก็สั่นครืดขึ้นมา พอกดปลดล็อกชำเลืองดูก็เห็นว่าเป็นสายโทรทางเสียงจากนักตกปลาผู้โชคดีที่จับสลากได้รางวัลในกลุ่มเมื่อวานนั่นเอง

หลี่ฟานรีบเดินออกไปหน้าประตูใหญ่ กดรับสายพลางชะเง้อมองซ้ายขวา

“ฮัลโหล… ฮัลโหล…”

กดรับสายไปพักใหญ่ ทางโน้นถึงค่อยมีเสียงตอบกลับมา

“เออ พูดได้เลย เมื่อกี้สัญญาณไม่ค่อยดี”

“ผมใกล้ถึงแล้วครับ หลังแรกตรงหัวหมู่บ้าน… เอ่อ แล้วหัวหมู่บ้านมันอยู่ตรงไหนเหรอครับ”

พอได้ยินคำถามจากปลายสาย หลี่ฟานถึงกับมึนตึ้บ แม่งจะอธิบายยังไงดีวะเนี่ย

“นายขับตามจีพีเอสนำทางมาเลย พอใกล้ถึง หลังแรกสุดนั่นแหละใช่เลย ตอนนี้ฉันออกมายืนรออยู่ริมถนนแล้ว ขับตรงมาได้เลย ไม่ต้องห่วง”

“อ๋อๆ ได้ครับ”

วางสายแล้ว หลี่ฟานก็ชักใจคอไม่ดี ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เจ้านี่ดูท่าทางจะไม่ค่อยเต็มเต็งเท่าไหร่แฮะ

ขอร้องล่ะ อย่ามาทำแผนกูพังก็พอ

ผ่านไปห้านาที รถยนต์คันหนึ่งก็ค่อยๆ แล่นเข้ามา หลี่ฟานที่ยืนอยู่ริมถนนโบกไม้โบกมือให้ จนกระทั่งรถคันนั้นแล่นมาจอดสนิทอยู่ตรงหน้า

หลี่ฟานก้าวเข้าไปหาทันที ปั้นหน้ายิ้ม ล้วงบุหรี่ยื่นส่งให้ แล้วเอ่ยทักทายอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด